10-02-07

Venezuela, cado dia te quiero mas.

Hallo allemaal. We zijn ondertussen alweer meer dan twee weken verder. Ik heb in die tijd verschillende plaatsen bezocht, namelijk, in chronologische volgorde, de steden Barcelona en Puerto la Cruz, het eiland Margarita, de ´Altos de Santa Fe´ en het nationale park Mochima. Nu ben ik terug in Puerto la Cruz en ben ik van plan verder te trekken richting Trinidad en Tobago (ligt voor de Venezolaanse kust) om daar het, naar het schijnt, beestige carnaval mee te maken. Maar goed, zo ver zijn we natuurlijk nog niet. Ik heb de voorbije weken het genoegen gehad om enkele vrienden terug te zien. Op Isla Margarita verbleef ik bij Orlando, Marcela en hun kindje van twee jaar oud. (Tom en Bart zullen zich hen nog wel herinneren.) Zij komen in feite van Caracas, maar besloten om de boze, grote stad te verlaten voor het prachtige eiland Margarita. Isla Margarita is waarschijnlijk het meest toeristische deel van Venezuela, maar ik had het geluk dat het momenteel laagseizoen is en dat er op het eiland plekjes zijn waar geen kat komt. Die plekjes waren nu net de moeite waard, zoals het natuurpark ´La Restinga´, dat één groot mangrovegebied is met duizendenéén vogelsoorten. Impressionnant hoe zo´n kolonie vogels wegvliegt wanneer je te dicht bij hen in de buurt komt. Voor de rest was er op Margarita het surfstrand El Yaque (volgens bepaalde bronnen het tweedebeste surfstrand ter wereld) en het schiereiland Macanao, bestaande uit vissersdorpjes. De mensen waren er supervriendelijk, het was er gemakkelijk liften, de stranden prachtig (en sommige haast verlaten!) en de zonsondergang om niet te vergeten. In Macanao had ik dan nog het geluk op een strandje te zitten waar een massa krabjes over het strand raasden ... grappig om te zien. Op een bepaald moment voelde ik iets aan mijn voet. Ik schrok toch wel even toen ik zag dat daar naast mij een krab met een lengte van wel twintig à dertig centimeter zat. Gelukkig bleek hij niet veel zin te hebben om in mijn voetvlees te knijpen. Een foto nemen zat er niet in, want vooraleer ik mijn Nikon kon pakken, was deze mysterieuze krab alweer verdwenen in het zand. Terug in Puerto la Cruz hielp ik Giuseppe, de vader van Miguel die ik in Madrid bezocht, met het sorteren van zijn boekencollectie ... wat in feite een onbegonnen zaak was aangezien de man naar eigen zeggen 14000 boeken bezit. Die activiteit was op zich heel interessant aangezien ik zo met heel wat nieuwe literatuur in aanraking kwam. Giuseppe verkoopt al deze boeken en is werkelijk een meester in het aanvoelen van wat de klant wenst. Zegt een klant dat hij informatie zoekt over de voortplanting van bloemensoorten die voorkomen in het Venezolaanse bergland, dan tovert hij direct een aantal boeken ten voorschijn ... hoewel hij niet altijd direct de juiste boeken kan vinden. Wat wil je met 14000 niet-gesorteerde, niet-geïnventariseerde werken. Indirect heb ik zo tevens kennis kunnen maken met een hele hoop locals die me veel tips gaven over wat er in Venezuela allemaal te zien is. De lijst lijkt wel oneindig. De voorbije dagen waren misschien wel de leukste en de interessantste van de reis tot hier toe. Ik besloot erop uit te trekken. Ik nam de bus naar de Altos de Santa Fe, een bergdorp. Na een rit waarbij de chauffeur ons door de scherpste haarspelbochten loodste, stond ik daar met mijn rugzak in een dorp waar ik niemand kende. Dat zou echter snel veranderen, want ik werd al snel op sleeptouw genomen door Juan Carlos (25 jaar) en Niko (22 jaar). Deze laatste was een zelfbenoemde gids en zag het wel zitten om me de bergen van Santa Fe te laten zien. Die dag zelf verlieten we het dorp om eerst een pad in het bos te volgen en daarna een prachtig uitzicht te hebben over de omgeving: rechts zagen we, toegegeven, redelijk kale bergen en links van ons het helderblauwe water van de Caraïbische Zee met een hele reeks kleine eilanden en voor ons Playa Arapita, waar ik voorheen al geweest was. Op de terugweg plukten we wilde appelsienen, mandarines, limondulces en pomalaca´s, allemaal heel lekker en vooral ... ´natural´! ´s Avonds leerde ik Juan Carlos´ vrienden kennen in de lokale kroeg. Samen speelden we er pool tegen twee andere van zijn vrienden en wat bleek ... ze waren onverslaagbaar! Eén van hen gaf me dan maar wat tips om mijn spel te verbeteren. Die zal ik zeker kunnen gebruiken wanneer ik in België terug tegen Jappe of Tom speel ... De volgende dag trokken Niko, Juan Carlos en ik vroeg de bergen in om, deze keer, naar de andere kant van de berg te gaan, waar ik dan een bus naar het nationaal park van Mochima kon nemen. Wederom aten we onze buikjes vol met het fruit dat moeder natuur ons voorschotelde. Boven wachtte een waterval op ons. We daalden via een pad enkele honderden meters af om dan tussen de planten door te lopen en van onderuit dezelfde waterval te bereiken. Prachtig. Niko ontpopte zich tot een echte waaghals door tussen het water door steile rotsen te beklimmen. Juan Carlos bleef echter steken in de planten die de pad naar de waterval belemmerden en had last van allerlei insecten die hem probeerden te steken. Tja, ikzelf geraakte wel tot die waterval maar werd op de weg, die eigenlijk geen weg was, meerdere keren gestoken door een bij (ik wist niet dat die meerdere keren konden steken ...) die zich ergens tussen mijn T-shirt en mijn buik bevond. Niko kon er alleen maar hartelijk om lachen: ´Te gusta la aventura, ¿no?´ De verdere afdaling (via de rivier) werd gedomineerd door een nonchalante Niko die steeds steilere hellingen afdaalde en een iets meer terughoudende Juan Carlos die niet ophield te beweren dat Niko totaal zot geworden was. Ik moet zeggen dat sommige passages redelijk riskant waren, maar dat maakte deze tocht nu net zo onvergetelijk. En de financiële kant ervan (Niko was nu eenmaal gids) was een fractie van wat je via een agentschap zou betalen, dus trok ik goed gezind naar Mochima, een klein, afgelegen dorpje en tevens de naam van het omringende nationaal park. Twee dagen bracht ik er door op een klein maar fijn strandje, wat zalig was. Overdag snorkelen (prachtige vissen en koralen!), lezen, luilekkeren en meer van dat ... het vakantiegevoel, quoi. ´s Avonds waren die stranden zo goed als verlaten zodat er rustig kon geslapen worden op het ritme van de zeebranding. De tweede avond verbleef er ook een Venezolaans stel die me uitnodigden om samen met hen een fles whiskey te nuttigen, an offer I couldn´t refuse. Zo dronken, lulden en lachten we onder een prachtige sterrenhemel en met in de verte fonkelende lichtjes in de zee. Via hen breidde ik tevens mijn Venezolaanse woordenschat uit, want het aantal localismen is hier niet op één hand te tellen. De volgende dag, gisteren, ging Victor, het mannelijke deel van het paar, vissen aan de rand van het strand. In een mum van tijd haalde hij een tiental vissen naar boven. De buit verorberden we als deel van de maaltijd die we samenstelden van wat zij en ik bijhadden. En die vissen, zo zegden ze, moest ik helemaal opeten, met kop en al, zoals zij deden (buiten de graten natuurlijk). Heerlijk! ´s Avonds trok ik dan terug naar Puerto la Cruz, voldaan en vooral heel moe. Ja, ze bevallen me wel, die Venezolanen. Soms kunnen ze wat nors overkomen, maar dit wordt vaak snel doorbroken als je zelf vriendelijk bent en vooral ... als je een woordje Spaans spreekt. Verder zijn het rasechte levensgenieters: pluk de dag. Ik moet zeggen dat ik nog nooit in een land ben geweest waar ik mensen zo vaak strijk heb zien gaan van het lachen als hier in Venezuela. Je zou ze eens moeten bezig zien, er wordt hier wat afgelachen, hoor! En gezeverd! Iedereen die tot nu toe dacht dat ik een zeveraar was, zou ik eens een tripje naar Venezuela willen aanraden. De overmatige consumptie van alcohol zou er natuurlijk ook mee te kunnen maken hebben. Andere zaken die me opvallen zijn het feit dat mensen hier, als het geld betreft, correcter met me zijn dan ik me vooraf had durven inbeelden. Ik zal natuurlijk wel eens, zonder het zelf te beseffen, in het zak gezet geweest zijn, maar heb de indruk dat het allemaal nogal meevalt. Als ik me bij de locals ga informeren over de prijs van iets, blijkt die steeds overeen te komen met de prijs die me uiteindelijk wordt voorgesteld. Het moet gezegd dat nogal wat zaken een vaste prijs blijken te hebben, meer dan in andere landen waar ik op reis ben geweest. Maar natuurlijk is het altijd wat zoeken naar de zaken waarop afgepingeld kan worden en waarop niet. Ook het bedelen, in bepaalde landen een waarlijke plaag, valt nogal mee. Natuurlijk kom ik wel eens bedelaars tegen, maar ze zijn helemaal niet opdringerig, alvast tot nu toe toch niet. De meeste mensen zijn gewoonweg vriendelijk, hebben het beste met je voor en vinden het tof dat je hun land wil bezoeken. Het feit dat ze België vaak niet weten liggen of dat ze denken dat in ons landje Engels wordt gesproken, nemen we er dan maar bij met de glimlach. Eén keer verbaasde een man me wel met zijn kennis over ons landje, toen hij het had over een TV-uitzending waarin het einde van België werd afgekondigd ... en die man kwam dan nog van een klein boerengat op Macanao, het verlaten deel van Isla Margarita! Politieagenten en militairen kennen ons landje dan wel weer beter, want hun hoogtechnologisch en gevaarlijk ogend materiaal is afkomstig van de glorieuze FN-fabriek te Herstal (hoewel nu overgegaan zou zijn op Russisch materiaal). De lokale politiek blijft hier een heet ijzer. Zoals ik al in mijn vorige bericht schreef, is Hugo Chavez hier staatsman nummer één en die fascinerende man blijft de gemoederen bedaren. Ik ben tot nu toe geen enkele Venezolaan tegengekomen die géén uitgesproken mening over de man had, geen enkel individu die me zegde dat het hem allemaal niet zo kon schelen. Op eenzelfde dag kom ik de meest rabiate Chavezhaters tegen naast zij die hem ophemelen als de man die eindelijk perk en paal durft te stellen aan de welig tierende corruptie en die zich niet laat koeioneren door de leiders van het machtigste land ter wereld, de US of A, iets wat dan door de eersten weer wordt afgedaan als een onmogelijke en domme handelswijze. Wordt Venezuela traagjes omgevormd tot een dictatuur? Ik weet het niet. Enerzijds controlreert Chavez een groot deel van de media, is zijn stijl populistisch, leunt hij tegenwoordig dicht aan bij Castro en de zijnen en heeft hij een wet laten goedkeuren die stipuleert dat hij tot verschillende keren toe kan herkozen worden. Anderzijds bestáán er anti-Chavezkranten en maakt iedereen die het wil zijn ongenoegen over de man duidelijk in het midden van de straat zonder dat daar gevolg aan wordt gegeven. Zoals de Venezolaanse medepassagier op het vliegtuig me bij aankomst al wist te zeggen: het is een interessant moment om in dit land op reis te gaan. Het laatste woord is er nog niet over gezegd. Om te eindigen nog enkele indrukken van Venezuela. Ten eerste is er het lekkere eten en drinken: empanada´s (gefrituurde deegwaren met vanalles erin), tequeños (cilinderachtige gefrituurde deegrol met kaas erin), arepa´s (een soort maïsgalet die wordt opengesneden en volgepropt wordt met groenten, ei, vlees ...), cachapa´s (een soort maïspannenkoek die vaak belegd wordt met een dikke laag witte kaas) ... Verder zijn de ´jugos naturales´ niet te versmaden, verse fruitsappen die ze zowat overal verkopen en die zo veel beter zijn dan de fruitsapkes die uit brik of blik komen. Het bier valt ook goed mee, maar is wel wat soft naar Belgische normen. Voorts drinken ze hier ´maltin´, een soort bier zonder alcohol en vooral veel zoeter. Best lekker. Ongetwijfeld zijn er nog een hoop maaltijden en dranken waarvan ik het bestaan zelfs nog niet ken. Ten tweede, het zwierende en muzikale Spaans dat hier gesproken wordt. Soms geheel onverstaanbaar, steeds gekruid met vele dialectwoorden, maar vooral zoveel mooier en complexlozer dan het Castellano dat in Madrid en omstreken wordt gesproken. En vooral ook gemakkelijker uit te spreken: voor de kenners van het Spaans onder ons: c, z en s worden hier allemaal gewoonweg als ´s´ uitgesproken, waardoor je geen onmogelijke bewegingen met je mond moet voltrekken om gezegd te krijgen wat op je lever ligt. En die verkleinwoordjes: ´ahora´ (nu) wordt ´ahorita´, ´bus´wordt ´buseta´, ´carro´ (auto, in Spanje ´coche´) wordt ´carrito´, ´arepa´ wordt ´arepita´ en meer van dat. Ten laatste, de gsm-gekte. De Venezolaan is als het ware vergroeid met zijn ´cellular´. En dat moet en zal een model zijn met kleurenscherm, foto-apparaatje, muziekfunctie, WAP en alles wat een gsm zoal kan bevatten. Mensen vinden het zelfs een beetje raar als ik hen zeg dat ik geen gsm op zak heb, hoewel ze wel begrijpen dat ik geen gsm ga kopen voor de korte tijd die ik hier zal zijn. En oh ja, internet dient hier vooral om te downloaden, te chatten en hardcore porno te bekijken. Slotsom van dit alles: Venezuela, cado dia te quiero mas. (Venezuela, ik houd elke dag meer van je.) Het beste en tot de volgende.

22:06 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Hey Peet,

Ge hebt het er goed naar je zin! Da kan natuurlijk ook ni anders! Omdat we er zelf zijn geweest, is het heel gemakkelijk om je verhalen te volgen! Geniet ervan!

Groetjes, Liesbeth

Gepost door: Liesbeth | 16-02-07

Yoew beste Peet,

blij te horen da ge het u gemakkelijk hebt gemaakt met de vele lekkere gerechten, homovriendjes en hardcoreporno op het internet.
T'was trouwens Zulte Waregem-Newcastle in Hente he moat, twas de moeite maar kheb wel efkes moet zoeken naar ne fatsoenlijke drinkcompaan (tzijn uiteindelijk een aantal kale dikzakken met sportsloffies geworden uit Newcastle ).
Alle Peet, kzou zeggen amuseert u goe, droomt nog goe over het verslaan van mij en den Tom met het poolen en tot over een paar maanden he amigo !!!! Jappe

Gepost door: Jappe | 17-02-07

Salut Peter!!!

(un petit commentaire en français ;-)

Je ne peux pas dire que je comprends tout ce que tu écris ici, mais je saisis l'idée générale!!

J'espère que tout se passe toujours bien pour toi là-bas très loin, que tu profites à fond de ton voyage et que tu découvres plein de trucs fous!!

A bientôt, enjoy!!!

Xavier

Gepost door: Xavier | 24-02-07

email 1/3 Hoi Peet,

Heb zojuist je email gelezen waarin je medlt dat je blog enkele avontuurlijke gebeurtenissen bevat. Tot nu toe (2/3 om 20.41 u.) is dat hier nog niet toegekomen maar dat zal straks of morgen wel zijn denk ik.
Het carnaval is hier voorbij maar kheb van de stoet niet veel beleefd , zijn zondag naar moemoe geweest , ze stelt het goed. Aan het Slot was een carvan in brand geraakt rond 5 uur maar niet erg. Der waren naar het schijnt dit keer wel mooie wagens bij .Voor de rezst gaat hier alles zijn gewonen gangetje.
De reis naar Andalucia is weeral verleden tijd en de drang naar Barcelona groeit met de dag , waarscijnlijk in mei of juni.Van 26/5 tot 2/6 ook nog met de fiets naar La France , streek van de LOT.

Zo Peter dat was het wat nu zo spontaan in mijne kop opkwam , vergeet wellicht nog teenentander maar ja ; stel het ginder nog goed en laat die venezolanen eens zien wat ne kempenzoon uit Wortel zoal in zijn mars heeft.
Tot nog eens , Paps

Gepost door: Ernest Van den Broek | 02-03-07

De commentaren zijn gesloten.