peetopreis

Brazil: the sequel

2010-10-22T19:05:12+02:00

Hello out there! How are you all? Well, here some things have changed over the last weeks. After almost a year of packing and unpacking my backpack, setting up and breaking up my tent, and meeting and leaving people, I have decided to stick around over here for a longer period. ´Here´, that is Salvador da Bahía, the third or fourth biggest Brazilian city, at the end of a peninsula and sitting on the biggest bay in South America. It is often called the biggest African city in the Western Hemisphere. Now, geographically spoken, that is of course not completely true, as a part of Africa itself lies in that same Western Hemisphere, but this expression does define more or less the feel and the vibe of this city. It´s true: the African influence cannot be denied! There is candomble (a mysterious, African influenced religion that is practised by a part of the population), olodum (the famous drum sessions during the carnaval), snacks made with palm oil and of course, last but not least: capoeira (the martial art that looks a bit like a dance and that was develped by the slaves).

Let´s go back in time a little bit. More than a month ago, I was trying to get out of Belo Horizonte, the capital of Minas Gerais. Considering that buses in Brazil are actually not that cheap (I would even dare to use the word expensive!) I started thinking about hitchhiking again. Just put out your thumb and there you go! Hmmm, not so in Brazil. Felipe, the guy who hosted me in Belo Horizonte, already told me that, in Brazil, you have to go to tank stations and ask truck drivers personally if they can give you a ride. Just standing near the road with a sign that has the name of a city on it does not convince too many people to stop. Brazil, that country that is, was and will always be the country of the future, is, was and will for at least some time be a quite insecure country as well. So, standing beside the road and putting up your tent when it gets dark (inevitable when hitchhiking) is perhaps not the most recommendable idea.

So before getting started, I had to give it some thought. Felipe however persuaded me to go for it without he himself even being aware of it: he explained me he had once hitchhiked back from Argentina over São Paulo to Belo Horizonte. So, if he could do it, I could too!

I have this small trick to get out of big cities. I take a bus that leaves the city in the direction I am going to. B´cuz inside big cities, hitchhiking´s too damn difficult! In the bus station it´s often not easy to explain what you want: ´I want to take the bus to town X, but I want to get off at the first tank station.´ Seems easy, but the vendors often don´t know where the first tank station is. Google maps helps though: ´There is supposed to be one close to town Y. Is that possible?´ Answer: ´Oh yeah, of course: you mean the tank station in front of the extra huge ultramodern shopping mall over there close to the Attractions Park of town Y. No problem, we´ll leave you there!´ Google references versus locals´ references: the latter ones are of course much more colourful!

I wanted to arrive in the Chapada Diamantina, some one thousand kilometers up north, peanuts in Brazil: only two and a half days hitchhiking! I actually got only two rides, both of more or less one day long. This makes hitchhiking in Brazil more of an adventure than for instance in Belgium. In the latter you mostly spend some minutes in one´s car, in Brazil a couple of hours or even a full day. Quite a different time-space approach I must say. During the nights I slept in my tent surrounded by trucks at a gas station / trucker´s parking. The second trucker was certainly the most colourful character. He kept on asking questions about women in Belgium, women in Europe, women in Argentina and women in general. To change the conversation a little bit, he started talking about his wife and his kids, but not for too long, as he also had lots of things to say on his many girlfriends around. Mind you, I am not making fun of the guy. He was a nice chap, very Brazilian, let´s say. Later on that day he invited me to go and see one of his girlfriends. So, we stopped at this bar / brothel alongside the road, somewhere close to the Minas Gerais / Bahia interstate border. While the truck driver was cooking some food in the kitchen of the place, I was shown around a bit by one of the prostitutes. She showed me their vegetable garden behind the bar, her room and the place where they take showers. After that, we ate the delicious soup the truck driver had prepared and we hit the road. Then, he started talking about the girls: ´You know, I am always friendly to them, because they are very good people.´ As far as I am concerned, that´s certainly true: their friendliness almost even surprised me. ´You saw the one I was trying to score? One day she´ll succumb and I´ll fuck her! Without paying. I don´t want to fuck them for money, I want to do it for free.´ The one he was trying to score, just for the record, was not his ´girlfriend´. I am sure he´ll get lucky one day. But maybe he´ll have to prepare many more soups. Patience is golden!

I did the last stretch to the Chapada Diamantina by bus. The landscape started changing. In the beginning it was all very dry, but then I started seeing a table mountain from time to time and we started passing some nice small towns. The table mountains started appearing with shorter intervals and after a few hours of bussing, we reached Mucugê, the town I was going to use as a base to explore the national park. The next three weeks I did three different treks, all by myself. For security reasons it´s always better to do treks with someone else. But then, I didn´t want to wait a few days just to find someone to accompany me. And oh yes, in Brazil almost everything is expensive, so don´t even think of contracting a guide all by yourself. It is a bit annoying though that it seems difficult to find people who want to do treks by themselves without the help of a guide these days. Sometimes it seems everybody believes you cannot do them without a guide. Frankly spoken, if you have a map and you know something about map reading, most trails over there can be done! You don´t have to expect well indicated trails but compared to the difficulty of some of the trails I did in Patagonia last year, the Chapada ones were not so difficult … Anyway, being alone in nature for a few days gives you a sense of real freedom! Everyone should try it, it´s actually much less lonesome than you would think ... It´s a paradox: being alone in a big city with all those people around gives me a sense of loneliness, but this feeling totally disappears when I am completely alone with nature.

If the Chapada was worth the trouble? Many others had told me before and I will tell the same to everyone who is planning to go to Brazil one day: put the Chapada Diamantina in the state of Bahía on your to-do-list, please! No way you´ll regret it. The chapada is a range of table mountains and canyons that were formed by an all destructive earthquake millions of years ago. At least, that is what most scientists agree on. I think they´re right because in its rivers you´ll notice huge supersize rocks that can never have been the result of erosion alone. The rivers are relatively small in size and those huge rocks are just everywhere, so something more far-reaching must have happened … Underneath you will see some pictures with very dramatic landscapes. It was one of those experiences in which you at times don´t believe what you´re seeing before your eyes. Out of the common. Surrealistic. Dramatic to the edge. Absurd. I hope the pictures will give a grasp of what I mean.

Of course, walking around like that on your own IS a strong experience. You know you have to pay extra attention. Don´t break legs, watch your steps. Descend slowly. Also, watch out for dangerous animals. The park counts some jaguars, but apparently they´re very small (read: not dangerous for people) and there are very few of them. They generally don´t get close to the walking paths and hunt at night so if you stick to your tent, you shouldn´t get into trouble. There has never been an accident with jaguars. A guide told me that in the twenty years he´s been working in the national park, meaning he knows about every corner of it, he´s never seen a jaguar! But then still, when you are out there in your tent at night and you hear animal steps approaching your tent, you can´t help thinking: ´Imagine it IS a jaguar and it is very hungry, then all those facts don´t matter.´ The day after you feel kind of silly because of you thinking likewise, but at night things seem quite different. Anyway, staying out a few nights inside the park makes you more relaxed.

More dangerous than the jaguars are some snakes inside the park: some of them are supposed to be very poisonous. But then, it´s a bit the same thing with snakes. Unless they´re very hungry they will never attack and only very few snakes are likely to attack human beings anyway. And these very few are non-existent in the park. Of course, there is still the possibility of you surprising a snake resulting in an attack to defend itself. But even that is quite out of the common: because of the vibrations a walker sends out through the earth snakes generally know quite some time ahead that you are arriving. And they head off. I actually saw one snake slipping away in front of my feet to position itself a bit further. So, I just walked around it very slowly without making any sudden movements. When you are walking in nature and you are confronted with animals, you just realize that most reactions are plain logical. If you show you won´t do anything, they won´t do anything either. We are possibly too brainwashed by Hollywood movies depicting animals as willing to attack human beings at once. Of course, you need to be cautious as you don´t want to be that one person getting bitten by a snake. But then you also don´t want to be that person being run over by a car. That doesn´t stop us from moving around in murderous traffic every day. Walking around alone in nature makes you think how some of our fears are illogical and subjective. It´s the fear for the unknown of course!

To finish, a last danger would be getting lost. But the chapada is not that big, there are not so many woods and there are many mountains that are always visible, so with the help of a map, you always know where you have to go to. Sometimes you´ll loose track, but at some moment you´ll always get back to the trail. Adventure guaranteed!

The three trips were quite different from each other. The first trip in the central part was the one of the mind blowing landscapes. Also, you can sleep over at some inhabitants´ houses. I stayed at Dona Raquel´s house, a woman who was born in the chapada and who has lived there her whole life! She has never been any further than two villages in the direct surroundings of the park. She has never seen a city with her own eyes. She has such a different life than me! I always want to explore new countries and regions. And I enjoy it a lot. Yet, I don´t think that I am a happier person than she is. These people make you think about yourself.

The second trip was the one at the southern tip of the national park. You get into the park through one of the grassy plateaus. After two hours of walking you arrive at a river that soon cuts itself dramatically into the landscape, leaving you grasping for air while you are marveling at the incredible canyon structures. After that, there is an almost vertical path in between two ´walls´ that takes you down to the river. That was the only trail of the park I should have done with a guide! Not that it was difficult to find the trail, but it is without any doubt one of the most dangerous paths I´ve done so far during my trips. Some parts resembled more mountain climbing than trekking. At times I was really asking myself what the hell I was doing, but in such circumstances you have to stay calm and go step by step. The rest of the path, partly out of the park, was much more relaxed. One night I arrived in a fazenda where I was invited to dinner. I had some nice chats with the owner who was a retired business man who had moved to his native Bahía to get out of the stress of São Paulo. The next day he gave me a big bottle of cachaça (the typical Brazilian liquour made of sugar cane) and off I went to the Buracão waterfall, a one hundred meter high waterfall you have to reach swimming! The waterfall forms a sort of long lake that is squeezed in between two high canyon-like walls. The feeling you get when swimming there is difficult to explain but the ingredients are amazement, adrenalin and sheer happiness! I went with my own personal guide who was the boy who guards the cars that are parked at the entrance of the site. However, as I was the only visitor that day he decided to guide me around. He didn´t even want to accept my tip! Those bahianos of the small villages have really preserved some kind of ´goodness´ you can´t find everywhere anymore.

My third trip was in the northern tip of the park. I went from Lençois, the most touristy village of the park, to the Fumaça, a waterfall of three hundred meters high! Yes, 300 meters that is … The thing is that there is not a lot of water at this time of the year seen the fact we´re in the dry season. So, there I was sitting down there watching a thin jet of water falling three hundred meters down. Sometimes the wind swept the water to the left and sometimes to the right. Even with the absence of a large quantity of water, it was very impressive. The next day I got to see the Fumaça from above and got on the Vale do Capão, a sleepy village that is full of hippies and the like. Very nice atmosphere and it must be said: what a beautiful valley! It seems a village out of a movie!

From the Chapada I hitchhiked to Salvador, the capital of the state of Bahia and the city I already mentioned above. The hitchhiking was very easy as I was quickly picked up by someone who went to Salvador itself! Five hours later I was in the city!

Sometimes when I go to a place I think how the same place could have been different if I would have been there one week earlier or later. Maybe I would have stayed in a different place, the weather could have been different and most importantly, I would have probably met other people. So, the overall experience would have been different. And maybe it is that that kept me in Salvador to this day. When I arrived I immediately met some people from all over the world with whom I had a special connection. In the hostel I stayed I met Choy from Korea, Zad from Singapore, Maria from Portugal, Robert from Poland, Juan from Spain etcetera. On top of that, I quickly started to get to know some local people who I, only a few weeks later, start considering as good friends: Marcio (a carioca living in Salvador), Camila (an interesting local girl who´s lived some time in Italy), Rafael, Antonio and so forth. After travelling for almost a year, always meeting and saying goodbye to lovely people, I utterly enjoy getting to know some people a bit better. It´s great being able to connect with people in a less superficial way. I guess I started getting tired of investing emotionally in people I would possibly never see again. In the end, saying goodbye to someone is always a bit sad, even though one gets used to it.

Salvador is a very interesting city. It has a well-preserved colonial centre which is called Pelourinho. So many things are going on there, practically every night of the week. After some time you just have to get out of there in order to save yourself, haha! I think this very outgoing spirit of the locals is what makes the following mantra about the city so famous: ´Na Bahía só alegría.´ (´In Bahía, only happiness.´) The city´s outdoor life is actually very addictive and if you don´t go beyond this first impression of all time alegría you would believe that over here it´s the paradise on earth. Of course, the many kilometers of nice beaches enforce this image. When you take a bus following the avenues by the beaches, you´ll see lots of young kids surfing the waves and many people wandering on the white sand, often with a beer in their hands. Yet, reality is of course different. The difference between the rich and the poor being so big in Brazil, Salvador is known as the city with the highest concentration of riches in the country. In other words, in the unequal society that Brazil is, Salvador tops it all. Think in extremes! You´ll find the most luxurious, top-notch villas beside slums. It is amazing how these opposed spaces mix in the urban landscape.

Studies found out that the living standards in some of the city´s areas are higher than in Norway, whereas in some other areas, notably the favelas, they are comparable to Sub-Saharian Africa. All this makes a city with a comparable level of stress. The poor are constantly being confronted with rich people living lives they will never lead, the rich live rich but fenced off from the outer world, scared to lose. These opposed worlds often scratch each another. An example: every Saturday there is a jazz session in the garden of the MAM (Museu de Arte Moderno). It´s a beautiful stretch of land between the sea and an avenue some twenty meters above. The audience generally consists of well-educated middle class people. You actually won´t find a lot of favelados (people living in the favelas) over there. Yet, just some one hundred metres away there is a small favela. And the whole area around the MAM is a pretty rough neighbourhood, not the kind of place where you want to walk around alone late at night. At least you would have o stick a bit to the avenues.

At night I sometimes have to walk back home from Pelourinho. I just live a few minutes walking from the historical centre. Without wanting to exaggerate I do have to keep my eyes open when I walk back home. I live at the beginning of an area in which there are a lot of crack smokers and transsexual prostitutes in the streets. But till now, I´ve never had any problems. I even think they realize I live there. Is that why they leave me alone? Not looking too rich helps out a lot though. I wouldn´t feel very safe walking around in very expensive clothes and with a necklace around my neck. So I take my precautions and just take the necessary when I go to some samba or forró night in Pelourinho: some money to buy a couple of beers and that´s it. It is odd though that some friends of mine have already been mugged. Thugs have tried to rob my friend Marcio three times in half a year, but being a Rio guy and a ´mestre de capoeira´ (capoeira master), he´s very malandro (I don´t know how to translate this.) so the last time he grabbed the thieves by their arms. After security settled in, they ended up in the police station where they already knew those guys: ´What? You guys again!´ Marcio told me he feels more insecure here in Salvador than in Rio de Janeiro. Me too; Rio is more relaxed. I guess the type of criminality is different. Criminals in Rio seem to be more organized. In Salvador there seems to be more opportunistic, out of the blue street crime: ´Look, there´s a guy with a nice necklace over there. Let´s go and rob him.´ I guess you get it: if you don´t wear that necklace and you look low profile, you can avoid quite some problems. It is a strange thing though: during the day there are a lot of big guided tours in Pelourinho; people armed with big expensive cameras. Around them you can often see a whole army of street vendors trying to sell water or soda, street kids trying to sell whatever they can sell, prostitutes trying to get some attention and of course some people observing …

And yet there is something that keeps me here. I love walking around in this city in which there is always something going on, a city that never bores. Even taking a bus and just observing the world outside is such an interesting thing to do. It´s a city that bursts, a city that lives, a city that impresses. It´s full of imperfections, it´s difficult to grasp at times, it´s far from being the paradise described above, yet there is a beauty to it that is unique. I guess the long stretches of beach do have an enormous impact on the life of this city. And of course there are all the parties and the carnival that function as escapes from reality, as if those escapes become a reality itself. It simply doesn´t leave you untouched – impossible! And in some way the laid-back, easy going nature of the village bahiano finds its way to its capital city. Even though being a gringo means you might have to be extra careful you´ll often have conversations with people from all stretches of life. Yesterday, for example, I was walking behind a rasta guy. When passing the town hall, he turned around, smiled at me and started talking about a deputy that was there to win votes: ´Look at him. Before the elections they are everywhere and the day after they forget us. That´s how politics work.´ Often it´s really that easy to pick up a conversation with a stranger. Anyway, one does feel that this is much easier in smaller villages in Bahia. Logical: everyone is more at ease, everything is relachi.

Oh yes, elections! On October 3^rd, the first round of the presidential elections took place (along with six other elections if I am not mistaken). In Brazil, many candidates have a song made about themselves. Then they hire people to drive around the whole day with some extremely loud speakers on top of the car. Every few minutes you see and hear one of these cars passing by. TV is all about elections as well. Young, attractive women are hired to wave flags of political parties all day long (supposedly being paid 15 reais – about 6 euros – a day). It´s just everywhere!

At the end of the month we´ll know who ´ll be the new president. It will either be Dilma, a woman of the same party as the current president Lula (left), or Serra, the candidate of the right. Studies show that in the first round it´s actually the Brazilian northeast that is responsible for the big difference between the two candidates. In the other regions the two candidates get comparable scores, but Dilma is much more popular in the northeast. Very typical of course: in the northeast, being the poorest region in Brazil, the left candidate gets much more votes. So nationwide, Dilma got 46 percent of the votes. Serra got 31 percent if I am not wrong.

Dilma can count on the support of Lula, the quite popular president under whose eight year´s regime Brazil grew quickly in economical terms. Brazil has opted to use capitalism as a means to alleviate the lives of the lower sections of society. Many international companies were attracted over the last years; at the same time many people have been able to get out of extreme poverty and there is an ever growing middle class. But, the social differences stay huge and for some the change neither goes quickly enough nor in the right direction. Corruption stays a big problem and in the case of Salvador, problems related to insecurity have gotten much bigger than before. So, in general terms, many things have improved for quite some people, but there are a lot of imperfections. So, where will the focus be during the second round of the elections?

The quarrels between the candidates have already started. Moreover, the discussion seems to turn away from economical subjects. Philosophical subjects are gaining ground. Dilma is said to be willing to legalize abortion. Evangelical and other churches have already called on their believers not to vote on Dilma for this reason. The latter already proclaimed she´s only pro abortion in certain cases. It makes me think of some subjects in the American presidential elections. The US have such a big influence on the whole world, yet the themes that convince lots of people center around these (local) kind of discussions. In the case of these presidential elections, it´s a bit the same. Instead of focusing on economical topics, the public is turned away from them. Anyway, we´ll see what happens at the end of the month.

To end this message, I tell you that I am working a bit here in Salvador. I am currently working as a teacher of English in a language school. Pay is pretty bad though and it seems difficult to find more work. At this very moment, I am only working for six hours a week. I can probably get some more work in the near future but here in Salvador you always have to be a bit suspicious about these kinds of things. People often tell you they want to take a private course, but in the end there is a big difference between their words and their actions. Plus, lots of lessons are cancelled, so it´s not at all a perfect situation. But, we stay positive: I have a lot of free time to discover more of this city. Maybe I just need more time to get more connections. Once you get started and can get some private students, oral propaganda might help you out. It´s all about having a bit of luck. Right now my courses help me to cover some of my monthly costs. At the same time I enjoy working as a teacher after not having worked for quite some time. I hope I can tell you more about it in the next message.

Please, tell me what´s going on in your lives! It´s always nice to know what´s happening over there. Greetings from Salvador!

A view of the town of Mucugê in the heart of the Chapada Diamantina. A cute, sleepy town you could even call boring after staying for more than a few days ...

In Mucugê I became friends with Ricardo, an Argentinian guy who´s been living there for quite some years. Here are some of the beautiful leather sandals he makes. If you ever visit the town you should visit his shop ...

Ricardo and myself ...

When I wanted to go for my first trekking I had to do some hitchhiking. I was picked up by the first guy on the left. However, he invited me to a cowboy style rodeo in some village. This was our party bunch.

The competition was like this: the jockeys had to make their horses run as quickly as possible. With a stick they had to pick a small ring. The first one to do so won.

The Chapada Diamantina is full of beautiful flowers!

The Vale do Paty. Breathtaking ...

Some of the strange vegetation in the Chapada.

The Cachoeirão (Big Waterfall) though it´s dry most of the year. Another stunning view, especially when you go sit down on the overhanging rock.

This is me on the overhanging rock. Down there you see where the water falls when there is water.

Chapada Diamantina.

Going uphill to the top of a mountain where suddenly I got to see another mountain.

And when I got to the top itself I saw this! From there on I had to get down: steeeeep!

Chapada Diamantina.

In the Vale do Paty you can climb up a mountain. Close to the top you can get into some caves. On the other side, getting out of the cave, there are lots of crazy vertical cliffs. Very strange.

Arriving at the other side of a cave. What a view again!

Chapada Diamantina.

In the Vale do Paty you can stay at locals´ houses. The woman in the picture is Dona Raquel, who has never been in a city!

The second trekking in the southern part of the national park. Getting to the park itself.

Coffee shrubs.

Drying of the coffee beans.

The Fumacinha waterfall.

Another flower in the park with an insect inside.

The canyon formed by the Fumacinha.

Part of one of the most dangerous paths I´ve done. A path inbetween two walls.

One of the so many waterfalls in the park.

A river in the Chapada Diamantina.

Production of cachaça: the guy on the left is holding the sugar cane inside the machine that separates the juice form the rest.

Production of cachaça: the juice is led to these plastic barrels where it ferments into cachaça. It´s as simple as that!

With Luis from the Breijão fazenda, who let me sleep in his fazenda and who offered me some liters of his cachaça as a goodbye gift.

A small bar with two palm trees close to the Breijão fazenda.

A humming bird (kolibri)! I love them!

A waterfall close to the Buracão waterfall. Southern tip of the Chapada Diamantine National Park. The specialty is that the water comes from an underground river.

Swimmng between the ´walls´in direction of the Buracão waterfall.

The Buracão waterfall.

Some of the crazy geological structures close to the Buracão.

Eliandro, the nice guy who guided me to the Buracão.

Just outside of the national park.

On the way to the town of Ibicoara, close to the national park. You can see the poster of Dilma, running for presidency.

Mucugê again.

A collection of pictures of the owner of the camping I stayed in in Lençois. Rockbands are relatively popular among the local population. Probably the fact that Jimmy Page of Led Zeppelin has a house in Lençois accounts for this fact. Also note the Brazilian number plate on top: ´Rolling Stones - Rio 2006. Eu fui (´I was there.´)´

At a fifty minutes´walk from Lençois: the Ribeirão do Meio, a pool of water with a naturally shaped slide. This is a great place to go to after a few days of walking.

The Fumaça from underneath. You can see there is only a bit of water. A splendid sight though ...

Same thing.

In the valley of the Fumaça river: papaya´s.

This is a picture of the snake I met on my way.

One of the ´waterfalls´ I had to kind of climb up to to continue my path. Seems difficult, but there was always a way to go up.

The strange colours of the waterpools in the Chapada.

Some crazily coloured flower in the Chapada.

The Fumaça from above. You can see the pool of water down there. I was there the day before.

Cactuses.

Arriving at the fringe of the Vale do Capão. In this valley there is a village that nowadays is populated mostly by hippies and the like. They do know how to pick out the most beautiful and most peaceful spots.

Going down to the village. On the right you can see the ´Morrão´(´Big Hill´), a marvellous tyable mountain I would get to see closed the next day.

The next day. Getting closer to the Morrão.

Morrão.

Lençois again. Very Brazilian picture: teens playing soccer and others looking up the sky to spot a kite. Flying a kite is a popular leisure time activity here.

Salvador. This picture is taken from a terrace in the Cidade Alta (High City). To get to the lower parts you have to take an elevator.

A street scene in Pelourinho, the historical centre of Salvador. Different worlds mix in this part of the city. Shop owners try to sell paintings and other souvenirs to the many tourists. At the same time crackheads walk around with plastic bags to collect used tins they get money for. Recycling, that´s called.

With some international friends at the beach: from the right to the left: Maria from Portugal, Choy from South-Corea, Zad from Singapore and me.

A kid on the beach on a windy day. Mind the bonnet. Brazilians feel cold quite quickly ...

A samba Sunday afternoon organised and attended by the great local couchsurfing community.

This is the elevator you have to take to get to the lower part of the city.

One of the modernistic sculptures in the city. Is that a representation of a woman? In front of it, kids playing with kites ... are they protected by big mamma?

Another view of Salvador. In this picture the traffic seems more organised than it really is though.

Another, somewhat more dramatic picture of the elevator.

The Palacio Branco.

Inside the church of San Francisco in Pelourinho. It´s really worth a visit. Inside the church itself the ceilings and walls are full of gold. And on this square inside the church there are lots of these kinds of wall pictures. This one shows how death is equal to both rich and poor.

Skol is Brazil´s most popular beer sold on every street corner. It´s a rather crappy beer, certainly for a Belgian, but one gets used to anything, right? Mind the spelling though.

Salvador, a parade on a Sunday. Salvador is not only about capoeira and samba of course. As I already said there is always something interesting going on in the streets, like this drunk guy walking / dancing / almost falling with one of his shoes in his hand, lol!

Look at those serious faces!

Another picture of the Palacio Branco. The workers on top are taking a rest ...

Spelling mistakes part II: somehow the street vendors can´t get the spelling of ´Skol´right!

With some of my friends near the beach at Barra, one of Salvador´s nicer areas. From the left to the right: Juan from Spain, Robert from Poland and Marcio, my carioca (Rio) friend.

With some friends on the beach: from the left to the right: Marcio, Massimo (the one who´s sitting), Julius, Camila, Emily and Rafael. Great friends!

Olodum. This is one of the most famous olodum groups. During carnival they head out in the streets and demonstrate their rhythms to the crazy crowd. Some weeks ago they did a sort of general repetition.

Another action picture of the olodum.

pictures of ´Mix Español ...´

2010-08-20T19:59:01+02:00

Notice: these pictures belong to the message ´Mix Español and Português and you´ll speak Portuñol´

Mensaje: Esas fotos pertenecen al mensaje ´Mix Español and Português and you´ll speak Portuñol´

Boodschap: Deze foto´s behoren tot het bericht: ´Mix Español and Português and you´ll speak Portuñol´

With Dario (right of me) and his brother (left) singing songs for Botafogo! Dario is part of couchsurfing and hosted me in his house for a couple of days. Great guy!

Ouro Preto in Minas Gerais, Brazil. In the eighteenth century the town boomed. Gold had been found. Gold seekers rushed to the town and of course the catholic church followed, resulting in many (beautiful) churches in town.

The main square in Ouro Preto.

Ouro Pret = going up and going down! Hills!

Ouro Preto by night, allemaal lichtjes!

Sunset.

Some typical churches in Mariana, another ´gold´town close to Ouro Preto.

National Park Serra do Cipó, Minas Gerais, Brazil. Enjoying some waterfalls with Daniel from Rio de Janeiro (first in the picture) and a couple from Belo Horizonte.

Serra do Cipó, Minas Gerais. Daniel crossing a crystal clear river.

Serra do Cipó.

Serra do Cipó, Minas Gerais. With some people we went to visit this waterfall, but when we saw it that far away, we realized we were completely lost!

Serra do Cipó. It´s dry season, right?

Finally we arrived at the waterfalls!

Let´s have a swim!

the Brazilian map I bought even shows the places in Brazil where the risk of getting assaulted is high ... LOL!

´Atenção: o trecho entre Salgueiro e Cabrobó ofrece risco de assaltos.´

Can you imagine that on a Belgian map?

Felipe (right), the guy who is hosting me in Belo Horizonte, works in a circus. Man, he knows so many tricks!

I laughed off my ass with him so many times!

The other guy is Pedro, good vibes!

Felipe and his companion Pedro showing their juggling tricks ...

One of Oscar Niemeyer´s buildings in Belo Horizonte ...

Mix Español and Português and you´ll speak: Portuñol!

2010-08-20T19:29:21+02:00

NOTICE! More pictures will follow. It seems temporarily impossible to upload more pictures at the moment. So, patience please ... Voy a poner mas fotos mas tarde, en este momento parece ser imposible ponerlas ...

Hello again!

It has been quite a long brake! I am used to write a message about every month, but this time it took a bit longer. For once, I am going to try to keep this message relatively short, though I already know on beforehand that this is going to be very difficult again ... I just can´t stop myself once I am writing, I guess.

About two months ago I crossed the border that separates Argentina from Paraguay, probably South America´s least known and least visited countries. If this state is known for something, it might be for rampant corruption and maybe also for militarist regimes. Surprise might be that Paraguay used to be the most developed country in South America! But that has been a long time ago. In the sixties of the nineteenth century Paraguay lost the war against the Triple Alliance (Argentina, Brazil, Uruguay) and ever since then it has run far behind its neighbours. Not very surprisingly: it is quite hard to fully realize to which extent this all out war crushed the country. One statistic should give you an idea though: in the war 90 percent of Paraguay´s male population was killed! 90 percent! Up till today, Paraguay has had to overcome many other problems (another war and a crude dictatorship). Quite heavy stuff! It is considered the second poorest nation in the subcontinent ... and you can actually notice well that rather extreme poverty in the countryside (e.g. many farmers still plowing the fields by means of animals) ...

All these problems in the past and the present have given the Paraguayans the image of being very hardened people. One Argentine guy told me that ´you can´t destroy a Paraguayan. They are as hard as steel.´ Difficult to say if this is true, but one does notice a spirit of ´survival despite everything´. You will realize this when you go to one of Paraguayans ´free of toll´-cities, of which Ciudad del Este is the most famous one. These cities are big commercial markets where Argentines and Brazilians come to buy clothes and especially electronics, seen the fact there is no tax to be paid. Walking around in Encarnación, another of these cities, I was constantly invited to have a look at ´our very special promotion´. And even if they didn´t have in stock what I wanted, they would go and find it in a neighbours´ shop to sell it to you for a slightly higher price. A very quick-of-the-tongue, commercial attitude.

This ´commercial´attitude also translates itself in other ways. One minute after crossing the border I already found out that Paraguay is still one of those countries where being a foreigner means you have to negotiate about everything; other wise you´ll pay too much. From the border I wanted to go to Asunción, its capital, in a small Japanese bus that was completely loaded with people and luggage. I showed the ticket charger 5000 guaranies (1 euro is about 5700 guaranies) as I knew this was the price. However, he told me I could pay when we arrived but that it would cost 10000 guaranies, ´because of the luggage´. Me: ´Okay, dude, then let me here. I only have 5000.´ Upon that, he gestured that 5000 was okay. That time I ´won´, but I am sure that I have been overcharged a couple of times afterwards. Sometimes, you just don´t feel like bargaining when the ride is only 5 km far. It can get tiring …

Another funny experience was with the police in a small town. Because of the fact that in Belgium voting is obligatory, I had to go to ´a local authority´ to ask for a document that would state that I was in Paraguay and thus unable to vote. So, off I went, to the police! They were of course very friendly and only made me wait for about half an hour before I was called to the policeman who was charged with my case. He asked me to ´sit down, my friend´ and showed me a nicely outlined document confirming that I had presented myself over there. ´What do you think, does it look good?´ Me: ´Yeah, that´s what I needed. Thanks. And Goodbye ...´ Of course I knew what he was going to say: ´That document costs something. You have to give me something.´ So I grabbed a 5000 guarani-note out of my pockets and asked him if it was okay. He: ´No, it should be 50000.´ Me: ´Okay, then I´ll leave the document here as I don´t have 50000 with me. Sorry.´ He: ´Hmm, I suppose it´s okay then.´ Funny thing: the same police guy saw me half an hour later in the streets while waiting for the bus, and came up to me to shake hands and talk a bit. A very friendly person! Because, this has to be said: apart from the fact that they often want to take advantage of you, I found people in Paraguay actually to be very nice and friendly. And they always ask you why you are travelling in their country. ´Don´t you prefer to go to Argentina or Brazil?´ That ´why did you come to this country?´-feeling is quite recognizable in many Belgians as well: ´So, why did you decide to come to Belgium?´ With the difference that Paraguayans are very proud of theirs, especially in the light of the past World Cup where their team made it quite far …

The truth is: I have met quite some very nice and spontaneous people in Paraguay. Of most of them I don´t even remember the name, but one of them was Shirley, a woman who lives in the capital Asunción and who teaches English. She is part of couchsurfing and I stayed in her house for about a week. Very nice! We had so many interesting conversations. She told me a lot about her country and about her life. I almost felt sad leaving her and the city of Asunción, which is not an unpleasant city and which is very strange to some height. Imagine the House of Commons besides slums. Imagine many poorly built houses a few blocks from private upscale mansions ... in the middle of the city. Imagine the mango-season: Shirley told me that the city is full of mangoes at that time and that you can just go out with a plastic bag and come back with the bag full of mangoes! Every single day! In the capital city! Imagine people collecting apples in the centre of Brussels, haha!

One of the other positive side aspects of travelling in Paraguay is that you´re almost all the time the only stranger in town, so people are quite curious to find out things about your country. They´re not very used to foreigners who are not either Brazilian or Argentine. But you´re a REAL stranger, as you don´t talk their language: guaraní. In theory, every Paraguayan is perfectly bilingual Spanish-Guaraní. The latter is indeed the most important of the native languages, but is today spoken by many people who are NOT indigenous! This is actually a unique situation in the whole South American continent. Anyway, when they don´t want you to understand what they are talking about (e.g. when they want to gossip about you), they just switch from Spanish to guaraní and it is guaranteed you won´t understand a word of it. In rural areas, it´s even quite hard to find people communicating in Spanish among themselves. I guess they feel better when they can communicate in guaraní, their language. Sure there are some very interesting socio-linguistic studies about this phenomenon. In the rest of South America the indigenous languages are often frowned upon and many Indians feel ashamed to talk their own speech. Not in Paraguay. This shows in some way how history, compared to the rest of the continent, has been really different in this small country. Probably a lot has to do with the coming of the Jesuit missions in the eighteenth century who built out some kind of pre-communist communities in which there was a more ´equal´ exchange of native American and Western culture, a more harmonic symbiosis between the two poles. Without wanting to romanticize the whole undertaking it is generally agreed upon that the way the Jesuits interacted with the local guaraní population was a much better experience than any other colonizing enterprise undertaking in the rest of the continent, which was much more oppressive. The Jesuits are partly responsible for the fact that, as I told before, Paraguay was up till the mid-nineteenth century the most educated and most developed nation in South America! Of course, when the enterprise was becoming so successful as to interfere with interests of the Spanish Crown (i.e. to extract – or: rob - prime materials the cheapest way possible) the latter lobbied in Rome to have the Jesuits expelled. And, what a surprise, they had their way!

After having spent two weeks in that unknown country I headed back to Argentina, because I was going to meet my good Argentine friend Dario, his wife Andrea and their two lovely and well-educated children in Posadas, the capital of the province of Misiones. By the way, this most northeastern tip of Argentina is a very small province comparable to the size of my country Belgium. So, when I tell this to any Argentine they have a tendency to burst out in laughter: ´What?! How can a country be as small as Misiones?´ Belgium is actually such a badly known country! Few people seem to really know about the beers, chocolates and French fries. Being a Belgian means that you´re constantly being confused with other nationalities. Lately, here in Brazil, I have, AFTER having explained I´m a Belgian, being mistaken for a Swissman, a Dutchman (Van Basten!), a Bulgarian, a German and even someone of Nebraska! I guess I am really a citizen of the world, haha!

Anyway, to get back to the subject: Paraguay – Argentina. At the customs office in Posadas, I was warmly welcomed Argentine style by the good-looking female customs officer: ´Where the fuck is the exit stamp of Paraguay, you stupid?!´ (free translation). Argentina shares a lot of customs offices with their neighbouring countries meaning that the officers of the two countries sit side by side. This is actually a very practical thing. However, my attempt to explain her that I thought it would be likewise at that border crossing, just pissed her off even more: ´We are in Argentina, stupid, not in Paraguay!´ And with a lot of fury she put the Argentine entrance stamp in my passport. Oooh, I just love that passion! What does this mean? It just means that according to Paraguayan authorities I am still inside the country. No problem as I am not there (better than the other way around, I suppose), but it could turn into one if some given day I would decide to go back. But then, in Paraguay there is always a way to solve problems … Anyway, when I wanted to get back to the overcrowded (and I mean OVERcrowded) bus to get to the centre of Posadas the driver set off just before I´d enter the bus, resulting in me screaming a well meant ´hijo de puta´ to him! Bienvenido en Argentina! Yep, border crossings really do suck!

But then, when you get away from that damned border you´re always amazed by how nice and friendly Argentines are. So, the next day I met Dario and his family and we started driving around the province of Misiones. Beautiful green, rolling hills, small villages along the way, waterfalls … great! We stayed at a very nice camping ground (as there are so many in the country) and we spent a lovely weekend together. It´s also always very rewarding going for a walk with Marco and Favito, their two children, as they are adventurous types and show a genuine interest in a wide variety of topics … moreover, they are actually very funny! If one day I would have children I wish they would have the same kind of mentality …

What a great weekend that was! I love travelling on my own, but it is true that sometimes you feel the need to meet ´an old friend´, this friend in this case being someone I didn´t even know before embarking on this trip … Let´s say, a ´semi-old friend´ in this case.

After Dario and his family went back to Chajarí, I decided to visit Misiones a bit more and this was very rewarding. Misiones is the homeland of ´yerba mate´, the national drink, but apart from that it still has a lot of jungle, especially in the north of the province. And of course I have to mention the world famous Iguazú waterfalls! (Iguazú is a guaraní word and means ´big waters´) I visited them on the Sixth of July, as some kind of birthday present to myself. Now I can officially conclude: the Niagara waterfalls are beautiful, but Iguazú … is just on a completely different level! 275 waterfalls, jungle all around, lots of beautiful walking … The waterfalls just get more and more impressive the more hours you spend there. It is such a huge collection of natural power that it seems someone put them there to show you the beauty of it and nothing else … The incredible sights (watch the pics), the noise of the water falling down, the smells of the jungle … a small paradise! The only drawbacks are that it is relatively expensive to visit and that there are actually a lot of tourists! The best moments are very early in the morning and late in the afternoon, when all the big tourist groups are not there yet / have already left. Then it seems just you and 275 waterfalls. I still get the chills just thinking about it. Impressive to the second degree!

That same evening I celebrated my birthday with an Argentine and a Mexican in the hostel I was staying in and then it was time to set foot upon a country that has since long been arousing my curiousness: Brasiiiiiil, lalalalalalalalaaaaaa!

Let me ask you a question: What do you think about when hearing ´Brasil´?

- beaches? I have checked some of them: awesome! However, I still need to visit lots of them if I want to be able to say something substantial about them. Of course, is it really important to say substantial things about beaches? … Anyway, the ones I´ve visited so far have convinced me, that´s for sure!

- caipirinhas? Check! In the last month I think I have drunk more caipirinhas than in the rest of my life. Logically, I have drunk some of the best ones in my life as well. However, one of them might have been the WORST of my life ... and that in Brazil!

- criminality? Well, what can I say? It´s a bit like in the rest of South America: if you avoid some areas it should be ok. I was even surprised that Rio de Janeiro and São Paulo actually felt much less ´dangerous´ than I had expected on beforehand ... But of course: this is not Switzerland and you do see a lot of odd things in the streets, e.g. the quantity of homeless people sleeping under a cardboard in central São Paulo ... impressive!

- beautiful women? Well, let´s say that -to be honest- I am not always that convinced, but when they are beautiful, they knock you out! Moreover, Brazilian women are really proud of their bodies and don´t mind showing their round body lines. For some reason, I don´t seem to have a problem with that ...

- transsexuals? In Rio, but also in São Paulo you see quite some of them. And in some way the cliché that you can´t recognise them from ´normal women´ bears some truth. Sometimes your eyes follow the beautiful body of a woman passing by, just to realize later on that you were admiring a transsexual. So ... I guess some of them did a good job!

- carnival? Well, it´s not the right moment of course. I did go to some samba-evenings in Rio de Janeiro though. These evenings take place the whole year round. During them people are already rehearsing for the D-Day in February.

When you think about it, Brazilian life seems to be about partying and romance! Well, having travelled in most South American countries it is actually quite refreshing to see so many couples kissing in any kind of public space (and sometimes you can see those hands going close to erogenous zones). In Spanish speaking Latin America kissing in public of course also happens, but couples are more reserved and tend to avoid ´exaggerating´. Not so in Brazil: no problem! In big cities you also see homosexual couples walking hand in hand frequently, something you´ll notice much, much less in Spanish speaking Latin America. So, speaking in general terms, Brazilians seem to be much more relaxed when it comes to sexuality. And about the partying: in many Latin America countries partying is something you do behind closed doors, except during some special festivities. This is quite different in Brazil where you´ll see much more movement in the streets itself. Moreover, if you go to the centre of the big cities on any given day you will see a lot of people sitting in the streets with a bottle of beer in their hands. Work´s done, let´s get out and have some beers! There is a strong street culture in which people of very different backgrounds seem to participate ... making Brazilian cities very interesting to hang out in! On top of that, it´s easy to get in touch with them. I am often amazed how many people I have been talking to on any given occasion. I go for a cup of coffee and have a chat with the old man beside me. I go to a museum and a 12 year old kid starts talking to me. I go to a bar and chat with some nice ladies. There is a kind of attitude of taking things easy and not worrying too much. Everything always seems to be alright at the end. Tudo helachi! (= Tudo relax. - Everything relaxed.) Maybe Brazil should be more known for this than for its insecurity problems …

This relaxedness is expressed in many ways. To give you an example: A few days ago, Daniel, a carioca (inhabitant of Rio) I met in a national park, gave me a ride to Belo Horizonte, the city I am currently staying in. Belo Horizonte is a city of about 3 or 4 million people, so you would expect a person from another city to have at least a map to be able to orientate himself. He only had a small, basic map of the centre. No problem. When we were about to enter the central zone of the city he just opened the window to ask for the road to another driver: ´Oi brotha , como chego ao centro da cidade?´ (Hey brother, how do I reach the centre of the city?) While both pulling up after the traffic light had turned green he continued driving beside Daniel in other to explain the route. And even after that the other guy sometimes came driving just before us with his hand out of the window to show us where we had to turn left and right. Tudo helachi! Everything is gonna be allright!

So far, I have had the pleasure to know some very different places inside of the country. Of course, there are the three biggest cities that are all located in the Southeastern part of the country. Right now, I am in Belo Horizonte, the capital city of the state ´Minas Gerais´ (General Mines). Belo Horizonte has some interesting places to visit, but is not that much of a special place to visit in itself. It is surprising though to know that the city was founded in 1897, counting about 10000 inhabitants at the time. Today, Belo Horizonte is Brazil´s fastest growing city, counting about 4 million inhabitants. It is also famous for the beer- and cachaça-drinking culture. (A carioca who lives in BH told me that the only thing there is to do in BH is actually drinking …).

São Paulo is of course a much more well-known city, if only for the size of it. It is one of the biggest cities in the whole world … and the first thing you realize is indeed that! Super size! The city just never seems to stop. In the centre there is a 150 meters high skyscraper called ´Edificio Italia´. You can take the elevator to the roof terrace and walk around 360 degrees to admire the urban jungle. It doesn´t matter which direction you look at: you´ll see skyscrapers everywhere. To get an idea of what I am talking about, take a look at the pictures underneath. São Paulo is also well-known for its helicopters. Traffic congestion is such a big problem that the rich prefer to travel in their own private helicopters. The poorest, of course, are not even able to buy a subway ticket. São Paulo is all about these type of contrasts. You´ll see the newest and most expensive car models. On the other hand, there is a whole bunch of homeless sleeping in any covered area. It has very modern buildings and top-notch, luxurious private mansions, but even in the centre you´ll see lots of high skyscrapers ready to be demolished, with all windows smashed in and with graffiti all over the building. And of course there are the favelas, but they are quite far away from the centre, unlike in Rio de Janeiro where you can see them almost everywhere. So, being undeniably a gigantic world megapolis with a wide variety of people (e.g. the biggest Japanese community worldwide outside of Japan itself) São Paulo is also a pretty rough city … not your fancy, pretty touristic town, but an interesting jungle indeed.

São Paulo was also fun in another way. I met two crazy Belgians (it really felt as if we had known each other for years! We even knew quite some common people!) and one night we went out somewhere in the centre. However, I lost them later on and found myself out of a club at around 4 am in the morning without any cash. Shit! I couldn´t even take the subway! So, I decided to walk the avenue back to the hostel I was staying at. However, I hadn´t thought about the fact that the hostel was about 15 km from the centre, so I arrived at around 7.30 in the morning. (On the map it seemed pretty much in the ´centre´.) Of course, it´s a very unique and special way to get to know a huge megalopolis like that, haha, … but I was very glad to finally arrive and crash on my bed … The next morning I asked myself why I hadn´t begged some small money from somebody … 1 cm on the city map can be 15 km in reality.

Oh yes, before I forget, there is Rio de Janeiro of course! Known the world allover, this cidade maravilhosa will not let you untouched. It´s one of the most unique cities I have visited in my life. Don´t forget it´s a city of almost 10 million inhabitants. However, it feels smaller in some way. This has certainly to do with the fact that it curves itself around a whole range of steep, green hills on one side (think of the world famous Jesus statue). This way, nature is always nearby, often within sight. On the other side, there is the ocean with its numerous beautiful white city-beaches, of which Ipanema and Copacabana are without any doubt the most famous ones. But Rio is of course very known as well for carnival and parties in general. The Lapa district is the most famous one in this sense. Especially on Friday night people gather in its streets to drink some beers or caipirinhas. You can go and party in one of its many clubs, or you can just spend the whole night in the street, enjoying the often spontaneous concerts of samba music and marvel at the garota´s dancing sexy … Rio is a city that can get you hooked for a loooong time …

So far, I have also known Ilha Grande, a paradise island in Rio state and the beautiful colonial and old gold mining towns Ouro Preto (´Black Gold´) and Mariana in Minas Gerais, as well as the Serra do Cipó national park with its many cachoeiras (waterfalls) … but this is enough for now. I refer to the pictures below.

Brazil still has so many things to offer – that is the feeling I get. It´s a spectacular country with a diverse population and many natural wonders … It´s also amazingly huge and wide. I am sure I can tell you some more about it in my next message. Hopefully, by then, I will speak some more Portuguese, in stead of Portuñol ...

So long, so far! Hope you´re all okay and enjoying the good weather, wherever you may be, with or without a ciapirinha. Um abraço forte!

A day away from Asunción with Shirley. We spent a beautiful day in Areguá, close to the Ypacarai lake.

This is the coffin of the Paraguayan soldier. It is open to public and guarded by two serious guards. ´Don´t laugh with our country! This is serious business!´

The building in Asunción in which you´ll find the coffin of the other picture here above. Also very typical: fancy buildings with in front of it poor ladies selling whatever they can put their hands on.

On the left you can see one of the statues of a fancy, green city park. Just right beside it: slums.

With Shirley (not in the picture of course) and a Roumanian guy I went to Yaguarón, a bit outside of Asunción. I am drinking terere (an icecold mate drink). In Yaguarón there are some nice rocks to be climbed. Splendid views!

One of the splendid views in Yaguarón.

A caterpillar in Ybycui national park in Paraguay.

Ybycui National Park.

Ybycui National Park. I was kind of amazed to get a grasp of this fight between the ant an the butterfly (looks more than a wasp though). It took many, many minutes and at some point I thought the butterfly was dead. But nothing appears as it is and a bit later the butterfly escaped. However, not for long I guess because it couldn´t fly anymore. Crude nature!

The climate is quite humid in Paraguay. So you can see all kinds of mushrooms. But be careful with the ones you try out ...

Ybycui national park. What a beautiful transparent butterfly!

Another butterfly, camouflage style. The red ´eyes´are supposed to resemble the eyes of an owl to protect themselves from predators.

Another view of the Ybycui National Park.

Typical view of the Paraguayan countryside.

In Paraguayan towns you´ll see 4x4 jeeps beside carts pulled by horses. A meeting of two different eras.

Let´s say a quite romanticised wall painting of the Jesuit Missions in one of the Paraguayan towns.

The ruins of the most touristic Jesuit Mission in Paraguay, that of Trinidad. Funny detail: in many countries an Unesco World Heritage site like this would have generated a whole tourist infrastructure. Not in Paraguay: I camped just beside of it!

Another view of the site in Trinidad. Some five minutes after this picture was taken it started raining cats and dogs!

Another Jesuit ruin in the village of Jesus, nearby trinidad. This is also a Unesco World Heritage site. The Jesuit missions on Paraguayan soil have, contrary to te ones on Argentine soil, been very well preserved. The latter ones have actually been destroyed by the Paraguayans a long time ago ...

Run! the ants are attacking!

Back in Argentina! Driving around in oh so beautiful Misiones wih Dario, Andrea, Favito and Marco.

Favito and Marco, two adventurous guys trying to cross a mountain river.

Misiones, Argentina. The river you see is the Uruguay (yes, it goes all the way south bordering Argentina and Uruguay). On the other side of the river you can see Brazil.

Misiones. Damn, I don´t remember the name of his waterfall. Anyway, a very lovely place to visit, but this will change completely. They are going to construct a cable car that will pass just in front of the waterfall. And then of course they can ask a higher entry price. And ... the whole attraction of it will be gone forever! Poor Misiones.

At the entrance of one of the Jesuit Missions sites in Misiones, Argentina. This is a goodbye picture. When will I see them again?

This seems as if one tree is paratisizing, but in this case it´s not like that. At least, that´s what I was told.

The ruins of the Jesuit Mission in san Ignacio, Argentina. Most of the sculpture work was actually done by local indigenous people.

Of course: the World Cup! Kids having a ball after Argentina defeated Greece.

With a French guy in a natural reserve in Misiones. The river you see is the Paraná and on the other side you see Paraguay.

Koop geen kat in een kap, of geen kap in een zak, of een stuk uit uwe kap, of teveel binnengekapt? Die rode neus verraad natuurlijk wel wat ...

One of the most typical views in Misiones: a truck transporting mate leaves.

Misiones. The guy next to me repared my backpack. When I went back to get the backpack, we started drinking! Many ´last beers´, haha!

With Juan Pablo and his German girlfriend Bianca at the Paranariver in Misiones. What a sunset!

Or do you prefer this picture?

Together with Juan Pablo and Bianca and two other Argentines. Guess what we are doing. Having a barbecue of course!

Wanda, Misiones. In the seventies of the past century a woman washing clothes felt something hard in the river sand. A whole series of precious stones were discovered. Now you can visit the mines.

Wanda, Misiones. Precious stones.

Puerto Andresito, Misiones, Argentina. Empanada´s (meat and vegetables in a pastry), salad, cassava. Typical Misiones food.

I was staying in the house of this very nice family in Puerto Andresito in Misiones. With the father I went driving around for a whole day to get to know the region.

In one of the national parks in Misiones. Dirty backpacks seem to attract a lot of butterflies!

The emblem of Comandante Andresito with a tractor in it! Actually, the village was founded in 1979 as a post to stop Brazilian immigration. In this very northeastern corner of Argentina, some people speak better Portuguese than Spanish.

There they are: the Iguazú waterfalls! This part is called ´la Garganta del diablo´ (the devil´s throat).

Iguazú.

The Fifa Fan fest on Copacabana beach in Rio. The final is playing. You see the man in the centre of the picture yawning?

Ipanema, Rio de Janeiro, parel aan de kust. Ik wou dat ik ook zo´n Rio de Janeiro had ...

Rio. The Real Gabinete Portuguez de Leitura, I like his building. Inside it´s even much more beautiful with loads of old books and everything in wood. As if you´re walking around in the 18th century.

Lapa, Rio. This staircase is full of tiles from all around the world. I even spotted two Belgian ones: one from Kontich and another one from Beveren. Okay, I admit, Rio is much more spectacular than those two towns, that´s for sure! But then, which town wouldn´t like to be immortalised in Rio!

Rio, the Maracanã football stadium. Not the biggest in the world but the stadium that once recorded the greatest number of attendees ever recorded. The flag is from Botafogo, one of Rio´s teams (that lost that night against Flamengo, another team from Rio). Right now, Maracanã is under constrcution - getting ready for the World Cup in 2014!

Rio, at the waterside.

Rio is also hills with favelas on them.

In Santa Teresa. This neighbourhood is famous for its ´bonde´, the tram that crosses it, an adventure in itself! This wallpainting had to help the Brazilians to bring the World Cup back home ... In front of it, people are waiting for the real tram.

Abraão, Ilha Grande (Big Island), state of Rio de janeiro, a paradise with lots of white beaches and walking paths through the jungle.

Near the ´Pico do Papagayo´, the highest peak of the island (1000m).

Ilha Grande. From the peak you can see Abraão lying down there.

Ilha Grande.

Having a ´festa´ in one of the discos in Abraão on Ilha Grande. All the others are party people from Rio de janeiro I met on the camping, except the guy on the left who is Cédric from Belgium (you could have deducted that from the beer in his hand, haha).

After the festa and before going to sleep: caipirinha-time!

One of the beautiful beaches on Ilha Grande.

Same beach, same paradize.

Walking back to Abraão from the beach above I had this encounter with this very poisonous snake! Watch out!

And just 100 metres further these monkeys were playing around ...

Ilha Grande.

São Paulo, estação da Luz. Nice building, the area around is quite grubby though.

São Paulo = a lot of graffiti everywhere ...

The centre of São Paulo. Seems a bit like New York in some way ...

Tohim and Baahtchi, the two crazy Belgians playing pool ...

On top of ´Edificio Italia´: São Paulo is huuuuuuuuge!

São Paulo.

A fruit market in downtown São Paulo.

São Paulo does have quite some charming places such as the Mercado Municipal in this picture.

But then next to it you find these kind of deserted skyscrapers.

This one needs no explanation ...

Postcard!

Once more on Ipanema beach with two Peruvian guys I met in Lapa.

Rio has a botanical garden that kicks ass! Orchids ...

The botanical garden in Rio.

After having tried to look for a toucan in various national parks in Argentina and on Ilha Grande, I actually saw the first one in my life in the botanical garden of Rio ...

Sambagathering in the Gamboa district of Rio.

With Juan Pablo, a Colombian friend (next to me), his girlfriend Daniele and some Brazilian guys.

Rio. With Cédric from Belgium in Confeitaria Colombo, one of Rio´s fancy places.

Niteroi, on the other side of the bay. The side of a museum designed by Oscar Niemeyer (the architect who also designed Brasilia, the capital city).

That cone is actually the cathedral of Rio. What an original building for a church, right?

Give me an N, give me an O, give me an A: Noroeste Argentino!!!

2010-06-11T23:18:24+02:00

Hello out there!

Here we go for another edition of my travel adventures. This one will deal with the Argentinian Northwest (or 'el Noroeste Argentino' , or the 'NOA') where I arrived over one month ago and which I left since about a week ...

The Argentinian Northwest is the border region with Chile (in the west) and Bolivia (in the north). Seen the fact I was in Chile before, visiting a friend of mine, I arrived from the latter. So, the 1st of May I decided to go hitchhiking to Purmamarca, a town at the end of the road that goes from San Pedro de Atacama in Chile to the main north-south directed road in the Argentinean Northwest. But things don't always go as you want them to, especially while travelling. I was told that the best way to get a ride was going to the customs office before 8 am. The customs office is a few hundreds of meters out of the town of San Pedro. Every day, a bunch of Argentinian, Chilean, Bolivian and even Paraguayan truck drivers wait in line for the office to open at 8 am. That way, they can arrange all due documents and continue their long voyage over the Jama Pass, a pass at a height of 4700 meters, the border between Chile, Argentina and Bolivia.

However, I realized it wouldn't be a cup of tea. Most of the truck drivers weren't disposed to take along hitchhikers. Some of them told me that the insurance company doesn't allow them to pick up people. More specifically, if an accident occurs, they aren't covered. I have heard this argument various times before. It seems truck drivers nowadays are explicitly told not to pick up hitchhikers, just as in Europe. Of course, there are opportunists all over the world. Seeing that noone was eager to pick me up, one truck driver informed me, in front of the others, that he could take me along ... but it would cost me 50 dollars. '50 dollars? That is exaggerated!' I replied to him. His response was actually quite original and funny: 'Today we're the 1st of May, it's the day of labour, so it's more expensive. If not, it would be 30 dollars.' Just as one gets paid more for working during an official holiday, someone searching for a ride would have to pay more. 'Thanks, anyway I am hitchhiking and I don't care if I can't go today. So I'll go another day. Good trip everybody.' I am sure some kind of upper being, whatever you might call it, punished the truck drivers for their not willing of picking up hitchhikers, because the weather started turning really bad, especially up the mountains, and a bit later the customs anounced that they were shutting off the pass for time unlimited. Consequence: I couldn't leave, but the truck drivers neither.

So, on Saturday and Sunday I did various things to keep me busy, as for instance sandboarding. Monday morning, the pass was open again so very early I left and ... got a ride immediately from a Chilean couple who were driving to Salta 'la linda', Salta, the beautiful (city). So, I explained them that I was getting off in Purmamarca, the village at the end of the 500km road and after arranging papers, off we went! During five hours we drove through arid mountains, passing turquoise lakes and snow-capped volcanoes. Sometimes we passed some small farms. We passed only one village on the way. Furthermore, we drove through salt flats. The altiplano views we got were once more stunning! The funny thing is that some people pay a lot of money to tour operators to go and see the altiplano. The altiplano is not easy accessible as the distances between the villages are very large, plus at night it gets freezing cold because of the height. So, tour operators benefit from this fact and ask high prices for their sometimes quite mediocre tours. However, it needs to be said: organising a tour to the altiplano is an almost guaranteed success as the views are always bloody incredible and highly amazing! So, the only things you need to be cautious about is the equipment and the fact that you have to find a bilingual and interesting guide ... But then, if you can get a hitchhike crossing the whole altiplano, why bother and pay tens or hundreds of dollars ... when you can go for free and get a much more genuine experience with locals! it all depends on the way of travelling ...

I fell in love with the Argentinian northwest as quickly as I put my large feet on its soil! The fact is, I had heard about a mountain in the region that has seven different colours, even seen some pictures of it. Also, I was also told that Purmamarca, the village I was going to, was a very nice, cosy place where indian people live. But what I didn't know was that this particular mountain with seven colours was actually in Purmamarca! In other words: I had the feeling hitting the jackpot immediately as I was about to visit two places I wanted to get to know IN ONE, at once! Purmamarca, as the majority of the villages in the Quebrada de Humahuaca, is a little village with small houses centered around a plaza with a church in adobe material and with lots of indigenous people selling beautiful handcrafts, mostly clothes made out of alpaca and llama wool, but there are so many other handcrafts as well, such as chess boards with pawns inspired of the local fauna. It is nice to see that, though we live in the age of mass production, there are still people who put their energy in making original products, hand made and inspired by their ancestors, passing on the traditions that have often been so violently suppressed during the last five hundred years. I often feel like buying a bunch of these products, but I am travelling and I always have to watch the weight of my backpack ... and sending them over by mail is relatively expensive. Moreover, when will I be going back to Belgium? Is it actually worth it?

The quebrada de Humahuaca is a valley in the Argentinian Northwest that goes north-south for some two hundred kilometers. In precolumbian times traders used the valley as a connection between the north (Bolivia) and the south (Salta). There are a bunch of villages that get more and more touristic, although mass tourism has luckily not arrived yet. Let's hope it will never, that way keeping the positive relationship with the locals more or less intact. Though there is quite some tourism in the area, I was positively surprised by the openness and the kindness of the locals and by the spontaneousness and the authenticity of the encounters. Actually, these people have the same traditions as the indigenous people in Bolivia or in Peru, but the fact is that their world is much more accessible for a visitor. They are much more open to strangers and thus less reserved than their Bolivian or Peruvian counterparts. Why? because of education? It would be interesting to study this sociological phenomenon ...

Apart from the interesting lifestyle of the locals, the quebrada de Humahuaca has some stunning views. I already mentioned the amazing mountain of seven colours (I refer to the pictures underneath). But there are actually many of these multicolour mountains over there, the colours ranging in between orange, green, brown and even violet! Just check the pictures section underneath ... This very special geological and cultural heritage, plus the existence of various inca and pre-inca ruins in the region have persuadad the UNESCO to declare the whole region as UNESCO World Heritage! The positive thing about this is that many efforts will be made to maintain this valley and its villages in its original state. Will the explosion of tourism generate any negative aspects? We will see. I think that the concept of 'sustainable tourism' is one that is more and more propagated in this part of the world. Somehow, many people realize that the way in which tourism is organised is of utmost importance! Who wants to repeat horrendous mass tourism projects that generate a lot of money in the hands of a few (foreigners), while the locals only see the housing prices rise? Having received the UNESCO label might generate a more intelligent development of tourism in the area. Let's all hope so ... Luckily, McDonalds seems very, very far away in the quebrada de Humahuaca, and I was more than once touched by the children of the villages playing football or shooting marbles in the streets in stead of playing violent video games until late at night.

Somehow, it's always a difficult balance! To give an example: San Isidro. it's the name of a small, very isolated village in the province of Salta. To get there, you have to take some buses that zigzag along some unpaved suicide roads. After that, having arrived in the small town of Iruya (another very special place), you have to walk seven kilometers to get to the village. I went there with Esteban and Lisa, a Argentinian-Belgian couple I had met some time before and with whom I decided to team up again for a while, seen the fact they were in the same region as me. Up till december 2009 there was no electricity in San Isidro! Poor fellows! Poor fellows? Well, it depends how you look at it. Of course, I do not doubt that electricity has and is going to make life easier for the villagers. But with electricity also arrives television ... We went to eat something in a local restaurant and the people there seemed to have copied the typical Argentinian behaviour of installing themselves in front of the television and stay there for a couple of hours. So there they are choosing between three hundred channels whereas half a year ago they didn't even have a TV! The world changes very quickly indeed and, while it keeps on moving, the last few isolated villages in the Northwest are getting exposed to the virus of Argentinian TV. Forget about quality TV. When you travel around Argentina you realize very quickly that what most people watch is pure trash! Just think about the worst television you know: Argentinian TV is ten times a bad as that! I sometimes think that there is a hidden agenda behind it to make everybody afraid (a lot of violence in the news) so that the masses are easier to control and manipulate. At the same time, Argentinian TV is extremely consumption centered. Everything centers around some hip, classy, trendy urban idols who show people which clothes you have to wear, which cars you have to drive and how you have to uplift your tits ... The living room of these villagers is violently being invaded by strong images that function to keep them away from what is really important in life. It's kind of sad. I suppose that if I would come back in ten years the young kids will be wanting trendier clothes, a personal car, beautiful, unreachable women ... consume or die! I think the real problem is that these people are much more vulnerable to TV and its negative consequences than most people who've been used to it for a longer time, are: these people have often not enjoyed a lot of education and the shock from not having a TV to being exposed daily to an overdose of consumption driven information is very strong, it seems to me. Well, maybe I am exaggerating ...

I was very lucky to arrive in San Isidro while the yearly village feast was taking place. The feast has two characters. The first one is catholic, the second one is genuinely indigenous. As everyone knows, the Spaniards started obliging all indigenous to convert to christianity. This gave place to various syncretic belief systems, in which catholic worship exists along the older, precolumbian belief systems based in the adoration of Inti (the sun) and the Patchamama (mother earth). Up till this moment both belief systems keep on existing the one alongside the other. So, the feast started out with a catholic mass lead by the bishop of Salta. Of course, the good catholic boy I am, I went to check it out and kind of saw happening what I was expecting to see: a typical boring catholic mass as I was used to in my childhood: the pastor who leads his sheep, the bishop who very paternalistically tells the people how special Jesus was. Furthermore, the dull repeating of preset, impersonal prayers and the bishop explaining as a good, well meaning father that 'during the many centuries that christianity has developed people of all races and colours have accepted the word of God', (deliberately?) omitting the historical fact that - in the case of the indigenous peoples of the Americas - they were simply obliged to convert themselves ... other wise it was the sword cutting through indian flesh ... Now, that can count for historical misrepresentation, don't you think so? Anyway, lots of old beliefs keep on existing. I remember Ale, a hotel keeper in the village of Humahuaca, talking about dreams she used to have as a kid. She told me she often saw her ancestors in her dreams whereas she had never met them. This adoration of ancestors as well is a typical pre-christian belief that keeps on existing to this very day. Then, there are the typical superstitious beliefs: many stories about devils that reside in the mountains. One time, coming back from a mountain I wanted to walk to but that I never reached, a woman I met told me I should consider myself lucky I never reached the mountain, because 'the devil lives there. It appears as a couple, a man and a woman. They seem very nice at first, but they are dangerous!' Superstition ...

Back to the feast! After the messes and processions and the delicious food that was provided to all the people present, I got to know the indigenous character of the feast. First there was some kind of eating game. We had the possibility to change Argentinian pesos to 'San Isidro pesos' and with those we could go and order food made by a group of indigenous women. The funny thing was that they had drawn a line in the sand to separate the people from the vendors (other wise things would get too chaotic). One couldn't cross the line, other wise some 'policeman' carrying a stick would come and arrest you. This happened to me once, as I was falsely denounced having crossed the line ('that's what they all say ...'). So, I was arrested and put in prison for a while, the clock tower of the church serving as an improvised prison. The game was in some extent a pretext to lock up everybody who was not from the village. Hilarious atmosphere, very funny! Some people went so far as to 'steal' food. Every time this happened you would see all the youngsters running after the thief and the crowd bursting out in laughter ... After this game, the people set for the streets of the village and the feast took on the whole night. The villagers actually started dancing in a circle around an old man armed with a typical flute and drums. He constantly kept on repeating the same melody and rhythm, bringing the dancers to some form of ecstacy. The large amounts of chicha (an alcoholic drink based on corn) and liquors helped a lot to get people dancing for hours, always repeating the same chant ... It seems quite unbelievable but they started at 8 pm and actually went on till 9 am the next morning! When I left the next day at noon, there were still people partying! Personally, I didn't make it till 9 am, but I talked, danced and drank till late at night anyway.

Apart from the quebrada de Humahuaca, of which I have told you quite some things now, the Northwest of Argentina has other things to offer! The most visited place in the region is certainly Salta, a city full of history that can boast with many colonial buildings and churches, interesting! I stayed there for a few days and learned how to make empanadas (salty pastries filles with meat, cheese ...) during a couchsurfing meeting, where I met three Belgian girls travelling around. With them I went out one evening ... It was actually very nice to meet these girls from my own country after not having met too many compatriotes during this trip (though lately I've been meeting quite some ...). Anyway, though Salta is definitely worth a visit, travelling in South America is often more rewarding when you go to villages and remote regions. A very stark contrast to the dry quebrada de Humahuaca are the yungas. It is a very special ecosystem that exists in the Northwest of Argentina and Bolivia along the eastern slopes of the Andes. The yungas is a very dense and lush rainforest. It's not the Amazon rainforest, but it's very dense anyway. And it's quite moisty. When I was there, it was always cloudy and sometimes I had to put on my rainjacket as a fine drizzle came falling down from time to time. So close to the dry quebrada I told you about, yet so different!

One of the most interesting places in the yungas must be the national park Calilegua. From the nearest town I had to walk 10 kilometers to get to the entrance, but as often is the case on isolated roads in these countries: the few people who drive by will stop and propose you to take you along. In this case, I was actually given a ride by some park rangers coming from the other direction. 'It makes me feel bad seeing you walk to the national park alone at sunset. So, we decided to take you there.' one of the park rangers told me. How simpatico, no? On the camping ground I met a photographer from Cordoba and together we went walking for the next two days. These walks were always very interesting. It's great walking in the lush, green woods, breathing in the fresh mountain air. Moreover, there are lots of things that draw your attention: some trees are invisible as they are totally covered by lianes, there are so many types of spiders with different kinds of webs, lots of birds as well. But the most interesting and adrenalin provoking experience was this: at a certain moment I was walking on a path relatively close to the road that goes through the park. I heard some noises coming from the left; the cracking of tree branches. So, I started looking through the trees and bushes and I could see something moving from one tree to another. However, I couldn't see it very well so I decided to get a bit closer. I was convinced I was about to see a monkey, but the moment I actually could distinguish the animal it turned out to be a puma! I got an immediate rush of adrenalin through my blood, can you believe it? But I could retain more or less my fear and drew out my camera to take a picture. However, the animal doesn't show in the picture I took as my camera is not very good and there was a lot of light, so the picture resulted very blurry (what an excuse, right? haha). What a pity! The animal also stood still for a moment. I think it was watching me, but I don't really know ... Then, I watched it moving, amazed how easily it jumped from one branch to another, climbing up to the top of a tree. Anyway, it was a young puma, it was not very big. But I must say it's kind of a strange feeling being alone in nature and being confronted with a potential dangerous animal ... it's quite different from watching animals in the zoo! Anyway, what a beautiful experience, dammit! I didn't stay there for too long though. It seemed more advisable to silently make room for the animal ...

After having spent some nights on the free camping ground where I would always be harrassed in the morning by some aggressive birds that continually tried to steal my bread, I took the bus that goes all through the park to arrive in San Francisco, a small village in the yungas with splendid views of the surrounding mountains and even of the high, dry mountain tops that separate the yungas region from the earlier mentioned quebrada. There are thermal springs at two hours walking from the village: the most spectacular ones I've seen in my life! (see pictures). Those colours! Moreover, they are completely isolated. There is no tourist infrastructure, it's 100 percent nature, just me and the thermal springs ... beautiful. The only drawback was that the water was not really hot ... it was more tepid than warm. So after having spent about thirty minutes in the water I started having cold.

A bit more than a week ago I decided to leave the nortwest of Argentina, very worth a visit! I would recommend it to anyone going to Argentina. So, I decided to go hithhiking to the town of Formosa on the border with Paraguay. 1000 kilometers through forests, fields and sporadically passing iny, tiny villages. I thought it was going to be very boring, but it turned out to be a magical experience! It would take me three days to get to Formosa, but things were always interesting. I had very nice conversations with the people who took me along, many inhabitants of the villages where this crazy gringo was passing stopped for a talk and one night I even got invited for an asado, a barbecue! Such nice people! And one nice guy took me along for the last long stretch to Formosa, stopping every moment to invite me for coffee.

Yep, the last couple of weeks have been blessed once more with rewarding encounters and superb scenery! Sometimes it has been difficult to communicate with people I had met on the road and who I wanted to meet afterwards, but that's part of the trip. As frustrating it may be, it's so typical not being able to meet people. A girl I got to know was supposed to meet me and tried to call me but I was never there and in the end we never met again (very short explanation); of another person I was going to visit I plainly, stupidly lost the contact address ... And those things are pretty frustrating. Once we set our minds on something, it's hard to accept that reality turns out a different way. The same goes for regions where one is travelling in. I loved the Argentinian Northwest and almost didn't want to leave. Sometimes you have to force yourself to leave a certain place to go to the next one. Well, it only means that the travel trip is really worth it and you're having a good time, right? Anyway, the human being is a 'habits animal': we are constantly conditioned by our habits. We don't like insecurity, right? The same goes a bit for travelling in a region you love. It's hard to leave it. Anyway, I did leave and I am in Paraguay right now, ready for some new adventures, though I am starting to feel as if I want to spend some more time in one place. I've been travelling for quite some time now, and settling down for a couple of months could be a very good idea. I am thinking about looking for a job as an English teacher ... somewhere in Brazil? You'll read all about it in the next message ...

It would be nice to hear from you, guys! I greet you from Asuncion, Paraguay!

A volcano on the way to Argentina.

Purmamarca. Lots of handicrafts ...

Purmamarca. When cactuses die, their wood (inside) gets hard. After a few years it is ready to be used.

A picture from the viewpont on the other side of the mountain of seven colours.

The mountain of seven colours.

Tilcara, another village in the quebrada de Humahuaca, has some old incaruins.

Another picture in the surroundings of Tilcara.

Incaruins at Tilcara.

the 'Garganta del Diablo', the throat of the Devil, close to Tilcara.

This is me with Kevin abd Laura from Germany. Even taking this picture was a whole hazardous enterprise! Better not to fall down ...

Close to the Garganta del Diablo. These cactuses are ' cardones' that grow 1 cm per year.

Laguna de Yala, a lagoon close to the village of Yala. this place is at an hour driving from Purmamarca, but what a difference!

Lagunas de yala. Marcos and me. marcos is a guy who works at a restaurant at the lagoons. Some weeks later, I'd go visit him in San Salvador de Jujuy where he lives.

Lagunas de Yala. Walking back down towards the main road.

This bunch of crazy travellers took me along to Purmamarca from where I'd hitchhike further north to the town of Humahuaca.

The church of Humahuaca.

The road that goes from Humahuaca to Iruya, a real suicide road! And splendid views of course ...

The village of Iruya. What a beautiful setting ...

Iruya seen from another point of view.

Just outside the village of Iruya you can admire this waterfall ... and all the traffic passing above.

Northwest Argentinians start drinking at an early age, hahaha!

Getting away from Iruya. Besides, there are a lot of condors in the mountains over there.

Walking from Iruya to San Isidro with Lisa and Esteban.

Arriving at San Isidro.

Syncretism: old indigenous dances are practised for the messes and the processions that will take place the next day ...

In San Isidro we asked the director of the local school if we could camp on the schoolground. No problem! It's funny waking up with a bunch of kids playing.

San Isidro. The corn needs to be dried.

the procession with some locals practising a dance. The idea is that the catholic church combats the devil (the one with the kukluxc=klan-like mask).

After the catholic mass and the food starts all the fun: soccer!

The locals performing an indigenous dance ... all night long.

The next day I walked back to Iruya with Gonzalo from Buenos Aires and this stray dog that followed us till Iruya.

And oh yes, because of the precipitations: snowcapped mountains!

What a pity I don't have a better camera. Condors!

This picture is taken when I arrived in Humahuaca with this group of Argentinians and Spaniards (correction: the girl is from Catalunya, haha.)

And five minutes later I found Esteban making this beautiful wall painting together with Edwige and Heol from France.

The surroundings of Humahuaca.

Surroundings of Humahuaca.

Everywhere you find these small cactuses.

A small river in the yungas near the city of Salta.

Compare this vegetation to the one in the quebrada de Humahuaca: what a difference!

When I left the place where the two pictures above were takne, a group of oldtimers arrived. They were driving around to celebrate the Bicentenary of Argentina. Some weeks ago Argentina existed two hundred years.

Everywhere in the Northwest you can find coca leaves. This cart shows that the owners have coca leaves from La Quiaca. This means they come from Bolivia because La Quiaca is a the border. The people in the Northwest like to chew coca leaves all day long, just like in Bolivia and Peru.

At the camping site in Salta that in the summer serves as a swimming pool. the warning says: 'Sir swimmer, enter the swimming pool with a swimming suit.' Haha.

Salta.

One of the many beautiful churches in Salta.

Salta also has a convent for ladies.

Me with Magali and Han from Belgium, and with an Argentinian guy who bought roses for them! How romantic!

In the surroundings of the district of San Salvador where my friend Marcos lives.

These posters were everywhere during the feasts of the Bicentenary. 'For an Argentinian there shouldn't be anything better than another Argentinian.'

Me in the house of Marcos with his sister and his mother, maybe the nicest and warmest evangelians I've met so far ...

The part of town Marcos lives in. It's a very new part where lots of new houses are being built. Quite chaotic. There is still no aspahlt (will there be one day?) and there in no sewing system so far ... No rules, it seems!

these birds are very beautiful, but they aren't ashamed to steal your bread when you turn your back ... Parque nacional Calilegua.

Parque nacional Calilegua.

Parque nacional Calilegua. Prints of a tapir close to the river.

Do you see the spider waiting for food? Parque Nacional Calilegua is so full of spider webs you have to watch out constantly not to walk in one.

A spider in close up.

Walking around with a guy form Cordoba.

the lianes cover the whole tree!

Parque Nacional Calilegua: another spider web!

Parque Nacional Calilegua.

Spider close up.

the village of San Francisco.

San Francisco. This sculpture in honour of the Patchamama (Mother Earth) has recently been erected. Is this a concretisation of the cultural revival of the precolumbian peoples in Latin America?

San Francisco: centre.

In the surroundings of san Francisco.

On the left you can see the thermal springs.

Me at the entrance to the thermal springs. ready to take a dive!

the thermal springs.

Another picture of the thermal springs.

this picture was taken while crossing the river one has to cross to get to the thermal springs. Make sure the current doesn't take you along!

Surroundings San Francisco.

Lucy and Fredy (written like that ...), the two nice elders in whose camping / hostel I stayed for two nights. Such nice people!

On the way to Formosa. Rodolfo (left), me and Fernando.

Please, take me to the next village!

One of the biggest villages while hitchhiking to Formosa: Ingeniero Juarez. Lots of villages have names of people. Under the 'Z' you can see locals drinking mate.

These super friendly people invited me for a barbecue. I ended up sleeping in their house as well ... Thanks!

The next morning: a picture of the cute daughter.

Off we go!

Happy hitchhikings!

2010-05-01T08:11:40+02:00

Hello out there! Yes, this message is in English! Up till now I´ve always considered my blog as an informational bulletin for my family and friends back home in iny tiny Belgium. However, since a long time other friends of different nationalities have been visiting my blog, some of them a bit disappointed by the fact they could understand the pictures, but not that strange language my messages were written in. Actually, it´s a French friend of mine who persuaded me to start writing my blog in English. He meant it as a joke, but thinking about it, I drew the conclusion that I had to change the language. I have the impression that a slightly decreasing amount of Flemish people are reading my blog. However, a growing number of other, non-Flemish speakers people are following my adventures in South America, so ... English! I even had to think about the language I'd have to adopt, but I quickly decided to start using English as the language for my writings. I suppose that most of my family and friends (probably all of them) understand that language well enough to read my messages. To make things short: there is a small minority of people who visit my blog who won´t understand a word of which is written here. Fair enough! That stillmakes many more people than before who´ll be able to follow Hello out there! Yes, this message is in English! Up till now I´ve always considered my blog as an informational bulletin for my family and friends back home in iny tiny Belgium. However, since a long time other friends of different nationalities have been visiting my blog, some of them a bit dissapointed by the fact they could understand the pictures, but not that strange langage my messages were written in. Actually, it´s a French friend of mine who persuaded me to start writing my blog in English. He meant it as a joke, but thinking about it, I drew the conclusion that I had to change the language. I have the impression that a slightly decreasing amount of Flemish people are reading my blog. However, a growing number of other, non-Flemish speakers people are following my adventures in South America, so ... English! I even had to think about the language I'd have to write in then, but I quickly decided to start using English as the language for my writings. I suppose that most of my family and friends (probably all of them) understand English well enough to read my messages. To make things short: there is a small minority of people who visit my blog who won´t understand a word of which is written here. Fair enough! That still makes many more people than before who will understand.

In my last message, I described how at some point in my journey I was doubting if I still wanted to travel the way I´m travelling now and how this feeling completely turned 180 degrees once I my eyes fell on the beauty that is the Cordobese mountain range. In one moment I realised I was doing the thing I actually wanted to do and that I should be glad for that. Starting from that moment, my trip took the turn it was bound to take: adventure, learning, happiness ... Since my last message, my travel spirit has kept on continuing in the very positive direction. I hope this will keep on going this way!

Those of who have ever travelled in the region I´ve passed through the last couple of weeks will understand what made those weeks so special, so beautiful. From Cordoba in the centre of Argentina, I travelled northwest to the provinces of La Rioja and Catamarca, progressively getting closer to the Argentine-Chilean border. From there on I went on to the Pacific coastal region of northern Chile. Later on, I hitchhiked through the Atacama desert (yes, indeed, the driest area in the whole world!) to reach the quite touristic town of San Pedro de Atacama where I have spent the last three weeks. In my last message I described how everything started changing once I got to La Rioja: the people, the landscape, the weather ... La Rioja and Catamarca also seem to be less densely populated than for instance Cordoba. And in between the villages: a feeling of total solitude, desolate deserts, amazing views. Luckily, hitchhiking has been going much better than before. I can even tell you that I´ve often been remarkably lucky! One day I was trying to get from Chilecito in La Rioja to Fiambalá in Catamarca. These two towns are not that far apart (a few hundreds of kilometers which in Argentina is nada), but there are some parts with very, very few traffic and you have to change roads a couple of times. Well, because it was already late when I wanted to start hitchhiking I decided to take a bus to a village some 70 kilometers away from Chilecito, just to be on the right road. The village I arrived in was completely untouristic. I wonder if there was even a hotel. But those are often the best places of all! I asked some locals where I could put up my tent. Remarkable answer: ´Pon tu carpa en la plaza central. Tus compañeros ya estan alli.´ (Put up your tent on the central plaza. Your buddies are already there.) So, I wondered who those ´buddies´ were. I was kind of surprised to realise that two other travellers were going to sleep on the same central plaza. Both of them travelled by bike. It was an absurd situation. In that small isolated village I met those two guys who had met each other on that same plaza the same evening. One of them was Canadian, the other one from Buenos Aires. Buena onda. Good vibes. Back to the hitchhiking story: the next day, after the two cyclers were gone, I started walking to the road that leads to the province of Catamarca. Once I got there, I sat down on my backpack and waited five minutes, ten, twenty, half and hour, forty-five minutes ... nobody passed! So, I already started wondering if I would ever get away from that village as hitchhiking does require ... cars! Just when I wanted to make a card with the name of the next village on it to somehow higher my already close to zero chances, a small car passed by ... and stopped! A married couple going to ... yes, indeed, Fiambalá! I almost couldn´t believe my ears!

So, three hours later I found myself on the central plaza of Fiambalá, the last village before heading towards Chile. It´s amazing how again the landscape changed over those three hours. In the beginning things started to become more tropical: more vegetation, a greener landscape. It always surprises me how climate and vegetation in South America can plainly depend on the valley in which you find yourself. You go one valley further, climbing over the mountain tops, things get dry and arid. You go one valley in the other direction: things get humid and hot ... Once we reached Catamarca we started heading westwards. Some 50 kilometers before Fiambalá lies a place called Tinogasta. And then you get to the last part of the journey, travelling through a surrealistic desert limited on both sides by mountain ranges of a few thousands meters high. Close to the mountains: areas with dunes. Sounds like a perfect place for the Dakar race? Indeed, it passed through Fiambalá this and last year ...

Fiambalá is a small town built alongside a river that flows through this desertlike valley ... well, when it´s not dried out. Even though the town itself has not that many things to offer, it is still a nice, cosy place. Life is slow and peaceful, especially during the lazy afternoons. Temperatures can rise high. However, the heat is regularly tempered by sandstorms that reach the streets of the town coming from the neighbouring desert ... However, it is worthwile staying some time in this town as there are some good wine producers. On top of that, I happened to be arriving at the end of the grape harvest, just in time to participate in some wine indulging! As in other wine producing regions around the world the harvest is ended with some feasts: everyone invited! And then I´ll tell you that Fiambalá has some very nice thermal water springs at around 15 km from the village, that you can go walk around in the desert (but watch out for the sandstorms) and that the highest volcanoes in the world are actually there (though far away and very, very difficult to reach without a vehicle). It´s also the last village before reaching the border with Chile and because of that there is very few traffic. It has a bit of an end of the world feeling to it. You guessed it: the perfect place for a traveller like me ...

In Fiambalá lives Audrey, a French girl (or should I say woman) who is married to an Argentinian painter whom she has an utmost lovely child with, Sarita. She works as a teacher of French, but also has a small restaurant. Audrey is part of couchsurfing (I guess that most of you know about it), just as me. So, I asked her if I could stay some days in her house: no problem! Staying in her house and participating in the daily life was a very nice experience. Through Audrey I got to know some nice locals. That is always one of the best parts of couchsurfing; the feeling that you´re participating in the town´s life in stead of just being a mere tourist. Moreover, one day after me, two other couchsurfers arrived: Esteban and Lisa, an Argentine-Belgian couple living in Brussels and travelling in the best country of the world :-) It was so funny to talk with them in Flemish - and indeed it´s remarkable to see the progress Esteban has made in Flemish knowing that he has lived only one year in Belgium, in Brussels moreover where it´s not very much spoken. With these new friends I spent my days in Fiambalá, visiting the surroundings, helping out Audrey´s husband to make a shelter in their backyard, picking grapes at night, etcetera. I think that some of the best experiences must´ve been our unforgettable night annex day in the thermal water springs with the crazy Italians and with liters of wine and fernet, walking through the desert while a sandstorm raging around us, watching the truth revelating documentaries Zeitgeist I and II at three o´clock at night (I highly recommend everybody who wants to understand the absurdity of the world today to see these documentaries at least once ...), participating in one of the French lessons in the local school and Audrey´s homemade pizzas: fingerlickin´good, y´all! Aaaah, Fiambalá ... I´ll always have such good memories of that place: magical!

Staying in Fiambalá was an easy thing to do. The real challenge was moving on to Chile! One: there are no buslines that travel via the San Francisco pass, the pass that connects Argentina with Chile in that area. Two: inbetween the last Argentinian village, Fiambalá, and the first Chilean settlement, Copiapó, are almost 500 kilometers, most of the route unpaved. Three: there is very few traffic via this pass. In Europe, we are used to interconnectability, we have the impression that borders no longer exist and there is a lot of traffic going from one country to another. Over here, things are slightly different. Nationalism as a state policy is still strongly established and the respective countries develop policies that are largely independent from the neighbouring countries´ ones. Result: from Fiambalá to the border at a height of 4700 meters above sea level, everyting is paved. From the border to Copaipó: bumpy and shaky, unpaved roads. In some other regions it´s the other way around ... Hence, international traffic is not stimulated. The attentive reader already understands what I am trying to say: hitchhiking is not a cup of tea in these conditions. Now, there are refuges on the way to the border because the nights get cold at 4700 meters´ height. Moreover, I stocked up food for for at least two days. So, I was fully prepared for the big challenge ... and things turned out much easier than I could have imagined. A few days before I left there were some Chilean tourists at Audrey´s restaurant. When they left, I informed them that I was planning to go to Chile. The day itself, I had been waiting for not even one hour ... and the same tourists arrived and stopped! They had actually been to Audrey´s house to see if I was there, but I had already left. Yep, I got lucky a second time! Alejandro, Juan Jose, Pia and Pilar took me all the way to Copiapó, driving alongside yellow-orange-brown-reddish mountains, occasionally dotted with yellowish grassy plants, turquoise lakes, snowcapped peaks and from time to time guanacos or vicuñas, nephews of the llama. What a great trip; a scenery you´ll never get to see in Europe! These four sympathetic Chileans left me in Copiapó, where I took the bus to Bahía Inglesia, the ´English Bay´, a seaside resort on the Pacific Ocean. Camping at the seaside seemed a much better alternative for me than staying in a city like Copiapó. It didn´t seem ugly, but on the other hand I don´t think it would´ve been that thrilling to stay there some days.

Some time ago, the national Chilean tourist agency did a sort of competition. Chileans could vote on the beach they liked most in their country. Bahía Inglesa ended second or third, I don´t remember that well. Fact is that it is actually a very beautiful place: white sand, rocks inbetween the beaches, turquoise water, lots of pelicans ... However, the North Chilean (and the whole Peruvian) coast is covered with clouds half of the year. The strange thing about this is that, although the clouds never seem to disappear, it almost never rains at these moments. The only thing is that there is always that grey curtain. In Chile they call this camanchaca, in Perú garúa. The result is that you can hardly see the sun (sometimes at intervals) and that it actually doesn´t really get warm during the day. It reminded me a bit of a European autumn. This camanchaca is a coastal phenomenon. Once you travel some thirty kilometers inland, the clouds disappear and you get blue, cloudless skies. Yes, more inland everything is ... DRY! The coastal region itself does have some vegetation though, especially cactuses. The camanchaca is the very sole reason why some very specific plants survive: not the rain, but the humidity does the work. The more one gets inland, the more sparse the vegetation gets, until no life is possible.

Bahía Inglesa is a good place to hang out for a day, but not more. I personally like beaches and the wide views you get at the coast, but they start annoying me quite quickly, at least when I´m travelling by my own. The good thing is that there are some other interesting sites close to Bahía Inglesa. Close to the tourist area there is a fish factory and there are some paths on which you can walk. It´s kind of a chaotic landscape. At times, when you are walking around, you seem to be far away from the living world, just to find an industrial fishing site around the corner. A bit later you arrive at a bay with a small settlement which you can´t even call a village: some wooden structures alongside the road that leads to nearby Caldera, a road that is frequented with trucks transporting fish and workers of the fishing plant getting back home.

Caldera itself is a small town a few kilometers up north. It is quite a nice town. The most interesting part is probably the fish market where you can buy what has just been caught in the open sea. Apart from fish, different types of seafood are sold. When I arrived there the fish stalls were all closed (what a pity), but one of the small restaurants inside was open, so I decided to try out two different empanadas (a fried snack that carries something inside). I tried one with cheese and squid and another one with another type of seafood inside of which I currently don´t remember the name. Tasty! From there on, off it went northwards to a national park called Pan de Azucar (Sugarbread) where you can visit an island with pinguins (pinguins? - Yes, because of the cold Humboldt ocean stream at those latitudes). And you already guessed it! Once again hithhiking seemed to be fairly easy. I think I got picked up after merely fifteen minutes! The man who gave me a ride was on his way to the north of the country. He lives in the outskirts of Concepción, some of you might have heard of that city lately as this is the city where the earthquake of the 27th of February was most strongly felt. Logically, we started a conversation about what happened that day and especially the first days after. The man assured me that those days after the shock were actually worse than the earthquake itself. Imagine: food shortage, no water supply, no electricity, no gasoline ... Imagine this happening in a small village: a pretty serious thing ... Now, imagine this happening in the second biggest agglomeration of this country (Concepción and the neighbouring Talcahuano): a completely disconcerting situation. All shops and supermarkets in the city got looted. People need food, so this was to be expected. However, the darker side of this looting was that people run off with washing machines, plasma TV-sets and the like, products that no one of you will classify under ´basic needs´. But just as happened in Haiti after the earthquake there and a few years ago in New Orleans after the hurricane, some people with bad intentions used these chaotic circumstances to rob whatever they could or to take over the streets. Sad but true. So, the driver explained me how he and his neighbours set up civilian guards at night to protect their neighbourhood. He assured me that he was very glad that finally the army arrived after a few days to reinstall order. Apparently, things start getting better. In comparison with what happened in Haiti, it needs to be said that the earthquake and the minitsunami that followed right after caused much less dead and wounded people. Moreover, the situation in Haiti must have been (and still is?) much more preoccupying seen the difference in aid structures. Haiti is by far the poorest country in the Americas and has been left without any trustworthy state structures after decades of rampant corruption. Chile is quite another case. Compared to other Latin American countries, it is actually remarkably well organised. Moreover, though there is certainly a significant level of corruption in the highest spheres of the state establishment, this is remarkably absent in the lower spheres. It is a well known saga among travellers in South America: dont´t try to arrange things in an alternative way with or to bribe the pacos, the Chilean police, unless you want to get trouble. Back to the hitchhiking ... Some 70 kilometers more north we arrived in Chañaral, another town close to the seashore. From there on it´s 25 kilometers to the village Caleta Pan de Azucar, as you might guess the most important village inside the national park. After he had already put me off, the guy came driving to the direction I was heading to, opening his window: ´Amigo, te puedo invitar a almorzar?´ (Friend, can I invite yo to lunch?) An offer I couldn´t refuse - how friendly ... I ate a tasty seafood soup. Good, but way too salty!

From there on, it was the taxi to Caleta Pan de Azucar, a small fisherman´s hamlet on a rock, overseeing a bay full of fishing boats. So, I put up my tent on a camping close to the beach. The next day would be a mix of good and bad. Let´s start with the good. Caleta Pan de Azucar is a spectacular place. It´s set above a bay (as I told before) and on the other side of the bay one can see mountains that drop into the sea. At around 11am the fishermen come back from the sea with their catch. One can observe how fishermen cut up the fish and clean them. But you´re unlikely to be on the first row of observers. That one is made up by a flock of pelicans, patiently waiting till one of he fishermen throws some fish intestines in their direction, the moment when hell breaks loose. The pelicans all jump on the same spot, fighting over the parts that people don´t consume anyway. It´s a funny sight. Once the fishermen finish up, the pelicans turn back to the sea and the place refinds peace. Okay, now the bad part of the day.

This has to do with the pinguins and a lot of lying. To get to the pinguins that live on an island a few hundreds of meters away from the coast, you need to hire a boat. This is quite expensive, but there is a maximum of ten persons, so if you can get some people together you can split costs and that makes he whole thing a lot cheaper. In the village we were told that the best thing would be to look for other people. So, during the day I got into contact with most of the very little people who were staying in the village or on the camping. I had gotten together a group of nine persons (three UK dudes, a German couple, three Spanish girls and me), only to hear some excuse about the fact that the sea was too wild and that nine persons in a boat (plus the driver) would be too dangerous. Kind of a strange explanation ... I knew that the German couple would go anyway, even without the others, so the guy who was organising everything took these two alone in a boat, repeating that taking more people in one boat would be too dangerous. However, some minutes later, a Swiss camera team consisting of five persons showed up and for some awkward reason they could all get in one boat ... Right! Then, the remaining seven of us decided going anyway and were told that ´the boat is coming´. Of course it never showed up ... Later on, the Spanish girls already had to leave. Asking for explanations about the Germans, some fishermen told me that they wanted to go only by themselves. So, I checked this with the Germans in case, and this seeemd to be a big, fat lie, just as I had expected. So, in the end I was kind of sure that the organiser wanted to get double money, splitting us up in two groups. In the end, it wouldn´t harm him if the second boat didn´t set sail; he had already received the money of the first boat. He could only earn more than foreseen. During the large quantity of time we were waiting to set off, we were told a bunch of contradicting tales (read: lies) so when I finally realised that I wouldn´t get out to the island that day and thus having wasted all my time waiting for a boat that would never come, my blood started getting close to boiling point. So, when I perceived the organiser, I went up to him to express what I thought of him and his succession of lies. He didn´t seem to care too much though ... He did have the guts to propose that I would go the next day, but I answered that I didn´t even want to spend a penny on a liar like him. Yes, indeed, I was pissed off! Well, let´s say that this is the kind of money hungry tourism that I don´t want to support - and I can´t stand it when people say uninterestedly that well ... that´s the way it is - you have to accept the fact. No way! Earning money is one thing. Lying to and treating people like money machines is a totally different concept to me. So I decided that I would stay one more day, but that they could stick their pinguins up their ...

But then, those things always happen on a travel journey and make you appreciate even more the positive experiences. And those largely outnumber the few negative ones. And sometimes the negative ones are even quite funny. As I told you in my last message, somebody decided to rob part of my tent on a camping in Entre Rios, Argentina. The Chilean robbers are maybe a little bit more practical. Yes, it's true, a battery charger is quite a handy thing. That´s what a guy in Bahía Inglesa must've thought when he decided to rob mine. Inconvenient, but in the end: whatever.

Well, the next day in Pan de Azucar I did a walking tour that was really wonderful (look at the pictures underneath). And then, the day after that one it was hitchhikers day again ... and you won´t believe, but again I got picked up so easily. Some guy took me to the Panamericana (the international highway from Colombia to the south of Chile) and there a truck driver stopped and took me along through the driest stretch of land on earth: the Atacama desert. Humidity: close to zero. Annual rainfall: close to zero mm. Contrary to the coastal region there is absolutely no vegetation in the Atacama desert itself, only dead rocks and sand that is so dry it seems a powder. When you walk in that sand it goes up covering you in a cloud of powder. The whole day we travelled through the desert, passing a whole series of copper mines for which the nortern region of Chile is famous. The truck driver had to go to Calama, a hundred kilometers before arriving at San Pedro de Atacama, my final destination, the place where I was going to visit Gilles, a friend of Liège I hadn´t met in three or four years. So he took me along to Calama. When we approached the city at around 1 am he suddenly asked me where I was going to sleep. So I told him that I would pass that night in my (new) tent, imagining myself that he would spend the night on one of those typical truck parkings outside of the city. Well, no problem, he told me, but when we arrived he asked me again where I was going to sleep. I was amazed to realize that we were close to the very city centre ... how come that he couldn´t have informed me about that ... It´s not that logical to sleep in a tent in the middle of a city of 200 000 inhabitants, is it? Why couldn´t he have left me a a few kilometers outside the city? But I was too tired to go walking out of the city and to start nagging to him. In the end, he had been so nice to take me along all the way there, so I didn´t feel myself in the position to start complaining. So, I looked a bit around and got the idea to put the tent under the truck. This was actually not such a bad idea; I don´t think I would have had a better alternative at that moment. The tent was hardly visible from the street, but I must admit that I didn´t sleep that well that night being somehow preoccupied. Cities always attract some strange people with bad intentions. But okay, nothing happened in the end. Calama, however, is a strange city of miners and those cities are always a bit awkward. The Lonely Planet, often called the Bible of backpackers, warns that several reports of aggressive assaults have been made. Walking through the streets of the city, you realize you have to watch your things a bit ... without wanting to exaggerate. It´s a strange mix of popular barrios, shabby and sandy windswept open spaces, stray dogs and huge, American-style shopping malls. Chuquicamata, the biggest copper mine of Chile is only ten kilometers of Calama and is actually the only place of intrest in the surroundings, and I even didn´t visit it, because I was only thinking about getting to San Pedro, after, of course, buying a new battery charger.

So, the last three weeks I have been in San Pedro de Atacama and its surroundings. San Pedro is so close to Calama, yet so different. Sure, it´s a tourist hub, but that doesn´t take away the charm of this small town. Actually, all houses and even the local church are built in a traditional constructing material, adobe, a kind of clay-like substance. Houses of adobe preserve heat in cold weather and cold in hot weather. Moreover, it gives a much more authentic feeling to the village. The red-brownish colour of adobe mingles very well with the colours of the nearby desert. The town has a very interesting archaeological museum where my friend Gilles works, as well as his Chilean girlfriend Lorena. They have been so nice to host me the last couple of weeks. Of course, they have to work, so I have to make sure not to disturb them too much (travelling life and working life suppose different rhythms - I don´t have to explain that too much ...). But we still find enough time to talk to each other and to do some activities together. In the end, I hadn´t seen Gilles for about three, four years! Moreover, San Pedro has so many things to offer! It's amazing ... I already explained about the town itself, but there is much more to it. San Pedro is an oasis in a desert. It's quite close to the border with Bolivia. Actually, you can see the border as it is made up of a whole series of volcanoes and mountains. In the evening you can see the cars coming from Bolivia at a distance of more than 70 kilometers because of the dry air and the cloudless nights. For the same reason the surroundings of San Pedro are a perfect place for star observation. The sky at night is unbelievable - the Milky Way! I never knew there were so many stars. In the surroundings a very serious astronomical project called ALMA is being undertaken. In 2012 a spacial centre with the biggest telescopes of the world will be opened there.

From a historical point of view as well, the region is very interesting. In the surroundings, at some kilometers from San Pedro, there are pre-inca and inca ruins: a village, an administration centre, a fortress and a religious centre. Lots of archaeological artefacts have been found, often in very good conditions thanks to the arid conditions of the region. The Atacama culture, this is the local indian culture, had lots of commercial ties with the Tiahuanaco culture at Lake Titicaca on the border of Bolivia with Peru. Tiahuanaco was an important culture throughout the zone a few centuries before the Incas started conquering vast parts of the Andes. Very interesting indeed. It just makes you realize how well developed these cultures were before the arrival of the Spanish.

And then there are the indigenous villages in the surroundings where you can find pre-inca paintings, fields of geisers at the border with Bolivia, salt lakes in which you keep floating (a kind of mini Dead Sea), a salt plain, lots of valleys with very strange geological patterns and figures carved out by erosion ... The list seems neverending. That´s why you can easily hang out here for a few weeks, so much to see! And to do as well, today for instance I've been sandboarding in some dunes nearby.

Well, just to tell you that lately I´ve been spoilt! Met the right people, gazed upon amazing landscapes, had 100 percent of luck while hitchhiking, no routine that we're always trying to avoid in our lives, no 9 to 5, have learned a handful of things about the world we live in, about Chileans and Argentinians, about myself: I'm a privileged, spoilt baby! I greet you form the north of Chile! Next stops? the Argentinian north and later on finally Brazil? We'll see about that! Enjoy the pictures and ciao!

A view of the Valle de la Luna on the provincial border of La Rioja and San Luis.

Another view of the Valle de la Luna.

Valle de la Luna. These 'balls' rise up out of the sand over thousands of years. This forming of balls is supposed to be a quimical process (it has to do with magnitude ...).

Spectacular views in the Valle de la Luna. This formation is calle dthe 'submarine'.

Valle de la Luna: flower power.

Another view just outside of the Valle de la Luna.

Some cactuses on the hills above the town Chilecito, Argentina.

Close to Famatina, La Rioja, Argentina.

I don´t remember the name of this saint, but you can find small shrines for him everywhere alongside the roads in Argentina.

Wall painting in Famatina about the possible opening of the open air gold mine. Could be an ecological disaster!

Famatina. In the background you can see the mountain with the same name. That is the mountain a Canadian company wants to exploit.

Fiambalá, Catamarca, Argentina. A view on the valley in which the town lies, seen from the hot water springs.

Sarita! The child of Audrey who hosted me for about ten days in Fiambalá.

Nationalism! Every day the flag is raised in the morning and lowered in the evening. Very serious happening with the pupils of the school standing in a military way and looking bored. Remark the so beautiful view in the background!

Having a ball, y´all! This picture was taken during our funny, unforgettable night at the hot water springs: barbecue, wine, fernet and hot water ... enjoy!

Australia-like picture of the suroundings of Fiambalá ...

The grapes are harvested, so it´s time for wine and a lot of singing (among others songs that were forbidden during the military dictatorship in the seventees).

The beautiful desert around Fiambalá, Argentina. This picture was taken right before a sandstorm.

In the house of Audrey. IN the picture you can see: Tania (in the background - she works for Aurdey), Esteban (from Argentina), Lisa (at the right edge - Belgian and Esteban´s wife), Céline (a French woman - blue shirt) and Audrey (also French - orange jumper). Buena onda!

STARTING HERE, WE'RE IN CHILE!!

On the way to the San Francisco Pass that connects Argentina with Chile.

With the Chileans at Laguan Verde (Green Lagoon). From left to right: Pia, Juan José, Pilar, Alejandro. We actually made lunch over there: what a scenic place!

Another view of Laguna Verde and its surroundings.

Bahía Inglesa. Spectacular, but clouded ...

Pelicans close to the fish market of Caldera - why would that be?

Caleta Pan de Azucar.

How do you do?

A solitary guanaco a few kilometers inland.

Same area. Why do all these cactuses grow in the same direction? No clue ...

Close to Caleta Pan de Azucar: watch out!

The pilot maybe didn´t watch out?

Close to Caleta Pan de Azucar ...

Atacama Desert, a restaurant for truck drivers ... This is where I got picked up by the truck driver who drove me to Calama.

Atacama desert.

Calama. As you see, I put my tent under the truck ... quite absurd, isn´t it?

A goodbye picture with the trucker. Suerte!

A wall picture of Salvador Allende, the famous leftist president of Chile who got killed in the coup in 1973 by the US-supported Pinochet who installed the dictatorship. The text says: 'I want to insist that, because the people is the government, it is possible that today we say that the copper will be of the Chileans.´

The nice church of San Pedro de Atacama, built in adobe.

Valle de la Muerte, a few kilometers from San Pedro.

Pukara de Quitor. These are the remains of a pre-inca fortress.

Valle de la Muerte (Valley of Death.) Actually, the original name was 'Valle the la Marte', Vally of Mars, which makes more sense because of the red colour.

Some horse riders in Valle de la Muerte. As if you´re inside a western movie!

Strange rock formations in Valle de la Luna (Valley of the Moon).

The three Marias in Valle de la Luna. One of them (on the left) was destroyed by a tourist.

Valle de la Luna at sunset.

The bell tower of Toconao, a village at 35km of San Pedro.

With some local workers who dropped me off at the lagoons with the flamingos. Very friendly people who invited me to dinner and breakfast.

Flamingos in plain action!

Valle de Jere, a green oasis in the desert at 2 km of Toconao. A great place to relax and have a barbecue, as I did with Gilles and Lorena.

Another sunset ...

The centre of Toconao.

The beautiful village of Peine lies at the foot of the mountains, overlooking the salt plain.

Pre-inca ruins near the village of Peine.

In the surroundings of Peine.

The almost absurd colours of the sunset in Peine; one of the most colourful ones I´ve seen in my life!

Same sunset, other direction ...

The cosy little church of Peine right after sunset.

During a day´s walking in the salt plains aorund Peine.

In the small ponds water rises to the surface. You wouldn´t expect it, but under the salt plain lies an undergroud lake. The salt is what remains after the water evaporates.

Pre-inca wall paintings. If you look well, you´ll distinguish two heads. These paintings have to be studied in the light of shaman practises. A shaman was / is a sort of spiritual leader who tries to get closer to the gods by consuming drugs.

Laguna Cejar, a mini dead sea. Yes, you can´t drown as you keep on floating.

Me with a Brazilian motorcyclist and Gilles at the Cejar Lagoon. Look at the salt on my clothes!

In Gilles´ house with (l-r) Lorena, his girlfiend, Gilles, Dorita (from Colombia, friend of Lorena) and me.

One of the many, many geisers at Tatio, close to the Bolivian border. It was -9 degrees in the morning, just before the sun rose.

A field of geisers.

A geiser in full action!

This geiser is called 'el matador', the killer, as four persons once got too close, fell in the boiling water ... and died.

A hot water bassin close to the geisers. I am talking to one of the other persons in the tour. Enjoy and relax!

Some vicuñas on the way back.

100 per cent altiplano (high plain)! This is Chile, but could as well be Bolivia!

The small village of Machuca on the way back to San Pedro ...

The small church of Machuca.

adrenalina en Argentina

2010-03-31T21:21:37+02:00

Dag allemaal! Hier nog eens een bericht van jullie trouwe reiziger. Het
werd tijd! Ik weet zoals steeds niet waar ik moet beginnen, maar goed, ik ga nog eens een poging ondernemen om jullie te vertellen wat er de laatste weken zoal in mijn reis is gebeurd en vooral ook wat ik weer te weten ben gekomen over dit immense land, Argentinië. (Uruguay ligt inderdaad weeral een tijdje achter ons.)

De manier waarop ik naar deze reis kijk, is de laatste weken grondig
veranderd. Ik moet zeggen dat ik enkele weken geleden een beetje
reismoe dreigde te worden. Dat is een beetje raar, want uiteindelijk
ben ik, naar mijn eigen maatstaven, helemaal nog niet zo lang weg. Ik
denk dat het te maken heeft met enerzijds te lang op te weinig
interessante plekken te blijven hangen en anderzijds met de manier van
reizen. Zoals jullie al in het laatste bericht lazen, leerde ik in San
Gregorio de Polanco (Uruguay) een heleboel mensen kennen. Deze mensen ging ik
daarna bezoeken. Dat was heel leuk natuurlijk. Eén van de meest
interessante ervaringen op een reis zijn namelijk die verblijven bij
mensen thuis. Echter, achteraf gezien duurden die iets te lang. Op zich
waren die ervaringen zeker de moeite, maar het was iets te veel na
elkaar. Uiteindelijk leef je in een familie op een iets ander ritme dan
op reis. De mensen hebben eveneens hun bezigheden, waardoor je je al
snel nutteloos gaat voelen, want je vult je dagen met praten, kaarten,
spelletjes spelen en des te meer. Op zich tof, ware het niet dat ik het
avontuur dat het reizen is, begon te missen. Daarenboven leven die
mensen meestal op plekken die op ´toeristisch´ vlak niet zoveel te
bieden hebben, en dus begon mijn reizigersonderbewustzijn na een tijd
te knagen. Daarenboven kwam dan nog dat de families die ik leerde
kennen in eerder vlakke omgevingen wonen. In mijn dromen begonnen bergen te verschijnen en dus wist ik wat me te doen stond: naar bergenland! Rivierenland (Uruguay en Entre Rios, de aanpalende Argentijnse
provincie) had op dat moment even afgedaan: het was genoeg
geweest. Andere omgeving!

Naar Córdoba reizen (in het centrum van Argentinië), is één van de beste beslissingen van deze reis geweest. Dario, de kerel in wiens familie ik een week verbleef (plezant, maar achteraf gezien dus iets te lang) wist me te vertellen
dat een vrachtwagenchauffeur die hij kende steeds naar Córdoba reed, en
hij regelde een lift voor mij! Fantastisch! Eens in Córdoba aangekomen
en een eerste flits van de bergen in de buurt opgevangen te hebben,
raasde een danige opstoot van energie door mijn lichaam heen, dat de
zin om onderweg te zijn, te kennen, verkennen, exploreren,
leren andermaal terug op ´zeer actief´ stond. Het was alsof ik anders
ademde, anders voelde, anders dacht ... De reizigerspeet was op slag
weer terug! Zelfreflexerende vragen in de trand van ´Wil ik nog wel
steeds rondreizen?´ verdwenen terstond. In de plaats daarvan kwam die
steeds terugkomende vraag waar te beginnen! Córdoba, het Argentijnse
noordwesten, de Atacamawoestijn in Chili: allemaal lagen ze plots
dichtbij en zouden ze platgetreden en overwonnen worden. Vandaag,
enkele weken later, blijft die energie opsteken. Het zit dus allemaal
goed! Het reizen blijft boeien, ik blijf verbaasd staan van de
landschappen, van de mensen en van de zaken die ik elke dag weer
bijleer.

Maar voor we naar de bergen gaan nog even dit: vroeger, toen er nog
geen elektriciteit bestond en de mensen hoogstens van een stoommachine
gehoord hadden, waren grote delen van Uruguay, Entre Rios en het zuiden
van Brazilië bedekt met heuse palmwouden. Honderden en honderden
kilometers palmbomen, grote en kleine. Vandaag de dag blijft daar aan
de Argentijnse kant een stukje van over en dit gebied werd jaren geleden
omgevormd tot een nationaal park met het zeer toepasselijk toponiem:
´El Palmar´. Ik ben daar enkele weken geleden eens een kijkje gaan
nemen. Zeer speciaal. Een palmenbos, het is toch iets geheel anders dan
een bos zoals wij het kennen. Het geeft een veel meer open
vegetatietype en daardoor kan je genieten van zeer speciale
zonsondergangen met als kleuren: rood, oranje, geel, maar ook violet en
paarsblauw. Sommige van de landschappen lenen zich dan ook perfect voor
postkaartjes, ware het niet dat er bij mijn weten geen postkaartjes van
dit nationaal park bestaan. Ik verbleef op de camping, dicht bij de
rivier Uruguay, die zich nog steeds buiten zijn oevers bevond en die de
grens vormt tussen Argentinië en ... (hoe raad je het?). De camping is er
voor mensen die op zoek zijn naar rust en natuur. Het geheel geeft een
zeer relaxte indruk en wordt opgefleurd door de vele vogels (in alle
kleuren en vormen) en vizcacha´s (zie bij de foto´s) die er hun
thuishaven gevonden hebben. Toegegeven, etensresten zijn een
gemakkelijke manier om te overleven. Ik leerde er Andrés kennen,
een vierenveertigjarige kerel van Sloveense origine uit Buenos Aires
die er van overtuigd was dat Argentijnse vrouwen zoveel mooier zijn dan
Sloveense. Voor de rest had hij ook veel andere interessante praat bij.
Gezellige gesprekspartner met wie ik liters mate gedronken heb. De
regen was trouwens ook weer van de partij en nog niet een beetje! Maar
... mijn tentje hield stand! En dan gebuerde het: net toen ik
wilde vertrekken, brak de hemel open en werd ik genoodzaakt mijn tentje
te drogen in een soort stookkot voor het warm water van de douche. Een
half uur later kwam ik terug: een deel van het tentje was weg! Nog
wat rondvraag gedaan, maar zoals dat steeds gaat, had niemand iets
gezien en dus stond ik daar met mijn mond vol tanden. Wie verwacht nu
dat juist op dat moment en op die lokatie één of andere malloot met je
tentje gaat lopen? Met een deel van je tentje dan nog! Wie pikt er nu
een halve tent! Goed, na mijn uitstap van een maand in Uruguay was ik
dus weer officieel welkom geheten in de Republiek Argentinië en kon ik
weer met gerust hart op weg naar meer avontuur. (Voor zij die eraan
twijfelen: ik heb ondertussen al terug een nieuwe tent, hoor.)

De stad Córdoba viel direct in de smaak. Het centrum is goed onderhouden
en mooi (vele koloniale gebouwen), ´s morgens en in de late namiddag loopt het er rond met schoon volk, excuseer, zeer schoon volk. Nu weet ik waarom Córdoba geroemd wordt voor het vrouwelijke deel van zijn bevolking. Je ogen worden constant gestreeld, je hoofd slaat op zijn minst vijf keer per minuut op hol ...
Hoe Argentijnse mannen deze regelrechte overvloed aan bloedmooie
vrouwen uitleggen? Een beetje zoals volgt: ´Wij zitten hier in
Argentinië met een scheefgetrokken demografische situatie waarbij er
veel meer vrouwen dan mannen zijn en dus is er onder hen meer
concurrentie.´ Tot daar aan toe. Een beetje een rare uitleg, maar wat
dan volgt, is nog absurder: ´Weet je, voor elke Argentijnse man zijn er
hier negen vrouwen.´ Wat? Zijn die Argentijnse vrouwen zeer gewillig of
is dit een eerder middelmatige uitspraak van de modale Argentijnse
macho? Geen van beide. Ik heb dit mantra meerdere malen door
verschillende personen weten herhalen, onafhankelijk van elkaar. Jaja,
Argentinië zou dus voor 10 procent uit mannen bestaan en voor 90
procent uit vrouwen. Ik weet echt niet waar het vandaan komt, maar ik
heb dit uit zovele monden gehoord ... Wanneer ik hen dan vertel dat dat
gewoonweg niet kan, of er moest een desastreuze oorlog aan vooraf zijn
gegaan die haast alle mannen omlegde, krijg ik een gedesinteresseerd
´en toch is het zo´ te horen. Ik dacht in het begin dat het om een grap
ging, maar blijkbaar geloven velen dit echt! Ondertussen weet ik nog
altijd niet waar dit cijfer vandaan komt. Van die afschuwelijke
Argentijnse TV-kanalen? Echt, het blijft me een raadsel.

Even de draad terug oppikken: Cordoba. Ik verblijf liefst niet te lang in grote
steden (trekken allemaal iets te hard op elkaar) en dus besloot ik na
enkele dagen de Cordobese sierra op te zoeken, vooral omdat ik - zoals
ik hierboven al aanhaalde - die sierra had kunnen waarnemen vanuit de
stad zelf en me dit met een hernieuwde reisziekte had vervuld. En van
dan af tot vandaag heb ik in feite geen moment alleen gezeten ... Eerst
leerde ik Lisandro en Rodrigo kennen op de ´playa de los hipis´, het
hippiestrand dus. Het is een wit strand aan een rivier op zo´n 60
kilometer van de stad Córdoba waar dus een aantal hippies wonen (in
tenten). Sommigen leven er al twee jaar. Wel, ´hippies´ zijn het niet
echt. Ik zie ze eerder als leeglopers, ze doen werkelijk niks. Het
betreft meestal rijke fils-à-papa die zich van de maatschappij afkeren
en als (drugsnemende) hermieten gaan leven. Wanneer je met hen praat,
weten ze je te vertellen hoe moeilijk het leven er is en hoe ze soms
van de honger gedwongen worden op iguano´s te jagen. Pikant detail:
wanneer onze vrienden écht in de problemen zitten, is er natuurlijk de
geldkraan van papa en in de winter gaan de meesten onder hen trouwens
gewoonweg naar huis. Ik heb dus een beetje mijn twijfels bij hun
´alternatieve´ levensstijl. Het is het soort mensen dat alleen
vriendelijk tegen je is wanneer ze iets van je nodig hebben. Een beetje
een ´The Beach´-sfeertje, voor zij die de film kennen. Maar dus waren
er op dat moment eveneens Lisandro en Rodrigo, twee studenten
diergeneeskunde die enkele dagen naar het rivierstrand waren afgezakt
in een poging om te stoppen met roken. Je kan je geen betere
wandelpartners voorstellen, want om niet aan de sigaret te hoeven te
denken, wilden ze zich bezighouden met wandelen in het kwadraat.

En dus vertrok ik met deze twee kerels op lange wandeltochten waarbij we
op momenten recht door de struiken en de stekelvormige planten moesten
bij gebrek aan een duidelijk pad. Het ging steeds bergop en bergaf; een
echt avontuur waarbij je nooit wist of je ooit op iets terecht zou
komen dat op een wandelpad leek of je daarentegen voor een afgrond van
vijftig meter diep zou komen te staan. Uiteindelijk bereikten we op één
wandeling dezelfde rivier als die van de playa de los hipis, maar dan
een aantal meanderbochten hogerop, waar we waarlijk witte, maagdelijke
strandjes aantroffen langsheen het doorzichtbare, kristalheldere water.
Echte miniparadijsjes, des te meer omdat er haast nooit iemand kwam. In totaal
verbleef ik een tweetal dagen op het hippiestrand, een werkelijk prachtige plek
weggedoken achter een heuvel.

Vandaar vertrok ik dan naar het nationaal park ´Quebrada de los condoritos´. Een ´quebrada´ is een soort afgrond, een breuk in het landschap. ´Condorito´ is het
verkleinwoord van ´condor´. De titel van het nationaal park doet ook in
dit geval de realiteit alle eer aan: het betreft een soort afgronden
die een diepe vallei vormen waarin majestueuze condors rondvliegen.
Toen ik naar de ingang van het park wilde liften, bleken maar liefst vijf mensen
hetzelfde idee te hebben. Dat werd dus liften met zessen. En het
grappigste ervan was dat het om twee afzonderlijke groepjes mensen
ging: Pablo en Belen waren een koppel op bezoek bij hun boezemvriend
Edu (een ´echte´ hippie die leeft van ´batics´, een soort tekeningen op
textiel die hij verkoopt - heel mooi!); Alex uit Colombia en Cédric uit
Duitsland waren twee vrienden op doorreis. Met deze olijke bende namen
we uiteindelijk de bus tot aan de ingang van het park waar we Gimena,
een Cordobees meisje leerden kennen, en met zijn zevenen wandelden we
in een prachtig boomarm landschap tot aan de camping in het park zelf.
Iedereen had een beetje eten bij waardoor we niet omkwamen van de
honger. Twee dagen wandelden we in het park. Spijtig genoeg zagen we
maar enkele condors van ver, maar de omgeving zelf maakte veel goed. En
waar we de eerste dag niet veel konden zien vanwege de mist, konden we
de tweede dag het hele gebergte rondom ons zien. Een prachtige plek
waar je met de glimlach op je gezicht al het moois aanschouwt,
verwonderd van weer maar eens die overvloed aan pure natuur. En met die
zes anderen: 100 por ciento buena onda! (Zoiets als: 100 per cent
positive vibes.)

Vervolgens was mijn plan om verder te reizen naar de dorpjes aan de andere
kant van het gebergte, maar Edu overhaalde ons om hem en Pablo en Belén
te vergezellen naar zijn huis in de natuur, op zestien kilometer van
Cosquín, het meest nabije dorp. Cédric en ik zagen dat wel zitten!
Uiteindelijk zouden we negen dagen in zijn huis verblijven, een heel
relaxte periode. (Alex, de Colombiaan, besloot plots, om redenen die we
niet goed begrepen, alleen verder te reizen.) Toen we ´s avonds laat in
zij huis aankwamen was de sfeer direct gezet: Edu liet enkele
afgebroken takken van een marihuanaplant zien: ´Voor iedereen en voor
vrij gebruik´ waarop hij in een schaterlach uitbarste. Meer dan een
week lang leefden we daar tussen de natuur in relatief precaire
omstandigheden. Als we wilden eten, moesten we hout gaan sprokkelen in
de omliggende bossen. Er was geen elektriciteit, WC´s doorspoelen deed
je met een emmer water. Ikzelf zou niet zo ver van de bewoonde wereld
willen leven, maar als vakantie is het natuurlijk erg de moeite. Verder
waren er genoeg mogelijkheden om te wandelen in de omgeving. Meermaals
trok ik er op uit met Cédric en Tupa, de hond van Edu - steeds weer
prachtige wandelingen. Ik ben echt geen hondenfan maar die Tupa is toch
wel een erg grote uitzondering. Tijdens die dagen wisten we elkaar
natuurlijk ook heel wat te vertellen, leerde ik enkele Argentijnse
kaartspelen en leerde ik Gimena, die na enkele dagen ook afkwam,
jongleren. Verder heb ik ook een keer koninginnetaart gemaakt die er
in de smaak viel en kwamen de ouders van Belén af. Vanaf dan werd
natuurlijk meermaals het vuur aangestoken en was het al barbecuen wat
de klok sloeg. Na negen dagen was het echter welletjes geweest. Pablo,
Belén en hun ouders vertrokken, alsook Gimena en dus bleven Cédric en
ik alleen bij Edu achter. Raar hoe een reis soms kan gaan. Op een dag
leer je enkele mensen kennen en zonder je het zelf door hebt, breng je
er enkele weken mee door. Het afscheid valt dan natuurlijk ook
zwaarder, maar goed: je denkt dan vooral aan de mooie tijd die je met
die mensen hebt doorgebracht. Ik moet me toch telkens weer
aanpassen wanneer ik weer alleen ben na enkele dagen met sympathieke
mensen te hebben doorgebracht. Maar ... Cédric, de Duitser dus, en ik
besloten samen een stuk verder te reizen aangezien we toch dezelfde weg
opgingen (naar het noorden) en dus viel het afscheid wat minder zwaar.

´Capilla del Monte´heette de volgende bestemming: bergkapel. Capilla is een
stadje aan de noordkant van de Cordobese sierra en is vooral bekend
wegens het feit dat er zogezegd ufo´s zijn waargenomen op de Uritorco,
de berg die magistraal boven het dorp uitsteekt. Het is dan ook een
verzamelplaats voor allerlei zweverig volk en Cédric en ik waren wel
eens benieuwd wat dat zou geven, zo´n ufo-dorp. Zweverig volk vonden we
er niet al te veel terug, ondernemend volk des te meer. Het is te
zeggen: nogal wat inwoners maken gebruik van de specifieke
naambekendheid van het stadje om toeristische diensten aan te bieden.
De namen van de massagezalen, restaurants of galerijen hebben vaak iets
met de science fictionwereld te maken, maar ook niet meer dan dat.
Capilla is toeristisch, maar gelukkig is het niet overdreven. Het
blijft allemaal binnen de perken en eigenlijk is het best grappig, al
dat ufo-gedoe waar maar een klein percentage van de bevolking echt in
gelooft. Vele mensen zijn er wel van overtuigd dat er een speciale
´energie´ over de Uritorco hangt, dat je die ´energie´ kan voelen, dat
het een magische plek is enzovoort. Toch wel enige zweverigheid dus.
Nu, het moet gezegd, hoe de Uritorco boven Capilla del Monte uitsteekt:
het is echt wel indrukwekkend! Plus: de bergen die achter de Uritorco
liggen zijn totaal onbewoond en met het bergklimaat geeft dit een
zekere magische indruk. Je voelt dus een andere ´energie´ dan
die je in bijvoorbeeld een stad met zijn veel verkeer en geluid zou
voelen. Cédric en ik besloten de Uritorco te beklimmen tot aan de top.
Naast het feit dat we iets te belachelijke grappen op de weg aan het
maken waren, was het een stevige beklimming tot aan de windrijke top.
Maar ufo´s, marsmannetjes en dergelijke kregen we niet te zien. In
plaats daarvan wandelden we bovenaan met onze hoofden letterlijk in de
mist. Op de terugweg dan lieten de ufo´s het wederom afweten, maar,
woaw!, plots liep daar een tarantula ter grootte van een handpalm voor
onze voeten rond! En het is nog niet gedaan! Toen we al bijna beneden
waren angekomen, stonden er een vijftal mensen in een rij te wachten.
Toen ik de laatste in de rij vragend aankeek, antwoordde hij met slechts één
woord: ´Vibora´ (slang). Naast het pad zat inderdaad een heuse
ratelslang (van acht jaar oud zou zo blijken) het pad onveilig te
maken. Iemand had per gsm een kerel uit het dorp opgeroepen en tien
minuten kwam die met zijn hond en een lange wandelstok om het gevaarte
te verwijderen.

Cédric en ik waren er getuige van hoe de brave man op zijn dode gemak de
ratelslang verwijderde. De slang ratelde als gek en viel de wandelstok
herhaaldelijke malen aan waardoor het rubberen ronde schijfje aan de
onderkant van de stok vol met slangengif kwam te zitten. Maar de kerel
slaagde in zijn opzet: de ratelslang weghalen van het pad, het
struikgewas in. Ufo´s hadden we dus niet gezien, maar een tarantula
en een ratelslang: veel hadden we niet te klagen...

Cédric moest dan de volgende dag naar het ziekenhuis waar ze een larve van één of andere Braziliaanse vlieg uit zijn huid moesten halen. Achteraf
vertelde hij me dat die larve wel twee centimeter lang was! En dat zat
dus zo maar enkele weken onder de huid van zijn rug ... Ikzelf huurde
diezelfde dag een mountainbike die min of meer normaal functioneerde en
reed 22 kilometer heen en terug, maar vooral bergop en bergaf, naar San
Marcos Sierra, een slaperig dorpje aan het uiteinde van de Cordobese
sierra. Veel prachtige rotsformaties onderweg, een brandende zon.
Eigenlijk had ik het allemaal wat onderschat en liep ik iets op wat op
een zonnesteek lijkt: koortsigheid, rillingen ... In San Marcos zelf loopt er een riviertje naast het dorp af met door die rivier de weg naar Cruz del Eje, het meest nabijgelegen dorp. Het water loopt over de weg, en dit creëert een soort miniwatervalletje daar waar het water van de weg afloopt. Aangezien ik het heel warm had, besloot ik wat onder die watervalletjes te gaan zitten. Heerlijk fris
water, zalig om wat onder te gaan zitten met die hitte. Zonder dat ik
het wist, kwam er echter een auto voorbijgereden en net toen ik mijn
bril terug wilde opzetten, werd ik door een golf water overspoeld waardoor mijn
bril van mijn gezicht geslagen werd. En die zagen we nooit meer terug
... De tweeëntwintig kilometers terug moesten aldus zonder bril gedaan
worden, wat uiteindelijk wel meeviel. Het was echter de zwaarte van de
tocht die mij velde. Tegen dat ik aan de camping onder de Uritorco
aankwam, was ik werkelijk uitgeput, compleet buiten adem, volledig
afgemat. Desondanks sliep ik die nacht niet al te best. Zouden de immer aanwezige ufo's negatieve energiestralen mijn richting uitgestuurd hebben?

De volgende dag dan keerde Cédric terug en samen zouden we naar Valle de la Luna gaan liften, een vallei driehonderd kilometer verderop. Dat bleek om twee redenen gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste was ik nogal koortsig en had ik bijgevolg niet al te veel zin om naast te baan te staan liften. Maar goed, soms moet je op je tanden bijten en doorzetten. Ten tweede echter bleek het onmogelijk om te liften. Niemand stopte om ons mee te nemen! Urenlang stonden we daar naast de baan te koekeloeren. Het mocht allemaal niet helpen. En dus besloten we dan maar, puur uit miserie, een bus te nemen naar Cruz del Eje, het eerstvolgende dorp, om daar ons geluk te gaan beproeven. In de bus leerden we nog een bont reizigersvolkje kennen, een paar kerels uit Buenos Aires en een meisje uit Frankrijk die in Cruz del Eje een aansluiting namen naar San Marcos Sierra, het dorpje waar ik de vorige dag naartoe was gefietst en waar ik dus mijn bril was kwijtgeraakt. Bijna nog lieten Cédric en ik ons verleiden om met hen mee te reizen, aangezien er die avond een reggae-optreden bleek te zijn op het centrale pleintje van het dorp. Maar de koortsigheid noopte me om die avond een bed op te zoeken om eens goed te slapen en ook Cédric besloot in Cruz del Eje te blijven, waar overigens voor de rest niks te zien valt. Zo kwamen we bij een heer van zesenzestig jaar terecht die kamers verhuurde ... en wat voor één! Bovendien verhuurde hij die kamers voor een vriendenprijsje (omgerekend 5 à 6 euro per persoon) en lulden we met hem tot één uur 's nachts over een heleboel onderwerpen. Erg interessant allemaal. De man had al op negenentwintig verschillende plaatsen geleefd en was recentelijk op pensioen gegaan (slechts een kleine honderd euro per maand!) en om zijn kas wat bij te spijsen repareert hij kookfornuizen en verhuurt hij dus kamers. Verder wist hij ons nog iets interessants te vertellen wat mij in het bijzonder bijbleef en waarin hij - achteraf bekeken - wel gelijk heeft: 'Hier houdt Europa op, jongens. Vanaf hier treden jullie Zuid-Amerika binnen.'

Het is inderdaad zo dat de laatste twee provincies waarin ik aan het rondreizen ben, La Rioja en Catamarca, toch wel erg verschillen van het Argentinië dat ik tot nu kende. Alles lijkt veel meer op het Zuid-Amerika zoals ik het tijdens mijn vorige reis leerde kennen. De mensen zien er veel meer Zuid-Amerikaans en minder Europees uit, ze zijn minder grootsprakerig en druk, de algemene ontwikkelingsgraad ligt beduidend lager, het levensritme ligt precies ook een stuk lager. Daarenboven is het opvallend hoe het landschap veranderd is. De Cordobese sierra heeft beduidend veel van Zuid-Europa weg. Wanneer je echter de grens met La Rioja overschrijdt, wordt het landschap veel dorder en woestijnachtiger, precies Mexico. Verder reis je steeds tussen erg hoge gebergtes in met prachtige geologische patronen en af en toe knotsgekke rotsformaties, met daartussen valleien die steeds van één punt naar een ander blijken af te dalen, als een biljarttafel die je een beetje optilt. Een heel apart landschap dus ...

... een landschap dat onder meer goud en zilver verbergt. In La Rioja zijn enkele gemeenschappen in een strijd verwikkeld met een Canadese ontginningsmaatschappij, Barrick Gold Corporation, die, zoals je kan vermoeden, dat goud wil ontginnen om het naar het noorden te exporteren. Ik heb in de stadjes Chilecito en Famatina met nogal wat mensen over die mijn gesproken en iedereen heeft natuurlijk zijn eigen opinie, maar enkele constanten heb ik wel kunnen optekenen. Barrick Gold heeft een twaalftal jaar geleden de licentie overgekocht van een Argentijnse ontginningsmaatschappij, die de licentie in de jaren '90 verkregen had (de jaren '90 werden gekenmerkt door een forse privatiseringspolitiek die uitmondde in de crisis van 2001). Goud ontginnen zou eventueel kunnen zonder te veel ecologische overlast te bezorgen, maar het ontbreekt aan controlemechanismen en de Argentijnse politici zijn te gemakkelijk ompkoopbaar. Nu, bedrijven als Barrick Gold zijn juist geïnteresseerd in het ontginnen van goud in Argentinië JUIST OMDAT ze er strenge richtlijnen, van toepassing in landen als Canada (en ook in Europa), kunnen omzeilen. Water is in een droge streek als La Rioja een schaars goed en dit vormt het tweede probleem. Om het goud te ontginnen en het te zuiveren is heel veel water nodig, dat nu gebruikt wordt voor de landbouw (onder meer wijnbouw) in de streek. Er is dus een soort gevecht om water bezig. Bijkomend probleem is dat er geen garantie is vanwege Barrick Gold dat ze het vervuilde water zullen zuiveren. Het is in Argentinië te gemakkelijk om politici om te kopen en dus regelt het probleem zich voor het Canadese bedrijf als vanzelf. Bijkomende weetjes: op alle goud dat geëxporteerd wordt, zou slechts 3 procent belastingen moeten worden betaald. Anders gezegd: het Canadese bedrijf gaat met 97 procent van de winst lopen, kapitaal dat het land verlaat. Als werkkrachten zouden slecht betaalde Bolivianen worden ingehuurd en het bedrijf investeert niks, nougabollen in de streek. Als je dan nog weet dat de opperyankee himself, een zekere George W. Bush, hoofdaandeelhouder is van Barrick Gold, is het hek natuurlijk helemaal van de dam en begrijp je het wantrouwen van de plaatselijke bevolking nog meer. En dus is er verzet en is de mijn nog steeds niet open. Maar hoe lang nog? De heren van Barrick Gold dreigen via hun ongetwijfeld zeer lepe advocaten met zeer hoge boetes indien hen belet wordt de mijn te ontginnen. Ik ben wel benieuwd waar dit naartoe zal gaan, hoewel je in feite al op voorhand weet wie aan het kortste eind zal trekken, want wie is er in godsnaam opgewassen tegen de machine van multinationals? Het heeft iets sarcastisch: dit soort bedrijven komt van landen waar ze zich aan een hele waslijst aan regeltjes moeten houden (gelukkig maar) en laten hun echte gelaat zien aan de andere kant van de aardbol waar dat soort controlemechanismen slechts heel precair bestaan, met alle gevolgen vandien. Het zijn de bedrijven van die regelneeflanden die hier komen genieten van de totale afwezigheid van dit soort regeltjes die zouden moeten dienen om de rechten van de plaatselijke bevolking te beschermen ...en they couldn't care less. Het is triest ...

Maar laten we positief eindigen! Al bij al genomen is het een voorrecht om door deze streken te reizen. Die ruwe natuurpracht kom je niet overal tegen en al zeker niet in Europa. Het is een vijandige omgeving, het water is schaars, de zon brandt fel, hier en daar is er een beetje vegetatie. Fascinerend. En zeggen dat mijn volgende etappe de Atacamawoestijn in Chili zal worden, oftewel nog droger, nog vijandiger, nog schaarsere vegetatie. Eén en al dorheid, de droogste plek op aarde (geen gezever!). Ondertussen blijf ik genieten van de Argentijnse gastvrijheid en levenslust, van enerzijds de goedgeluimdheid en anderzijds het typisch Argentijns geklaag en gezaag, van de robuuste, trotse oudjes en de beeldschone deernes in dit land. Soms heb ik het gevoel dat je drie levens nodig hebt om dit immense land te doorkruisen. Ik groet u allen uit Fiambala, de laatste halte voor de grens met Chili, toch nog een slordige tweehonderd kilometer hiervandaan. Het belooft weer interessant te worden. Nu laat ik het initiatief aan jullie om mij te vertellen wat er in België gebeurt. Het beste en hopelijk kunnen jullie van de lente genieten!

De warmwaterbronnen van Arapey (Uruguay), barbecuen geblazen met Dario en Wilson.

De toffe mensen met wie ik mijn tijd in de warmwaterbronnen van Arapey heb doorgebracht.

In het nationaal park El Palmar (Argentinië). Een vizcacha, heel grappige beestjes die in het donker rondom je lopen en onderling veel vechten.

Een zicht in het nationaal park El Palmar.

Nog een zicht in het nationaal park El Palmar.

Overal in het nationaal park El Palmar kom je capybara's tegen, de grootste knaagdieren ter wereld.

El Palmar, postkaartgewijs.

In de auto met Andres, met wie ik een mooie tijd heb doorgebracht.

Met Dario en zijn vrouw Andrea in de buurt van Chajari in de provincie Entre Rios (Argentinië)

Op dezelfde plek, weer maar eens een onvergetelijke zonsondergang.

Favito en Marco, de twee zonen van Dario voor hun huis. Heel toffe ventjes.

Het papegaaitje van de familie Raimundo (de familie van Dario) die op mijn bil een boodschapje heeft achtergelaten.

Eén van de vele koloniale gebouwen in Cordoba Stad.

Playa de los hipis.

Een ander zicht in de buurt van het playa de los hipis.

Met Rodrigo en Lisandro op wandeltocht, bergen en veel water!

Avontuur, van steen tot steen springen met het heldere water dat voorbijstroomt.

Op een maagdelijk strandje aangekomen.

Quebrada de los Condoritos, zalige plek!

De eerste dag in de quebrada de los condoritos. Er waren veel wolken, maar dat zorgt ook voor erg mooie effecten. Op de foto zie je Edu, Cédric en Gimena.

Quebrada de los Condoritos.

En toen trokken de wolken weg. Op de foto zie je van links naar rechts Pablo, Belen, Alex, ikzelf, Gimena en Edu. Buena onda!

Quebrada de los Condoritos.

Zalig om daar wat rond te dalken!

... maar ge moet natuurlijk vooral zien dat ge niet naar beneden stuikt, anders zijt ge voer voor de condoritos.

Met Tupa op stap in de buurt van het huis van Edu.

Nog een foto in de buurt van het huis van Edu.

Vanuit het huis van Edu, een onweerswolk. Deze wolk veranderde steeds van kleur door de bliksemschichten.

Mijn leerlinge Gimena met de jongleerballen.

Cédric geniet van een aantal uurtjes in mijn hangmat.

Tijdens een wandeltocht in de buurt van het huis van Edu. Wat je niet ziet, is dat het daar vol staat van de stekelvormige planten, schrammen!

Tarantulatime!

De top van de berg Uritorco, velen laten er een polsbandje achter. Zou dat zijn om de marsmannetjes gelukkig te maken?

In de buurt van de Uritorco, Capilla del Monte, provincie Cordoba.

Ratelslang! Oppassen geblazen. En dat staartje, dat ratelt erop los.

Rotsformaties tussen Capilla del Monte en San Marcos Sierra.

Crazy Horse, een artisanaal gebrouwen biertje uit de streek van Cordoba (denk ik). Verbazingwekkend goed!

Het kleine broertje

2010-02-12T15:51:11+01:00

Hallo!

Eergisteren lifte ik van Montevideo, de hoofdstad van Uruguay, naar Paysandú, een stad aan de grens met Argentinië, en geraakte ik aan de praat met de bestuurder van de auto, Daniël. De man is ingenieur en zetelt in de directie van één van de grootste stuwdammen van zijn land, die van Salto Grande. En wat bleek? Hij had enkele jaren geleden een week in Gent gezeten, aangezien zijn vrouw, die aan de universiteit van Gent heeft gewerkt in het kader van een uitwisselingsprogramma, er een jaar doorbracht. Ze werkte blijkbaar aan de faculteit Biowetenschappen aan de Coupure. Grappig om hier met iemand te spreken over de stad waar je zelf meerdere jaren van je leven hebt doorgebracht. De man kende relatief veel over België; hij wist zelfs wat over de huidige politieke situatie in ons land, iets waarvan de meesten hier van toeten noch blazen iets van afweten. (Gelijk hebben ze, trouwens.) En ... wat ik ook vooral interessant vond, was zijn opmerking dat België het Uruguay van Europa is. Interessant, omdat ikzelf ook al min of meer bizarre overeenkomsten heb bemerkt tussen België en Uruguay.

Welke? Wel, de belangrijkste is misschien wel dat Uruguay een klein landje is dat in de schaduw leeft van zijn twee grote buren, Brazilië en Argentinië, landen die wereldwijd bekend zijn, landen die in het brein van zoveel mensen gegrift staan als exotische bestemmingen die ze in hun leven toch ooit één keer willen bezoeken. Zo valt ook België in de mentale ruimte van veel Zuid-Amerikanen in het niets tegenover Frankrijk (le pays d´amour), Nederland (Amsterdam!) of Duitsland (een land waar alles op rolletjes loopt). België? Ja, wel eens van gehoord. Ik heb het al zo vaak gezien: Zuid-Amerikanen die geïnteresseerd zijn in iedereen die van Europa komt, maar als je dan zegt dat je van België komt, staan ze daar een beetje met hun mond vol tanden te wezen ... België, dat interesseert werkelijk niemand, vooral omdat ze er zich geen voorstelling van kunnen maken. Zo vraag ik u, lezer, ook: wat weet u eigenlijk over Uruguay. Ik moet eerlijk zijn dat ik er ook niet veel over wist vooraleer ik hier de eerste stap op de pampabodem zette.

Uruguayanen kennen net als wij hun plaats in de geglobaliseerde wereld en weten dat ze niet het centrum van die wereld zijn, iets waar een zeker percentage van de Argentijnse (en volgens meerdere bronnen ook de Braziliaanse) bevolking wel van overtuigd schijnt te zijn. Uruguay is cultureel beïnvloed door zijn twee buren, vooral door Argentinië dan. Echter, het is het enige land in Spaanssprekend Amerika dat ik bezocht waar veel naar Braziliaanse muziek wordt geluisterd, en niet alleen naar samba! Verder lijkt het carnaval in Montevideo wel een beetje op dat van Rio de Janeiro, maar dan waarschijnlijk een rustige variant ervan. Verder is het cliché hier dat de Uruguayaan de hele wereld kent vooraleer hij zijn eigen land ontdekt. Net als wij, Belgen, hebben de Uruguayanen de neiging om te kijken wat er zich buiten hun eigen grenzen afspeelt en niet enkel naar de eigen navel de staren. Weinig extreem nationalisme, een gevoel zo van: ´Het is tof om in dit land te wonen ...´ Waar kennen we dat nog van? Tegelijkertijd weet een Uruguayaan veel beter wat er zich afspeelt in zijn buurlanden dan omgekeerd. Ook vergelijkbaar, want vraag maar eens aan de gemiddelde Nederlander of Fransman wat er zich bij ons afspeelt.

Ook in het ontstaan van de twee landen zie je een merkwaardige parallel. Uruguay is verrezen uit de angst van de twee grote buren voor elkaar. Uruguay moest aan de oevers van de Río de la Plata een buffer vormen tussen Argentinië en Brazilië. Of hoe je het ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 1815 en de afsplitsing van ons landje in 1830 ook alleen maar kan verklaren vanuit de zorg om het politiek-territoriale evenwicht in Europa te behouden. Het zou een Engelsman zijn geweest die de oplossing ´Uruguay´ heeft bedacht als compromis tussen de twee landen. Het wordt nog sterker: ik heb me gisteren laten vertellen dat het diezelfde Engelsman is geweest die ervoor gezorgd heeft dat de Europese grootmachten België als onafhankelijke staat hebben erkend. Ik zou dit eens moeten checken, maar onmogelijk is het niet, gezien de koppositie die Engeland in de toenmalige wereldorde innam en het feit dat de gebeurtenissen zich in hetzelfde tijdsbestek hebben afgespeeld. België en Uruguay zouden zo dus twee landen zijn die hun bestaan te danken (of te wijten?) hebben aan dezelfde Britse onderdaan. Interessant, nietwaar?

Goed, voor zij die dat allemaal niets kunnen schelen, wil ik nog even wijzen op twee andere merkwaardige overeenkomsten: één, de hoofdsteden en twee, het liften. De hoofdsteden: wanneer je foto´s ziet van het Montevideo van het begin van de twintigste eeuw, zie je veel statige gebouwen en veel art déco. Vergelijk je die foto´s met hoe diezelfde plekken er vandaag bijliggen, dan kan je niet naast de algehele wanorde kijken. Het is te zeggen: er blijven vaak nog elementen van het toenmalige Montevideo over, maar die zijn in de loop van de tijd vermengd geraakt met jongere stijlen, denk: betonnen blokken en aanverwanten. Het merkwaardige is dat al die stijlen door elkaar lopen, zoals dat in Brussel het geval is. Montevideo heeft blijkbaar van eenzelfde (gebrek aan) stedelijke planning te lijden gehad. Vaak denk je: wat een raar georganiseerde stad, maar vol met juweeltjes. Een gevoel dat me telkens overkomt wanneer ik in Brussel ronddool.

En dan nog het liften: het zal sommigen onder jullie wel verbazen dat ik, na al mijn liftervaring, stel dat in Europa uitgerekend België het beste land is om in te liften ... jawel! Nu, ik vraag me af of Uruguay datzelfde land in Zuid-Amerika is. Ik heb hier al enkele keren mijn duim in de lucht gestoken en telkens werd ik snel meegenomen. Maar goed, misschien heb ik tot nu toe gewoonweg hoerenchance gehad.

Zo heb ik ondertussen al een groot deel van dit land doorgelift, rustig en op het gemak. En Uruguay heeft wel wat te bieden. Toegegeven, de ongelooflijk spectaculaire vergezichten die ik enkele maanden in Patagonië aanschouwde, liggen reeds ver in het geheugen. Hier vind ik daarentegen groene, rollende heuvels waarin koeien en ander vee rondgrazen, mooie stranden (aan rivieren en aan de oceaan) en enkele stuwmeren. Het is hier hoogseizoen wat wil zeggen dat veel Uruguayanen (en Argentijnen) op vakantie zijn aan de kust. Er zijn enkele badsteden die veel van Benidorm weghebben, andere zijn dan weer toegespitst op het hogere segment van de bevolking met alle protserigheid die daarbij hoort, maar daarnaast vind je ook kleine vissersdorpjes met daarrond duinen, zodat je je al snel in een woestijn aan zee waant. Die dorpjes zijn op dit moment eveneens drukbevolkt, maar het is een ander soort volk dat erop af komt: heel relaxte en ongecompliceerde sfeer, veel leuke mensen, ´s avonds feest en hier en daar optredens ... hier noemen ze dat hippiesfeer. (daarbij zeggende dat het woord ´hippie´ hier in ruimere context wordt gebruikt dan bij ons). Jawel, de kust was een voltreffer! Zo gingen Lorenza en Steffano (Italië), Liset (Peru) en ikzelf van het ene plekje naar het andere. Uitschieters waren Barra de Valizas, een ´hippiedorpje´zoals hierboven beschreven, en Cabo de Polonio, ook al een hippiedorpje (zonder licht) waar je zeehonden kan waarnemen (je kan ze tot op een meter benaderen!) en waar Manu Chao zelve een huis schijnt te bezitten. Cabo de Polonio is een kaap in de zee waarop dus een dorpje ligt met veel vrijheid en blijheid. Er zijn verder prachtige stranden en wanneer wij er waren, superhoge golven! Toch wel één van de uitschieters op deze reis.

Een andere uitschieter was San Gregorio de Polanco, een dorpje in het geografische midden van Uruguay. Het ligt aan een stuwmeer aan het einde van een regionale weg. Wat maakt dit dorpje nu zo uniek? Moeilijk te zeggen, maar laat me een poging ondernemen. Beeld je in: een slaperig dorpje met geschilderde huizen aan een meer, een camping aan het begin van een schiereiland waardoor je omringd wordt door water, zalig weer (ook de regen was zalig), witte stranden met veel bomen om je hangmat aan op te hangen, ´s avonds een verfrissende bries die van over de rivier / het stuwmeer komt aanzetten, een totale afwezigheid van muggen, een opkomende volle maan terwijl je aan de andere kant een rode zon ziet ondergaan, enzovoort! Maar wat mijn verblijf van tien dagen écht speciaal maakte waren de mensen met wie ik op de camping zat. Er waren namelijk enkele families aanwezig uit Uruguay zelf, uit Argentinië en eentje uit Oostenrijk, en iedereen had wel iets interessants te zeggen. Zo werd mijn verblijf aldaar ook een uitwisseling van ideeën en kwam ik beter te weten welke topics de denkende, reflecterende Argentijn / Uruguayaan bezig houden. Die zijn vooral het geklungel van de politieke klasse en de toenemende onveiligheid die het sociaal leven meer en meer lam dreigen te maken. Buenos Aires wordt steeds weer voorgesteld als een soort Babylon waar geweld en terreur heersen. Nu, alles is relatief. De stad van de tango is bijlange niet de onveiligste stad waar ik ooit geweest ben, maar volgens de locals was het er in het verleden veel veiliger. Ik denk dat één en ander ook wel opgeklopt wordt door de media, want als je naar het Argentijnse ´nieuws´ (bewust tussen aanhalingstekens) op TV kijkt, dan gaat het urenlang over overvallen, vendetta´s en dergelijke, zo lang er maar bloed bij aan te pas komt.

In Uruguay dan weer is de recentelijke verkiezing van Mújica, een ex-guerrillero die nu net president geworden is, een hot topic. Het is de tweede linkse regering op rij. Voor 2005 had Uruguay nooit een echt linkse regering, maar nu is het dus de tweede op rij. Vele mensen met wie ik spreek zijn erg opgetogen over Mújica en zijn links front (het ´Frente Amplio´ - het ´Breed Front´, een verzameling van partijen die het hele linkse spectrum van de politiek bezetten). Ik hoor vaak dat de dingen de laatste vijf jaren erg verbeterd zijn, dit in tegenstelling tot Argentinië waar ik eigenlijk alleen maar negatieve zaken hoor over hun regeringsleiders. Het is interessant om te zien welke weg Latijns-Amerika inslaat. Steeds meer landen krijgen een linkse regering (Chili is echter het tegenvoorbeeld met de recentelijke aanstelling van een rechtse, VS-vriendelijke president), maar de verschillen in aanpak zijn groot tussen de landen. De linkse trend die zich doorzet is bijlange niet altijd een nabootsing van Chavez´ Venezuela, hoewel dat land natuurlijk wel de trendsetter was. Mújica was gisteren nog op TV. Hij hield een toespraak voor een groep ondernemers om hen duidelijk te maken dat ze niet moeten vrezen om onteigend te worden of om plots twee keer zoveel belastingen te moeten betalen. Hij schijnt dus veel gematigder te zijn in zijn aanpak dan Chavez. Maar goed, nu nog de uitwerking. Natuurlijk hoor je hier ook de andere kant van het verhaal: opmerkingen die vergelijkbaar zijn met uitspraken die je zo vaak bij ons hoort: ´Nu ga ik meer belastingen moeten betalen om mensen te onderhouden die niet willen werken.´ - ´Met de linkse regering hebben alleen de delinquenten nog maar mensenrechten.´ ...

In San Gregorio, daar op de camping, lulden we er uren op los, tijdens de middag in de hangmat of ´s avonds onder de volle maan die reflecteert in het water van het stuwmeer, bij één of meerdere potten bier. Zalig! Alex, het mannelijke hoofd van de Oostenrijkse familie had eveneens een hele hoop interessante dingen te zeggen. Hij is een soort profesor Barabas. De man heeft in Oostenrijk het eerste energieloze huis gemaakt: al zijn elektriciteit haalt hij uit zonnepanelen op zijn dak (hij verkoopt zelfs twee derde van de opgewekte energie door aan de Oostenrijkse staat). Verder is het in zijn huis steeds 21 graden, zonder gebruik van chauffage of airconditioning. Hij heeft ons op een avond uitgelegd hoe dit in zijn werk gaat. De belangrijkste kernwoorden zijn isolatie en verluchting. Ik bespaar jullie de godganse uitleg, maar blijkbaar heeft hij dat toch voor elkaar gekregen. Meer dan dat: wanneer hij na een anderhalf jaar reizen met zijn familie terugkeert, wachten hem een hele hoop nieuwe projecten. Blijkbaar werkt zijn concept dus wel. Je hebt, eeuwig knelpunt, wel heel wat geld nodig voor zo´n huis. Barabas heeft eveneens een website: http://www.z-haus.at/. Bouwlustigen moeten er maar eens gaan kieken ...

Goed, terug naar de reis ... Na tien dagen San Gregorio keerde ik terug naar Montevideo om er naar de llamada´s te gaan. Dat zijn carnavalsoptochten waarbij sexy, schaars aangeklede en met pluimen gedecoreerde dames dansen op ritmes die aangegeven worden door een leger van drums. Verschillende groepen trekken door de straten, geflankeerd door een menigte die toekijkt, meeklapt en -danst.

Ja, inderdaad, het doet nogal denken aan het beeld dat we hebben van het carnaval van Rio, hoewel - ik heb het al aangehaald - dat laatste waarschijnlijk veel uitbundiger is.

Verder waren er ook murga´s, een soort van mengeling van cabaret, a capellazang en theater. Verschillende groepen (veelal mannen) treden op en nemen met veel humor de dagdagelijkse realiteit op de korrel. De murga´s waren eigenlijk nog veel meer de moeite dan de llamada´s, het zijn echt prachtig opgezette shows waaraan de groepen het hele jaar werken. De uniforms die gebruikt worden geven blijk van echt meesterschap. Hoewel ik natuurlijk bijlange niet alle grappen begreep (ook al omdat er vaak een grondige kennis van het Uruguayaanse reilen en zeilen wordt verondersteld), heb ik toch wel vaak strijk gelegen van het lachen. Maar ... zoals ik al opmerkte, is het niet enkel humor. Elke murga vertelt ook een verhaal, vaak erg origineel. Als je ooit rond carnaval in Montevideo moest zijn, een echte aanrader!

In de stad verbleef ik in het appartement van Mauricio, een kerel die heel actief is in couchsurfing (voor de leken onder jullie: een soort moderne internetversie van huisruil). Elke nacht verbleven er dan ook 4 à 6 personen, wat tot enig plaatsgebrek leidde, maar wat toch wel heel plezant was. Via Mauricio leerde ik ook een hele hoop Montevideaanse vrienden van hem kennen. Hij organiseerde namelijk een feestje toen ik er was. Bleek dat de gasten allemaal mensen zijn die bij elkaar in de lagere school hadden gezeten en die zich via facebook terug waren tegengekomen. De facebookgeneratie is internationaal!

Ondertussen zit ik dus in Paysandú. Ik ben hier een bezoek aan het brengen aan een familie die ik in San Gregorio heb leren kennen. En zo blijven we dus bezig en bezig, want ook aan de Argentijnse kant van de grens ga ik een familie bezoeken die ik daar leerde kennen. Maar dat zal voor de volgende keer zijn.

Hieronder vinden jullie de foto´s. Geniet ervan en stuur af en toe eens een bericht naar mijn e-mailadres, zodat ik een beetje op de hoogte blijf van jullie bezigheden.

Gegroet en tot het volgende bericht!

Het homohuwelijk zal binnenkort waarschijnlijk legaal zijn in heel Argentinië. Dat is het nu al in de zuidelijke provincie Santa Cruz. Deze rechtse krant ziet het allemaal niet meer zitten: ´Argentina es sodoma´...

Een muurschildering in Buenos Aires. De man in het blauw is Carlos Gardel, de bekende tangozanger die lang in Buenos Aires woonde, maar (waarschijnlijk) afkomstig was uit Tacuarembó in Uruguay. Over de nationaliteit van Gardel woeden dan ook verhitte discussies ...

Isla Martin Garcia, een Argentijns eiland in Uruguayaans water. Veel vlinders (en muggen!).

Isla Martin Garcia. Het dorpstheater dat in realiteit meer een soort verzamelplaats is dan een theater.

Kanonnen die het woelige verleden van het eiland Martin Garcia concretiseren. Het eiland is in de loop van de geschiedenis van de inheemse indianen, Portugezen, Brazilianen, Argentijnen en Uruguayanen geweest.

Op de terugweg van Isla Martin Garcia. In de verte zie je de wolkenkrabbers van Buenos Aires liggen.

In het huis van Laura in Buenos Aires. Niets typischer Argentijns dan een parrilla (barbecue)!

Puerto Madero in Buenos Aires. De brug is de Puente de las Mujer (Brug van de vrouw). Waarom? Kweenie.

Een foto vanuit de boot van Buenos Aires naar Colonia in Uruguay. De wolken die je ziet waren de voorhoede van een elektrische storm.

Vanaf deze foto zitten we in Uruguay. Barra de Valizas.

Te voet van Barra de Valizas naar Cabo de Polonio moet je een rivier oversteken. Goeie observatieplek ...

Met Steffano, Lorenza (Italië) en Liset (Peru) op weg naar Cabo de Polonio.

Zeehonden op Cabo de Polonio.

Eén van de huisjes op Cabo de Polonio.

Tijdens de terugweg van Cabo de Polonio naar Barra de Valizas.

Tussen Cabo de Polonio en Barra de Valizas vind je overal zeehondenlijkjes ...

Vlak bij de oude stad van Montevideo ...

Montevideo: alles door elkaar, het Teatro Solis in hartje centrum met daarvoor vuilnisophalers te paard.

Plaza de Independencia aan de ene kant.

Plaza de Independencia aan de andere kant. Wat een contrast, nietwaar?

Een foto van Montevideo vanuit het restaurant van het Radisson hotel.

In Uruguay zijn ze ook bezig met de mensen erop te wijzen wat de effecten van roken zijn. Deze is eerder ludiek, andere zijn iets meer hardcore ... (Vertaling: Lijkt hij op jou?)

Een gebouw in Montevideo.

´Zonder justitie keren ze terug.´ De apen zijn de dictators en hun mannetjes.

Clublokaal van de Tupamaros, de ex-guerrilleros, die nu dus mee aan de macht zijn.

Waarom Montevideo echt wel een relaxte stad is: op enkele honderden meters van het centrum: waterpret!

Montevideo, het Palacio Legislativo.

Ikzelf slurpend van een mate, dé Uruguayaanse drank bij uitstek. Het rehydrateert je en helpt de spijsvertering. Je ziet de mensen dan ook overal mate drinken: in het busstation, op de fiets (populair in Uruguay), in het voetbalstadion ...

Villa Serrana, een slapering dorpje in de heuvels.

Salto del Penitente, een zalige plek om te zwemmen. Regio Minas, Uruguay.

De groene heuvels in de omgeving van Minas.

Laguna de los Cuervos in de buurt van Minas, een klein paradijsje.

Zonsondergang over de Río de la Plata in Piriápolis.

San Gregorio de Polanco in het centrum van Uruguay. Het stuwmeer stond dermate hoog dat de koeien door het water moesten stappen. Normaal zijn dat allemaal strandjes.

De maan die boven het stuwmeer opreist.

Op het schiereilandje van San Gregorio.

Een beetje strand blijft over.

Eén van de beschilderde huizen in San Gregorio.

Naderend onweer boven San Gregorio.

Samen met enkele bonte vogels op de camping van San Gregorio.

Onderweg naar Montevideo.

De llamada´s. Shake that booty.

Vlaggenzwaaier tijdens de llamada´s.

Las Llamada´s.

Feestje bij Mauricio thuis! Buena onda! (Goeie sfeer!)

Een sticker in een benzinestation de ´de slechte sfeer´ verbiedt.

Eén van de murga´s in Montevideo.

De kathedraal van Paysandú.

In Paysandú staan er nog veel van dit soort koloniale huizen. Het was vroeger een belangrijke haven, mar die is nu niet meer actief. Ook de brouwerij Norteña werd overgekocht door AmBev waardoor duizenden mensen hun werk verloren! (Lang leve de multinationals!) Resultaat: veel werkloosheid vandaag ...

De rivier Uruguay buiten zijn oevers.

Paysandú, zonsondergang.

Goede lucht vs Buenos Aires

2010-01-06T21:33:02+01:00

Hola! Cómo andan? (Hoe ´gaan´ jullie?)

Een nieuw jaar en dus een kervers, nieuw bericht vol met avontuur, weetjes, ditjes en datjes. Maar laat mij jullie eerst allemaal een wel, gezond en gelukkig 2010 toewensen.

Ondertussen vertoef ik terug in Buenos Aires. Ik verblijf hier al een weekje in het huis van een vriendin en hoewel ik me voorgenomen had om niet te lang in deze stad te blijven, ben ik toch blij dat ik me heb laten meesleuren door deze vrijhaven van de tango. Want Buenos Aires heeft iets aparts, iets haast magisch, iets wat moeilijk in woorden te vatten valt. Ik ben doorgaans een niet al te grote fan van dit soort gigantisch grote steden, maar op één of andere manier vormt deze stad aan de oevers van de Rio de la Plata hier een uitzondering op. Meer specifiek: Zuid-Amerikaanse miljoenensteden zijn, qua stedelijke planning en architectuur, niet altijd even aantrekkelijk en mooi. Het verkeer is meestal abominabel geregeld, overal adem je liters uitlaatgassen in, doorgaans is er een schrijnend gebrek aan groen in de straten, het merendeel van de gebouwen zijn oerlelijke, betonnen constructies waarop een wirwar van elektrische kabels bevestigd zijn die precies op elk moment op je hoofd kunnen neerstorten.

Nu, natuurlijk heeft dit continent ook een reeks aantrekkelijke miljoenensteden zoals Quito in Ecuador (vanwege de ligging en het feit dat er veel overblijft van het koloniale verleden), Bogotá in Colombia (ook al vanwege het koloniale karakter van het centrum en een rijk cultureel leven) en La Paz in Bolivia (vanwege de ongelooflijk prachtige setting en het gevoel van in een mierenhoop terecht te zijn gekomen). Buenos Aires vult dit lijstje zonder enig probleem aan. De stad spreidt zich als een zakdoek uit over de westelijke oever van de Rio de la Plata, die zich net ten noorden van de stad verbreedt. Op die manier krijg je het idee dat je aan de zee bent, want de oever aan de andere kant (Uruguay) krijg je vanaf hier niet te zien. Het bebouwde gedeelte van Buenos Aires begint een beetje van de rivier verwijderd, een beetje zoals Antwerpen, zou je kunnen zeggen. De stad en zijn omgeving zijn haast zo plat als een biljarttafel en daardoor heeft de stad zich in de laatste decennia kunnen uitbreiden over een erg grote oppervlakte. Ze is dan ook gigantisch groot! De boulevards in het centrum zijn verder erg breed. Ik heb me laten vertellen dat de Avenida 9 de Julio in het centrum de breedste boulevard ter wereld is!

Dit allemaal even om de uitgebreidheid van de stad aan te geven. Zoals in elke grote miljoenenstad verlies je per dag een paar uur in het hectische verkeer, maar als reiziger hoeft dit helemaal niet onaangenaam te zijn. In de trein kan je je steeds bezighouden met het observeren van mensen: de moeder met vier kindjes die bezweet in de trein rondlopen, de uitgeputte arbeider die een biertje koopt van één van de vele ambulante verkopers, het koppeltje dat zich schijnbaar in een parallel universum zit te kussen, de kerel met snor en sik en een Pantera-T-shirt aan ... Elke trein heeft tevens een wagon voor fietsen, maar die wordt evenwel gebruikt om in te roken, te drinken of te smoren. Heel sportief allemaal ...

Buenos Aires komt op bepaalde ogenblikken over als een Zuid-Europese stad. Wanneer je je in het centrum of in één van de ´betere´ wijken bevindt, waan je je soms in Parijs, Madrid of Rome. De gebouwen die de straten flankeren doen namelijk erg veel aan die steden denken. Verder zijn er een hele hoop majestueuze, vaak goed onderhouden parken en in een aantal wijken is er veel groen in de straten aanwezig. Die Europese invloed doet aan de ene kant erg bekend, maar anderzijds ook vreemd aan. Je hebt soms de neiging te vergeten dat je in een Zuid-Amerikaanse stad bent. Anderzijds is ook dit net het vreemde aan deze stad. Buenos Aires lijkt soms één van die steden te zijn die het rijtje Parijs - Londen - Madrid - Barcelona - Berlijn - Rome aanvult, maar dan aan de andere kant van de wereld. Alsof een reus een Europese stad met buitenwijken en al van de aarde heeft weggevaagd en die 10000 kilometer verder heeft doen neerdalen. Een opmerking van Lorenza, een Italiaanse vriendin die hier op het moment is, spreekt boekdelen: ´Verdomme, er zijn hier meer pizzeria´s dan in Italië!´ Vooral dat Italiaanse element is overduidelijk aanwezig. Vele mensen hebben Italiaanse achternamen en hebben er nog familie wonen (en kunnen op die manier vaak de Italiaanse nationaliteit verkrijgen - een paspoort van welk Europees land dan ook is hier tegenwoordig een gegeerd goedje!). Je merkt het zelfs in hun manier van spreken. De porteños (inwoners van Buenos Aires) spreken een snel soort van Spaans met die typìsch Italiaanse intonatie die normaliter afwezig is in het Spaans. En ... ze voelen blijkbaar de noodzaak om alles wat ze zeggen te ondersteunen met een reeks gebaren. Een overduidelijker bewijs is er niet ...

Die Europese achtergrond is hoofdzakelijk een gevolg van het feit dat Argentinië voor een lange tijd een erg grote aantrekkingskracht had op - vooral - de lagere sociale klassen in Europa. Net als de Verenigde Staten was heel Argentinië tegen het einde van de negentiende eeuw veroverd op de oorspronkelijke indiaanse bevolking, een geschiedenis die je het schaamrood op de lippen doet krijgen. In grote delen van Argentinië werden de indianen tot de laatste telg uitgeroeid. Van vele stammen blijven vandaag alleen nog maar de namen over, als spoken, lege omhulzigen. Goed, eens Argentinië ´veroverd´ was, werden de poorten opengezet voor immigranten en zo kwamen veel Europeanen (en dus vooral Italianen uit het zuiden van het land) in Argentinië terecht. Die immigratie is blijven voortduren tot een poos na de Tweede Wereldoorlog. Het is bekend dat heel wat nazicollaborateurs naar dit land zijn gevlucht, alsook mensen die voor diezelfde nazi´s wegvluchtten. Absurd: zowel de jager als de opgejaagde kwamen in hetzelfde land terecht. Vlak na de Tweede Wereldoorlog was Argentinië in feite één van de landen met de hoogste levensstandaard ter wereld! Geen wonder dat ze een dusdanige aantrekkingskracht had.

Die aantrekkingskracht heeft het land ondertussen verloren. Sinds de jaren vijftig, zestig is het land economisch uit de topregionen van het wereldsysteem weggezakt, elke keer een beetje meer. En daaraan zie je dat Buenos Aires aan een aantal problemen lijdt die je in Europese steden op veel kleinere schaal tegenkomt. Kinderen die je allerlei snacks proberen aan te smeren, mensen die je om geld komen bedelen, krottenwijken ... Je ziet het bij ons natuurlijk ook, maar hier zijn dat soort problemen veel nadrukkelijker aanwezig. Verder blijven de transportsystemen, ondanks de brede boulevards, achter vergeleken bij hun Europese evenknieën. Aftandse treinen hobbelen en bobbelen hun weg door de stedelijke jungle, het systeem van de verschillende buslijnen is compleet onoverzichtelijk en erg onpraktisch, enzovoort. Het zijn allemaal aspecten die duidelijk maken dat Argentinië heel wat elementen in zich draagt die we doorgaans associëren met derde wereldlanden.

Een derde wereldland: daar is Argentinie meer en meer op beginnen lijken doorheen de laatste decennia, hoewel die term ´derde wereldland´ op zich ook weer zo´n valse term is. Vergeleken met andere Zuid-Amerikaanse landen die ik tot nu toe kende, blijft Argentinië namelijk, ondanks alles, een erg ontwikkeld land met een aanzienlijke middenklasse. ´Ondanks alles´, want het is diezelfde middenklasse de laatste decennia niet gemakkelijk gemaakt en vele mensen die traditioneel meer tot die middenklasse behoorden, hebben vandaag moeite om het hoofd boven water te houden. Argentijnen bekijken hun eigen land dan ook vaak als een natie die tot verval gedoemd is, een eens zo glorieus land dat langzaam in het moeras wegzinkt. Nu, alles is relatief. Zoals ik al zei: vergeleken met andere landen in deze regio ligt de levensstandaard een pak hoger, maar ... het verschil met Europa, hét referentiepunt voor vele Argentijnen, lijkt steeds groter te worden. En dus is Argentinië voor de eerste keer in zijn geschiedenis een land van emigranten geworden. Je krijgt een soort omgekeerde bewegeging te zien waarbij afstammelingen van (vaak arme) Europeanen teurgkeren naar het oude continent in de hoop er betere levensomstandigheden te vinden.

De laatste decennia hebben de Argentijnen natuurlijk veel te verduren gehad. In de jaren zeventig kwam de militaire dictatuur aan de macht, een junta die door de CIA gesteund werd en die de sociale structuren van het land ondergraafden en het land achterlieten met een enorme schuld. Verder was dit de periode van de vele verdwijningen. Zo´n 15000 mensen, vooral linkse activisten en intellectuelen, zijn in die periode verdwenen: van de straat geplukt en weggevoerd, niemand weet waarheen. Officieel zijn deze mensen nooit gestorven, hun lot was de familie totaal onbekend. Het is te zeggen: in feite wist iedereen wat er met die weggevoerden gebeurde, maar hun dood was nooit officieel. Je kan je inbeelden dat deze psychologische terreur vele Argentijnen voor het leven met een trauma hebben opgezadeld en de dictatuur wordt dan ook in het algemeen als een gitzwarte bladzijde uit de recente geschiedenis bekeken. Om hun gezicht en hun aftakelende regime te redden startten de generaals dan maar de oorlog van de Islas Malvinas (Falklandsoorlog - 1982). Een buitenlandse vijand die bestreden moet worden is natuurlijk het perfecte afleidingsmaneuver wanneer het begint te rommelen in je eigen land.

De jaren tachtig werden gekenmerkt door die torenhoge schuld die het land maar niet kon aflossen tot de reddende engel Menem aan de macht kwam. De jaren negentig zouden er van voorspoed en vooruitgang worden. In realiteit voerde Menem een economische politiek door die op lange termijn onhoudbaar bleek (onder meer door de waarde van de peso aan die van de dollar te koppelen - 1 peso = 1 dollar - een waarde die de Argentijnse economie niet weerspiegelde). Verder waren het de jaren waarin zowat alles geliberaliseerd werd, met de belofte dat dit de effectiviteit zou vergroten van een hoop diensten en dat alle Argentijnen zouden meeprofiteren van de hogere winsten. (Waar hebben we dat nog gehoord?) In realiteit liepen een handvol mensen weg met de poen en verslechterden de diensten zienderogen. In 2001 kwam er dan een abrupt einde aan het regime van Menem. In december van dat jaar kwam het tot een volksopstand, nadat mensen niet meer aan hun geld konden. De banken bevroren alles. Ik heb verschillende mensen gesproken over die periode. Iedereen vertelde me dat het plots heel moeilijk werd om simpelweg te overleven. De TV-journaals toonden beelden van uitgemergelde kinderen die van de honger omkwamen - en dit in hun eigenste Argentinië, iets wat velen tot dan toe als iets onmogelijks beschouwden. Dit gecombineerd met de onderhuidse frustratie die decennialang opgebouwd was, kwam dus op dat moment naar boven. Wat volgde waren spectaculaire beelden op TV, Menem die opstapte, enkele presidenten in een maand en daarna Nestor Kirchner die aan de macht kwam. Vandaag is Argentinië nog steeds bezig te bekomen van dit alles. Het land herstelt zich langzaam, volgens velen te traag. De kritiek op de leiders blijft groot. Argentijnen klagen trouwens altijd over hun leiders. Nooit is iets goed, alles is altijd slecht. Hun leiders zijn ´unos hijos de puta corruptos´ die het land naar de verdommenis helpen. Nu ja, wanneer je de recente geschiedenis van het land bekijkt, begrijp je goed die negatieve, wantrouwige houding tegenover alles wat naar politiek ruikt. Politici vervullen de gemiddelde Argentijn met een dusdanig afgrijzen dat het hem vaak onmogelijk maakt om bepaalde beslissingen positief te bekijken. Alsof dat decennialange wantrouwen hem verhindert een positieve maatregel als dusdanig te beschouwen zonder er iets negatiefs achter te zoeken.

Iets heel anders nu: wanneer je de foto´s gaat bekijken, zul je weer een hele reeks plaatjes uit Patagonië aantreffen. Tot enkele dagen voor het nieuwe jaar hield ik me bezig met verschillende wandelingen in de Patagonische bergen en het was weer fantastisch! En heel divers! En ook wel heel avontuurlijk eigenlijk! Sinds het vorige bericht heb ik in feite drie verschillende gebieden in Patagonië bezocht: het eerste was het nationaal park ´Los Alerces´ in Argentinië, een park met een aantal prachtige gletsjermeren (ijskoud water!). Daarna volgde het nationaal park ´Puyehue´in Chili, een wandeling waarbij je een vulkaan beklimt en vele ondergesneeuwde stukken moet trotseren om bij een aantal warmwaterbronnen aan te komen. De laatste wandeling was er één in het nationaal park Lanin, genoemd naar de hoogste vulkaan van het park aldaar die meer dan 1000 meter boven alles in zijn buurt uittoornt. Ook hier: glestjermeren, rivieren met kristalhelder water, vulkanen, maanlandschappen, erg dicht begroeide wouden ...

Zoals ik al in het vorige bericht aanhaalde, komt het er in Patagonië meer dan in Europa op aan om situaties juist in te schatten. Er zijn weinig paden en die geraak je dan nog vaker kwijt ook. Nu, eens je je op een pad bevindt, wijst het zichzelf wel uit, maar er zijn een paar adders onder het gras. Zo staat in het begin vaak niet goed aangegeven waar het pad begint, waardoor je vaak meer dan een uur bezig bent met te zoeken welke van de paadjes nu eigenlijk het juiste is. Pijlen ontbreken vaak en als ze er al zijn, staan ze vaak zo opgesteld dat het onduidelijk is waarheen de pijl nu juist wijst. Met andere woorden: de pijl wijst naar een punt ergens tussen twee paadjes in. Meestal moet je dan het breedste paadje volgen, maar niet altijd. Een ander pijnpunt zijn de open plekken in het bos. Dit zijn vaak verlaten weiden. Het probleem is dat je daar vaak aankomt, maar niet weet waar je die open plekken nu moet verlaten. Sommige ´dierenpaadjes´, paadjes gevormd door het veelvuldig passeren van koeien enzovoort, blijken na een tijd te stoppen. Van die open plekken vertrekken vaak tientallen paadjes zodat je gewoonweg geluk moet hebben om op het echte pad terecht te komen. Soms is dat heel vervelend en sta je te vloeken: ´Kunnen ze hier nu godverdomme niet eens één pijl zetten die je terug op de juiste weg laat terechtkomen?´ Eens je in het bos verzeild bent geraakt, kun je je vaak moeillijk oriënteren. Vaak is de grond zodanig druk begroeid dat je zelfs niet op de grond stapt, maar op struiken, omgevallen bamboe enzovoort. Soms kun je niet anders dan bamboevelden te doorkruisen en dat is iets erg vervelends. Die duizenden stokken blijven overal achterhaken en dus ga je heel traag vooruit. Nu, uiteindelijk weet je dat je op een gegeven moment altijd wel op het pad zult terechtkomen, maar dit kan soms urenlang duren. Des te blijer ben je wanneer je er plots op terechtkomt. Het zijn altijd van die momenten waarop je jezelf afvraagt: hoe kan ik nu zo´n breed pad de hele tijd niet gezien hebben? Eens je jezelf op zo´n pad bevindt, kan je je niet verliezen en vind je overal pijlen op de plaatsen waar het totaal niet nodig is. Wandelen in Patagonië wordt op die manier iets paradoxaals: eens je op de paden zit, kan je niet verloren geraken, maar op bepaalde plekken weet je gewoon niet hoe je tot aan de start van die paden geraakt! Ik heb dit probleem aangekaart bij enkele parkwachters, want het is in feite altijd hetzelfde liedje, maar ik wist al op voorhand dat hen dat in feite niet echt interesseert. En natuurlijk: het is wel 100 procent avontuur!

Onderweg heb ik natuurlijk weer prachtige landschappen gezien die het allemaal heel erg de moeite maken en die de ongemakken die ik hierboven beschreef, snel doen vergeten! Na een wandeling aankomen aan een prachtig, in de bossen verstopt meertje met enkele eenden en kleine visjes die je door het heldere water kan waarnemen ... zo vredig! Of nog: na een urenlange trektocht waarbij je door sneeuw hebt moeten ploeteren waarin je soms tot aan je knieën wegzakt, aankomen aan enkele warmwaterbronnen: heerlijk! Of nog meer: door een bos naar boven stappen en plots aan de rand van dat bos komen, waardoor je een kilometers ver zicht hebt met in de verte een waterval en daarachter een uitgedoofde vulkaan: woaw! Meer nog: na een lange wandeling bezweet aankomen aan een turkoois gekleurde rivier waarin je duikt en direct daarna weer op de oever klimt omdat het water zó koud is: zalig! Van boven op een vulkaan aankomen en in de krater kijken en in de verte alle omliggende vulkanen en bergen waarnemen: onvergetelijk! Naar buiten gaan om te zien of het nog regent en boven een meer een regenboog zien die zo fel is dat het bijna pijn doet aan je ogen. Rivieren oversteken die tot aan je middel komen (vooral niet vallen!), over modderige beekjes springen, erg vervelende tábano´s (vliegen die bijten en die je maar niet met rust willen laten) doodmeppen, een stier wegjagen die in de weg staat, de felle windstoten trotseren, zeer steile hellingen oplopen waarbij het zand onder je voeten wegzakt ... het is allemaal onderdeel van het avontuur. Soms is het ook wandelen tegen de tijd, vooral wanneer je enkele uren verloren hebt, of zoals die ene keer waarbij ik 35 kilometer terug moest gaan om bij de camping uit te komen waar mijn tentje stond. Het was acht uur ´s avonds en alle autobestuurders waren al vertrokken, waardoor ik te voet terug moest langs een soort kiezelweggetje. In het donker, want ik was mijn zaklamp vergeten ... Uiteindelijk ben ik toen om kwart na één ´s nachts gearriveerd. Tegen zeven kilometer per uur doorgemarcheerd, hup met die beentjes en met je hoofd de afstand uitrekenen. OK: het is zoals van bij ons thuis naar Antwerpen stappen. Of: ik ben ongeveer halfweg: nu nog van bij ons thuis naar Turnhout stappen. En blijven stappen en gaan, uren aan een stuk. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk in je tentje liggen, en aan de andere kant is het gewéldig: ´s nachts langs meren wandelen die door het maanlicht verlicht worden. En dan: 200 meter voordat ik uiteindelijk aan de camping aankom, passeert er een auto die stopt. Het raampje gaat open: ´Che, te vimos esta tarde en la Laguna Verde ... Hiciste todo caminando? Súbete, te llevamos!´(Gast! We hebben je deze namiddag aan Laguna Verde gezien ... Heb je alles te voet afgelegd? Spring in de auto, we nemen je mee.) Maar ja, na 35 kilometer afgelegd te hebben, wil je natuurlijk die laatste loodjes ook te voet doen. Ook weer zo typisch dat er net op dat moment iemand je wil meenemen. Avontuur!

Ik kon mijn reis niet beter beginnen dan door het onmetelijke Patagonië te wandelen: veel mooie momenten, veel emoties. Twee maanden lang heb ik het doorkruist met steeds groeiende verbazing: al die bergen, die bossen met bomen van honderden, zelfs duizenden jaren oud, al dat pure water, die zuivere, goede lucht! En die ongerepte natuur bleef maar komen, het leek oneindig! Paradijs! Het is een overweldigende ervaring voor me geweest, Patagonië heeft natuur in overvloed, het is er massaal aanwezig, als mens voel je je er klein en kwetsbaar en krijg je veel respect voor die natuur. En nu ... is het dus tijd voor iets anders. De Uruguayaanse stranden lonken, alsook het noorden van Argentinië. En lonkt Brazilië al in de verte? Jullie komen er in het volgende bericht ongetwijfeld meer over te weten. Geniet nog van de foto´s en nogmaals voor iedereen het beste in het nieuwe jaar. Moge jullie dromen en plannen uitkomen. Tot de volgende en aarzel niet te schrijven, zodat ik een beetje weet wat erin jullie levens gebeurt. Ciao!

Parque nacional Los Alerces, Argentinië: Lago Futalaufquen.

Los Alerces. In de buurt van Cerro Cocinero (de ´Kokberg´ - prachtige vergezichten).

Los Alerces. Een ´refugio´ midden in de sneeuw. Gezelligheid!

Los Alerces. Rechts zie je Laguna Verde, links het meer ´Menendez´. Onderaan zie je eveneens een turkoois gekleurde rivier.

Los Alerces. Laguna Escondida (Het verstopte meertje) in de bossen weggedoken. Paradijs!

Los Alerces. Bezweet van de hitte aan deze rivier aankomen ... plons in het turkooise water! KOUD!

Los Alerces. Lago Menendez met in de verte een gletsjer.

Los Alerces. Een riviertje tussen Lago Menendez en Laguna Verde. Helderder kan water niet zijn ...

Valavond in Bariloche, de grootste stad in de Argentijnse Patagonische Andes.

Bariloche is erg bekend om zijn chocolade. Heel goed, maar tegen onze Belgische chocolade kan het toch niet op ... Wel originele vormpjes zoals hier ...

Chili, Parque Nacional Puyehue: dit soort van tarantula´s kom je daar af en toe tegen (ongeveer de grootte van een hand zonder de vingers). Ze zien er gevaarlijk uit, maar dat zijn ze niet. Je kan deze harige dames zelfs over je hand laten kruipen, wat een licht tintelend gevoel geeft.

Parque Nacional Puyehue, Chili. Iemand een idee welke bloemen dit zijn?

Puyehue, Chili. Vanop de vulkaan Puyehue zie je andere vulkanen zoals hier de Punta Agudo (links) en de Osorno (rechts).

Puyehue, Chili. Op weg naar de krater van de vulkaan Puyehue.

Puyehue, Chili. De krater van de vulkaan met de wijde omgeving. Echt bangelijk schoon!

Puyehue, Chili. Ten noorden van de krater. Dit besneeuwd landschap zou ik de volgende dag moeten trotseren om tot bij de warmwaterbronnen te kunnen geraken.

Valavond op de flank van de vulkaan Puyehue met in de verte een meer.

Puyehue, Chili. Net een soort besneeuwd maanlandschap, vind je niet? De zwarte spikkeltjes lijken een gletsjer te zijn.

Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen: ´maanlandschap´ met een riviertje dat zich in de heuvels insnijdt.

Sporen in de sneeuw. Soms zak je tot aan je knieën weg. Je schoenen worden zeiknat en met de Patagonische winden levert dat ijskoude voeten op!

Onderaan zie je de warmwaterbronnen: het water vermengt zich met het koude water van een rivier dus komt het er op aan een goed plekje tussen warm en koud te vinden.

Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen.

Puyehue, Chili. Na een hele dag wandelen door de sneeuw is er geen grotere zaligheid dan in het warme water wegzakken. Uuuuren ben ik erin gebleven!

Puyehue, Chili. Op de terugweg ...

Puyehue, Chili. Een watervalletje dicht bij de grens met Argentinië.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lacar.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. In de buurt van de vorige foto. Hier leven nog Mapuchegemeenschappen, een indiaanse stam. Vaak ontbreekt het hen aan goed onderwijs, waarvan getuige deze plakkaat met maar liefst drie spelfouten! (Juiste schrijfwijze: Kiosco Los Pellines. Se vende gaseosas, aguas y golosinas. = Winkel Los Pellines: Er worden limonade/cola, water en snacks verkocht.)

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Huechalafquen met de statige vulkaan Lanin die erbovenuit steekt.

Een arauca, een soort pijnboom / den / spar. Voor de indianen was dit een heilige boom. Ze kunnen honderden jaren oud worden.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. De met pakken ijs bedekte top van vulkaan Lanin.

Wederom de vulkaan Lanin.

De vulkaan Lanin vanaf een minigehuchtje aan het meer Paimun.

Nogmaals de vulkaan Lanin, rechts enkele araucabomen. Tussenin zie je het meer Paimun liggen.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Laguna Verde. (Jawel, meren worden vaak volgens hun kleur benoemd.)

Een anderhalf uur wandelen van Laguna Verde. Kaal vulkaanlandschap.

Watervallen in het vulkaanlandschap.

Wederom hetzelfde vulkaanlandschap met in de verte Lanin.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Eén van de vele rivieren die ik moest oversteken tijdens mijn wandeling.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een open plek met bamboe.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lolog met een constructie die vroeger een aanmeerkade moet geweest zijn.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. De volgende dag ´s morgens. Regen plus zon = regenboog!

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een ministrandje aan het lago Lolog.

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Lolog. Soms is het spel van wolken en zon zo mooi!

De trein van Bariloche naar de oostkust. Een stopplaats onderweg. Een hele belevenis, die treinrit.

Heel de nacht heb ik met deze kerel, Jeremias, doorgebracht in de bar van de trein. We sloegen verschillende flessen bier achter de kiezen! Een echt bohémiensfeertje daar ...

In de buurt van de oostkust. Het stadje Carmen de Patagones gezien vanaf de stad Viedma.

Viedma, aan de oever van de rivier. Deze boot werd beschilderd door kinderen van ongeveer 10 jaar oud! het functioneert als een ontmoetingsplaats voor de plaatselijke jeugd.

De boot in Viedma: detailopname.

Voor de liefhebbers onder u: de Patagonische haas. (U weet wie u bent.)

Ikzelf in het centrum van Buenos Aires. Na de wind en de regen van Patagonia: calor, baby!

In een winkel in Buenos Aires. Eva Peron is meer dan een nationale heldin in Argentinië, getuige hiervan deze ´aankleedmagneten´. By the way, let op het T-shirt, lol!

Buenos Aires. De kerststal op de Plaza de los Dos Congresos. het congres zie je in de achtergrond. Let ook op de palmboom ...

Nieuwjaarsavond bij Laura thuis in Buenos Aires ... in T-shirt en met zes nationaliteiten! Argentinië, Uruguay, Chili, Venezuela, Italië, België. Feest!

12 uur: pats, knal, boem! Vuurwerk in een bocht van 360 graden!

Buenos Aires, 1 januari, begin van de Dakarrace. Veel gepats met grote auto´s. Uiteindelijk vond ik toch ook een Belgische deelnemer.

Samen met Laura (links), Lorenza en Steffano naar het voetbalstadion van de legendarische Boca Juniors in de wijk ´Boca´ (´Riviermonding´). De kleuren geel-blauw zouden afkomstig zijn van Zweedse vlaggen. Blijkbaar voeren er vroeger veel Zweedse schepen op Buenos Aires. (Boca ligt aan de haven.)

Buenos Aires. Boca. In deze volkswijk zijn vele huizen geconstrueerd uit aluminiumplaten. De huizen hebben vele kleuren. Dit komt omdat de inwoners steeds restjes verf van de boten gebruikten om hun huizen wat op te vrolijken.

De inwoners van La Boca hebben een beetje hun eigen identiteit. Velen stammen af van Italiaanse gelukszoekers die zich hier aan het einde van de 19de eeuw vestigden. Die eigen identiteit wordt hier op deze muur voorgesteld. Aan zij die ooit in Luik waren: denk aan ´la république d´Outremeuse´.

Foto aan de haven van la Boca.

Buenos Aires, la Boca. De straat ´caminito´ is een reconstructie van hoe de straten er vroeger in Boca uitzagen. Natuurlijk kon God niet ontbreken ...

Buenos Aires, San Telmo. De wijk van de tango en eveneens een wijk waarin op zondag een kilometerlange markt plaatsvindt.

Avontuur y algo más ...

2009-12-04T00:43:03+01:00

Buenos días, buenas tardes, buenas noches ... lo que sea (wat het ook zij). In mijn vorige bericht begon ik met de vermelding dat ik snakte naar buitenlucht na enkele wereldsteden te hebben bezocht. Ik kan ondertussen met enige zekerheid stellen dat ik de laatste weken volop genoten heb van die buitenlucht, die verse, frisse Patagonische zuurstof waarmee je naar hartelust je longen kan vullen. Álles is hier zowat puur natuur. Ik ben ondertussen in Chileens Patagonië aanbeland en heb de laatste weken heel wat bergen, meren, watervalletjes, gletsjers, rivieren, beekjes enzovoort kunnen gadeslaan, de ene keer mijn mond al wat meer openvallend dan de andere. Patagonië is verlaten, Patagonië is wild, Patagonië is ... wind! Ik had al, vooraleer ik hiernaartoe kwam, gehoord van de legendarische Patagonische windhorten, -stoten en -vlagen en ben tot de conclusie gekomen dat niets daarvan gelogen is. Als ik over het weer van de laatste weken praat, is wind zowat de enige constante factor. Soms is die zo sterk dat je denkt dat je gaat omvallen en bijtijden moet je flink oppassen, want tijdens wandelingen met een zware rugzak op je rug moet je opkomende windvlagen incalculeren! Van boven op een pas, heuvel of een berg aankomen kan verraderlijk gevaarlijk zijn, want plots kan er een straffe wind komen van de andere kant die je haast achteroverblaast met alle gevolgen vandien. Eerlijk gezegd, het is me een keer bijna overkomen: na een steile klim boven aankomen en dan twee seconden recht in de lucht hangen omdat een fikse windvlaag mij achterover dreigde te blazen. Gelukkig had ik de kracht om me vooruit tegen de berg te smijten. Lijkt allemaal erg spectaculair, maar ik had op dat moment niet willen vallen. Nu, ik zou niet erg diep gevallen zijn, maar het had toch wel erg pijn gedaan ...

Wind ... soms helpt ze je ook. Tijdens dezelfde wandeling, op een moment dat ik op zoek was naar een pad dat blijkbaar alleen maar op kaart bestond, moest ik een heel steil stuk berg op, maar de wind in mijn rug was zo sterk dat ik de heuvel haast kon oplopen. Nog even en ik had naar boven kunnen vliegen. De elementen van de natuur zijn hier bijwijlen zo overdonderend aanwezig dat je je als mens heel klein en nietig gaat voelen. Maar goed ook, want tijdens bepaalde wandelingen kun je best niet al te megalomaan ingesteld zijn. Het is te zeggen: je moet op tijd aanvoelen wat kan en wat niet, want in de bergen ... weet je maar nooit. ´Ik kan alles aan` is hier een gevaarlijke gedachte.

Zo moest ik tijdens een wandeling een gletsjer over. Ik vroeg vooraf aan enkele gidsen of dat alleen wel te doen was en of dat niet gevaarlijk was, maar ze vertelden me dat er geen probleem was en dat je gemakkelijk de gletsjer over kon lopen, aangezien die gletsjer in kwestie glad en plat was en er geen scheuren in het ijs waren (waar elk jaar mensen in verdwijnen). Ik dus op pad en tot het laatste stuk van de gletsjer was dit waar. Het was in feite heel simpel om over ijs te lopen en helemaal niet gevaarlijk ... tot ik helemaal op het einde kwam. Daar ineens verwerd het ijs tot een aantal verticaal opeengestapelde blokken met meters diepe kloven ertussen. Ik stond op nog geen vijftig meter van het riviertje aan de overkant dat ik moest bereiken, maar na even proberen dé weg te zoeken, moest ik mijn pogingen staken aangezien ik gewoonweg geen veilige manier zag om er te geraken. Er kwam een moment waarop ik realiseerde dat dit een beetje gevaarlijk begon te worden en dus besloot ik maar terug te keren. Altijd hetzelfde probleem: je hebt eigenlijk een gids nodig die de weg wel kent én om met twee te zijn, want alleen ben je verloren als je in zo´n kloof valt. Plus: als je er niet goed over nadenkt lijken die kloven minder gevaarlijk dan ze werkelijk zijn. Als je alleen bent, heb je niemand om je uit een hachelijke situatie te redden. En dus een gids? Aah, maar ik ben hier niet in gelijk welk land en in Argentinië en Chili zijn gidsen DUUR! En dus: terugkeren maar. De gletsjer oversteken was dus helemaal niet simpel. Natuurlijk, voor een gids is het gemakkelijk want hij kent de weg. Echter, het ontbreekt mensen hier soms aan de vaardigheid zich te verplaatsen in iemand die de weg NIET kent. En ... paadjes die op kaarten staan, bestaan in de realiteit soms gewoonweg niet. Ze hebben OOIT bestaan ... Conclusie: wanneer je hier aan een trektocht begint, weet je niet of je die zal afmaken want er zijn te veel onzekere factoren waarvan de gebrekkige kaarten, het onstabiele weer en de tegenstrijdige informatie in het algemeen (´dat pad bestaat wel.´- ´nee, het bestaat niet.´ ...) de belangrijkste zijn. Veel meer dan in Europa ben je hier overgelaten aan je eigen intuïtie. Nu, je kan je hier ook gewoonweg beperkten tot de gemakkelijkste paden, maar dan mis je wel het avontuur natuurlijk ... en de mooiste, spectaculairste zichten ... De Vlaamse Ardennen, zoals je weet, Sjteevn, zijn er honderd keer niks bij.

Want wandelen in Patagonië, je krijgt waar voor je geld, ook al slaag je er niet in om voorziene wandelingen af te maken. Het is een beetje een les voor hoe het er in deze landen aan toe gaat: je bereikt vaak niet wat je wil en het einde oogt vaak anders dan je gepland had, maar er valt onderweg zoveel te genieten! Zoveel onvergetelijke momenten die je deelt met anderen of die je alleen met jezelf doormaakt: ergens op een heuvel zitten terwijl er plots een arend twee meter boven je hoofd vliegt, een dolstromende gletsjerrivier oversteken en droog (!) de overkant bereiken met ijsblokken van voeten, een mooi ogend woud dat zich door plotse sneeuwval omtovert tot een waarlijk sprookjesbos, tot de verbeelding sprekende bergtoppen die zich langzaam uit een mistnevel losweken en zich in al hun pracht en praal blootstellen, gletsjerijs dat enkele honderden meters naar beneden valt om zich dan al donderend in een turkoois blauw meer te donderen. Kippevelmomenten! De kracht van de natuur: ik denk dat dat één van de redenen moet zijn waarom ik besloten heb om terug naar Zuid-Amerika te vertrekken.

Avontuur ... het is altijd een kwestie van dat trapje meer. Je denkt soms `avontuurlijk´ geweest te zijn, totdat je het doen en laten van bepaalde andere reizigers te weten komt. Zo verbleef er in de camping / herberg waarin ik verbleef in El Chaltén, Zuid-Argentinië, een Amerikaan die het hele jaar door bergen beklimt. Hij werd verleden jaar door een gereputeerd bergklimmagazine uitgeroepen tot ´junior alpinist of the year´ en toen ik wegging, vertrok hij voor vijfendertig (35!) dagen bergklimmen. Dit betekent dat hij al zijn materiaal naar een enorme ijsvlakte gaat sleuren, daar 35 dagen gaat kamperen om dan te proberen de Cerro Torre (één van de zeer steile bergtoppen aldaar in de buurt) te beklimmen. Quote: ´De bergtop bereiken is een kwestie van enkele dagen van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat kimmen en in je slaapzakje op een richel slapen of al rillend van de kou proberen in slaap te vallen.´ De Cerro Torre (foto´s: zie hieronder) heeft dan nog een specifieke moeilijkheid: de bovenste 150 meter bestaan uit ijs en die gigantische ijsblok hangt als het ware over je. Dan moet je dus een tunnel van 150 meter uitgraven naar boven toe en door die tunnel naar de top klimmen. Avontuur verzekerd! Maar ik denk dan maar: je moet een beetje je plaats in de natuurlijke orde der dingen kennen en dan besef ik dat ... jawel, avontuur altijd datgene is van dat stapje meer ... en dat het dus toch ook zijn grenzen kent. Alleen zijn die grenzen voor iedereen anders. Pikant detail: de vriendin van die gast, die blijkbaar geen professionele bergbeklimster is, vergezelt hem 35 dagen lang op die ijsvlakte. Dat zal nogal een ervaring worden! En nog iets: de gast wordt gesponsord door de beste merken en heeft een slaapzak die tot -40 graden gaat ... om toch maar even aan te geven waarover we het hier hebben.

OK. Nu even iets anders. Vooraleer ik naar het Andesgebergte trok heb ik halte gehouden in Península Valdés, een schiereiland aan de Atlantische Oceaan ... inderdaad, dat is dus de Argentijnse oostkust. De weg vanaf Buenos Aires tot aan de Argentijnse zuidpunt langs de oostkant is ´pura pampa`, alleen maar pampa. Lees: van links tot rechts, van voor tot achter uitgestrekte vlakten met eerst gras en dan lage struiken. Saai! En dat blijft en blijft maar komen, alsof je de oneindigheid inrijdt. In elk geval: een goede pitstop onderweg is het schiereiland Valdés. Waarom? Je kan er walvissen, zeeleeuwen, zeehonden, orka´s en pinguïns spotten langs en op de vele stranden. Die laatste heb ik helaas niet gezien, maar alle andere wel (hoewel de orka´s enkel van zeer ver). Eerst ging ik walvissen spotten en na een dag de zee afgespeurd te hebben (resultaat: enkele walvissen van ver gezien) werd ik op een strand genaamd ´Playa Canteras´ getrakteerd op twee walvissen die op tien meter van de kust langszwommen. De omstandigheden waren aldus: ik was daar tegen de avond aangekomen en een kerel die er in een klein zelfgemaakt minihuisje woont en er snacks verkoopt, nodigde me uit om te komen babbelen met hem. Al snel zaten we aan de mate (een soort thee (?) dat je drinkt uit een soort bol met een metalen rietje). Vervolgens vroeg hij of ik zin had in een joint. ´Boah, waarom niet, ok ...´ Daarna praatten en lachten we nog wat. Op het moment dat een Argentijnse toeriste kwam vragen of er walvissen in de buurt waren, keek de man in de zee en riep hij uit: ´Kijk! Daar zijn ze juist!´En jawel, ik keek naar buiten en twee prachtexemplaren bevonden zich 10 meter van het strand. (Playa Canteras is een zeer sterk afhellend strand waardoor de walvissen bij hoogtij zeer dicht bij het land pogen te komen.) Ik liep naar buiten en de volgende 30 minuten waren er van algemene verwondering en ongeloof. Twee walvissen, moeder en kind, die boven water komen, lucht spuiten, zich omdraaien en dan terug onderduiken: weer een woawmoment erbij! De nacht viel en de walvissen zwommen de donkerte in, maar heel die nacht hoorde ik in mijn tentje het geluid van de luchtspuitende walvissen in de nabije zee. Ik verzeker je: geen betere manier om in slaap te vallen. De volgende ochtend om negen uur had ik wederom geluk, want weer kwamen twee walvissen in vol daglicht de kust nabij gezwommen. Prachtig! ook de andere dagen op het schiereiland waren fantastisch: zeeleeuwen en zeehonden live in de natuur aan het werk zien: je kan slechter reiservaringen hebben. ´s Nachts maakte ik voor de eerste keer kennis met die strakke Patagonische wind. In één nacht kreeg ik mijn tentje maar liefst drie keer over mij heen! Een raar gevoel is dat: wakker worden en in een tent liggen die ondersteboven ligt. Avontuur!

Liften is ook avontuur! En liften in Patagonië is tot nu toe relatief gemakkelijk gebleken. Toegegeven: er zijn momenten dat het koud is en dat er in meer dan een uur geen enkele auto voorbij komt, maar ... de meeste mensen stoppen direct wanneer ze een lifter zien. Met als gevolg dat ik, ondanks de extreem weinig wagens die soms passeren, nog geen enkele keer meer dan twee uur heb moeten wachten op iemand die me meeneemt. Valt dus best wel mee! Plus: vaak moeten de mensen relatief grote afstanden overbruggen en geraak je dus nog vooruit ook. Plus: die desolaatheid van de Chileense bergen en nog meer van de Argentijnse steppen waar je soms stukken van tweehonderd kilometer overbrugt zonder een huis tegen te komen! Kun je je voorstellen dat mensen in lachen uitbarsten wanneer ik hen vertel dat je in nog geen drie uur heel België doorkruist? ´Aqui son cinco días para llegar al norte!´ (´Hier zijn het vijf dagen om naar het noorden te gaan.´) Je rijdt op een baan waar voor de rest niets is, alleen natuur, om het half uur eens een tegenligger. Zalig! Wat een rust ...

Vaak heb ik ook heel plezante conversaties met de mensen die me meenemen. En soms eindigen die urenlange ritten met een fles wijn in een barretje of met blikken bier ergens in een boerderij. Heel plezant allemaal! In België lift ik ook heel vaak, maar door de beperkte afstanden ben je vaak maar enkele tientallen minuten in dezelfde auto. Hier zijn dat uren en tijdens die tijd heb je veel om over te babbelen of om naar het prachtige landschap te turen.

Ja, die Argentijnen en Chilenen: eigenlijk heb ik tot nu toe alleen nog maar positieve tot zeer positieve ervaringen met ze gehad. De Argentijnen komen meer ´Europees / Spaans / Italiaans´ over (zowel qua manieren als qua uiterlijk), maar dan met die typisch Zuid-Amerikaanse kwinkslag die moeilijk in woorden te vatten valt. Bij de Chilenen zie je uiterlijk veel meer de indiaanse origine en ze hebben de reputatie ietwat nors te zijn, maar daar merk ik tot nu toe niet veel van. Toegegeven, in vergelijking met Argentijnen zijn ze minder flamboyant, maar toch komen ze me heel vriendelijk over! Misschien komt dit doordat ik zelf van een land afkomstig ben waar nogal wat norse mensen rondlopen, haha. En zoals overal heb je het hier ook: de Argentijnen denken dat de Chilenen ietwat dom zijn, daar waar de Chilenen de Argentijnen arrogant vinden. Maar als buitenstaander (die bovendien goed genoeg hun taal spreekt) word ik hier altijd heel goed ontvangen. Of wat dacht je zelf wanneer mensen je bedanken nadat jij het eigenlijk bent die hén zou moeten bedanken, zoals na het krijgen van een tweehonderd kilometer lange lift? Zulke dingen raken toch wel je hart: ´Muuuchas gracias, Piter! Dame tu correo, porfa!´ (Erg bedankt, Peter! Geef je me e-mailadres, aub!) Die Zuid-Amerikaanse warmte, die spontane, openhartige en totaal niet gefingeerde manier van doen: I love it!

Natuurlijk zijn er ook dingen waarvoor je minder warm loopt, zoals dat altijd is wanneer je in een ander land bent. Soms lijken logische zaken allerminst logisch of mogelijk, word je verkeerdelijke informatie gegeven ... en soms denk je: waarom zien deze mensen zelf niet het potentieel dat ze hebben? Patagonië is zo rijk aan grondstoffen en vooral aan zoet water! Het water is zo puur dat je het zonder meer kan drinken. En er zijn zoveel meren dat er een echte overvloed aan is! Maar wat gebeurde de laatste jaren? Mensen in de dorpen verkochten de hectaren en vierkante kilometers grond voor een habbekrats. Dorpsbewoners denken dat 3000 euro veel geld is en beseffen de waarde van hun terrein niet dat ze veel duurder zouden kunnen verkopen. Eens hun geld op is hebben ze hun grond niet meer en wat gaan ze daarna doen? Nog walgelijker is dat de eigenaren van deze opgekochte gronden veelal buitenlanders zijn ... die in opdracht werken van grote multinationals. Een kerel met wie ik meelifte verwoordde het zo: ´Tientallen jaren geleden vroegen wij ons allemaal af waarom al die buitenlanders onze gronden kwamen opkopen ... tot we inzagen dat het hen om de grondstoffen en het zoet water te doen was en het al te laat was omdat alle strategische gronden al verkocht waren.´ Al die uitgestrekte natuur die ogenschijnlijk niemand toebehoort, maar in werkelijkheid bezit zijn geworden van pientere, in opdracht van multinationals werkende buitenlanders die de onwetendheid van de plaatselijke bevolking ge/misbruiken (schrappen wat niet past) en hen ´veel´ geld bieden voor zulke potentiële en strategische gebieden. Ik ben nu in het Chileense stadje Coyhaique en hoorde vandaag van een Duitse dat Coca Cola hier in de buurt enorm grote waterrijke gronden heeft gekocht voor een peulschil. Het zijn van die momenten waarop je zou willen dat de locals een iets betere opleiding hadden genoten en de waarde zouden inzien van wat ze hebben. Maar de easy moneycultuur heeft ook hier zijn intrede gedaan en mensen denken dat ze een goede zaak doen door hun gronden te verkopen. Die easy moneycultuur wordt in leven geroepen door telenovelas (een soort soaps die in heel Zuid-Amerika erg populair zijn - denk aan ´Thuis´maar dan honderd keer slechter) en andere TV-shit waarin de Europese en Noord-Amerikaanse consumptiemodellen worden uitgestald voor een bevolking die soms - raar maar waar - moeite heeft om fictie en realiteit te onderscheiden, een bevolking die schijnt te denken dat we in Europa allemaal in Porsches rondrijden en in kastelen wonen. Een rurale bevolking die dus maar al te graag hun gronden verkoopt voor enkele duizenden euro´s, want wat ze op TV zien, willen ze ook. Het is soms triest. Kennis is macht. En .. EQ is macht! Geef anderen het gevoel dat ze de verkoop van hun leven doen en wordt er alleen zelf beter van. Het goede aan dit alles is natuurlijk dat de Chilenen zelfs binnen vijftig jaar nóg verzekerd zijn van Coca Cola. Some things will always remain! Enjoy!

Ik hoop dat ik me vergis en dat de toekomst anders uitdraait dan de manier waarop ik ze voor ogen zie. Ik zie vooral een land met zoveel schoonheid, met zoveel potentieel dat vaak niet naar zijn waarde wordt geschat. En dan die discussie met die Duitse: ´Kan je die mentaliteit veranderen? Moeten ze dat niet zelf inzien? Overdrijven wij?´ De toekomst zal uitwijzen wat het heden betekent.

Nog even iets anders. In de Argentijnse pampa heb ik prachtige overblijfselen van het precolumbiaanse verleden mogen aanschouwen in de archeologische site Cueva de las Manos (Grot van de Handen). Die vind je in het midden van nergens en het betreft handen van duizenden jaren oud die de toenmalige indianen op rotsen hebben getekend. Ook in Chili bestaan ze, maar in de Argentijnse pampa zijn ze veel beter bewaard gebleven door het droge klimaat en doordat ze zich in grotten weg van het zonlicht bevinden. Het waarom van die handen is niet duidelijk en veel hypotheses doen de ronde. De rode handen zijn gedaan met een mengsel van ijzeroxide, dierenvet en urine. De groene bestaan uit koperoxide in plaats van ijzeroxide. Er zijn ´positieve´handen waarbij men een afdruk maakte met de handen. ´Negatieve´ handen ontstonden doordat de kleurstof in de mond werd aangebracht en over de handen werd uitgesproeid met de mond. De handen blijven zo kleurloos en de rest errond (meestal) rood. Rood is het meest aanwezig aangezien ijzeroxide in de streek voorkomt. (Koperoxide moest aangevoerd worden en dus zijn die er niet zo veel.) Er zijn ook tekeningen van guanaco´s (broertjes van de lama), salamanders, jagers ... Echt wel de moeite waard! De oudste tekeningen dateren van wel 10000 jaar geleden! Ik refereer aan de foto´s onderaan.

Ik denk dat ik het hierbij maar eens ga laten, want anders krijg ik weer verwijten naar mijn hoofd geslingerd, haha. Ik doe jullie allemaal heel veel groeten. Laat af en toe iets van je horen. Ik vind het steeds plezant om mails van jullie te krijgen dus aarzel niet om mij te schrijven. Verder verras ik jullie niet door te stellen dat het reisvirus me weer ferm bij het nekvel beet heeft en dat het weer allemaal niet opkan. Enne ... dat ik wederom weer eens zo BLIJ ben dat ik besloten heb om mijn koffers te pakken en de wijde wereld in te trekken die oh zoveel moois en interessants te bieden heeft. Getuige daarvan mogen de foto´s hieronder zijn. Plannen in de nabije toekomst: tot eind december: verder rondtrekken in Patagonië, nieuwjaar in Buenos Aires, januari op de maagdelijk witte stranden van Uruguay y algo más ...

Buenos Aires. Stadsvernieuwing, niet ver van de wijk Boca (denk aan Boca Juniors, de voetbalploeg). Een oude haven wordt gerenoveerd tot een gezellig stukje moderne stad met barretjes ...

Palermo, één van de beter wijken van Buenos Aires. Ook een beetje de plek waar veel toeristen rondhangen.

Playa Canteras, Peninsula Valdés: walvismoeder met kind. Spijtig genoeg zie je alleen een deel van het hoofd. Mijn fotocamera was steeds iets te traag ...

Peninsula Valdés: Chillende zeeleeuwen.

Een grot op een strand in Puerto Piramides, Peninsula Valdés.

Vechtende zeeleeuwen. Peninsula Valdés.

Nog wat meer chillen! Dat doen ze blijkbaar maandenlang na zich ervoor volgevreten te hebben.

Een kolossale zeehond. Woaw!

Flamingo´s in een meertje nabij El Calafate, Zuid-Argentinië.

Een parrillada, barbecue (buiten, het eten is binnen vanwege de koudte) met enkele Argentijnen en andere rugzaktoeristen in het hotelletje in El Calafate. De Argentijnen zijn de grootste vleesconsumenten ter wereld! Voor deze parrillada was aan halve kilo vlees per persoon voorzien! En wijn natuurlijk!

De machtige gletsjer Perito Moreno nabij El Calafate ´s morgens in de mist! Kippevel!

Een deel van de Perito Moreno. Die blauwe kleur!

Wat een zicht!

Idem dito.

Een detailopname. Mooi.

Perito Moreno van boven gezien. En dan zeggen dat de gletsjers in volume afnemen: what a shame ...

Een gaucho met wie ik terug tot in El Calafate ben meegelift.

Papegaaien in Patagonië? Is het klimaat helemaal op hol geslagen?

Met David (Engelsman - links), Tessel (Nederlandse) en Brennan (Amerikaan) op stap in de buurt van El Chaltén, Zuid-Argentinië.

Ikzelf met zicht op de bergen in de buurt van El Chaltén. Iedereen content!

El Chaltén. Laguna de los Tres. Wat een kleur! Boven het meertje zie je een gletsjer waarvan soms stromen ijs neervallen in het water. Spektakel verzekerd.

El Chaltén. Bergtoppen die uit de mist tevoorschijn komen.

Loma del Pliegue Tumbado, El Chaltén: ik ging de heuvel op en toen ik bovenkwam zag ik dit! Ik kon mijn ogen amper geloven!

En hopla, out of the blue: een adelaar, astublieft!

150 miljoen jaar geleden bevonden de Andes zich op de zeebodem. Getuige daarvan deze fossielen die je zowat overal vindt in de buurt van El Chaltén.

El Chaltén, Laguna Torre met de bijhorende gletsjer.

Dan vertrek je voor meerdere dagen op trektocht bij blauwe hemel en enkele uren later: dit.

Adelaars op een presenteerblaadje: deel twee.

El Chaltén, Laguna Toro met daarboven de gletsjer waarop ik zou gaan wandelen.

De gletsjer in het begin van de oversteek: easy!

Het einde van dezelfde gletsjer: euh ... ja, hoe beginnen we daaraan. Toch maar beter terugkeren ...

Woody is ook van de partij ...

De piek links is Cerro Torre, de berg die die Amerikaan gaat beklimmen en rechts zie je Monte Fitz Roy, de hoogste berg uit de omgeving.

Het schooltje van El Chaltén waarin ik deze 12 tot 15-jarigen een voormiddagje ben gaan onderrichten over België en Europa. Heel boeiend!

Tijdens het liften onderweg: guanaco´s, de broertjes van de lama.

Marcelo en ik na een fles wijn. Met deze brave man reed ik door een deel van de Argentijnse pampa. Na de fles wijn wilde ik hem trakteren op een drankje, maar dat mocht ik niet!

De omgeving van de Cueva de las Manos.

Cueva de las Manos. Sommige handen zijn wel 10000 jaar oud!

Cueva de las Manos. Op de bovenstaande foto zie je een jachttactiek afgebeeld. Links- en rechtsboven jagers, daaronder langs beide kanten guanaco´s. Onderaan de rivier. Kijk nu twee foto´s hierboven en zie hoe het gedaan werd (de bomen onderaan zijn de rivier uiteraard).

De Argentijnse steppe.

Chili, nabij het grensdorp Chile Chico (Klein Chili). Het weggetje naast het Lago General Carrera, een buitengewoon prachtig (en zot) baantje langs het tweede grootste meer van Zuid-Amerika!

Sprakeloos. Lago General Carrera.

Chili. Rio Tranquilo, een dorpje aan het Lago General Carrera. Deze ´Catedral de Marmol´ (kathedraal van marmer) bevindt zich daar in de buurt. Jaja, alles uit marmer dus.

Catedral de Marmol van binnenin.

Chili. De Cerro Castillo (Kasteelberg). In de buurt daarvan ben ik gaan wandelen.

Vertrekken in de bergen bij blauwe hemel en de volgende morgen: sneeuw! Doet denken aan die ene foto van toen in Colombia, nietwaar? Alleen is deze tent gelukkig een pak resistenter! Een mens leert al eens bij ...

Op de camping in Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) waar de paarden tot tegen je tent komen grazen. Eén keer had ik wat afval buiten de tent liggen dat meegenomen werd door een paard. Hilariteit! Heb op deze camping nog een nachtje gratis overnacht in ruil voor een les Engels aan de eigenaar met wie ik veel mate heb gedronken.

Chili. Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) met de Cerro Castillo op de achtergrond.

wereldsteedsgewijs

2009-11-05T21:45:28+01:00

Hallo daar! Met mij is alles goed, maar ik moet zeggen dat ik naar buitenlucht snak. Ik ben nu een kleine maand weg en heb haast alleen nog maar in miljoenensteden gezeten. Op zich is dat allemaal interessant, maar alle grote steden lijken op zekere manier op elkaar en het wordt eens tijd om meer verlaten oorden op te zoeken, om de wolkenkrabbers en het asfalt achter me te laten, om te beginnen … reizen.

Ik ben dus momenteel enkele weken op reis, maar het is pas de laatste paar dagen dat dit echt zo begint aan te voelen, want pas nu zal het word reizen samen gaan vallen met het trekken naar verre horizonten in plaats van ingesloten, ingebakken te zitten tussen de hoge muren van de stad. De eerste twee weken heb ik haast constant in het huis van mijn zus Leen in Toronto, Canada, doorgebracht. Dat was op zich heel leuk. Je familie terugzien is altijd een prettige zaak, des te meer wanneer je die familie niet al te vaak ziet. En daarbij komt dan nog dat ´ons Leen´ nu twee zoontjes heft in plaats van één. Twee schatten van kindjes. Lucas Scott is de jongste en nog maar vier maandjes op deze wereld. Het is het soort baby dat snel aan het lachen te brengen is waardoor zijn aaibaarheidsfactor nog verhoogt. Ik vraag me nu al af hoe hij eruit zal zien de volgende keer dat ik hem ontmoet.. Zijn broertje Brian is nu al twee jaar oud en het is erg grappig om hem telkens te zien evolueren. Het was de derde keer dat ik hem zag en telkens is het anders. Momenteel is Brian een rakkertje dat constant met zijn mini-autootje het huis op stelten zet, Engelse en Nederlandse woordjes begint te brabbelen naargelang de omstandigheden en dat de grenzen van het mogelijke en vooral van het toegestane begint af te tasten. Ik heb mijn zus meermaals ´Nee, Brian, dat gaat niet.´ horen zeggen en grappig genoeg begon ik dat zelf ook een beetje over te nemen.

Op 7 oktober kwam ik in Montréal aan vanuit Brussel. De vlucht was een saaie ervaring. Dit had vooral te maken met het feit dat ik de avond voor mijn vlucht nog een minifeestje had georganiseerd met wat volk in Gent en dat ik maar een drietal uurtjes had geslapen. Plus, toegegeven, ik stond op met lichte hoofdpijn, te danken aan de obligatoire consumptie van Duvels, die een paar van mijn vrienden mij voorschotelden telkens mijn vorige halfvol, of beter in dit geval, halfleeg, was. Met een niet al te fris gemoed stond ik dus in Zaventem en dan begon één van de medewerkers van Airtransat, de maatschappij waarmee ik naar Montréal vloog, nog moeilijk te doen ook. Ik moest een ticket tonen waaruit bleek dat ik Canada zou verlaten. Dat had ik, namelijk een ticket van New York naar Buenos Aires. ´En vanuit Argentinië, waar ga je dan naartoe? Je moet vanuit Argentinië ook een terugticket hebben.´

Ja, jongen, wat heeft Airtransat daar nu in godsnaam mee te maken. Is dat hun probleem? Het is toch niet met hen dat ik naar Argentinië vlieg, gotbetert! Nu, ik heb al verschillende vervelende verhalen gehoord van reizigers naar Latijns-Amerika die op weg naar hun bestemming werden tegengehouden omdat ze geen terugticket hadden. Dit is in zowat elk Latijns-Amerikaans land een voorwaarde om (via vliegtuig) binnen te mogen als toerist. In dit verband weigeren sommige maatschappijen reizigers zonder terugticket. Waarom? Ik heb me laten vertellen dat wanneer een vliegtuigmaatsschappij een passagier vervoert die door welke reden dan ook wordt teruggestuurd, ze de kosten voor de terugrit moet betalen.

Maar goed, ik had toch een bewijs dat ik Canada ging verlaten? Voor de rest is dat dan toch mijn probleem? Ze riskeerden toch niet te moeten betalen voor mijn terugvlucht? Ik had die toch, ook al ging die naar Argentinië. Nogal verdwaasd en verrast stond ik daar te kijken naar die man die mij vertelde dat er een probleem was en die ging informeren bij één zijner collega´s, een vriendelijke vrouw met een brede glimlach, om te weten of hij nu een negatief gevolg aan dit ´probleem´ diende te breien of niet … Na haar verteld te hebben dat ik al een terugticket uit Argentinië had willen kopen, maar dat er zogezegd een probleem zou zijn met mijn visakaart, hoewel ik dat niet begreep, want ik had toch tenslotte ook het Airtransatticket met mijn visakaart betaald, blablabli, blablabla, liet zij mij doorgaan: ´Ja, inderdaad, dat gebeurt soms. Maar je moet in Canada zeker zien dat je dat zo snel mogelijk oplost.´ Oef … wie had gedacht dat ze al in Zaventem zo moeilijk zouden doen. Wat stond me dan in de States nog wel te wachten, waar ze qua reizigers pesten een nog veel kwalijkere reputatie hebben. Echter, ik heb voor de rest geen problemen meer ondervonden. Wat het meest bizarre is aan dit soort verhalen? Eens je effectief in een Latijns-Amerikaans land aankomt, wordt er hoegenaamd niet naar je terugvlucht gepolst. Wat kan de lokale douanier dat eigenlijk ook verdommen. Het ´terugticketprincipe´ betreft dus een theoretisch gegeven dat vliegtuigmaatschappijen graag uitmelken om je een extra vlucht te verkopen …

Bon, Montréal bleek een pareltje te zijn. Ik had niet verwacht dat het zo´n mooie stad zou zijn, zeker naar Amerikaanse (en daarmee bedoel ik het continent) standaarden. Een goed onderhouden koloniaal gedeelte, een soort groene heuvel in het midden van de stad waar je rustig kan wandelen en waarvan je een zicht hebt over de ganse stad, de setting op een eiland in de rivier Saint Lawrence / Saint Laurent. Mooi. Wanneer je in een Noord-Amerikaanse stad aankomt, vallen ook al die schattige grijze en zwarte eekhoorntjes op die soepel en nerveus rondhuppelen in de vele parkjes. Wel lachen de locals je uit wanneer je een foto van ze neemt, want voor hen zijn die eekhoorns de normaalste zaak van de wereld.

Montréal ligt in Québec, maar er wonen een hoop Engelstalige inwijkelingen en dus heb je een beetje een situatie zoals in Brussel: je weet niet goed of je nu in het Frans of in het Engels / Nederlands moet beginnen. Ik begon meestal in het Frans en dat legde me geen windeieren, want een Québecqois tegen wie je in het Frans begint, is je beste vriend. Als je in het Engels begint daarentegen … Het is een beetje overdreven natuurlijk, maar de Québecquois houden nogal veel van de Franse taal, heb ik de indruk. Meer zelfs dan de Fransen zelf misschien en dat wil al wat zeggen.

Maar goed. Ik moet zeggen: ik ben maar even in Montréal geweest, maar de meeste mensen kwamen me er om de één of andere reden verrassend sympathiek over, alsof ze wilden bewijzen dat ze heel tof zijn. En ze vragen je ook steeds of het je eerste keer in Québec is, niet je eerste keer in Canada, want daar wonen die andere Canadezen …

Toronto is voor mij vooral de stad waar mijn zus en haar familie woont en daarover heb ik het daarnet al gehad. Verder heb ik er nog twee vrienden ontmoet. Jimmy Peat, nen toffe Canadese peer die ik verleden jaar in Gent heb leren kennen en die in Toronto woont, en dan nog Marjory, een meisje uit Ecuador dat ik ken van mijn vorige reis en dat er op visite was bij haar tante. Toronto was dus heel leuk, met de verplichte uitstapjes zoals de Niagarawatervallen … Trouwens, om eerlijk te zijn: de Niagarawatervallen zijn indrukwekkend, maar ik heb het gevoel dat, moesten ze zich op het Zuid-Amerikaanse continent bevinden, ze heel wat minder bekend zouden zijn en dat ze qua indrukwekkendheid waarschijnlijk door een aantal andere watervallen zouden voorbijgestoken worden. Maar goed, ze bevinden zich op de grens tussen de VS en Canada EN DUS zijn ze superbekend. En ... ze zijn echt mooi!

Toronto an sich is niet meteen een stad die me erg aanspreekt. Je mist een beetje het koloniale van Montréal en ik vind het een ietwat zielloze stad. Niet dat er niets te zien of te beleven is, dat zeker niet, maar het voelt te veel aan als een kopie van andere grote, Noord-Amerikaanse steden, zonder dat de stad werkelijk iets ´eigens´ heeft. En dat laatste, dat eigene, dat speciale, dat heeft de stad die ik daarna bezocht natuurlijk als vaneigens … New York, baby!

New York! Het blijft toch altijd een aparte ervaring … heel de wereld op een kluitje bijeen, soms op een steenworp van elkaar. Het grappigste vind ik dat je in New York plaatsen bezoekt die je precies al kent, van films, liedjes enzovoort. Zo ben ik deze keer naar Rockaway Beach geweest, gewoon omdat dat in een nummer van de Ramones voorkomt. Verder zijn er natuurlijk klassiekers zoals Central Park, Wall Street, Brooklyn Bridge en Ground Zero (wat nog altijd een bouwwerf is). Maar wat me telkens opvalt: in New York kan je urenlang ronddwalen en de coolste dingen ontdekken. Dat kan vanalles zijn: een heel apart vergezicht op Manhattan, wat basketveldjes in Queens, pizzatentjes in Brooklyn, niggatalk in de deli´s wanneer je één van die megasized koffies gaat halen, een ellenlange limo die je passeert, een gigantische bowlingzaal die ergens achter de deuren verstopt zit, kleine barretjes met Belgian beer waarin een lokaal groepje wat staat te jazzen enzovoort enzoverder. Bovendien … de musea zijn gewoonweg fantastisch. Ik ben deze keer naar het Metropolitan Museum geweest, want verleden jaar was ik er niet geraakt. Ik was diep onder de indruk van de Egyptische kunst … zowat het enige wat ik er gezien heb na een bezoek van drie uur. Een museum waar je, als je je tijd neemt, gemakkelijk dagenlang in kan ronddwalen. New York was deze keer meer dan de vorige een langgerekte ´wooaaw´, een stad waar ik zeker nog terug naartoe wil gaan.

Verleden week donderdag ben ik dan aangekomen in Buenos Aires, de hoofstad van Argentinië, de grootste van deze vier wereldsteden die ik tot nu toe heb bezocht. Ik denk dat hier een slordige elf, twaalf miljoen mensen bij elkaar wonen: elf keer Brussel met andere woorden. Een stad die maar blijft uitrekken, zo lijkt het wel. En oh ja, de vlucht had een tussenstop in Mexico Stad, waar we rond tien uur ´s avonds aankwamen, wat zeer spectaculair was! Als ik mij niet vergis behoort Mexico City tot de top drie van de grootste steden ter wereld en daar aankomen was alsof je op een zee van licht landt, of nog beter, op een lichttapijt dat ver tegen de bergwanden uitgerold was. Super!

Bon, Buenos Aires en de rest komen de volgende keer aan bod. Ik probeer nu eenmaal de berichten iets korter te maken, aangezien ik net iets te veel commentaar op dat punt had gekregen tijdens mijn vorige reis. Ik vertrek deze nacht naar Peninsula Valdés, een schiereiland in het noorden van Patagonië waar je op dit moment van het jaar walvissen, orka´s, piguïns, zeeleeuwen, zeeolifanten en des te meer kan gadeslaan. Ik vertel jullie er de volgende keer ongetwijfeld meer over. Eindelijk uit die grootsteden weg! Het werd tijd …

Groeten aan iedereen, hopelijk zijn de dagen niet te donker. Vergeet de foto´s hieronder niet te bekijken. Wil je reageren, feel free. Het is altijd leuk om iets van het thuisfront te horen. Nos vemos!

Deze foto toont Montréal vanaf de Mont Royal, de heuvel van waarop je de hele stad kan gadeslaan.

Een knalrode in herfst zijnde esdoorn in een park in Montréal. Oktober is een heel mooie maand in Noord-Amerika aangezien de blaadjes beginnen te verkeuren, maar in veel mooiere tinten dan bij ons.

Deze kerk heeft wel wat weg van de ... jawel, de Notre Dame in Parijs. Nu, in Montréal hebben ze in den tijd een kopie gemaakt. Best ok, maar toch niet het origineel.

Een artificieel watervalletje in een rivier in een park in Toronto. Je ziet een zalm die probeert het watervalletje omhoog te springen. In de herfst gaan ze op zoek naar de bron van de rivier om zich voort te planten. Weinigen halen het echter.

Lucas Scott, het jongste kindje van mijn zus Leen, aan het slapen.

Brian, het oudste kind van mijn zus Leen, ondertussen al een bazeke van twee jaar oud.

´Ons´ Leen en Briantje voor de Niagarawatervallen.

Met mijn zusje en Briantje op één van de eilanden voor Toronto. In de verte zie je de stad met de CN-Tower die voor een tijd de hoogste toren ter wereld was (ergens in de jaren 70, denk ik).

Met Marjory (midden), een Ecuadoriaanse vriendin en haar zus in een bar in Toronto.

Toppunt van sulligheid: denken dat ge cool zijt met een limo en dan vergeten de koffer dicht te doen.

Met Jimmy Peat, een vriend uit Toronto na enkele lokale bierkes uitgeprobeerd te hebben.

New York. Central Park.

Een zicht op een deel van Manhattan vanaf de alombekende Brooklyn Bridge.

Dit kennen we natuurlijk allemaal, maar bij ons moet je ze gaan zoeken. In Canada en de VS komen ze naar je toe!

Met Nick en Alex, twee gasten die in New York wonen op café in de Big Apple. Die avond werd met een Duvel afgesloten.

Howard Beach in Queens, een wijk waarin veel paalwoningen terug te vinden zijn.

Eén of ander hoofdkwartier. In de Kempen zouden ze zeggen: Amai, da´s wel ne specioale die da gemoakt het. Zeker een vijs kwijt.´

Een muurschildering ergens in de Lower East Side.

Nog een zicht op Manhattan vanop de Brooklyn Bridge.

Sylvain, een Fransman, en Martine, een Amerikaanse, die ik heb leren kennen in New York.

welkombienvenuebienvenidowelcome

2009-09-25T15:06:25+02:00

Hallo allemaal.

Binnen een tweetal weken trek ik er weer voor een tijd op uit en mijn avonturen kan je weer op mijn vertrouwde blog volgen. Wederom zullen ze zich ontrollen op het Zuid-Amerikaanse continent. Ik heb een aantal aanpassingen doorgevoerd ten opzichte van de vorige keer. Gedaan met die ellenlange, onleesbare teksten. Vanaf nu werk ik met paragrafen ... tataa! Daarbij komt nog dat ik ga, uhum, proberen mijn berichten wat korter te maken, maar eens ik begin te schrijven ... Allez, ja, de meesten onder jullie weten wel waar ik het over heb. Jullie mogen van tijd tot stond ook fotootjes verwachten en de teksten die erbij horen zouden nu ook effectief onder de desbetreffende foto's moeten staan! Hoera, een ware digitale revolutie in Peetopreisland! Tot binnenst kort maar eens dan!

Bonjour à tous! Je repars en voyage (destination Amérique du Sud) et j'utiliserai ce blog-ci pour vous montrer des photos et ... peut-être même pour vous laissez quelques mots en français de temps en temps? On verra ... je ne promets rien. De toute façon, je vais essayer de raccourcir mes messages un petit peu car j'ai souvent la tendance à écrire des messages très longs! J'espère qu'on se reverra sur cette route digitale! En avance!

Hola a los visitantes de mi blog. Este sera mi blog para mi nuevo viaje en America del Sur. Esta vez empezare por Argentina, pero no se exactamente adonde me va a llevar esta viaje. A ver ... En este blog podras ver mis fotos que voy a tomar durante mi sejorno. Tal vez voy a dejar algunas palabras en español de vez en cuando ... Ya no puedo esperar cerrar la puerta de mi casa y volver a America Latina. Espero que nos veremos en el viaje, sino, puedes seguir mis aventuras por la fotos, listo? Ciao!

Hello to you all. This is going to be the blog for my travel journey I'm going to undertake in South America, starting in a few weeks. You'll be albe to follow my trip through the pictures I'll post here. And maybe I'll write some small texts in English from time to time. We'll see about that. Have a nice one and cheers!