23-01-07

Venezuela es de todos

Dag allemaal. Gisterenavond ben ik aangekomen in Puerto la Cruz aan de oostkust van Venezuela. Ik ben hier om de vader van Miguel, de kerel waarbij ik een week in Madrid gezeten heb, te zien. Ik heb hem echter nog niet ontmoet, want de bus kwam zo´n slordige drie uur te laat aan wegens pech onderweg. Op zich was dat wel tof, want zo kon ik een klapke doen met mijn medereizigers die zich afvroegen wat ik daar in godsnaam in die bus deed. Sommige mensen schijnen al op het eerste gezicht te zien dat ik geen Venezolaan ben; anderen beseffen dit pas wanneer ze met me beginnen te spreken. Venezuela is een mengeling van wit, zwart en indiaans bloed en blijkbaar kan ik voor sommigen wel doorgaan voor een blanke Venezolaan. Soit, rond een uur of half elf kwamen we in Puerto la Cruz aan, dat een stedenzone vormt met de plaatsen Lecheria en ... jawel, Barcelona. ´s Nachts aankomen in een Zuid-Amerikaanse stad is echter niet ideaal. Met je rugzak uit het busstation vertrekken om te zien waar je terechtkomt (een tactiek die Tom en ik op onze vorige reis bijvoorbeeld in India wel eens toepasten om de hustlers van ons af te schudden) is niet echt aan te raden wegens de onveiligheid. Dus dan maar een taxi en een hotelletje geboekt want ik kon Giuseppe, de vader van Miguel, niet meer bereiken. Zo direct, rond een uur of vier, ga ik hem ontmoeten. Even terug de tijd in. Donderdag kwam ik om zeven uur ´s avonds met het vliegtuig in Caracas aan. Ik had het geluk dat de broer van een bevallige en intelligente dame die ik op de vliegreis had leren kennen (en die maar ratelde en bleef doorratelen), me vlak voor het hotel afzette dat ik vanuit Spanje geboekt had, een weinig charmant hotelletje in een ´s nachts niet al te veilige buurt. Eén keer, vrijdagnacht, had ik het privilege uit mijn slaap gerukt te worden door mitraillettevuur in de straat van ons hotelletje. De avond voordien waren één meter voor het hotel in een uurtje tijd drie mensen overvallen. Ik mag dus wel zeggen dat ik geluk heb gehad daar in Caracas. Natuurlijk had ik voorzorgen genomen: nooit de straat op met mijn documenten (wel met fotokopies) en met een beperkte hoeveelheid geld (hoewel ook weer niet te weinig, want een gedrogeerde overvaller kan altijd beginnen flippen als je totaal niks bij hebt). ´s Nachts ben ik dan ook maar in mijn hotel gebleven, er aan denkende dat er in de rest van het land nog wel genoeg feestjes zouden volgen. Overdag viel Caracas wel mee. Altijd wel uit je doppen kijken, maar overal zijn er veel mensen, en ook in een grootstad zijn de meeste zielen van goede wil. Het is een stad die geconcipieerd is naar Amerikaans model: dambordpatroon en torenhoge gebouwcomplexen, 4x4´s, kollosale trucks, McDo´s en aanverwanten om elke hoek, hotdogkramen, noem maar op. Op de hellingen rancho´s, de sloppenwijken. Toch heeft Caracas ook wel moois te bieden: het heeft een leuk historisch centrum en een aantal mooie (en veilige) parken. Het Museum van Moderne Kunst is een echte aanrader. Naast werken van Venezolaanse auteurs hangen er ook enkele schilderijen van Picasso en Miro. Daarnaast nam een Nederlandse Limburger die twee kinderen heeft rondlopen in Caracas, me zaterdagnamiddag mee naar een optreden van een Afrovenezolaanse vrouwengroep. Zeer de moeite en ook de locatie had wel iets: tamtammuziek ergens in een hoog gebouwencomplex. Tot mijn verbazing viel de akoestiek erg mee! Er liepen, zoals overal in dit land, een hele lading bevallige dames rond en mijn Limburgse medecompagnon probeerde dan ook voortdurend met die dames aan de praat te raken, wat nog redelijk goed lukte ook. Vrouwen worden hier vaak nagefloten; de mannen maken hier snel avances. Eén en ander leidt ertoe dat, zo las ik, 60 procent van de Venezolaanse kinderen buiten het huwelijk geboren worden. Er mooi uitzien is hier een must, althans voor het vrouwelijke deel van de bevolking. De spiegeltjes en de mascara worden bovengehaald vanaf het moment dat de meisjes eventjes tijd hebben, zoals in de metro of op de bus. Plastische chirurgen hebben hier vast en zeker hun handen vol met werk. De décolletés liegen er niet om. Het moet gezegd: het is niet altijd duidelijk in hoeverre de vrouwen hier naturel zijn, maar er goed uitzien, dat kunnen ze! Dit schoonheidsideaal wordt tevens uitgedragen op de vele televisiekanalen die Venezuela rijk is. De telenovelas (soaps), zowat constant op TV, hebben hier een enorm succes. Wat mij daarin opvalt is dat het merendeel van de acteurs blank is, terwijl de bevolking veel geschakeerder is qua kleur. Ik denk niet dat er hier veel openlijk racisme is, maar onderhuids is er dat wel. De topklasse zijn vaak blanken. De zwarten zijn vaak arme stakkers. De mestiezen en mulatten zwerven daar ergens tussenin, dunkt me. Maar dit gaat natuurlijk allemaal veranderen want zoals President Chavez (de man die Bush een varken noemde) al zei en zoals je hier overal op affiches in de straten kan zien: ´Ahora, Venezuela es de todos.´ (Nu is Venezuela van iedereen.) Als reiziger is het interessant om te zien in welke mate Chavez een hot topic is onder de bevolking. Sommigen lopen rond met T-shirts waarop een soort permanente revolutie wordt aangekondigd (hoe tegenstrijdig die twee termen ook zijn), anderen hebben er geen problemen mee om me midden in de straten met al het volk rondom hen heen luidkeels uit te leggen waarom Chavez een ´tonto´ is. Chavez verdeelt de bevolking is twee kampen: één pro en één contra. Een beetje een Venezolaanse Dedecker, dunkt me. Hoewel hun ideologieën mijlenver van elkaar staan, komen ze allebei nogal populistisch uit de hoek. Ook bij het zoeken van bondgenoten heeft Chavez weinig scrupules. Onder het motto ´the enemy of your enemy is your friend´ werd hier een weekje geleden de Iraanse president Ahmadinejad (net zoals Chavez openlijk anti-Bush) met open armen onthaald, wat bij mij toch wel een aantal serieuze vragen opriep, gezien het regime in Iran nu niet echt kan gezien worden als vrijheidslievend ... Goed, ik ben wel eens benieuwd wat ik nog allemaal over de man te zien en te horen zal krijgen. En in een breder perspectief wat dit land allemaal te bieden heeft. Ondertussen groet ik u allen en ga ik zo direct de deuren van deze internetzaak buiten om te genieten van de stralende zon. ¡Hasta luego!

21:47 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-01-07

laatste dagen in Madrid, eerste dagen van de reis

Aan iedereen die deze tekst leest: welkom op de reissite van de Peet, van Peter Van den Broek. Zoals de meesten onder jullie al wel zullen weten, ben ik van plan om voor minstens een paar maanden, maar waarschijnlijk een half jaar of nog langer, op reis te trekken door Zuid-Amerika. Daarbij staan alle landen die ik wil bezoeken, bijlange nog niet vast. Het is mijn bedoeling om op basis van het type activiteiten dat ik wil ondernemen, de meningen van andere reizigers en mijn reisgoesting in het algemeen, te bepalen waarheen de reis trekt. Ik heb dan ook niet meer dan een ticketje heen gekocht. Twee landen staan al wel op het verlanglijstje en dat zijn Venezuela en Colombia. Overmorgen, donderdag 18 januari 2007, vertrek ik vanuit Madrid, waar ik momenteel bij een Venezolaanse familie verblijf, naar de latino´s en latina´s. Eerste tussenstop is Carácas, hoofdstad van Venezuela.Echt lang ga ik daar niet verblijven, hoewel ... je weet natuurlijk nooit. Vervelend is dat ik op dit moment nog niet direct alle kanten op kan wegens het feit dat ik twee grote blaren (waarvan één opengespatte bloedblaar) op mijn voeten heb staan, op elke voet één. Eerlijk verdeeld zou ik zo zeggen. Ze zijn het gevolg van een matchke minivoetbal op een pleintje in Madrid afgelopen zondag. Mini-voetbal, dat is veel lopen, kort draaien, veel schijnbewegingen uitvoeren en meer van dat. Ik heb nogal tere voeten en dat alles opgeteld plus het feit dat ik niet de beste schoenen aanhad om mee te voetballen, maken dat ik nu al twee dagjes in herstellingsfase zit. Hopelijk geraak ik er snel uit, want ik heb geen zin om daar in Venezuela heel de tijd stil te zitten ... daarvoor gaan we natuurlijk niet op reis. Ik ben momenteel nog altijd stijf van dat matchke, maar dat zal tegen overmorgen wel over zijn, zeker ... Uhm ... misschien ben ik toch wat oudjes aan het worden. Voor de onrustigen onder u: ik verzorg de wonden echt wel goed, dwz isobetadine en voeten ingewikkeld. Geen last van etter in elk geval - dat is al belangrijk!Verder ben ik superbenieuwd naar hoe het zal worden. Laat ons zeggen dat het redelijk zenuwachtige dagen zijn. Ik heb dan al wel wat afgereisd, Zuid-Amerika is voor mij een totaal nieuwe ervaring ... Daarbij komt dan nog dat ik alleen reis en over Venezuela totaal tegenovergestelde meningen toegespeeld krijg. Die gaan echt van ´fantastisch land om op reis te gaan` tot ´if you want my advice: don´t go there unless you want to die´. En vanzelfsprekend zowat alles wat ertussen ligt. In het algemeen komt de eerste mening van mensen die er op reis zijn geweest, soit. De tweede komt van een Venezolaanse expatriate, geboren en getogen in Carácas, die op dit moment in Spanje woont. (Achteraf vertelde hij me wel over de prachtige plekjes in zijn land. Hij wilde blijkbaar gewoon iets duidelijk maken.) Ik kan me al wat een beeld vormen van hoe het gaat zijn, maar ik weet nu toch al dat, eens goed aangekomen, alles weer totaal anders zal zijn. Toch raar hoe je blijft verdergaan in een bepaalde denkwijze terwijl je maar al te goed weet dat je er in feite niks van af kan weten.Madrid is wel weer tof. Ik ben hier al verschillende keren geweest en nog steeds is het een echte feeststad, hoewel ik het gevoel heb dat het in de loop der jaren wat geminderd is. Toen ik hier op Erasmus zat (in 2000) dronk iedereen zonder verpinken op straat. Dat zorgde voor een zeer aangename sfeer ´s avonds, zeker in het weekend. Tegenwoordig is dit verboden, hoewel ´verboden´ wel weer een groot woord is. Toch merk je het aan het straatbeeld. Of misschien overdrijf ik wel en is het nu wat stiller omdat het januari en dus de koudste maand van het jaar is. Ook ´koud´ is hier weer met een korrel zout te nemen ...Dat is het zowat voor deze keer. Verwacht binnen een week of maximaal twee weken een nieuw berichtje van mijn hand. Ik ben zelf al benieuwd wat er in dat berichtje zal staan. U ziet: de reiskoorts begint weer toe te slaan, hoewel niet alles altijd even gemakkelijk is. Een tijdje geleden, op een moment dat de reisplannen al een concrete vorm kregen, begon ik iets met een zeer charmante dame die ik op korte tijd beter leerde kennen dan ik me van te voren had kunnen inbeelden. Het is niet evident om mijn gedachten enkel en alleen bij de reis te houden. Maar genoeg daarover, heb je zin om mijn reis mee te volgen, surf dan af en toe naar deze site ... Tot binnenkort in een, voor mij althans, heel wat warmer land. Adios!Peet

19:06 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |