04-12-09

Avontuur y algo más ...

Buenos días, buenas tardes, buenas noches ... lo que sea (wat het ook zij). In mijn vorige bericht begon ik met de vermelding dat ik snakte naar buitenlucht na enkele wereldsteden te hebben bezocht. Ik kan ondertussen met enige zekerheid stellen dat ik de laatste weken volop genoten heb van die buitenlucht, die verse, frisse Patagonische zuurstof waarmee je naar hartelust je longen kan vullen. Álles is hier zowat puur natuur. Ik ben ondertussen in Chileens Patagonië aanbeland en heb de laatste weken heel wat bergen, meren, watervalletjes, gletsjers, rivieren, beekjes enzovoort kunnen gadeslaan, de ene keer mijn mond al wat meer openvallend dan de andere. Patagonië is verlaten, Patagonië is wild, Patagonië is ... wind! Ik had al, vooraleer ik hiernaartoe kwam, gehoord van de legendarische Patagonische windhorten, -stoten en -vlagen en ben tot de conclusie gekomen dat niets daarvan gelogen is. Als ik over het weer van de laatste weken praat, is wind zowat de enige constante factor. Soms is die zo sterk dat je denkt dat je gaat omvallen en bijtijden moet je flink oppassen, want tijdens wandelingen met een zware rugzak op je rug moet je opkomende windvlagen incalculeren! Van boven op een pas, heuvel of een berg aankomen kan verraderlijk gevaarlijk zijn, want plots kan er een straffe wind komen van de andere kant die je haast achteroverblaast met alle gevolgen vandien. Eerlijk gezegd, het is me een keer bijna overkomen: na een steile klim boven aankomen en dan twee seconden recht in de lucht hangen omdat een fikse windvlaag mij achterover dreigde te blazen. Gelukkig had ik de kracht om me vooruit tegen de berg te smijten. Lijkt allemaal erg spectaculair, maar ik had op dat moment niet willen vallen. Nu, ik zou niet erg diep gevallen zijn, maar het had toch wel erg pijn gedaan ...
 
Wind ... soms helpt ze je ook. Tijdens dezelfde wandeling, op een moment dat ik op zoek was naar een pad dat blijkbaar alleen maar op kaart bestond, moest ik een heel steil stuk berg op, maar de wind in mijn rug was zo sterk dat ik de heuvel haast kon oplopen. Nog even en ik had naar boven kunnen vliegen. De elementen van de natuur zijn hier bijwijlen zo overdonderend aanwezig dat je je als mens heel klein en nietig gaat voelen. Maar goed ook, want tijdens bepaalde wandelingen kun je best niet al te megalomaan ingesteld zijn. Het is te zeggen: je moet op tijd aanvoelen wat kan en wat niet, want in de bergen ... weet je maar nooit. ´Ik kan alles aan` is hier een gevaarlijke gedachte. 
 
Zo moest ik tijdens een wandeling een gletsjer over. Ik vroeg vooraf aan enkele gidsen of dat alleen wel te doen was en of dat niet gevaarlijk was, maar ze vertelden me dat er geen probleem was en dat je gemakkelijk de gletsjer over kon lopen, aangezien die gletsjer in kwestie glad en plat was en er geen scheuren in het ijs waren (waar elk jaar mensen in verdwijnen). Ik dus op pad en tot het laatste stuk van de gletsjer was dit waar. Het was in feite heel simpel om over ijs te lopen en helemaal niet gevaarlijk ... tot ik helemaal op het einde kwam. Daar ineens verwerd het ijs tot een aantal verticaal opeengestapelde blokken met meters diepe kloven ertussen. Ik stond op nog geen vijftig meter van het riviertje aan de overkant dat ik moest bereiken, maar na even proberen dé weg te zoeken, moest ik mijn pogingen staken aangezien ik gewoonweg geen veilige manier zag om er te geraken. Er kwam een moment waarop ik realiseerde dat dit een beetje gevaarlijk begon te worden en dus besloot ik maar terug te keren. Altijd hetzelfde probleem: je hebt eigenlijk een gids nodig die de weg wel kent én om met twee te zijn, want alleen ben je verloren als je in zo´n kloof valt. Plus: als je er niet goed over nadenkt lijken die kloven minder gevaarlijk dan ze werkelijk zijn. Als je alleen bent, heb je niemand om je uit een hachelijke situatie te redden. En dus een gids? Aah, maar ik ben hier niet in gelijk welk land en in Argentinië en Chili zijn gidsen DUUR! En dus: terugkeren maar. De gletsjer oversteken was dus helemaal niet simpel. Natuurlijk, voor een gids is het gemakkelijk want hij kent de weg. Echter, het ontbreekt mensen hier soms aan de vaardigheid zich te verplaatsen in iemand die de weg NIET kent. En ... paadjes die op kaarten staan, bestaan in de realiteit soms gewoonweg niet. Ze hebben OOIT bestaan ... Conclusie: wanneer je hier aan een trektocht begint, weet je niet of je die zal afmaken want er zijn te veel onzekere factoren waarvan de gebrekkige kaarten, het onstabiele weer en de tegenstrijdige informatie in het algemeen (´dat pad bestaat wel.´- ´nee, het bestaat niet.´ ...) de belangrijkste zijn. Veel meer dan in Europa ben je hier overgelaten aan je eigen intuïtie. Nu, je kan je hier ook gewoonweg beperkten tot de gemakkelijkste paden, maar dan mis je wel het avontuur natuurlijk ... en de mooiste, spectaculairste zichten ... De Vlaamse Ardennen, zoals je weet, Sjteevn, zijn er honderd keer niks bij.
 
Want wandelen in Patagonië, je krijgt waar voor je geld, ook al slaag je er niet in om voorziene wandelingen af te maken. Het is een beetje een les voor hoe het er in deze landen aan toe gaat: je bereikt vaak niet wat je wil en het einde oogt vaak anders dan je gepland had, maar er valt onderweg zoveel te genieten! Zoveel onvergetelijke momenten die je deelt met anderen of die je alleen met jezelf doormaakt: ergens op een heuvel zitten terwijl er plots een arend twee meter boven je hoofd vliegt, een dolstromende gletsjerrivier oversteken en droog (!) de overkant bereiken met ijsblokken van voeten, een mooi ogend woud dat zich door plotse sneeuwval omtovert tot een waarlijk sprookjesbos, tot de verbeelding sprekende bergtoppen die zich langzaam uit een mistnevel losweken en zich in al hun pracht en praal blootstellen, gletsjerijs dat enkele honderden meters naar beneden valt om zich dan al donderend in een turkoois blauw meer te donderen. Kippevelmomenten! De kracht van de natuur: ik denk dat dat één van de redenen moet zijn waarom ik besloten heb om terug naar Zuid-Amerika te vertrekken. 

 

Avontuur ... het is altijd een kwestie van dat trapje meer. Je denkt soms `avontuurlijk´ geweest te zijn, totdat je het doen en laten van bepaalde andere reizigers te weten komt. Zo verbleef er in de camping / herberg waarin ik verbleef in El Chaltén, Zuid-Argentinië, een Amerikaan die het hele jaar door bergen beklimt. Hij werd verleden jaar door een gereputeerd bergklimmagazine uitgeroepen tot ´junior alpinist of the year´ en toen ik wegging, vertrok hij voor vijfendertig (35!) dagen bergklimmen. Dit betekent dat hij al zijn materiaal naar een enorme ijsvlakte gaat sleuren, daar 35 dagen gaat kamperen om dan te proberen de Cerro Torre (één van de zeer steile bergtoppen aldaar in de buurt) te beklimmen. Quote: ´De bergtop bereiken is een kwestie van enkele dagen van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat kimmen en in je slaapzakje op een richel slapen of al rillend van de kou proberen in slaap te vallen.´ De Cerro Torre (foto´s: zie hieronder) heeft dan nog een specifieke moeilijkheid: de bovenste 150 meter bestaan uit ijs en die gigantische ijsblok hangt als het ware over je. Dan moet je dus een tunnel van 150 meter uitgraven naar boven toe en door die tunnel naar de top klimmen. Avontuur verzekerd! Maar ik denk dan maar: je moet een beetje je plaats in de natuurlijke orde der dingen kennen en dan besef ik dat ... jawel, avontuur altijd datgene is van dat stapje meer ... en dat het dus toch ook zijn grenzen kent. Alleen zijn die grenzen voor iedereen anders. Pikant detail: de vriendin van die gast, die blijkbaar geen professionele bergbeklimster is, vergezelt hem 35 dagen lang op die ijsvlakte. Dat zal nogal een ervaring worden! En nog iets: de gast wordt gesponsord door de beste merken en heeft een slaapzak die tot -40 graden gaat ... om toch maar even aan te geven waarover we het hier hebben.

 

OK. Nu even iets anders. Vooraleer ik naar het Andesgebergte trok heb ik halte gehouden in Península Valdés, een schiereiland aan de Atlantische Oceaan ... inderdaad, dat is dus de Argentijnse oostkust. De weg vanaf Buenos Aires tot aan de Argentijnse zuidpunt langs de oostkant is ´pura pampa`, alleen maar pampa. Lees: van links tot rechts, van voor tot achter uitgestrekte vlakten met eerst gras en dan lage struiken. Saai! En dat blijft en blijft maar komen, alsof je de oneindigheid inrijdt. In elk geval: een goede pitstop onderweg is het schiereiland Valdés. Waarom? Je kan er walvissen, zeeleeuwen, zeehonden, orka´s en pinguïns spotten langs en op de vele stranden. Die laatste heb ik helaas niet gezien, maar alle andere wel (hoewel de orka´s enkel van zeer ver). Eerst ging ik walvissen spotten en na een dag de zee afgespeurd te hebben (resultaat: enkele walvissen van ver gezien) werd ik op een strand genaamd ´Playa Canteras´ getrakteerd op twee walvissen die op tien meter van de kust langszwommen. De omstandigheden waren aldus: ik was daar tegen de avond aangekomen en een kerel die er in een klein zelfgemaakt minihuisje woont en er snacks verkoopt, nodigde me uit om te komen babbelen met hem. Al snel zaten we aan de mate (een soort thee (?) dat je drinkt uit een soort bol met een metalen rietje). Vervolgens vroeg hij of ik zin had in een joint. ´Boah, waarom niet, ok ...´ Daarna praatten en lachten we nog wat. Op het moment dat een Argentijnse toeriste kwam vragen of er walvissen in de buurt waren, keek de man in de zee en riep hij uit: ´Kijk! Daar zijn ze juist!´En jawel, ik keek naar buiten en twee prachtexemplaren bevonden zich 10 meter van het strand. (Playa Canteras is een zeer sterk afhellend strand waardoor de walvissen bij hoogtij zeer dicht bij het land pogen te komen.) Ik liep naar buiten en de volgende 30 minuten waren er van algemene verwondering en ongeloof. Twee walvissen, moeder en kind, die boven water komen, lucht spuiten, zich omdraaien en dan terug onderduiken: weer een woawmoment erbij! De nacht viel en de walvissen zwommen de donkerte in, maar heel die nacht hoorde ik in mijn tentje het geluid van de luchtspuitende walvissen in de nabije zee. Ik verzeker je: geen betere manier om in slaap te vallen. De volgende ochtend om negen uur had ik wederom geluk, want weer kwamen twee walvissen in vol daglicht de kust nabij gezwommen. Prachtig! ook de andere dagen op het schiereiland waren fantastisch: zeeleeuwen en zeehonden live in de natuur aan het werk zien: je kan slechter reiservaringen hebben. ´s Nachts maakte ik voor de eerste keer kennis met die strakke Patagonische wind. In één nacht kreeg ik mijn tentje maar liefst drie keer over mij heen! Een raar gevoel is dat: wakker worden en in een tent liggen die ondersteboven ligt. Avontuur!

 

Liften is ook avontuur! En liften in Patagonië is tot nu toe relatief gemakkelijk gebleken. Toegegeven: er zijn momenten dat het koud is en dat er in meer dan een uur geen enkele auto voorbij komt, maar ... de meeste mensen stoppen direct wanneer ze een lifter zien. Met als gevolg dat ik, ondanks de extreem weinig wagens die soms passeren, nog geen enkele keer meer dan twee uur heb moeten wachten op iemand die me meeneemt. Valt dus best wel mee! Plus: vaak moeten de mensen relatief grote afstanden overbruggen en geraak je dus nog vooruit ook. Plus: die desolaatheid van de Chileense bergen en nog meer van de Argentijnse steppen waar je soms stukken van tweehonderd kilometer overbrugt zonder een huis tegen te komen! Kun je je voorstellen dat mensen in lachen uitbarsten wanneer ik hen vertel dat je in nog geen drie uur heel België doorkruist? ´Aqui son cinco días para llegar al norte!´ (´Hier zijn het vijf dagen om naar het noorden te gaan.´) Je rijdt op een baan waar voor de rest niets is, alleen natuur, om het half uur eens een tegenligger. Zalig! Wat een rust ...

 

Vaak heb ik ook heel plezante conversaties met de mensen die me meenemen. En soms eindigen die urenlange ritten met een fles wijn in een barretje of met blikken bier ergens in een boerderij. Heel plezant allemaal! In België lift ik ook heel vaak, maar door de beperkte afstanden ben je vaak maar enkele tientallen minuten in dezelfde auto. Hier zijn dat uren en tijdens die tijd heb je veel om over te babbelen of om naar het prachtige landschap te turen.

 

Ja, die Argentijnen en Chilenen: eigenlijk heb ik tot nu toe alleen nog maar positieve tot zeer positieve ervaringen met ze gehad. De Argentijnen komen meer ´Europees / Spaans / Italiaans´ over (zowel qua manieren als qua uiterlijk), maar dan met die typisch Zuid-Amerikaanse kwinkslag die moeilijk in woorden te vatten valt. Bij de Chilenen zie je uiterlijk veel meer de indiaanse origine en ze hebben de reputatie ietwat nors te zijn, maar daar merk ik tot nu toe niet veel van. Toegegeven, in vergelijking met Argentijnen zijn ze minder flamboyant, maar toch komen ze me heel vriendelijk over! Misschien komt dit doordat ik zelf van een land afkomstig ben waar nogal wat norse mensen rondlopen, haha. En zoals overal heb je het hier ook: de Argentijnen denken dat de Chilenen ietwat dom zijn, daar waar de Chilenen de Argentijnen arrogant vinden. Maar als buitenstaander (die bovendien goed genoeg hun taal spreekt) word ik hier altijd heel goed ontvangen. Of wat dacht je zelf wanneer mensen je bedanken nadat jij het eigenlijk bent die hén zou moeten bedanken, zoals na het krijgen van een tweehonderd kilometer lange lift? Zulke dingen raken toch wel je hart: ´Muuuchas gracias, Piter! Dame tu correo, porfa!´ (Erg bedankt, Peter! Geef je me e-mailadres, aub!) Die Zuid-Amerikaanse warmte, die spontane, openhartige en totaal niet gefingeerde manier van doen: I love it! 

 

Natuurlijk zijn er ook dingen waarvoor je minder warm loopt, zoals dat altijd is wanneer je in een ander land bent. Soms lijken logische zaken allerminst logisch of mogelijk, word je verkeerdelijke informatie gegeven ... en soms denk je: waarom zien deze mensen zelf niet het potentieel dat ze hebben? Patagonië is zo rijk aan grondstoffen en vooral aan zoet water! Het water is zo puur dat je het zonder meer kan drinken. En er zijn zoveel meren dat er een echte overvloed aan is! Maar wat gebeurde de laatste jaren? Mensen in de dorpen verkochten de hectaren en vierkante kilometers grond voor een habbekrats. Dorpsbewoners denken dat 3000 euro veel geld is en beseffen de waarde van hun terrein niet dat ze veel duurder zouden kunnen verkopen. Eens hun geld op is hebben ze hun grond niet meer en wat gaan ze daarna doen? Nog walgelijker is dat de eigenaren van deze opgekochte gronden veelal buitenlanders zijn ... die in opdracht werken van grote multinationals. Een kerel met wie ik meelifte verwoordde het zo: ´Tientallen jaren geleden vroegen wij ons allemaal af waarom al die buitenlanders onze gronden kwamen opkopen ... tot we inzagen dat het hen om de grondstoffen en het zoet water te doen was en het al te laat was omdat alle strategische gronden al verkocht waren.´ Al die uitgestrekte natuur die ogenschijnlijk niemand toebehoort, maar in werkelijkheid bezit zijn geworden van pientere, in opdracht van multinationals werkende buitenlanders die de onwetendheid van de plaatselijke bevolking ge/misbruiken (schrappen wat niet past) en hen ´veel´ geld bieden voor zulke potentiële en strategische gebieden. Ik ben nu in het Chileense stadje Coyhaique en hoorde vandaag van een Duitse dat Coca Cola hier in de buurt enorm grote waterrijke gronden heeft gekocht voor een peulschil. Het zijn van die momenten waarop je zou willen dat de locals een iets betere opleiding hadden genoten en de waarde zouden inzien van wat ze hebben. Maar de easy moneycultuur heeft ook hier zijn intrede gedaan en mensen denken dat ze een goede zaak doen door hun gronden te verkopen. Die easy moneycultuur wordt in leven geroepen door telenovelas (een soort soaps die in heel Zuid-Amerika erg populair zijn - denk aan ´Thuis´maar dan honderd keer slechter) en andere TV-shit waarin de Europese en Noord-Amerikaanse consumptiemodellen worden uitgestald voor een bevolking die soms - raar maar waar - moeite heeft om fictie en realiteit te onderscheiden, een bevolking die schijnt te denken dat we in Europa allemaal in Porsches rondrijden en in kastelen wonen. Een rurale bevolking die dus maar al te graag hun gronden verkoopt voor enkele duizenden euro´s, want wat ze op TV zien, willen ze ook. Het is soms triest. Kennis is macht. En .. EQ is macht! Geef anderen het gevoel dat ze de verkoop van hun leven doen en wordt er alleen zelf beter van. Het goede aan dit alles is natuurlijk dat de Chilenen zelfs binnen vijftig jaar nóg verzekerd zijn van Coca Cola. Some things will always remain! Enjoy!

 

Ik hoop dat ik me vergis en dat de toekomst anders uitdraait dan de manier waarop ik ze voor ogen zie. Ik zie vooral een land met zoveel schoonheid, met zoveel potentieel dat vaak niet naar zijn waarde wordt geschat. En dan die discussie met die Duitse: ´Kan je die mentaliteit veranderen? Moeten ze dat niet zelf inzien? Overdrijven wij?´ De toekomst zal uitwijzen wat het heden betekent.

 

Nog even iets anders. In de Argentijnse pampa heb ik prachtige overblijfselen van het precolumbiaanse verleden mogen aanschouwen in de archeologische site Cueva de las Manos (Grot van de Handen). Die vind je in het midden van nergens en het betreft handen van duizenden jaren oud die de toenmalige indianen op rotsen hebben getekend. Ook in Chili bestaan ze, maar in de Argentijnse pampa zijn ze veel beter bewaard gebleven door het droge klimaat en doordat ze zich in grotten weg van het zonlicht bevinden. Het waarom van die handen is niet duidelijk en veel hypotheses doen de ronde. De rode handen zijn gedaan met een mengsel van ijzeroxide, dierenvet en urine. De groene bestaan uit koperoxide in plaats van ijzeroxide. Er zijn ´positieve´handen waarbij men een afdruk maakte met de handen. ´Negatieve´ handen ontstonden doordat de kleurstof in de mond werd aangebracht en over de handen werd uitgesproeid met de mond. De handen blijven zo kleurloos en de rest errond (meestal) rood. Rood is het meest aanwezig aangezien ijzeroxide in de streek voorkomt. (Koperoxide moest aangevoerd worden en dus zijn die er niet zo veel.) Er zijn ook tekeningen van guanaco´s (broertjes van de lama), salamanders, jagers ... Echt wel de moeite waard! De oudste tekeningen dateren van wel 10000 jaar geleden! Ik refereer aan de foto´s onderaan.

   

Ik denk dat ik het hierbij maar eens ga laten, want anders krijg ik weer verwijten naar mijn hoofd geslingerd, haha. Ik doe jullie allemaal heel veel groeten. Laat af en toe iets van je horen. Ik vind het steeds plezant om mails van jullie te krijgen dus aarzel niet om mij te schrijven. Verder verras ik jullie niet door te stellen dat het reisvirus me weer ferm bij het nekvel beet heeft en dat het weer allemaal niet opkan. Enne ... dat ik wederom weer eens zo BLIJ ben dat ik besloten heb om mijn koffers te pakken en de wijde wereld in te trekken die oh zoveel moois en interessants te bieden heeft. Getuige daarvan mogen de foto´s hieronder zijn. Plannen in de nabije toekomst: tot eind december: verder rondtrekken in Patagonië, nieuwjaar in Buenos Aires, januari op de maagdelijk witte stranden van Uruguay y algo más ...

 

 

Imagen 079

Buenos Aires. Stadsvernieuwing, niet ver van de wijk Boca (denk aan Boca Juniors, de voetbalploeg). Een oude haven wordt gerenoveerd tot een gezellig stukje moderne stad met barretjes ...

Imagen 084

Palermo, één van de beter wijken van Buenos Aires. Ook een beetje de plek waar veel toeristen rondhangen.

PETER FOTOS 325

 Playa Canteras, Peninsula Valdés: walvismoeder met kind. Spijtig genoeg zie je alleen een deel van het hoofd. Mijn fotocamera was steeds iets te traag ...

PETER FOTOS 366
 Peninsula Valdés: Chillende zeeleeuwen.

 


PETER FOTOS 394

Een grot op een strand in Puerto Piramides, Peninsula Valdés.

PETER FOTOS 368

 Vechtende zeeleeuwen. Peninsula Valdés.

PETER FOTOS 437

Nog wat meer chillen! Dat doen ze blijkbaar maandenlang na zich ervoor volgevreten te hebben.

PETER FOTOS 417

Een kolossale zeehond. Woaw!

450

 Flamingo´s in een meertje nabij El Calafate, Zuid-Argentinië.

 

460

Een parrillada, barbecue (buiten, het eten is binnen vanwege de koudte) met enkele Argentijnen en andere rugzaktoeristen in het hotelletje in El Calafate. De Argentijnen zijn de grootste vleesconsumenten ter wereld! Voor deze parrillada was aan halve kilo vlees per persoon voorzien! En wijn natuurlijk!

464

De machtige gletsjer Perito Moreno nabij El Calafate ´s morgens in de mist! Kippevel!

473

Een deel van de Perito Moreno. Die blauwe kleur! 

486

Wat een zicht!


478

Idem dito.

517
 

Een detailopname. Mooi.

534

 Perito Moreno van boven gezien. En dan zeggen dat de gletsjers in volume afnemen: what a shame ...

539

 Een gaucho met wie ik terug tot in El Calafate ben meegelift.

548

Papegaaien in Patagonië? Is het klimaat helemaal op hol geslagen?

 

571

Met David (Engelsman - links), Tessel (Nederlandse) en Brennan (Amerikaan) op stap in de buurt van El Chaltén, Zuid-Argentinië.

580

Ikzelf met zicht op de bergen in de buurt van El Chaltén. Iedereen content!

584

El Chaltén. Laguna de los Tres. Wat een kleur! Boven het meertje zie je een gletsjer waarvan soms stromen ijs neervallen in het water. Spektakel verzekerd.  

620

El Chaltén. Bergtoppen die uit de mist tevoorschijn komen.

649

Loma del Pliegue Tumbado, El Chaltén: ik ging de heuvel op en toen ik bovenkwam zag ik dit! Ik kon mijn ogen amper geloven!

688

En hopla, out of the blue: een adelaar, astublieft!

692

 150 miljoen jaar geleden bevonden de Andes zich op de zeebodem. Getuige daarvan deze fossielen die je zowat overal vindt in de buurt van El Chaltén.

711

El Chaltén, Laguna Torre met de bijhorende gletsjer.

746

Dan vertrek je voor meerdere dagen op trektocht bij blauwe hemel en enkele uren later: dit.

736

Adelaars op een presenteerblaadje: deel twee.

762

 El Chaltén, Laguna Toro met daarboven de gletsjer waarop ik zou gaan wandelen.

775

De gletsjer in het begin van de oversteek: easy!

779

 Het einde van dezelfde gletsjer: euh ... ja, hoe beginnen we daaraan. Toch maar beter terugkeren ...

804

 Woody is ook van de partij ...

839

 De piek links is Cerro Torre, de berg die die Amerikaan gaat beklimmen en rechts zie je Monte Fitz Roy, de hoogste berg uit de omgeving.

853

 Het schooltje van El Chaltén waarin ik deze 12 tot 15-jarigen een voormiddagje ben gaan onderrichten over België en Europa. Heel boeiend!

856

Tijdens het liften onderweg: guanaco´s, de broertjes van de lama. 

871

Marcelo en ik na een fles wijn. Met deze brave man reed ik door een deel van de Argentijnse pampa. Na de fles wijn wilde ik hem trakteren op een drankje, maar dat mocht ik niet!

878

De omgeving van de Cueva de las Manos.   

882

Cueva de las Manos. Sommige handen zijn wel 10000 jaar oud!

892

Cueva de las Manos. Op de bovenstaande foto zie je een jachttactiek afgebeeld. Links- en rechtsboven jagers, daaronder langs beide kanten guanaco´s. Onderaan de rivier. Kijk nu twee foto´s hierboven en zie hoe het gedaan werd (de bomen onderaan zijn de rivier uiteraard).

905

 De Argentijnse steppe.

1084

Chili, nabij het grensdorp Chile Chico (Klein Chili). Het weggetje naast het Lago General Carrera, een buitengewoon prachtig (en zot) baantje langs het tweede grootste meer van Zuid-Amerika!

1095

Sprakeloos. Lago General Carrera.

1113

Chili. Rio Tranquilo, een dorpje aan het Lago General Carrera. Deze ´Catedral de Marmol´ (kathedraal van marmer) bevindt zich daar in de buurt. Jaja, alles uit marmer dus.

1115

Catedral de Marmol van binnenin. 

1133

Chili. De Cerro Castillo (Kasteelberg). In de buurt daarvan ben ik gaan wandelen.

1159

Vertrekken in de bergen bij blauwe hemel en de volgende morgen: sneeuw! Doet denken aan die ene foto van toen in Colombia, nietwaar? Alleen is deze tent gelukkig een pak resistenter! Een mens leert al eens bij ...

1173

Op de camping in Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) waar de paarden tot tegen je tent komen grazen. Eén keer had ik wat afval buiten de tent liggen dat meegenomen werd door een paard. Hilariteit! Heb op deze camping nog een nachtje gratis overnacht in ruil voor een les Engels aan de eigenaar met wie ik veel mate heb gedronken.

1175

Chili. Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) met de Cerro Castillo op de achtergrond.  

 

 

1186

 

 

 

 

 

 

 

 

00:43 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |