06-01-10

Goede lucht vs Buenos Aires

Hola! Cómo andan? (Hoe ´gaan´ jullie?)

Een nieuw jaar en dus een kervers, nieuw bericht vol met avontuur, weetjes, ditjes en datjes. Maar laat mij jullie eerst allemaal een wel, gezond en gelukkig 2010 toewensen.

Ondertussen vertoef ik terug in Buenos Aires. Ik verblijf hier al een weekje in het huis van een vriendin en hoewel ik me voorgenomen had om niet te lang in deze stad te blijven, ben ik toch blij dat ik me heb laten meesleuren door deze vrijhaven van de tango. Want Buenos Aires heeft iets aparts, iets haast magisch, iets wat moeilijk in woorden te vatten valt. Ik ben doorgaans een niet al te grote fan van dit soort gigantisch grote steden, maar op één of andere manier vormt deze stad aan de oevers van de Rio de la Plata hier een uitzondering op. Meer specifiek: Zuid-Amerikaanse miljoenensteden zijn, qua stedelijke planning en architectuur, niet altijd even aantrekkelijk en mooi. Het verkeer is meestal abominabel geregeld, overal adem je liters uitlaatgassen in, doorgaans is er een schrijnend gebrek aan groen in de straten, het merendeel van de gebouwen zijn oerlelijke, betonnen constructies waarop een wirwar van elektrische kabels bevestigd zijn die precies op elk moment op je hoofd kunnen neerstorten.

Nu, natuurlijk heeft dit continent ook een reeks aantrekkelijke miljoenensteden zoals Quito in Ecuador (vanwege de ligging en het feit dat er veel overblijft van het koloniale verleden), Bogotá in Colombia (ook al vanwege het koloniale karakter van het centrum en een rijk cultureel leven) en La Paz in Bolivia (vanwege de ongelooflijk prachtige setting en het gevoel van in een mierenhoop terecht te zijn gekomen). Buenos Aires vult dit lijstje zonder enig probleem aan. De stad spreidt zich als een zakdoek uit over de westelijke oever van de Rio de la Plata, die zich net ten noorden van de stad verbreedt. Op die manier krijg je het idee dat je aan de zee bent, want de oever aan de andere kant (Uruguay) krijg je vanaf hier niet te zien. Het bebouwde gedeelte van Buenos Aires begint een beetje van de rivier verwijderd, een beetje zoals Antwerpen, zou je kunnen zeggen. De stad en zijn omgeving zijn haast zo plat als een biljarttafel en daardoor heeft de stad zich in de laatste decennia kunnen uitbreiden over een erg grote oppervlakte. Ze is dan ook gigantisch groot! De boulevards in het centrum zijn verder erg breed. Ik heb me laten vertellen dat de Avenida 9 de Julio in het centrum de breedste boulevard ter wereld is!

Dit allemaal even om de uitgebreidheid van de stad aan te geven. Zoals in elke grote miljoenenstad verlies je per dag een paar uur in het hectische verkeer, maar als reiziger hoeft dit helemaal niet onaangenaam te zijn. In de trein kan je je steeds bezighouden met het observeren van mensen: de moeder met vier kindjes die bezweet in de trein rondlopen, de uitgeputte arbeider die een biertje koopt van één van de vele ambulante verkopers, het koppeltje dat zich schijnbaar in een parallel universum zit te kussen, de kerel met snor en sik en een Pantera-T-shirt aan ... Elke trein heeft tevens een wagon voor fietsen, maar die wordt evenwel gebruikt om in te roken, te drinken of te smoren. Heel sportief allemaal ...

Buenos Aires komt op bepaalde ogenblikken over als een Zuid-Europese stad. Wanneer je je in het centrum of in één van de ´betere´ wijken bevindt, waan je je soms in Parijs, Madrid of Rome. De gebouwen die de straten flankeren doen namelijk erg veel aan die steden denken. Verder zijn er een hele hoop majestueuze, vaak goed onderhouden parken en in een aantal wijken is er veel groen in de straten aanwezig. Die Europese invloed doet aan de ene kant erg bekend, maar anderzijds ook vreemd aan. Je hebt soms de neiging te vergeten dat je in een Zuid-Amerikaanse stad bent. Anderzijds is ook dit net het vreemde aan deze stad. Buenos Aires lijkt soms één van die steden te zijn die het rijtje Parijs - Londen - Madrid - Barcelona - Berlijn - Rome aanvult, maar dan aan de andere kant van de wereld. Alsof een reus een Europese stad met buitenwijken en al van de aarde heeft weggevaagd en die 10000 kilometer verder heeft doen neerdalen. Een opmerking van Lorenza, een Italiaanse vriendin die hier op het moment is, spreekt boekdelen: ´Verdomme, er zijn hier meer pizzeria´s dan in Italië!´ Vooral dat Italiaanse element is overduidelijk aanwezig. Vele mensen hebben Italiaanse achternamen en hebben er nog familie wonen (en kunnen op die manier vaak de Italiaanse nationaliteit verkrijgen - een paspoort van welk Europees land dan ook is hier tegenwoordig een gegeerd goedje!). Je merkt het zelfs in hun manier van spreken. De porteños (inwoners van Buenos Aires) spreken een snel soort van Spaans met die typìsch Italiaanse intonatie die normaliter afwezig is in het Spaans. En ... ze voelen blijkbaar de noodzaak om alles wat ze zeggen te ondersteunen met een reeks gebaren. Een overduidelijker bewijs is er niet ...

Die Europese achtergrond is hoofdzakelijk een gevolg van het feit dat Argentinië voor een lange tijd een erg grote aantrekkingskracht had op - vooral -  de lagere sociale klassen in Europa. Net als de Verenigde Staten was heel Argentinië tegen het einde van de negentiende eeuw veroverd op de oorspronkelijke indiaanse bevolking, een geschiedenis die je het schaamrood op de lippen doet krijgen. In grote delen van Argentinië werden de indianen tot de laatste telg uitgeroeid. Van vele stammen blijven vandaag alleen nog maar de namen over, als spoken, lege omhulzigen. Goed, eens Argentinië ´veroverd´ was, werden de poorten opengezet voor immigranten en zo kwamen veel Europeanen (en dus vooral Italianen uit het zuiden van het land) in Argentinië terecht. Die immigratie is blijven voortduren tot een poos na de Tweede Wereldoorlog. Het is bekend dat heel wat nazicollaborateurs naar dit land zijn gevlucht, alsook mensen die voor diezelfde nazi´s wegvluchtten. Absurd: zowel de jager als de opgejaagde kwamen in hetzelfde land terecht. Vlak na de Tweede Wereldoorlog was Argentinië in feite één van de landen met de hoogste levensstandaard ter wereld! Geen wonder dat ze een dusdanige aantrekkingskracht had.

Die aantrekkingskracht heeft het land ondertussen verloren. Sinds de jaren vijftig, zestig is het land economisch uit de topregionen van het wereldsysteem weggezakt, elke keer een beetje meer. En daaraan zie je dat Buenos Aires aan een aantal problemen lijdt die je in Europese steden op veel kleinere schaal tegenkomt. Kinderen die je allerlei snacks proberen aan te smeren, mensen die je om geld komen bedelen, krottenwijken ... Je ziet het bij ons natuurlijk ook, maar hier zijn dat soort problemen veel nadrukkelijker aanwezig. Verder blijven de transportsystemen, ondanks de brede boulevards, achter vergeleken bij hun Europese evenknieën. Aftandse treinen hobbelen en bobbelen hun weg door de stedelijke jungle, het systeem van de verschillende buslijnen is compleet onoverzichtelijk en erg onpraktisch, enzovoort. Het zijn allemaal aspecten die duidelijk maken dat Argentinië heel wat elementen in zich draagt die we doorgaans associëren met derde wereldlanden.

Een derde wereldland: daar is Argentinie meer en meer op beginnen lijken doorheen de laatste decennia, hoewel die term ´derde wereldland´ op zich ook weer zo´n valse term is. Vergeleken met andere Zuid-Amerikaanse landen die ik tot nu toe kende, blijft Argentinië namelijk, ondanks alles, een erg ontwikkeld land met een aanzienlijke middenklasse. ´Ondanks alles´, want het is diezelfde middenklasse de laatste decennia niet gemakkelijk gemaakt en vele mensen die traditioneel meer tot die middenklasse behoorden, hebben vandaag moeite om het hoofd boven water te houden. Argentijnen bekijken hun eigen land dan ook vaak als een natie die tot verval gedoemd is, een eens zo glorieus land dat langzaam in het moeras wegzinkt. Nu, alles is relatief. Zoals ik al zei: vergeleken met andere landen in deze regio ligt de levensstandaard een pak hoger, maar ... het verschil met Europa, hét referentiepunt voor vele Argentijnen, lijkt steeds groter te worden. En dus is Argentinië voor de eerste keer in zijn geschiedenis een land van emigranten geworden. Je krijgt een soort omgekeerde bewegeging te zien waarbij afstammelingen van (vaak arme) Europeanen teurgkeren naar het oude continent in de hoop er betere levensomstandigheden te vinden.

De laatste decennia hebben de Argentijnen natuurlijk veel te verduren gehad. In de jaren zeventig kwam de militaire dictatuur aan de macht, een junta die door de CIA gesteund werd en die de sociale structuren van het land ondergraafden en het land achterlieten met een enorme schuld. Verder was dit de periode van de vele verdwijningen. Zo´n 15000 mensen, vooral linkse activisten en intellectuelen, zijn in die periode verdwenen: van de straat geplukt en weggevoerd, niemand weet waarheen. Officieel zijn deze mensen nooit gestorven, hun lot was de familie totaal onbekend. Het is te zeggen: in feite wist iedereen wat er met die weggevoerden gebeurde, maar hun dood was nooit officieel. Je kan je inbeelden dat deze psychologische terreur vele Argentijnen voor het leven met een trauma hebben opgezadeld en de dictatuur wordt dan ook in het algemeen als een gitzwarte bladzijde uit de recente geschiedenis bekeken. Om hun gezicht en hun aftakelende regime te redden startten de generaals dan maar de oorlog van de Islas Malvinas (Falklandsoorlog - 1982). Een buitenlandse vijand die bestreden moet worden is natuurlijk het perfecte afleidingsmaneuver wanneer het begint te rommelen in je eigen land.

De jaren tachtig werden gekenmerkt door die torenhoge schuld die het land maar niet kon aflossen tot de reddende engel Menem aan de macht kwam. De jaren negentig zouden er van voorspoed en vooruitgang worden. In realiteit voerde Menem een economische politiek door die op lange termijn onhoudbaar bleek (onder meer door de waarde van de peso aan die van de dollar te koppelen - 1 peso = 1 dollar - een waarde die de Argentijnse economie niet weerspiegelde). Verder waren het de jaren waarin zowat alles geliberaliseerd werd, met de belofte dat dit de effectiviteit zou vergroten van een hoop diensten en dat alle Argentijnen zouden meeprofiteren van de hogere winsten. (Waar hebben we dat nog gehoord?) In realiteit liepen een handvol mensen weg met de poen en verslechterden de diensten zienderogen. In 2001 kwam er dan een abrupt einde aan het regime van Menem. In december van dat jaar kwam het tot een volksopstand, nadat mensen niet meer aan hun geld konden. De banken bevroren alles. Ik heb verschillende mensen gesproken over die periode. Iedereen vertelde me dat het plots heel moeilijk werd om simpelweg te overleven. De TV-journaals toonden beelden van uitgemergelde kinderen die van de honger omkwamen - en dit in hun eigenste Argentinië, iets wat velen tot dan toe als iets onmogelijks beschouwden. Dit gecombineerd met de onderhuidse frustratie die decennialang opgebouwd was, kwam dus op dat moment naar boven. Wat volgde waren spectaculaire beelden op TV, Menem die opstapte, enkele presidenten in een maand en daarna Nestor Kirchner die aan de macht kwam. Vandaag is Argentinië nog steeds bezig te bekomen van dit alles. Het land herstelt zich langzaam, volgens velen te traag. De kritiek op de leiders blijft groot. Argentijnen klagen trouwens altijd over hun leiders. Nooit is iets goed, alles is altijd slecht. Hun leiders zijn ´unos hijos de puta corruptos´ die het land naar de verdommenis helpen. Nu ja, wanneer je de recente geschiedenis van het land bekijkt, begrijp je goed die negatieve, wantrouwige houding tegenover alles wat naar politiek ruikt. Politici vervullen de gemiddelde Argentijn met een dusdanig afgrijzen dat het hem vaak onmogelijk maakt om bepaalde beslissingen positief te bekijken. Alsof dat decennialange wantrouwen hem verhindert een positieve maatregel als dusdanig te beschouwen zonder er iets negatiefs achter te zoeken.

Iets heel anders nu: wanneer je de foto´s gaat bekijken, zul je weer een hele reeks plaatjes uit Patagonië aantreffen. Tot enkele dagen voor het nieuwe jaar hield ik me bezig met verschillende wandelingen in de Patagonische bergen en het was weer fantastisch! En heel divers! En ook wel heel avontuurlijk eigenlijk! Sinds het vorige bericht heb ik in feite drie verschillende gebieden in Patagonië bezocht: het eerste was het nationaal park ´Los Alerces´ in Argentinië, een park met een aantal prachtige gletsjermeren (ijskoud water!). Daarna volgde het nationaal park ´Puyehue´in Chili, een wandeling waarbij je een vulkaan beklimt en vele ondergesneeuwde stukken moet trotseren om bij een aantal warmwaterbronnen aan te komen. De laatste wandeling was er één in het nationaal park Lanin, genoemd naar de hoogste vulkaan van het park aldaar die meer dan 1000 meter boven alles in zijn buurt uittoornt. Ook hier: glestjermeren, rivieren met kristalhelder water, vulkanen, maanlandschappen, erg dicht begroeide wouden ...

Zoals ik al in het vorige bericht aanhaalde, komt het er in Patagonië meer dan in Europa op aan om situaties juist in te schatten. Er zijn weinig paden en die geraak je dan nog vaker kwijt ook. Nu, eens je je op een pad bevindt, wijst het zichzelf wel uit, maar er zijn een paar adders onder het gras. Zo staat in het begin vaak niet goed aangegeven waar het pad begint, waardoor je vaak meer dan een uur bezig bent met te zoeken welke van de paadjes nu eigenlijk het juiste is. Pijlen ontbreken vaak en als ze er al zijn, staan ze vaak zo opgesteld dat het onduidelijk is waarheen de pijl nu juist wijst. Met andere woorden: de pijl wijst naar een punt ergens tussen twee paadjes in. Meestal moet je dan het breedste paadje volgen, maar niet altijd. Een ander pijnpunt zijn de open plekken in het bos. Dit zijn vaak verlaten weiden. Het probleem is dat je daar vaak aankomt, maar niet weet waar je die open plekken nu moet verlaten. Sommige ´dierenpaadjes´, paadjes gevormd door het veelvuldig passeren van koeien enzovoort, blijken na een tijd te stoppen. Van die open plekken vertrekken vaak tientallen paadjes zodat je gewoonweg geluk moet hebben om op het echte pad terecht te komen. Soms is dat heel vervelend en sta je te vloeken: ´Kunnen ze hier nu godverdomme niet eens één pijl zetten die je terug op de juiste weg laat terechtkomen?´ Eens je in het bos verzeild bent geraakt, kun je je vaak moeillijk oriënteren. Vaak is de grond zodanig druk begroeid dat je zelfs niet op de grond stapt, maar op struiken, omgevallen bamboe enzovoort. Soms kun je niet anders dan bamboevelden te doorkruisen en dat is iets erg vervelends. Die duizenden stokken blijven overal achterhaken en dus ga je heel traag vooruit. Nu, uiteindelijk weet je dat je op een gegeven moment altijd wel op het pad zult terechtkomen, maar dit kan soms urenlang duren. Des te blijer ben je wanneer je er plots op terechtkomt. Het zijn altijd van die momenten waarop je jezelf afvraagt: hoe kan ik nu zo´n breed pad de hele tijd niet gezien hebben? Eens je jezelf op zo´n pad bevindt, kan je je niet verliezen en vind je overal pijlen op de plaatsen waar het totaal niet nodig is. Wandelen in Patagonië wordt op die manier iets paradoxaals: eens je op de paden zit, kan je niet verloren geraken, maar op bepaalde plekken weet je gewoon niet hoe je tot aan de start van die paden geraakt! Ik heb dit probleem aangekaart bij enkele parkwachters, want het is in feite altijd hetzelfde liedje, maar ik wist al op voorhand dat hen dat in feite niet echt interesseert. En natuurlijk: het is wel 100 procent avontuur!

Onderweg heb ik natuurlijk weer prachtige landschappen gezien die het allemaal heel erg de moeite maken en die de ongemakken die ik hierboven beschreef, snel doen vergeten! Na een wandeling aankomen aan een prachtig, in de bossen verstopt meertje met enkele eenden en kleine visjes die je door het heldere water kan waarnemen ... zo vredig! Of nog: na een urenlange trektocht waarbij je door sneeuw hebt moeten ploeteren waarin je soms tot aan je knieën wegzakt, aankomen aan enkele warmwaterbronnen: heerlijk! Of nog meer: door een bos naar boven stappen en plots aan de rand van dat bos komen, waardoor je een kilometers ver zicht hebt met in de verte een waterval en daarachter een uitgedoofde vulkaan: woaw! Meer nog: na een lange wandeling bezweet aankomen aan een turkoois gekleurde rivier waarin je duikt en direct daarna weer op de oever klimt omdat het water zó koud is: zalig! Van boven op een vulkaan aankomen en in de krater kijken en in de verte alle omliggende vulkanen en bergen waarnemen: onvergetelijk! Naar buiten gaan om te zien of het nog regent en boven een meer een regenboog zien die zo fel is dat het bijna pijn doet aan je ogen. Rivieren oversteken die tot aan je middel komen (vooral niet vallen!), over modderige beekjes springen, erg vervelende tábano´s (vliegen die bijten en die je maar niet met rust willen laten) doodmeppen, een stier wegjagen die in de weg staat, de felle windstoten trotseren, zeer steile hellingen oplopen waarbij het zand onder je voeten wegzakt ... het is allemaal onderdeel van het avontuur. Soms is het ook wandelen tegen de tijd, vooral wanneer je enkele uren verloren hebt, of zoals die ene keer waarbij ik 35 kilometer terug moest gaan om bij de camping uit te komen waar mijn tentje stond. Het was acht uur ´s avonds en alle autobestuurders waren al vertrokken, waardoor ik te voet terug moest langs een soort kiezelweggetje. In het donker, want ik was mijn zaklamp vergeten ... Uiteindelijk ben ik toen om kwart na één ´s nachts gearriveerd. Tegen zeven kilometer per uur doorgemarcheerd, hup met die beentjes en met je hoofd de afstand uitrekenen. OK: het is zoals van bij ons thuis naar Antwerpen stappen. Of: ik ben ongeveer halfweg: nu nog van bij ons thuis naar Turnhout stappen. En blijven stappen en gaan, uren aan een stuk. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk in je tentje liggen, en aan de andere kant is het gewéldig: ´s nachts langs meren wandelen die door het maanlicht verlicht worden. En dan: 200 meter voordat ik uiteindelijk aan de camping aankom, passeert er een auto die stopt. Het raampje gaat open: ´Che, te vimos esta tarde en la Laguna Verde ... Hiciste todo caminando? Súbete, te llevamos!´(Gast! We hebben je deze namiddag aan Laguna Verde gezien ... Heb je alles te voet afgelegd? Spring in de auto, we nemen je mee.) Maar ja, na 35 kilometer afgelegd te hebben, wil je natuurlijk die laatste loodjes ook te voet doen. Ook weer zo typisch dat er net op dat moment iemand je wil meenemen. Avontuur!

Ik kon mijn reis niet beter beginnen dan door het onmetelijke Patagonië te wandelen: veel mooie momenten, veel emoties. Twee maanden lang heb ik het doorkruist met steeds groeiende verbazing: al die bergen, die bossen met bomen van honderden, zelfs duizenden jaren oud, al dat pure water, die zuivere, goede lucht! En die ongerepte natuur bleef maar komen, het leek oneindig! Paradijs! Het is een overweldigende ervaring voor me geweest, Patagonië heeft natuur in overvloed, het is er massaal aanwezig, als mens voel je je er klein en kwetsbaar en krijg je veel respect voor die natuur. En nu ... is het dus tijd voor iets anders. De Uruguayaanse stranden lonken, alsook het noorden van Argentinië. En lonkt Brazilië al in de verte? Jullie komen er in het volgende bericht ongetwijfeld meer over te weten. Geniet nog van de foto´s en nogmaals voor iedereen het beste in het nieuwe jaar. Moge jullie dromen en plannen uitkomen. Tot de volgende en aarzel niet te schrijven, zodat ik een beetje weet wat erin jullie levens gebeurt. Ciao!

 

1265

Parque nacional Los Alerces, Argentinië: Lago Futalaufquen.

 

1364

Los Alerces. In de buurt van Cerro Cocinero (de ´Kokberg´ - prachtige vergezichten).

 

1384

Los Alerces. Een ´refugio´ midden in de sneeuw. Gezelligheid!

 

1406

Los Alerces. Rechts zie je Laguna Verde, links het meer ´Menendez´. Onderaan zie je eveneens een turkoois gekleurde rivier.

 

1414

Los Alerces. Laguna Escondida (Het verstopte meertje) in de bossen weggedoken. Paradijs!

 

1427

Los Alerces. Bezweet van de hitte aan deze rivier aankomen ... plons in het turkooise water! KOUD!

 

1436

Los Alerces. Lago Menendez met in de verte een gletsjer.

 

1448

Los Alerces. Een riviertje tussen Lago Menendez en Laguna Verde. Helderder kan water niet zijn ...

 

1469

Valavond in Bariloche, de grootste stad in de Argentijnse Patagonische Andes.

 

1470

Bariloche is erg bekend om zijn chocolade. Heel goed, maar tegen onze Belgische chocolade kan het toch niet op ... Wel originele vormpjes zoals hier ...

 

1471

 

Chili, Parque Nacional Puyehue: dit soort van tarantula´s kom je daar af en toe tegen (ongeveer de grootte van een hand zonder de vingers). Ze zien er gevaarlijk uit, maar dat zijn ze niet. Je kan deze harige dames zelfs over je hand laten kruipen, wat een licht tintelend gevoel geeft.

 

 

1481

Parque Nacional Puyehue, Chili. Iemand een idee welke bloemen dit zijn?

 

1512

Puyehue, Chili. Vanop de vulkaan Puyehue zie je andere vulkanen zoals hier de Punta Agudo (links) en de Osorno (rechts).

 

1517

Puyehue, Chili. Op weg naar de krater van de vulkaan Puyehue.

 

1519

Puyehue, Chili. De krater van de vulkaan met de wijde omgeving. Echt bangelijk schoon!

 

 

1541

Puyehue, Chili. Ten noorden van de krater. Dit besneeuwd landschap zou ik de volgende dag moeten trotseren om tot bij de warmwaterbronnen te kunnen geraken.

 

 

1560

Valavond op de flank van de vulkaan Puyehue met in de verte een meer.

 

1566

Puyehue, Chili. Net een soort besneeuwd maanlandschap, vind je niet? De zwarte spikkeltjes lijken een gletsjer te zijn.

 

1579

Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen: ´maanlandschap´ met een riviertje dat zich in de heuvels insnijdt.

 

2003

Sporen in de sneeuw. Soms zak je tot aan je knieën weg. Je schoenen worden zeiknat en met de Patagonische winden levert dat ijskoude voeten op!

 

2010

Onderaan zie je de warmwaterbronnen: het water vermengt zich met het koude water van een rivier dus komt het er op aan een goed plekje tussen warm en koud te vinden.

 

2028

Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen.

 

2023

Puyehue, Chili. Na een hele dag wandelen door de sneeuw is er geen grotere zaligheid dan in het warme water wegzakken. Uuuuren ben ik erin gebleven!

 

2029

Puyehue, Chili. Op de terugweg ...

 

 

2044

Puyehue, Chili. Een watervalletje dicht bij de grens met Argentinië.

 

003

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lacar.

 

005

Parque Nacional Lanin, Argentinië. In de buurt van de vorige foto. Hier leven nog Mapuchegemeenschappen, een indiaanse stam. Vaak ontbreekt het hen aan goed onderwijs, waarvan getuige deze plakkaat met maar liefst drie spelfouten! (Juiste schrijfwijze: Kiosco Los Pellines. Se vende gaseosas, aguas y golosinas. = Winkel Los Pellines: Er worden limonade/cola, water en snacks verkocht.)

 

 

013

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Huechalafquen met de statige vulkaan Lanin die erbovenuit steekt.

 

020

Een arauca, een soort pijnboom / den / spar. Voor de indianen was dit een heilige boom. Ze kunnen honderden jaren oud worden.

 

035

Parque Nacional Lanin, Argentinië. De met pakken ijs bedekte top van vulkaan Lanin.

 

 

051

Wederom de vulkaan Lanin.

 

 

062

De vulkaan Lanin vanaf een minigehuchtje aan het meer Paimun.

 

 

080

Nogmaals de vulkaan Lanin, rechts enkele araucabomen. Tussenin zie je het meer Paimun liggen.

 

106

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Laguna Verde. (Jawel, meren worden vaak volgens hun kleur benoemd.)

 

 

114

Een anderhalf uur wandelen van Laguna Verde. Kaal vulkaanlandschap.

 

 

120

Watervallen in het vulkaanlandschap.

 

 

125

Wederom hetzelfde vulkaanlandschap met in de verte Lanin.

 

 

 

141

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Eén van de vele rivieren die ik moest oversteken tijdens mijn wandeling.

 

145

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een open plek met bamboe.

 

159

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lolog met een constructie die vroeger een aanmeerkade moet geweest zijn.

 

 

163

Parque Nacional Lanin, Argentinië. De volgende dag ´s morgens. Regen plus zon = regenboog!

 

 

179

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een ministrandje aan het lago Lolog.

 

 

183

Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Lolog. Soms is het spel van wolken en zon zo mooi!

 

187

De trein van Bariloche naar de oostkust. Een stopplaats onderweg. Een hele belevenis, die treinrit.

 

190

Heel de nacht heb ik met deze kerel, Jeremias, doorgebracht in de bar van de trein. We sloegen verschillende flessen bier achter de kiezen! Een echt bohémiensfeertje daar ...

 

194

In de buurt van de oostkust. Het stadje Carmen de Patagones gezien vanaf de stad Viedma.

 

200

Viedma, aan de oever van de rivier. Deze boot werd beschilderd door kinderen van ongeveer 10 jaar oud! het functioneert als een ontmoetingsplaats voor de plaatselijke jeugd.

 

 

204

De boot in Viedma: detailopname.

 

 

208

Voor de liefhebbers onder u: de Patagonische haas. (U weet wie u bent.)

 

 

218

Ikzelf in het centrum van Buenos Aires. Na de wind en de regen van Patagonia: calor, baby!

 

 

212

In een winkel in Buenos Aires. Eva Peron is meer dan een nationale heldin in Argentinië, getuige hiervan deze ´aankleedmagneten´. By the way, let op het T-shirt, lol!

 

 

216

Buenos Aires. De kerststal op de Plaza de los Dos Congresos. het congres zie je in de achtergrond. Let ook op de palmboom ...

 

 

233

Nieuwjaarsavond bij Laura thuis in Buenos Aires ... in T-shirt en met zes nationaliteiten! Argentinië, Uruguay, Chili, Venezuela, Italië, België. Feest!

 

 

243

12 uur: pats, knal, boem! Vuurwerk in een bocht van 360 graden!

 

 

270

Buenos Aires, 1 januari, begin van de Dakarrace. Veel gepats met grote auto´s. Uiteindelijk vond ik toch ook een Belgische deelnemer.

 

 

288

Samen met Laura (links), Lorenza en Steffano naar het voetbalstadion van de legendarische Boca Juniors in de wijk ´Boca´ (´Riviermonding´). De kleuren geel-blauw zouden afkomstig zijn van Zweedse vlaggen. Blijkbaar voeren er vroeger veel Zweedse schepen op Buenos Aires. (Boca ligt aan de haven.)

 

 

291

Buenos Aires. Boca. In deze volkswijk zijn vele huizen geconstrueerd uit aluminiumplaten. De huizen hebben vele kleuren. Dit komt omdat de inwoners steeds restjes verf van de boten gebruikten om hun huizen wat op te vrolijken.

 

 

294

De inwoners van La Boca hebben een beetje hun eigen identiteit. Velen stammen af van Italiaanse gelukszoekers die zich hier aan het einde van de 19de eeuw vestigden. Die eigen identiteit wordt hier op deze muur voorgesteld. Aan zij die ooit in Luik waren: denk aan ´la république d´Outremeuse´.

 

 

295

Foto aan de haven van la Boca.

 

296

Buenos Aires, la Boca. De straat ´caminito´ is een reconstructie van hoe de straten er vroeger in Boca uitzagen. Natuurlijk kon God niet ontbreken ...

 

 

303

 

Buenos Aires, San Telmo. De wijk van de tango en eveneens een wijk waarin op zondag een kilometerlange markt plaatsvindt.

21:33 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |