20-04-07

Een beetje savanne, een beetje stad en veel zee!

¡Buenas! Ik was de vorige tekst gestopt met het bericht dat ik naar de befaamde Roraïma geweest was en dat ik de ´Ruta de la Gran Sabana` ging bereizen. Die route was zeker de moeite waard. Watervallen, rivieren met stroomversnellingen, natuurlijke zwembaden met schuifaffen die die van de Belgische zwembaden kunnen evenaren en natuurlijk ook de grote leegte. Ik was er een week onderweg met Damien. In het begin bevonden zich ook nog twee Françaises en een in Amsterdam wonende half-Engelsman, half-Libanees onder ons, maar zij gaven de tocht al snel op wegens onder meer te veel muggen en te veel puripuri´s (minivliegjes die je geen seconde met rust laten en wiens steken veel meer jeuken dan die van muggen) en waarschijnlijk wegens nog wat redenen waar ik het raden naar heb. Soit, het was een gezellig weekje, heel rustig. Meer dan een week moest het ook weer niet duren voor mij, want anders had de tocht gaan vervelen. In de Gran Sabana is er namelijk vooral ook veel niets en dit valt des te meer op wanneer je geen auto hebt om jezelf te verplaatsen. Goed, wij terug naar Santa Elena de Uairen van waaruit onze wegen een paar dagen later zouden scheiden. Na ongeveer drie weken samen gereisd te hebben, was het weer tijd om er in mijn eentje op uit te trekken. Ik moest sowieso naar Caracas om het geld te recupereren van de denkbeeldige vlucht naar Aruba die ik gekocht had om het land Venezuela binnen te mogen (men moet in principe over een heen- en terugticket of over een ´onward`-ticket naar een ander land beschikken). Het zou een rit van zo´n 20 uur worden, eerst liftend (de Gran Sabana uit), daarna met een zeer comfortabele (maar goedkope) bus naar Caracas. Het contrast met het leven in de savanne kon haast niet groter zijn: drukte, stress, uitlaatgassen, torenhoge buildings, rommel en vuil, een mensenzee ... Bienvenidos a Caracas. En goed dat ik er werd ontvangen! Ik was de metro nog niet uit of één of andere slimmerik had mijn portefeuille gerat. Ik moet zeggen, de truc is algemeen bekend, en toch trap je erin! Aan het einde van de roltrap die je neemt om de metro te verlaten liet de brave man enkele briefjes van 10000 bolivares vallen. Vervolgens veinsde hij er niet in te slagen de briefjes op te rapen waardoor ik op hem botste, wat de nodige chaos creëerde. Vervolgens was mijn portefeuille weg. (Waarschijnlijk werkten ze met twee.) Ik had het in feite redelijk snel door en begon die kerel te volgen, maar hij verdween tussen de bussen van het zotte Caracasiaanse (kafkaïaanse?) stadsverkeer door. Gelukkig zat er alleen maar geld in, zo´n 10-15 euro om precies te zijn. Dezelfde avond, na een goedkoop (maar veilig) hotel gevonden te hebben in een gore buurt was het weer van dat: BLAF! BLAF! Het over-en-weer-geschiet tussen twee bendes wat verderop was vanzelfsprekend de ideale soundtrack bij het eten dat ik in mijn hotelkamer bereid had: een soepke met patatten. Ik verbleef in de buurt Capitolio, overdag een drukke bedoening en een plek waar ik goedkoop enkele praktische zaken kon regelen, ´s avonds te vermijden. Na twee dagen slaagde ik erin om af te spreken met Gabriela en Marco, een koppel van wie ik de contactgegevens gekregen had van een vriend die op het eiland Margarita woont. Zij wonen aan het andere uiteinde van Caracas. Een heel andere buurt: huisjes met een opritje, beveiligd door een strategisch geplaatst controlehok met daarin twee er gemeen uitziende gasten die elke auto die passeert, controleren. Kwestie om deze middenklassebuurt min of meer veilig te houden. ´s Avonds kan je er dan ook rustig rondstappen. Verderop, in de bergen, bevinden zich dan poepsjieke villa´s die tot op de millimeter afgespannen zijn met 110volts-elektriciteitsdraad. De inwoners van deze wijken vormden grotendeels het electoraat van Manuel Rosales, de oppositiekandidaat van de verkiezingen in december 2006 die het niet haalde van Chávez, wiens electoraat veeleer een lagere klasse-profiel heeft. Daar waar prochavisten het steeds hebben over het feit dat gezondheidszorg en onderwijs toegankelijker geworden zijn en over de inspanningen die geleverd worden inzake urbanisatie en transport, zullen antichavisten het steeds hebben over de weinig democratische houding die Chávez aanneemt, de onveiligheid, over het feit dat de president nooit zijn plannen kan betalen en over het feit dat hij op internationaal vlak (lees: tegenover de USA) een veel te arrogante houding aanneemt. Onderliggend speelt de angst van de middenklasse en van de hogere sociale klassen voor de laagste sociale klassen mee. Deze laatsten zien in Chàvez een soort reddende engel die het huis uitkuist en die ze zullen volgen tot in de dood. De persoon Chávez verdiept de reeds aanwezige kloof tussen enerzijds midden- en hogere klassen en anderzijds lagere klassen zodat een extreme, haast onverzoenlijke situatie ontstaat: pro of contra en niets daartussen. Ik vind het wel wat weghebben van het Europa van de jaren dertig van de vorige eeuw waarin de ´democratie` dreigde te verzuipen in het opbod van extreemlinks en extreemrechts. Ik versta ze wel hoor, al die mensen (waaronder dus bepaalde van de vrienden die ik hier leerde kennen) die liefst in hun veilige, propere buurt blijven wonen; hiermee bedoel ik een buurt die naar Belgische normen als ´pover` zou worden omschreven, maar die in de ogen van de gemiddelde Venezolaan een bewijs van een geslaagd leven zijn, weg van de miserie en het geweld op de straat. Het onzekerheidsgevoel waarover in België zoveel te doen is, bestaat hier evenzeer, en met des te meer redenen, maar daarvan heb ik ondertussen al wel genoeg voorbeelden gegeven. De manier waarop mensen je behandelen hangt sterk af van het heersende onveiligheidsgevoel en dus van de plaats waar je ze tegenkomt. In de supermarkten, eetgelegenheden, ´centros comerciales` ... wanen de mensen zich veilig want er is toezicht op die plaatsen. Er hangt dan ook een ongebondener sfeer. In de meeste straten is er dat soort toezicht niet en dan merk je direct dat iedereen constant op zijn hoede is voor iedereen en alles. Wanneer ik bijvoorbeeld de weg ga vragen aan iemand die er mijns inziens niet te louche uitziet, merk ik vaak dat die mensen me eerst met veel argwaan bekijken en pas van gedachte veranderen wanneer ze merken dat ze met een ´gringo` te maken hebben. Hier in Venezuela lijkt me het volgende het meest belangrijk in de omgang met wildvreemden: altijd sympathiek overkomen! Al heb je te maken met iemand die je voor geen haar vertrouwt, niet laten merken en proberen op één of andere manier weg te komen van die persoon, bijvoorbeeld door te zeggen dat je naar een vriend gaat (of nog beter: dat je een Venezolaanse hebt leren kennen de avond voordien) en dat die al een half uur op je aan het wachten is. Eén van de belangrijkste dingen lijkt me nooit de waarheid te vertellen of in het beste geval heel vaag te zijn over de plek waar je verblijft, over het geld dat je bijhebt (altijd zeggen dat je laatste dollars op zijn en dat je enkel nog klein geld op zak hebt). Ik zeg er ook vaak bij dat mijn reis er bijna op zit (vertaald: ´mijn geld is bijna op`). Het kostte me in het begin wel wat moeite om heel de tijd verhaaltjes te zitten verzinnen, maar het went na een tijd. Het wordt een soort spel. Ik heb daar in Santa Elena nog een discussie over gehad met een Zweedse. Zij beweerde dat ze in Zweden altijd heel open was en dat ze met iedereen babbelde, maar dat ze dat hier gewoonweg niet kon, omdat ze schrik had en omdat ze gewoonweg niet wou liegen tegen anderen. Tja, dat is een mooi ideaal, maar moeilijk toepasbaar in een land als Venezuela dat aan elkaar hangt van de schijn en het goed overkomen. En dus: zet je smile op en zever erop los (maar besef wel goed wat je zegt!). Opmerking: het gaat hier over de manier waarop wildvreemden met elkaar omgaan, het betreft een overlevingsmechanisme. Ik besef dat dit alles in beperkte mate ook wel voor België geldt, maar ik kan in ons landje veel gemakkelijker het gedrag van mensen van in den beginne doorzien, wat hier niet altijd evident is.Dit alles wil hoegenaamd niet zeggen dat geen enkele Venezolaan te vertrouwen is. Ik heb de laatste weken genoeg mensen leren kennen die alleen maar het beste met je voor hebben. En doordat je door een nieuwe vriend weer nieuwe vrienden leert kennen, en door hen weer nieuwe vrienden, vertoef je vaak voor langere tijd in goed gezelschap. En toch zitten er soms addertjes in het gras: zo was er Roberto, een gast die beweerde Colombiaan te zijn (tegenover anderen beweerde hij o.m. Argentijn te zijn), een kerel die zijn gezelschap steeds zocht in functie van hoe hij het gemakkelijkst en het snelst geld kon aftroggelen (´Leen me even 10000 bolo´s (zo´n 2, 3 euro), ik betaal het morgen terug, voorzekerst!`). Een ander voorbeeld is dat van een jong gastje van zo´n 15 jaar oud die een tijdje met ons optrok omdat hij van Splinter, een (echte) Colombiaan die leeft van de verkoop van zelfvervaardigde armbandjes en kettinkjes (een ´artesano`), de stiel wilde leren. Toen het mannetje naar huis vertrok, ´s morgens in den vroege, nam hij links en rechts nog wat spulletjes van anderen mee en weg was hij. Je ziet het: zelfs van mensen waarmee je al dagenlang optrekt, weet je vaak niet perfect uit welk hout ze gesneden zijn. Het is dus in je eigen belang om tegenover mensen die je leuk vindt en met wie je je goed geamuseerd hebt, een soort van basiswantrouwen te behouden. Anderzijds zijn de mensen met wie je optrekt vaak heel respectueus. Dixon, een kerel die met zijn familie een landbouwbedrijfje iets ten zuiden van Caracas uitbaat en met wie ik ongeveer twee weken heb doorgebracht, sliep altijd in zijn hangmat. Zijn spullen mocht hij van mij in mijn tent leggen. Echter, wilde hij iets hebben uit de tent, dan vroeg hij dit steeds, juist vanuit de bekommernis dat zijn gewoel in mijn tent anders bij anderen wantrouwen zou opwekken. De sociale controle is hier namelijk een pak groter dan in België. De laatste weken hebben mij geleerd hoe de Venezolanen zich vaak zeer bewust zijn van hun eigen gedrag in de groep. Het komt er niet enkel op aan om zich goed te gedragen, maar evenzeer om dit op subtiele manier te laten zien, zodat je goed valt in de groep. Ik bevond me de laatste weken, die ik doorbracht in Choroní en Chuao (zie verder) in het gezelschap van verschillende mensen. De meeste van hen waren zeer interessante en vriendelijke mensen die het beste met je voorhadden en die ongeveer dezelfde doelstelling hadden als ik: disfrutar de la vida, profiteren van het leven. De belangrijkste personages waren de volgende. Sergio was een 48-jarige man uit Caracas die in zijn leven heel wat verschillende bezigheden heeft gehad (waaronder kok, bijoutier, tatoeëerder) en die naar Chuao kwam om te relaxen. Zoals vele Venezolanen hield de man van een glaasje rum (met limoen of on the rocks). Nuchter was hij een zeer interessant personnage die veel wist en veel te vertellen had (en die soms wel iets te lang bleef doordraven), dronken wisselde zijn stemming tussen feesterig en slechtgehumeurd. Verder was er de eerdergenoemde Dixon, een Llanero (een kerel uit de ´vlakten`) die heel aangenaam was in de omgang, maar die geen geld bijhad omdat hij bestolen was geweest in Choroni. Hoe was dat gebeurd? Een zatlap had zijn zak gestolen en hem achteraf dan nog eens bedreigd met een mes. Dixon slaagde erin zijn zak te recupereren, maar het geld was weg. Absurditeit ten top: die zatlap had zelfs de volgende dag de ballen om Dixon te vragen of zijn eigen portefeuille niet in die zak zat! Waarschijnlijk is het dezelfde persoon die de nacht voordien in mijn tentje had ingebroken en de mp3-speler die ik van de Jakke cadeau had gekregen, had gepikt, maar ja, hoe maak je zoiets hard? En dan nog: wil je eigenlijk zoiets wel gaan aangeven in een land waarin de politie bekend staat voor zijn corruptie? Goed, terug naar Dixon: ondanks zijn onprettige ervaring, kon zijn goed gemoed haast niet stuk en deed hij er alles voor om zijn bijdrage te leveren, door te gaan vissen, mango´s te gaan halen, eten te maken, af te wassen enzovoort. Met hem ondernam ik een wandeltocht van twee dagen door de bergen en daarna was hij plots weg zoals hij gekomen was: zonder iets te zeggen, verdwenen als een spook. Dit schijnt typisch te zijn voor mensen uit de Llanos, de vlakten. De twee hierboven beschreven personnages waren bij mij in Chuao, een strand/dorp waar ik twaalf dagen doorbracht; een strand/dorp dat voor mij, vergeleken met alle stranden/dorpen die ik in mijn leven gezien heb, het adjectief ´paradijselijk` het meest verdient. Het is gewoonweg prachtig en omgeven door een reeks bergen. Voor zover niets nieuws onder de zon. Echter, wat Chuao zo speciaal maakt, zijn de kokosnoten die herhaaldelijk voor je neus vallen (gelukkig niet op mijn hoofd), de mangobomen die elke dag nieuwe, zoete, mango´s afleveren, de volgens de plaatselijke bevolking beste cacao ter wereld, verwerkt in de beste gebakjes en het lekkerste ijs, guarapita (een lokale drank op basis van aguardiente en kokosnoot / cacao / passievrucht ...) en de overvriendelijke (overwegend zwarte) locals met wie we erop los zeverden en die zeer goed met de bolas criollas (een soort petanque) overweg kunnen. Verder was ik er tijdens de Semana Santa, de Paasweek dus. We leerden een groep jongleurs uit Caracas kennen waarmee we onze avonden doorbrachten, het vrouwelijk schoon was tevens indrukwekkend ... Chuao, een dorpje dat enkel toegankelijk is via boot of via een bergpad, de ideale plek voor een anti-stresskuur. Choroni is iets of wat drukker, maar ook zeer interessant. Ik bevond me er in het gezelschap van Splinter, die ik al hierboven aanhaalde. Met zijn hondje Zombie en zijn prachtige artisanaal gemaakte kettinkjes en armbandjes, was hij een centraal aandachtspunt op de Malecon, een soort dijk waar de mensen ´s avonds komen feesten op het gedruis van de ´tambores`, die het geheel een African feeling geven. Splinter is een geboren verkoper; je zou hem eens moeten bezig zien, zeker als het mooie vrouwen betreft. Hij is echter niet het type ´vrouwenverslinder`: Zo vertrouwde hij me toe: ´Ik doe alleen maar zo om mijn spullen te verkopen.` Hij ziet er zo ook helemaal niet uit. Het is eerder een koppige, doe-gewoon-of-bol-af-punker. Hij was altijd heel correct met mij en dankzij hem heb ik het huis van een zekere Enrique leren kennen, een kerel die in de bergen woont in een zelfgemaakt huis, alleen met de stilte van de natuur. Hij beschikt over een prachtige tuin die tot overpeinzingen uitnodigen. Heerlijke plek. Enrique was er zelf niet, maar dat maakte blijkbaar niet zo veel uit ... Later leerde ik hem kennen (toen we het huis al uit waren) en het bleek een supertoffe peer te zijn die het zalig vond dat wij een tijdje op zijn domeintje hadden doorgebracht. Tja, kénnen wij wel dat soort van gastvrijheid? Eén van de laatste dagen van mijn verblijf in Choroni / Chuao leerde ik Luis kennen, een 35-jarige kerel uit Valencia (de Venezolaanse stad met dezelfde naam voor de verwarden onder u) die enkele dagen naar Choroni kwam wegens problemen met zijn vrouw. De kerel sprak meer Engels dan de gemiddelde Venezuelaan en ik hielp hem wanneer hij een fout maakte. hij bood me aan om met hem naar Valencia te gaan en dat kwam net goed uit, want de laatste avond in Choroni at ik iets dat me slecht bekwam en sinds een paar dagen heb ik diarree. Enkele dagen geleden had ik tevens koorts en buikkrampen en wilde ik heel de tijd maar slapen, maar dat is gelukkig voorbij. Enkel de diarree blijft - straks ga ik een test laten doen, want ik heb het gevoel dat het een parasiet betreft. Momenteel ben ik al vijf dagen in het appartement van Luis en Flor (zijn vrouw met wie alles ondertussen bijgelegd is), twee schatten van mensen. Het doet echt goed om in een min of meer comfortabel appartement te zijn op dit moment, met die diarree die gelukkig minder hevig van aard geworden is ... Zo hebben jullie een idee van enkele van de mensen waarmee ik hier de laatste weken heb samengeleefd. Ik had die laatste weken voor geen geld van de wereld willen missen en wil meer van dat. Ik heb het gevoel dat alles, buiten de enkele negatieve ervaringen die ik tot nu toe had, steeds op zijn pootjes terecht komt. Mijn reis begint nu echt wel mooi vorm te krijgen en ik begin te beseffen dat ik, door op reis te gaan, weer maar eens de juiste beslissing heb genomen. Ik ben al meer dan drie maanden het land uit en toch is hier nog zoveel te ontdekken. Tegelijkertijd begint een gevoel van vervaging op te treden ten opzichte van vele zaken die in België gebeuren. Ik begin elke dag meer te genieten van deze reis, van het lanterfanten. Venezuela is een af en toe absurd land met veel verrassingen, een prachtige en veelzijdige natuur en interessante, maar soms lichtjes geschifte mensen. Ge maakt hier soms wat mee ... Om af te sluiten: voor de verandering heb ik eindelijk eens een paar foto´s doorgestuurd. Que disfruten. Geniet ervan. Het beste in België en laat af en toe eens weten wat er in uw eigen leven zoal gebeurt. Alvast bedankt. Nog één opmerking ivm de foto´s. De werkelijke versie van deze tekst wordt steeds (zonder het zelf te willen) weergegeven zonder paragrafen ... Alles wordt als het ware aan elkaar geplakt. Vervelend, maar ja, zo is het nu eenmaal. Hebben ze bij Skynet nooit geleerd dat een tekst zonder alinea´s niet aangenaam is om te lezen? Soit, het zij wat het zij. Voor de foto´s is het zo dat de teksten die ik erbij heb getypt, aan elkaar worden geplakt. Daarom heb ik met nummers gewerkt. Het zal wel even puzzelen zijn, maar het zou moeten lukken. Succes! Copia de DSCN08641. Deze foto toont de kliek van Choroni: van links naar rechts: Barbara, Splinter met Zombie (zittend), Antonio, Luis en ikzelf.Copia de DSCN08092. ´s Avonds chillen op het strand met studenten uit Caracas die kunnen getypeerd worden als echte levensgenieters. Linksonder ziet u Dixon, de Llanero.Copia de DSCN07763. Chuao. Op de plaats voor de kerk worden de cacaobonen gedroogd. Copia de DSCN07544. Een zicht op Petare, Caracas´ grootste sloppenwijk. Als ´gringo` best te vermijden, tenzij je er iemand kent natuurlijk. Copia de DSCN07465. Zicht op Caracas.Copia de DSCN06986. De Salto Kama in de Gran Sabana. Het was heerlijk vertoeven voor en achter de waterval. Copia de DSCN06727. In the middle of nowhere: jawel, een waar zwemparadijs!Copia de DSCN06498. Een typisch zicht in de Gran Sabana. Magisch!Copia de DSCN06199. Een poosje relaxen van boven op de Roraïma. Zeg nu zelf, moest deze figuur in een stad staan, het zou moderne kunst genoemd worden ...Copia de DSCN061810. Van boven op de Roraïma. Ben ik hier op de maan of op de aarde?Copia de DSCN0610 11. Dames en heren, ik stel u voor: mijn achtertuin. (Roraïma)Copia de DSCN060412. Damien ziet het even niet zitten. Copia de DSCN054913. ¡Salud! Bij deze zeer gastvrije vissers op Playa Cipara bleef ik twee dagen. Copia de DSCN052714. San Juan de las Galdonas, wie zou zeggen dat dit een belangrijke doorvoerhaven voor drugs is?

22:14 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

de peet Beste peet,

amai da ziet er daar te vet uit om waar te zijn. Nog wa informatie uit gente : ik ga volgende week verhuizen naar ons nieuw huid in sint-amandsbeRg , twerd tijd. Ook komen de examens eraan dus hier ist pas een vette bedoeling. Allé peet, ik zen blij da ge u wa kunt vinden in de hoedanigheid van gringo-vagebond - doe geen enge ziektes op - en vergeet vooral ook ni terug te komen he ! Groeten van jasper, mayke, joppe en naut. Peace

Gepost door: jappe | 23-04-07

Duizend woorden Peet,

Leuk dat je wat fotootjes opt net gezet hebt. één beeld zegt meer dan duizend woorden en in jouw geval tweeduizend woorden! ;-)

Soit, zoals de jappe al zei: vergeet niet naar huis te komen en doe de gasten ginder de groeten. Roel

Gepost door: Roel Van Overveldt | 23-04-07

Fotos Peter , uw dagboek is toegekomen en heb het ondertussen gelezen ; het leven is daar wel geheel anders merk ik maar tloont de lmoeite , de fotos op de Cd zijnook meestal tof , enkele minder gelukt , heb ze overgenomen op een ander CD , zodat je nu je memoriestik kun qqqqqqqqqqqt reformeren.
Paps

Gepost door: Ernest Van den Broek | 25-04-07

sjiek jong jeet peet, fantastisch reisverhaal, om de kriebels van te krijgen, machtige foto's, had daarnet een paar flashbacks bij het bekijken, zalig gewoon

Gepost door: Steven & Lieve & Jasper | 16-05-07

De commentaren zijn gesloten.