Give me an N, give me an O, give me an A: Noroeste Argentino!!!

Hello out there!
Here we go for another edition of my travel adventures. This one will deal with the Argentinian Northwest (or 'el Noroeste Argentino' , or the 'NOA') where I arrived over one month ago and which I left since about a week ... 
The Argentinian Northwest is the border region with Chile (in the west) and Bolivia (in the north). Seen the fact I was in Chile before, visiting a friend of mine, I arrived from the latter. So, the 1st of May I decided to go hitchhiking to Purmamarca, a town at the end of the road that goes from San Pedro de Atacama in Chile to the main north-south directed road in the Argentinean Northwest. But things don't always go as you want them to, especially while travelling. I was told that the best way to get a ride was going to the customs office before 8 am. The customs office is a few hundreds of meters out of the town of San Pedro. Every day, a bunch of Argentinian, Chilean, Bolivian and even Paraguayan truck drivers wait in line for the office to open at 8 am. That way, they can arrange all due documents and continue their long voyage over the Jama Pass, a pass at a height of 4700 meters, the border between Chile, Argentina and Bolivia.
However, I realized it wouldn't be a cup of tea. Most of the truck drivers weren't disposed to take along hitchhikers. Some of them told me that the insurance company doesn't allow them to pick up people. More specifically, if an accident occurs, they aren't covered. I have heard this argument various times before. It seems truck drivers nowadays are explicitly told not to pick up hitchhikers, just as in Europe. Of course, there are opportunists all over the world. Seeing that noone was eager to pick me up, one truck driver informed me, in front of the others, that he could take me along ... but it would cost me 50 dollars. '50 dollars? That is exaggerated!' I replied to him. His response was actually quite original and funny: 'Today we're the 1st of May, it's the day of labour, so it's more expensive. If not, it would be 30 dollars.' Just as one gets paid more for working during an official holiday, someone searching for a ride would have to pay more. 'Thanks, anyway I am hitchhiking and I don't care if I can't go today. So I'll go another day. Good trip everybody.' I am sure some kind of upper being, whatever you might call it, punished the truck drivers for their not willing of picking up hitchhikers, because the weather started turning really bad, especially up the mountains, and a bit later the customs anounced that they were shutting off the pass for time unlimited. Consequence: I couldn't leave, but the truck drivers neither.
So, on Saturday and Sunday I did various things to keep me busy, as for instance sandboarding. Monday morning, the pass was open again so very early I left and ... got a ride immediately from a Chilean couple who were driving to Salta 'la linda', Salta, the beautiful (city). So, I explained them that I was getting off in Purmamarca, the village at the end of the 500km road and after arranging papers, off we went! During five hours we drove through arid mountains, passing turquoise lakes and snow-capped volcanoes. Sometimes we passed some small farms. We passed only one village on the way. Furthermore, we drove through salt flats. The altiplano views we got were once more stunning! The funny thing is that some people pay a lot of money to tour operators to go and see the altiplano. The altiplano is not easy accessible as the distances between the villages are very large, plus at night it gets freezing cold because of the height. So, tour operators benefit from this fact and ask high prices for their sometimes quite mediocre tours. However, it needs to be said: organising a tour to the altiplano is an almost guaranteed success as the views are always bloody incredible and highly amazing! So, the only things you need to be cautious about is the equipment and the fact that you have to find a bilingual and interesting guide ... But then, if you can get a hitchhike crossing the whole altiplano, why bother and pay tens or hundreds of dollars ... when you can go for free and get a much more genuine experience with locals! it all depends on the way of travelling ...
I fell in love with the Argentinian northwest as quickly as I put my large feet on its soil! The fact is, I had heard about a mountain in the region that has seven different colours, even seen some pictures of it. Also, I was also told that Purmamarca, the village I was going to, was a very nice, cosy place where indian people live. But what I didn't know was that this particular mountain with seven colours was actually in Purmamarca! In other words: I had the feeling hitting the jackpot immediately as I was about to visit two places I wanted to get to know IN ONE, at once! Purmamarca, as the majority of the villages in the Quebrada de Humahuaca, is a little village with small houses centered around a plaza with a church in adobe material and with lots of indigenous people selling beautiful handcrafts, mostly clothes made out of alpaca and llama wool, but there are so many other handcrafts as well, such as chess boards with pawns inspired of the local fauna. It is nice to see that, though we live in the age of mass production, there are still people who put their energy in making original products, hand made and inspired by their ancestors, passing on the traditions that have often been so violently suppressed during the last five hundred years. I often feel like buying a bunch of these products, but I am travelling and I always have to watch the weight of my backpack ... and sending them over by mail is relatively expensive. Moreover, when will I be going back to Belgium? Is it actually worth it? 
The quebrada de Humahuaca is a valley in the Argentinian Northwest that goes north-south for some two hundred kilometers. In precolumbian times traders used the valley as a connection between the north (Bolivia) and the south (Salta). There are a bunch of villages that get more and more touristic, although mass tourism has luckily not arrived yet. Let's hope it will never, that way keeping the positive relationship with the locals more or less intact. Though there is quite some tourism in the area, I was positively surprised by the openness and the kindness of the locals and by the spontaneousness and the authenticity of the encounters. Actually, these people have the same traditions as the indigenous people in Bolivia or in Peru, but the fact is that their world is much more accessible for a visitor. They are much more open to strangers and thus less reserved than their Bolivian or Peruvian counterparts. Why? because of education? It would be interesting to study this sociological phenomenon ...  
Apart from the interesting lifestyle of the locals, the quebrada de Humahuaca has some stunning views. I already mentioned the amazing mountain of seven colours (I refer to the pictures underneath). But there are actually many of these multicolour mountains over there, the colours ranging in between orange, green, brown and even violet! Just check the pictures section underneath ... This very special geological and cultural heritage, plus the existence of various inca and pre-inca ruins in the region have persuadad the UNESCO to declare the whole region as UNESCO World Heritage! The positive thing about this is that many efforts will be made to maintain this valley and its villages in its original state. Will the explosion of tourism generate any negative aspects? We will see. I think that the concept of 'sustainable tourism' is one that is more and more propagated in this part of the world. Somehow, many people realize that the way in which tourism is organised is of utmost importance! Who wants to repeat horrendous mass tourism projects that generate a lot of money in the hands of a few (foreigners), while the locals only see the housing prices rise? Having received the UNESCO label might generate a more intelligent development of tourism in the area. Let's all hope so ... Luckily, McDonalds seems very, very far away in the quebrada de Humahuaca, and I was more than once touched by the children of the villages playing football or shooting marbles in the streets in stead of playing violent video games until late at night. 
Somehow, it's always a difficult balance! To give an example: San Isidro. it's the name of a small, very isolated village in the province of Salta. To get there, you have to take some buses that zigzag along some unpaved suicide roads. After that, having arrived in the small town of Iruya (another very special place), you have to walk seven kilometers to get to the village. I went there with Esteban and Lisa, a Argentinian-Belgian couple I had met some time before and with whom I decided to team up again for a while, seen the fact they were in the same region as me. Up till december 2009 there was no electricity in San Isidro! Poor fellows! Poor fellows? Well, it depends how you look at it. Of course, I do not doubt that electricity has and is going to make life easier for the villagers. But with electricity also arrives television ... We went to eat something in a local restaurant and the people there seemed to have copied the typical Argentinian behaviour of installing themselves in front of the television and stay there for a couple of hours. So there they are choosing between three hundred channels whereas half a year ago they didn't even have a TV! The world changes very quickly indeed and, while it keeps on moving, the last few isolated villages in the Northwest are getting exposed to the virus of Argentinian TV. Forget about quality TV. When you travel around Argentina you realize very quickly that what most people watch is pure trash! Just think about the worst television you know: Argentinian TV is ten times a bad as that! I sometimes think that there is a hidden agenda behind it to make everybody afraid (a lot of violence in the news) so that the masses are easier to control and manipulate. At the same time, Argentinian TV is extremely consumption centered. Everything centers around some hip, classy, trendy urban idols who show people which clothes you have to wear, which cars you have to drive and how you have to uplift your tits ... The living room of these villagers is violently being invaded by strong images that function to keep them away from what is really important in life. It's kind of sad. I suppose that if I would come back in ten years the young kids will be wanting trendier clothes, a personal car, beautiful, unreachable women ... consume or die! I think the real problem is that these people are much more vulnerable to TV and its negative consequences than most people who've been used to it for a longer time, are: these people have often not enjoyed a lot of education and the shock from not having a TV to being exposed daily to an overdose of consumption driven information is very strong, it seems to me. Well, maybe I am exaggerating ...
I was very lucky to arrive in San Isidro while the yearly village feast was taking place. The feast has two characters. The first one is catholic, the second one is genuinely indigenous. As everyone knows, the Spaniards started obliging all indigenous to convert to christianity. This gave place to various syncretic belief systems, in which catholic worship exists along the older, precolumbian belief systems based in the adoration of Inti (the sun) and the Patchamama (mother earth). Up till this moment both belief systems keep on existing the one alongside the other. So, the feast started out with a catholic mass lead by the bishop of Salta. Of course, the good catholic boy I am, I went to check it out and kind of saw happening what I was expecting to see: a typical boring catholic mass as I was used to in my childhood: the pastor who leads his sheep, the bishop who very paternalistically tells the people how special Jesus was. Furthermore, the dull repeating of preset, impersonal prayers and the bishop explaining as a good, well meaning father that 'during the many centuries that christianity has developed people of all races and colours have accepted the word of God', (deliberately?) omitting the historical fact that - in the case of the indigenous peoples of the Americas - they were simply obliged to convert themselves ... other wise it was the sword cutting through indian flesh ... Now, that can count for historical misrepresentation, don't you think so? Anyway, lots of old beliefs keep on existing. I remember Ale, a hotel keeper in the village of Humahuaca, talking about dreams she used to have as a kid. She told me she often saw her ancestors in her dreams whereas she had never met them. This adoration of ancestors as well is a typical pre-christian belief that keeps on existing to this very day. Then, there are the typical superstitious beliefs: many stories about devils that reside in the mountains. One time, coming back from a mountain I wanted to walk to but that I never reached, a woman I met told me I should consider myself lucky I never reached the mountain, because 'the devil lives there. It appears as a couple, a man and a woman. They seem very nice at first, but they are dangerous!' Superstition ...  

Back to the feast! After the messes and processions and the delicious food that was provided to all the people present, I got to know the indigenous character of the feast. First there was some kind of eating game. We had the possibility to change Argentinian pesos to 'San Isidro pesos' and with those we could go and order food made by a group of indigenous women. The funny thing was that they had drawn a line in the sand to separate the people from the vendors (other wise things would get too chaotic). One couldn't cross the line, other wise some 'policeman' carrying a stick would come and arrest you. This happened to me once, as I was falsely denounced having crossed the line ('that's what they all say ...'). So, I was arrested and put in prison for a while, the clock tower of the church serving as an improvised prison. The game was in some extent a pretext to lock up everybody who was not from the village. Hilarious atmosphere, very funny! Some people went so far as to 'steal' food. Every time this happened you would see all the youngsters running after the thief and the crowd bursting out in laughter ... After this game, the people set for the streets of the village and the feast took on the whole night. The villagers actually started dancing in a circle around an old man armed with a typical flute and drums. He constantly kept on repeating the same melody and rhythm, bringing the dancers to some form of ecstacy. The large amounts of chicha (an alcoholic drink based on corn) and liquors helped a lot to get people dancing for hours, always repeating the same chant ... It seems quite unbelievable but they started at 8 pm and actually went on till 9 am the next morning! When I left the next day at noon, there were still people partying! Personally, I didn't make it till 9 am, but I talked, danced and drank till late at night anyway.
Apart from the quebrada de Humahuaca, of which I have told you quite some things now, the Northwest of Argentina has other things to offer! The most visited place in the region is certainly Salta, a city full of history that can boast with many colonial buildings and churches, interesting! I stayed there for a few days and learned how to make empanadas (salty pastries filles with meat, cheese ...) during a couchsurfing meeting, where I met three Belgian girls travelling around. With them I went out one evening ... It was actually very nice to meet these girls from my own country after not having met too many compatriotes during this trip (though lately I've been meeting quite some ...). Anyway, though Salta is definitely worth a visit, travelling in South America is often more rewarding when you go to villages and remote regions. A very stark contrast to the dry quebrada de Humahuaca are the yungas. It is a very special ecosystem that exists in the Northwest of Argentina and Bolivia along the eastern slopes of the Andes. The yungas is a very dense and lush rainforest. It's not the Amazon rainforest, but it's very dense anyway. And it's quite moisty. When I was there, it was always cloudy and sometimes I had to put on my rainjacket as a fine drizzle came falling down from time to time. So close to the dry quebrada I told you about, yet so different!
One of the most interesting places in the yungas must be the national park Calilegua. From the nearest town I had to walk 10 kilometers to get to the entrance, but as often is the case on isolated roads in these countries: the few people who drive by will stop and propose you to take you along. In this case, I was actually given a ride by some park rangers coming from the other direction. 'It makes me feel bad seeing you walk to the national park alone at sunset. So, we decided to take you there.' one of the park rangers told me. How simpatico, no? On the camping ground I met a photographer from Cordoba and together we went walking for the next two days. These walks were always very interesting. It's great walking in the lush, green woods, breathing in the fresh mountain air. Moreover, there are lots of things that draw your attention: some trees are invisible as they are totally covered by lianes, there are so many types of spiders with different kinds of webs, lots of birds as well. But the most interesting and adrenalin provoking experience was this: at a certain moment I was walking on a path relatively close to the road that goes through the park. I heard some noises coming from the left; the cracking of tree branches. So, I started looking through the trees and bushes and I could see something moving from one tree to another. However, I couldn't see it very well so I decided to get a bit closer. I was convinced I was about to see a monkey, but the moment I actually could distinguish the animal it turned out to be a puma! I got an immediate rush of adrenalin through my blood, can you believe it? But I could retain more or less my fear and drew out my camera to take a picture. However, the animal doesn't show in the picture I took as my camera is not very good and there was a lot of light, so the picture resulted very blurry (what an excuse, right? haha). What a pity! The animal also stood still for a moment. I think it was watching me, but I don't really know ... Then, I watched it moving, amazed how easily it jumped from one branch to another, climbing up to the top of a tree. Anyway, it was a young puma, it was not very big. But I must say it's kind of a strange feeling being alone in nature and being confronted with a potential dangerous animal ... it's quite different from watching animals in the zoo! Anyway, what a beautiful experience, dammit! I didn't stay there for too long though. It seemed more advisable to silently make room for the animal ... 
After having spent some nights on the free camping ground where I would always be harrassed in the morning by some aggressive birds that continually tried to steal my bread, I took the bus that goes all through the park to arrive in San Francisco, a small village in the yungas with splendid views of the surrounding mountains and even of the high, dry mountain tops that separate the yungas region from the earlier mentioned quebrada. There are thermal springs at two hours walking from the village: the most spectacular ones I've seen in my life! (see pictures). Those colours! Moreover, they are completely isolated. There is no tourist infrastructure, it's 100 percent nature, just me and the thermal springs ... beautiful. The only drawback was that the water was not really hot ... it was more tepid than warm. So after having spent about thirty minutes in the water I started having cold.
A bit more than a week ago I decided to leave the nortwest of Argentina, very worth a visit! I would recommend it to anyone going to Argentina. So, I decided to go hithhiking to the town of Formosa on the border with Paraguay. 1000 kilometers through forests, fields and sporadically passing iny, tiny villages. I thought it was going to be very boring, but it turned out to be a magical experience! It would take me three days to get to Formosa, but things were always interesting. I had very nice conversations with the people who took me along, many inhabitants of the villages where this crazy gringo was passing stopped for a talk and one night I even got invited for an asado, a barbecue! Such nice people! And one nice guy took me along for the last long stretch to Formosa, stopping every moment to invite me for coffee.
Yep, the last couple of weeks have been blessed once more with rewarding encounters and superb scenery! Sometimes it has been difficult to communicate with people I had met on the road and who I wanted to meet afterwards, but that's part of the trip. As frustrating it may be, it's so typical not being able to meet people. A girl I got to know was supposed to meet me and tried to call me but I was never there and in the end we never met again (very short explanation); of another person I was going to visit I plainly, stupidly lost the contact address ... And those things are pretty frustrating. Once we set our minds on something, it's hard to accept that reality turns out a different way. The same goes for regions where one is travelling in. I loved the Argentinian Northwest and almost didn't want to leave. Sometimes you have to force yourself to leave a certain place to go to the next one. Well, it only means that the travel trip is really worth it and you're having a good time, right? Anyway, the human being is a 'habits animal': we are constantly conditioned by our habits. We don't like insecurity, right? The same goes a bit for travelling in a region you love. It's hard to leave it. Anyway, I did leave and I am in Paraguay right now, ready for some new adventures, though I am starting to feel as if I want to spend some more time in one place. I've been travelling for quite some time now, and settling down for a couple of months could be a very good idea. I am thinking about looking for a job as an English teacher ... somewhere in Brazil? You'll read all about it in the next message ...
It would be nice to hear from you, guys! I greet you from Asuncion, Paraguay!


 A volcano on the way to Argentina.


 Purmamarca. Lots of handicrafts ...


Purmamarca. When cactuses die, their wood (inside) gets hard. After a few years it is ready to be used.


 A picture from the viewpont on the other side of the mountain of seven colours.


 The mountain of seven colours.


 Tilcara, another village in the quebrada de Humahuaca, has some old incaruins.


 Another picture in the surroundings of Tilcara.


 Incaruins at Tilcara.


the 'Garganta del Diablo', the throat of the Devil, close to Tilcara.



This is me with Kevin abd Laura from Germany. Even taking this picture was a whole hazardous enterprise! Better not to fall down ...


 Close to the Garganta del Diablo. These cactuses are ' cardones' that grow 1 cm per year.


 Laguna de Yala, a lagoon close to the village of Yala. this place is at an hour driving from Purmamarca, but what a difference!


 Lagunas de yala. Marcos and me. marcos is a guy who works at a restaurant at the lagoons. Some weeks later, I'd go visit him in San Salvador de Jujuy where he lives.  


 Lagunas de Yala. Walking back down towards the main road.


This bunch of crazy travellers took me along to Purmamarca from where I'd hitchhike further north to the town of Humahuaca.


The church of Humahuaca.


 The road that goes from Humahuaca to Iruya, a real suicide road! And splendid views of course ...


 The village of Iruya. What a beautiful setting ...


 Iruya seen from another point of view.


 Just outside the village of Iruya you can admire this waterfall ... and all the traffic passing above.


 Northwest Argentinians start drinking at an early age, hahaha!


 Getting away from Iruya. Besides, there are a lot of condors in the mountains over there.


 Walking from Iruya to San Isidro with Lisa and Esteban.


Arriving at San Isidro.


 Syncretism: old indigenous dances are practised for the messes and the processions that will take place the next day ...


 In San Isidro we asked the director of the local school if we could camp on the schoolground. No problem! It's funny waking up with a bunch of kids playing.


 San Isidro. The corn needs to be dried.


 the procession with some locals practising a dance. The idea is that the catholic church combats the devil (the one with the kukluxc=klan-like mask).


 After the catholic mass and the food starts all the fun: soccer!


 The locals performing an indigenous dance ... all night long.


 The next day I walked back to Iruya with Gonzalo from Buenos Aires and this stray dog that followed us till Iruya.


 And oh yes, because of the precipitations: snowcapped mountains!


 What a pity I don't have a better camera. Condors!


 This picture is taken when I arrived in Humahuaca with this group of Argentinians and Spaniards (correction: the girl is from Catalunya, haha.)


And five minutes later I found Esteban making this beautiful wall painting together with Edwige and Heol from France.


 The surroundings of Humahuaca.


 Surroundings of Humahuaca.


 Everywhere you find these small cactuses.


 A small river in the yungas near the city of Salta.


 Compare this vegetation to the one in the quebrada de Humahuaca: what a difference!


 When I left the place where the two pictures above were takne, a group of oldtimers arrived. They were driving around to celebrate the Bicentenary of Argentina. Some weeks ago Argentina existed two hundred years.  


Everywhere in the Northwest you can find coca leaves. This cart shows that the owners have coca leaves from La Quiaca. This means they come from Bolivia because La Quiaca is a the border. The people in the Northwest like to chew coca leaves all day long, just like in Bolivia and Peru.  


At the camping site in Salta that in the summer serves as a swimming pool. the warning says: 'Sir swimmer, enter the swimming pool with a swimming suit.' Haha.  




 One of the many beautiful churches in Salta.


Salta also has a convent for ladies.


Me with Magali and Han from Belgium, and with an Argentinian guy who bought roses for them! How romantic!


 In the surroundings of the district of San Salvador where my friend Marcos lives.


 These posters were everywhere during the feasts of the Bicentenary. 'For an Argentinian there shouldn't be anything better than another Argentinian.'  


Me in the house of Marcos with his sister and his mother, maybe the nicest and warmest evangelians I've met so far ... 


 The part of town Marcos lives in. It's a very new part where lots of new houses are being built. Quite chaotic. There is still no aspahlt (will there be one day?) and there in no sewing system so far ... No rules, it seems! 


 these birds are very beautiful, but they aren't ashamed to steal your bread when you turn your back ... Parque nacional Calilegua.


 Parque nacional Calilegua.


 Parque nacional Calilegua. Prints of a tapir close to the river.


Do you see the spider waiting for food? Parque Nacional Calilegua is so full of spider webs you have to watch out constantly not to walk in one.


 A spider in close up.


 Walking around with a guy form Cordoba.


 the lianes cover the whole tree!


 Parque Nacional Calilegua: another spider web!


 Parque Nacional Calilegua.


 Parque Nacional Calilegua.


 Spider close up.


 the village of San Francisco.


San Francisco. This sculpture in honour of the Patchamama (Mother Earth) has recently been erected. Is this a concretisation of the cultural revival of the precolumbian peoples in Latin America? 


 San Francisco: centre.




 In the surroundings of san Francisco.


On the left you can see the thermal springs.


 Me at the entrance to the thermal springs. ready to take a dive!


 the thermal springs.


 Another picture of the thermal springs.


 this picture was taken while crossing the river one has to cross to get to the thermal springs. Make sure the current doesn't take you along! 


 Surroundings San Francisco.


 Lucy and Fredy (written like that ...), the two nice elders in whose camping / hostel I stayed for two nights. Such nice people! 


 On the way to Formosa. Rodolfo (left), me and Fernando.


 Please, take me to the next village!


 One of the biggest villages while hitchhiking to Formosa: Ingeniero Juarez. Lots of villages have names of people. Under the 'Z' you can see locals drinking mate.


 These super friendly people invited me for a barbecue. I ended up sleeping in their house as well ... Thanks!


 The next morning: a picture of the cute daughter. 


Off we go!


23:18 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Happy hitchhikings!

Hello out there! Yes, this message is in English! Up till now I´ve always considered my blog as an informational bulletin for my family and friends back home in iny tiny Belgium. However, since a long time other friends of different nationalities have been visiting my blog, some of them a bit disappointed by the fact they could understand the pictures, but not that strange language my messages were written in. Actually, it´s a French friend of mine who persuaded me to start writing my blog in English. He meant it as a joke, but thinking about it, I drew the conclusion that I had to change the language. I have the impression that a slightly decreasing amount of Flemish people are reading my blog. However, a growing number of other, non-Flemish speakers people are following my adventures in South America, so ... English! I even had to think about the language I'd have to adopt, but I quickly decided to start using English as the language for my writings. I suppose that most of my family and friends (probably all of them) understand that language well enough to read my messages. To make things short: there is a small minority of people who visit my blog who won´t understand a word of which is written here. Fair enough! That stillmakes many more people than before who´ll be able to follow Hello out there! Yes, this message is in English! Up till now I´ve always considered my blog as an informational bulletin for my family and friends back home in iny tiny Belgium. However, since a long time other friends of different nationalities have been visiting my blog, some of them a bit dissapointed by the fact they could understand the pictures, but not that strange langage my messages were written in. Actually, it´s a French friend of mine who persuaded me to start writing my blog in English. He meant it as a joke, but thinking about it, I drew the conclusion that I had to change the language. I have the impression that a slightly decreasing amount of Flemish people are reading my blog. However, a growing number of other, non-Flemish speakers people are following my adventures in South America, so ... English! I even had to think about the language I'd have to write in then, but I quickly decided to start using English as the language for my writings. I suppose that most of my family and friends (probably all of them) understand English well enough to read my messages. To make things short: there is a small minority of people who visit my blog who won´t understand a word of which is written here. Fair enough! That still makes many more people than before who will understand.
In my last message, I described how at some point in my journey I was doubting if I still wanted to travel the way I´m travelling now and how this feeling completely turned 180 degrees once I my eyes fell on the beauty that is the Cordobese mountain range. In one moment I realised I was doing the thing I actually wanted to do and that I should be glad for that. Starting from that moment, my trip took the turn it was bound to take: adventure, learning, happiness ... Since my last message, my travel spirit has kept on continuing in the very positive direction. I hope this will keep on going this way!
Those of who have ever travelled in the region I´ve passed through the last couple of weeks will understand what made those weeks so special, so beautiful. From Cordoba in the centre of Argentina, I travelled northwest to the provinces of La Rioja and Catamarca, progressively getting closer to the Argentine-Chilean border. From there on I went on to the Pacific coastal region of northern Chile. Later on, I hitchhiked through the Atacama desert (yes, indeed, the driest area in the whole world!) to reach the quite touristic town of San Pedro de Atacama where I have spent the last three weeks. In my last message I described how everything started changing once I got to La Rioja: the people, the landscape, the weather ... La Rioja and Catamarca also seem to be less densely populated than for instance Cordoba. And in between the villages: a feeling of total solitude, desolate deserts, amazing views. Luckily, hitchhiking has been going much better than before. I can even tell you that I´ve often been remarkably lucky! One day I was trying to get from Chilecito in La Rioja to Fiambalá in Catamarca. These two towns are not that far apart (a few hundreds of kilometers which in Argentina is nada), but there are some parts with very, very few traffic and you have to change roads a couple of times. Well, because it was already late when I wanted to start hitchhiking I decided to take a bus to a village some 70 kilometers away from Chilecito, just to be on the right road. The village I arrived in was completely untouristic. I wonder if there was even a hotel. But those are often the best places of all! I asked some locals where I could put up my tent. Remarkable answer: ´Pon tu carpa en la plaza central. Tus compañeros ya estan alli.´ (Put up your tent on the central plaza. Your buddies are already there.) So, I wondered who those ´buddies´ were. I was kind of surprised to realise that two other travellers were going to sleep on the same central plaza. Both of them travelled by bike. It was an absurd situation. In that small isolated village I met those two guys who had met each other on that same plaza the same evening. One of them was Canadian, the other one from Buenos Aires. Buena onda. Good vibes. Back to the hitchhiking story: the next day, after the two cyclers were gone, I started walking to the road that leads to the province of Catamarca. Once I got there, I sat down on my backpack and waited five minutes, ten, twenty, half and hour, forty-five minutes ... nobody passed! So, I already started wondering if I would ever get away from that village as hitchhiking does require ... cars! Just when I wanted to make a card with the name of the next village on it to somehow higher my already close to zero chances, a small car passed by ... and stopped! A married couple going to ... yes, indeed, Fiambalá! I almost couldn´t believe my ears!
So, three hours later I found myself on the central plaza of Fiambalá, the last village before heading towards Chile. It´s amazing how again the landscape changed over those three hours. In the beginning things started to become more tropical: more vegetation, a greener landscape. It always surprises me how climate and vegetation in South America can plainly depend on the valley in which you find yourself. You go one valley further, climbing over the mountain tops, things get dry and arid. You go one valley in the other direction: things get humid and hot ... Once we reached Catamarca we started heading westwards. Some 50 kilometers before Fiambalá lies a place called Tinogasta. And then you get to the last part of the journey, travelling through a surrealistic desert limited on both sides by mountain ranges of a few thousands meters high. Close to the mountains: areas with dunes. Sounds like a perfect place for the Dakar race? Indeed, it passed through Fiambalá this and last year ...  
Fiambalá is a small town built alongside a river that flows through this desertlike valley ... well, when it´s not dried out. Even though the town itself has not that many things to offer, it is still a nice, cosy place. Life is slow and peaceful, especially during the lazy afternoons. Temperatures can rise high. However, the heat is regularly tempered by sandstorms that reach the streets of the town coming from the neighbouring desert ... However, it is worthwile staying some time in this town as there are some good wine producers. On top of that, I happened to be arriving at the end of the grape harvest, just in time to participate in some wine indulging! As in other wine producing regions around the world the harvest is ended with some feasts: everyone invited! And then I´ll tell you that Fiambalá has some very nice thermal water springs at around 15 km from the village, that you can go walk around in the desert (but watch out for the sandstorms) and that the highest volcanoes in the world are actually there (though far away and very, very difficult to reach without a vehicle). It´s also the last village before reaching the border with Chile and because of that there is very few traffic. It has a bit of an end of the world feeling to it. You guessed it: the perfect place for a traveller like me ...
In Fiambalá lives Audrey, a French girl (or should I say woman) who is married to an Argentinian painter whom she has an utmost lovely child with, Sarita. She works as a teacher of French, but also has a small restaurant. Audrey is part of couchsurfing (I guess that most of you know about it), just as me. So, I asked her if I could stay some days in her house: no problem! Staying in her house and participating in the daily life was a very nice experience. Through Audrey I got to know some nice locals. That is always one of the best parts of couchsurfing; the feeling that you´re participating in the town´s life in stead of just being a mere tourist. Moreover, one day after me, two other couchsurfers arrived: Esteban and Lisa, an Argentine-Belgian couple living in Brussels and travelling in the best country of the world :-) It was so funny to talk with them in Flemish - and indeed it´s remarkable to see the progress Esteban has made in Flemish knowing that he has lived only one year in Belgium, in Brussels moreover where it´s not very much spoken. With these new friends I spent my days in Fiambalá, visiting the surroundings, helping out Audrey´s husband to make a shelter in their backyard, picking grapes at night, etcetera. I think that some of the best experiences must´ve been our unforgettable night annex day in the thermal water springs with the crazy Italians and with liters of wine and fernet, walking through the desert while a sandstorm raging around us, watching the truth revelating documentaries Zeitgeist I and II at three o´clock at night (I highly recommend everybody who wants to understand the absurdity of the world today to see these documentaries at least once ...), participating in one of the French lessons in the local school and Audrey´s homemade pizzas: fingerlickin´good, y´all! Aaaah, Fiambalá ... I´ll always have such good memories of that place: magical!  
Staying in Fiambalá was an easy thing to do. The real challenge was moving on to Chile! One: there are no buslines that travel via the San Francisco pass, the pass that connects Argentina with Chile in that area. Two: inbetween the last Argentinian village, Fiambalá, and the first Chilean settlement, Copiapó, are almost 500 kilometers, most of the route unpaved. Three: there is very few traffic via this pass. In Europe, we are used to interconnectability, we have the impression that borders no longer exist and there is a lot of traffic going from one country to another. Over here, things are slightly different. Nationalism as a state policy is still strongly established and the respective countries develop policies that are largely independent from the neighbouring countries´ ones. Result: from Fiambalá to the border at a height of 4700 meters above sea level, everyting is paved. From the border to Copaipó: bumpy and shaky, unpaved roads. In some other regions it´s the other way around ... Hence, international traffic is not stimulated. The attentive reader already understands what I am trying to say: hitchhiking is not a cup of tea in these conditions. Now, there are refuges on the way to the border because the nights get cold at 4700 meters´ height. Moreover, I stocked up food for for at least two days. So, I was fully prepared for the big challenge ... and things turned out much easier than I could have imagined. A few days before I left there were some Chilean tourists at Audrey´s restaurant. When they left, I informed them that I was planning to go to Chile. The day itself, I had been waiting for not even one hour ... and the same tourists arrived and stopped! They had actually been to Audrey´s house to see if I was there, but I had already left. Yep, I got lucky a second time! Alejandro, Juan Jose, Pia and Pilar took me all the way to Copiapó, driving alongside yellow-orange-brown-reddish mountains, occasionally dotted with yellowish grassy plants, turquoise lakes, snowcapped peaks and from time to time guanacos or vicuñas, nephews of the llama. What a great trip; a scenery you´ll never get to see in Europe! These four sympathetic Chileans left me in Copiapó, where I took the bus to Bahía Inglesia, the ´English Bay´, a seaside resort on the Pacific Ocean. Camping at the seaside seemed a much better alternative for me than staying in a city like Copiapó. It didn´t seem ugly, but on the other hand I don´t think it would´ve been that thrilling to stay there some days.

Some time ago, the national Chilean tourist agency did a sort of competition. Chileans could vote on the beach they liked most in their country. Bahía Inglesa ended second or third, I don´t remember that well. Fact is that it is actually a very beautiful place: white sand, rocks inbetween the beaches, turquoise water, lots of pelicans ... However, the North Chilean (and the whole Peruvian) coast is covered with clouds half of the year. The strange thing about this is that, although the clouds never seem to disappear, it almost never rains at these moments. The only thing is that there is always that grey curtain. In Chile they call this camanchaca, in Perú garúa. The result is that you can hardly see the sun (sometimes at intervals) and that it actually doesn´t really get warm during the day. It reminded me a bit of a European autumn. This camanchaca is a coastal phenomenon. Once you travel some thirty kilometers inland, the clouds disappear and you get blue, cloudless skies. Yes, more inland everything is ... DRY! The coastal region itself does have some vegetation though, especially cactuses. The camanchaca is the very sole reason why some very specific plants survive: not the rain, but the humidity does the work. The more one gets inland, the more sparse the vegetation gets, until no life is possible.

Bahía Inglesa is a good place to hang out for a day, but not more. I personally like beaches and the wide views you get at the coast, but they start annoying me quite quickly, at least when I´m travelling by my own. The good thing is that there are some other interesting sites close to Bahía Inglesa. Close to the tourist area there is a fish factory and there are some paths on which you can walk. It´s kind of a chaotic landscape. At times, when you are walking around, you seem to be far away from the living world, just to find an industrial fishing site around the corner. A bit later you arrive at a bay with a small settlement which you can´t even call a village: some wooden structures alongside the road that leads to nearby Caldera, a road that is frequented with trucks transporting fish and workers of the fishing plant getting back home.

Caldera itself is a small town a few kilometers up north. It is quite a nice town. The most interesting part is probably the fish market where you can buy what has just been caught in the open sea. Apart from fish, different types of seafood are sold. When I arrived there the fish stalls were all closed (what a pity), but one of the small restaurants inside was open, so I decided to try out two different empanadas (a fried snack that carries something inside). I tried one with cheese and squid and another one with another type of seafood inside of which I currently don´t remember the name. Tasty! From there on, off it went northwards to a national park called Pan de Azucar (Sugarbread) where you can visit an island with pinguins (pinguins? - Yes, because of the cold Humboldt ocean stream at those latitudes). And you already guessed it! Once again hithhiking seemed to be fairly easy. I think I got picked up after merely fifteen minutes! The man who gave me a ride was on his way to the north of the country. He lives in the outskirts of Concepción, some of you might have heard of that city lately as this is the city where the earthquake of the 27th of February was most strongly felt. Logically, we started a conversation about what happened that day and especially the first days after. The man assured me that those days after the shock were actually worse than the earthquake itself. Imagine: food shortage, no water supply, no electricity, no gasoline ... Imagine this happening in a small village: a pretty serious thing ... Now, imagine this happening in the second biggest agglomeration of this country (Concepción and the neighbouring Talcahuano): a completely disconcerting situation. All shops and supermarkets in the city got looted. People need food, so this was to be expected. However, the darker side of this looting was that people run off with washing machines, plasma TV-sets and the like, products that no one of you will classify under ´basic needs´. But just as happened in Haiti after the earthquake there and a few years ago in New Orleans after the hurricane, some people with bad intentions used these chaotic circumstances to rob whatever they could or to take over the streets. Sad but true. So, the driver explained me how he and his neighbours set up civilian guards at night to protect their neighbourhood. He assured me that he was very glad that finally the army arrived after a few days to reinstall order. Apparently, things start getting better. In comparison with what happened in Haiti, it needs to be said that the earthquake and the minitsunami that followed right after caused much less dead and wounded people. Moreover, the situation in Haiti must have been (and still is?) much more preoccupying seen the difference in aid structures. Haiti is by far the poorest country in the Americas and has been left without any trustworthy state structures after decades of rampant corruption. Chile is quite another case. Compared to other Latin American countries, it is actually remarkably well organised. Moreover, though there is certainly a significant level of corruption in the highest spheres of the state establishment, this is remarkably absent in the lower spheres. It is a well known saga among travellers in South America: dont´t try to arrange things in an alternative way with or to bribe the pacos, the Chilean police, unless you want to get trouble. Back to the hitchhiking ... Some 70 kilometers more north we arrived in Chañaral, another town close to the seashore. From there on it´s 25 kilometers to the village Caleta Pan de Azucar, as you might guess the most important village inside the national park. After he had already put me off, the guy came driving to the direction I was heading to, opening his window: ´Amigo, te puedo invitar a almorzar?´ (Friend, can I invite yo to lunch?) An offer I couldn´t refuse - how friendly ... I ate a tasty seafood soup. Good, but way too salty!  

From there on, it was the taxi to Caleta Pan de Azucar, a small fisherman´s hamlet on a rock, overseeing a bay full of fishing boats. So, I put up my tent on a camping close to the beach. The next day would be a mix of good and bad. Let´s start with the good. Caleta Pan de Azucar is a spectacular place. It´s set above a bay (as I told before) and on the other side of the bay one can see mountains that drop into the sea. At around 11am the fishermen come back from the sea with their catch. One can observe how fishermen cut up the fish and clean them. But you´re unlikely to be on the first row of observers. That one is made up by a flock of pelicans, patiently waiting till one of he fishermen throws some fish intestines in their direction, the moment when hell breaks loose. The pelicans all jump on the same spot, fighting over the parts that people don´t consume anyway. It´s a funny sight. Once the fishermen finish up, the pelicans turn back to the sea and the place refinds peace. Okay, now the bad part of the day.

This has to do with the pinguins and a lot of lying. To get to the pinguins that live on an island a few hundreds of meters away from the coast, you need to hire a boat. This is quite expensive, but there is a maximum of ten persons, so if you can get some people together you can split costs and that makes he whole thing a lot cheaper. In the village we were told that the best thing would be to look for other people. So, during the day I got into contact with most of the very little people who were staying in the village or on the camping. I had gotten together a group of nine persons (three UK dudes, a German couple, three Spanish girls and me), only to hear some excuse about the fact that the sea was too wild and that nine persons in a boat (plus the driver) would be too dangerous. Kind of a strange explanation ... I knew that the German couple would go anyway, even without the others, so the guy who was organising everything took these two alone in a boat, repeating that taking more people in one boat would be too dangerous. However, some minutes later, a Swiss camera team consisting of five persons showed up and for some awkward reason they could all get in one boat ... Right! Then, the remaining seven of us decided going anyway and were told that ´the boat is coming´. Of course it never showed up ... Later on, the Spanish girls already had to leave. Asking for explanations about the Germans, some fishermen told me that they wanted to go only by themselves. So, I checked this with the Germans in case, and this seeemd to be a big, fat lie, just as I had expected. So, in the end I was kind of sure that the organiser wanted to get double money, splitting us up in two groups. In the end, it wouldn´t harm him if the second boat didn´t set sail; he had already received the money of the first boat. He could only earn more than foreseen. During the large quantity of time we were waiting to set off, we were told a bunch of contradicting tales (read: lies) so when I finally realised that I wouldn´t get out to the island that day and thus having wasted all my time waiting for a boat that would never come, my blood started getting close to boiling point. So, when I perceived the organiser, I went up to him to express what I thought of him and his succession of lies. He didn´t seem to care too much though ... He did have the guts to propose that I would go the next day, but I answered that I didn´t even want to spend a penny on a liar like him. Yes, indeed, I was pissed off! Well, let´s say that this is the kind of money hungry tourism that I don´t want to support - and I can´t stand it when people say uninterestedly that well ... that´s the way it is - you have to accept the fact. No way! Earning money is one thing. Lying to and treating people like money machines is a totally different concept to me. So I decided that I would stay one more day, but that they could stick their pinguins up their ...

But then, those things always happen on a travel journey and make you appreciate even more the positive experiences. And those largely outnumber the few negative ones. And sometimes the negative ones are even quite funny. As I told you in my last message, somebody decided to rob part of my tent on a camping in Entre Rios, Argentina. The Chilean robbers are maybe a little bit more practical. Yes, it's true, a battery charger is quite a handy thing. That´s what a guy in Bahía Inglesa must've thought when he decided to rob mine. Inconvenient, but in the end: whatever.

Well, the next day in Pan de Azucar I did a walking tour that was really wonderful (look at the pictures underneath). And then, the day after that one it was hitchhikers day again ... and you won´t believe, but again I got picked up so easily. Some guy took me to the Panamericana (the international highway from Colombia to the south of Chile) and there a truck driver stopped and took me along through the driest stretch of land on earth: the Atacama desert. Humidity: close to zero. Annual rainfall: close to zero mm. Contrary to the coastal region there is absolutely no vegetation in the Atacama desert itself, only dead rocks and sand that is so dry it seems a powder. When you walk in that sand it goes up covering you in a cloud of powder. The whole day we travelled through the desert, passing a whole series of copper mines for which the nortern region of Chile is famous. The truck driver had to go to Calama, a hundred kilometers before arriving at San Pedro de Atacama, my final destination, the place where I was going to visit Gilles, a friend of Liège I hadn´t met in three or four years. So he took me along to Calama. When we approached the city at around 1 am he suddenly asked me where I was going to sleep. So I told him that I would pass that night in my (new) tent, imagining myself that he would spend the night on one of those typical truck parkings outside of the city. Well, no problem, he told me, but when we arrived he asked me again where I was going to sleep. I was amazed to realize that we were close to the very city centre ... how come that he couldn´t have informed me about that ... It´s not that logical to sleep in a tent in the middle of a city of 200 000 inhabitants, is it? Why couldn´t he have left me a a few kilometers outside the city? But I was too tired to go walking out of the city and to start nagging to him. In the end, he had been so nice to take me along all the way there, so I didn´t feel myself in the position to start complaining. So, I looked a bit around and got the idea to put the tent under the truck. This was actually not such a bad idea; I don´t think I would have had a better alternative at that moment. The tent was hardly visible from the street, but I must admit that I didn´t sleep that well that night being somehow preoccupied. Cities always attract some strange people with bad intentions. But okay, nothing happened in the end. Calama, however, is a strange city of miners and those cities are always a bit awkward. The Lonely Planet, often called the Bible of backpackers, warns that several reports of aggressive assaults have been made. Walking through the streets of the city, you realize you have to watch your things a bit ... without wanting to exaggerate. It´s a strange mix of popular barrios, shabby and sandy windswept open spaces, stray dogs and huge, American-style shopping malls. Chuquicamata, the biggest copper mine of Chile is only ten kilometers of Calama and is actually the only place of intrest in the surroundings, and I even didn´t visit it, because I was only thinking about getting to San Pedro, after, of course, buying a new battery charger.

So, the last three weeks I have been in San Pedro de Atacama and its surroundings. San Pedro is so close to Calama, yet so different. Sure, it´s a tourist hub, but that doesn´t take away the charm of this small town. Actually, all houses and even the local church are built in a traditional constructing material, adobe, a kind of clay-like substance. Houses of adobe preserve heat in cold weather and cold in hot weather. Moreover, it gives a much more authentic feeling to the village. The red-brownish colour of adobe mingles very well with the colours of the nearby desert. The town has a very interesting archaeological museum where my friend Gilles works, as well as his Chilean girlfriend Lorena. They have been so nice to host me the last couple of weeks. Of course, they have to work, so I have to make sure not to disturb them too much (travelling life and working life suppose different rhythms - I don´t have to explain that too much ...). But we still find enough time to talk to each other and to do some activities together. In the end, I hadn´t seen Gilles for about three, four years! Moreover, San Pedro has so many things to offer! It's amazing ... I already explained about the town itself, but there is much more to it. San Pedro is an oasis in a desert. It's quite close to the border with Bolivia. Actually, you can see the border as it is made up of a whole series of volcanoes and mountains. In the evening you can see the cars coming from Bolivia at a distance of more than 70 kilometers because of the dry air and the cloudless nights. For the same reason the surroundings of San Pedro are a perfect place for star observation. The sky at night is unbelievable - the Milky Way! I never knew there were so many stars. In the surroundings a very serious astronomical project called ALMA is being undertaken. In 2012 a spacial centre with the biggest telescopes of the world will be opened there.

From a historical point of view as well, the region is very interesting. In the surroundings, at some kilometers from San Pedro, there are pre-inca and inca ruins: a village, an administration centre, a fortress and a religious centre. Lots of archaeological artefacts have been found, often in very good conditions thanks to the arid conditions of the region. The Atacama culture, this is the local indian culture, had lots of commercial ties with the Tiahuanaco culture at Lake Titicaca on the border of Bolivia with Peru. Tiahuanaco was an important culture throughout the zone a few centuries before the Incas started conquering vast parts of the Andes. Very interesting indeed. It just makes you realize how well developed these cultures were before the arrival of the Spanish.

And then there are the indigenous villages in the surroundings where you can find pre-inca paintings, fields of geisers at the border with Bolivia, salt lakes in which you keep floating (a kind of mini Dead Sea), a salt plain, lots of valleys with very strange geological patterns and figures carved out by erosion ... The list seems neverending. That´s why you can easily hang out here for a few weeks, so much to see! And to do as well, today for instance I've been sandboarding in some dunes nearby.

Well, just to tell you that lately I´ve been spoilt! Met the right people, gazed upon amazing landscapes, had 100 percent of luck while hitchhiking, no routine that we're always trying to avoid in our lives, no 9 to 5, have learned a handful of things about the world we live in, about Chileans and Argentinians, about myself: I'm a privileged, spoilt baby! I greet you form the north of Chile! Next stops? the Argentinian north and later on finally Brazil? We'll see about that! Enjoy the pictures and ciao!


A view of the Valle de la Luna on the provincial border of La Rioja and San Luis.  


Another view of the Valle de la Luna.


Valle de la Luna. These 'balls' rise up out of the sand over thousands of years. This forming of balls is supposed to be a quimical process (it has to do with magnitude ...).


Spectacular views in the Valle de la Luna. This formation is calle dthe 'submarine'.


Valle de la Luna: flower power.


 Another view just outside of the Valle de la Luna.


Some cactuses on the hills above the town Chilecito, Argentina.


Close to Famatina, La Rioja, Argentina.


I don´t remember the name of this saint, but you can find small shrines for him everywhere alongside the roads in Argentina.



Wall painting in Famatina about the possible opening of the open air gold mine. Could be an ecological disaster! 


Famatina. In the background you can see the mountain with the same name. That is the mountain a Canadian company wants to exploit.  


 Fiambalá, Catamarca, Argentina. A view on the valley in which the town lies, seen from the hot water springs.


 Sarita! The child of Audrey who hosted me for about ten days in Fiambalá.


Nationalism! Every day the flag is raised in the morning and lowered in the evening. Very serious happening with the pupils of the school standing in a military way and looking bored. Remark the so beautiful view in the background!  


 Having a ball, y´all! This picture was taken during our funny, unforgettable night at the hot water springs: barbecue, wine, fernet and hot water ... enjoy!


 Australia-like picture of the suroundings of Fiambalá ...


The grapes are harvested, so it´s time for wine and a lot of singing (among others songs that were forbidden during the military dictatorship in the seventees).


 The beautiful desert around Fiambalá, Argentina. This picture was taken right before a sandstorm.


 In the house of Audrey. IN the picture you can see: Tania (in the background - she works for Aurdey), Esteban (from Argentina), Lisa (at the right edge - Belgian and Esteban´s wife), Céline (a French woman - blue shirt) and Audrey (also French - orange jumper). Buena onda!





On the way to the San Francisco Pass that connects Argentina with Chile.


 With the Chileans at Laguan Verde (Green Lagoon). From left to right: Pia, Juan José, Pilar, Alejandro. We actually made lunch over there: what a scenic place! 



Another view of Laguna Verde and its surroundings.




 Bahía Inglesa. Spectacular, but clouded ...


 Pelicans close to the fish market of Caldera - why would that be?


 Caleta Pan de Azucar.



 How do you do?


 A solitary guanaco a few kilometers inland.


 Same area. Why do all these cactuses grow in the same direction? No clue ...  


 Close to Caleta Pan de Azucar: watch out! 


 The pilot maybe didn´t watch out?  


 Close to Caleta Pan de Azucar ...



 Atacama Desert, a restaurant for truck drivers ... This is where I got picked up by the truck driver who drove me to Calama.



 Atacama desert.


 Calama. As you see, I put my tent under the truck ... quite absurd, isn´t it?


 A goodbye picture with the trucker. Suerte!


 A wall picture of Salvador Allende, the famous leftist president of Chile who got killed in the coup in 1973 by the US-supported Pinochet who installed the dictatorship. The text says: 'I want to insist that, because the people is the government, it is possible that today we say that the copper will be of the Chileans.´  


 The nice church of San Pedro de Atacama, built in adobe.



 Valle de la Muerte, a few kilometers from San Pedro.


 Pukara de Quitor. These are the remains of a pre-inca fortress.




 Valle de la Muerte (Valley of Death.) Actually, the original name was 'Valle the la Marte', Vally of Mars, which makes more sense because of the red colour.



 Some horse riders in Valle de la Muerte. As if you´re inside a western movie!


 Strange rock formations in Valle de la Luna (Valley of the Moon).



 The three Marias in Valle de la Luna. One of them (on the left) was destroyed by a tourist.  


 Valle de la Luna at sunset. 


 The bell tower of Toconao, a village at 35km of San Pedro. 


 With some local workers who dropped me off at the lagoons with the flamingos. Very friendly people who invited me to dinner and breakfast.



 Flamingos in plain action!







 Valle de Jere, a green oasis in the desert at 2 km of Toconao. A great place to relax and have a barbecue, as I did with Gilles and Lorena. 


 Another sunset ...


The centre of Toconao.


 The beautiful village of Peine lies at the foot of the mountains, overlooking the salt plain.


Pre-inca ruins near the village of Peine.


 In the surroundings of Peine.


 The almost absurd colours of the sunset in Peine; one of the most colourful ones I´ve seen in my life!


 Same sunset, other direction ...


 The cosy little church of Peine right after sunset.


 During a day´s walking in the salt plains aorund Peine.


 In the small ponds water rises to the surface. You wouldn´t expect it, but under the salt plain lies an undergroud lake. The salt is what remains after the water evaporates.


 Pre-inca wall paintings. If you look well, you´ll distinguish two heads. These paintings have to be studied in the light of shaman practises. A shaman was / is a sort of spiritual leader who tries to get closer to the gods by consuming drugs.


 Laguna Cejar, a mini dead sea. Yes, you can´t drown as you keep on floating.


 Me with a Brazilian motorcyclist and Gilles at the Cejar Lagoon. Look at the salt on my clothes!


 In Gilles´ house with (l-r) Lorena, his girlfiend, Gilles, Dorita (from Colombia, friend of Lorena) and me.


 One of the many, many geisers at Tatio, close to the Bolivian border. It was -9 degrees in the morning, just before the sun rose.




 A field of geisers.





 A geiser in full action!


 This geiser is called 'el matador', the killer, as four persons once got too close, fell in the boiling water ... and died.


 A hot water bassin close to the geisers. I am talking to one of the other persons in the tour. Enjoy and relax!


 Some vicuñas on the way back.


 100 per cent altiplano (high plain)! This is Chile, but could as well be Bolivia!


 The small village of Machuca on the way back to San Pedro ...


The small church of Machuca.


08:11 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


adrenalina en Argentina

Dag allemaal! Hier nog eens een bericht van jullie trouwe reiziger. Het
werd tijd! Ik weet zoals steeds niet waar ik moet beginnen, maar goed, ik ga nog eens een poging ondernemen om jullie te vertellen wat er de laatste weken zoal in mijn reis is gebeurd en vooral ook wat ik weer te weten ben gekomen over dit immense land, Argentinië. (Uruguay ligt inderdaad weeral een tijdje achter ons.)


De manier waarop ik naar deze reis kijk, is de laatste weken grondig
veranderd. Ik moet zeggen dat ik enkele weken geleden een beetje
reismoe dreigde te worden. Dat is een beetje raar, want uiteindelijk
ben ik, naar mijn eigen maatstaven, helemaal nog niet zo lang weg. Ik
denk dat het te maken heeft met enerzijds te lang op te weinig
interessante plekken te blijven hangen en anderzijds met de manier van
reizen. Zoals jullie al in het laatste bericht lazen, leerde ik in San
Gregorio de Polanco (Uruguay) een heleboel mensen kennen. Deze mensen ging ik
daarna bezoeken. Dat was heel leuk natuurlijk. Eén van de meest
interessante ervaringen op een reis zijn namelijk die verblijven bij
mensen thuis. Echter, achteraf gezien duurden die iets te lang. Op zich
waren die ervaringen zeker de moeite, maar het was iets te veel na
elkaar. Uiteindelijk leef je in een familie op een iets ander ritme dan
op reis. De mensen hebben eveneens hun bezigheden, waardoor je je al
snel nutteloos gaat voelen, want je vult je dagen met praten, kaarten,
spelletjes spelen en des te meer. Op zich tof, ware het niet dat ik het
avontuur dat het reizen is, begon te missen. Daarenboven leven die
mensen meestal op plekken die op ´toeristisch´ vlak niet zoveel te
bieden hebben, en dus begon mijn reizigersonderbewustzijn na een tijd
te knagen. Daarenboven kwam dan nog dat de families die ik leerde
kennen in eerder vlakke omgevingen wonen. In mijn dromen begonnen bergen te verschijnen en dus wist ik wat me te doen stond: naar bergenland! Rivierenland (Uruguay en Entre Rios, de aanpalende Argentijnse
provincie) had op dat moment even afgedaan: het was genoeg
geweest. Andere omgeving!


Naar Córdoba reizen (in het centrum van Argentinië), is één van de beste beslissingen van deze reis geweest. Dario, de kerel in wiens familie ik een week verbleef (plezant, maar achteraf gezien dus iets te lang) wist me te vertellen
dat een vrachtwagenchauffeur die hij kende steeds naar Córdoba reed, en
hij regelde een lift voor mij! Fantastisch! Eens in Córdoba aangekomen
en een eerste flits van de bergen in de buurt opgevangen te hebben,
raasde een danige opstoot van energie door mijn lichaam heen, dat de
zin om onderweg te zijn, te kennen, verkennen, exploreren,
leren andermaal terug op ´zeer actief´ stond. Het was alsof ik anders
ademde, anders voelde, anders dacht ... De reizigerspeet was op slag
weer terug! Zelfreflexerende vragen in de trand van ´Wil ik nog wel
steeds rondreizen?´
verdwenen terstond. In de plaats daarvan kwam die
steeds terugkomende vraag waar te beginnen! Córdoba, het Argentijnse
noordwesten, de Atacamawoestijn in Chili: allemaal lagen ze plots
dichtbij en zouden ze platgetreden en overwonnen worden. Vandaag,
enkele weken later, blijft die energie opsteken. Het zit dus allemaal
goed! Het reizen blijft boeien, ik blijf verbaasd staan van de
landschappen, van de mensen en van de zaken die ik elke dag weer


Maar voor we naar de bergen gaan nog even dit: vroeger, toen er nog
geen elektriciteit bestond en de mensen hoogstens van een stoommachine
gehoord hadden, waren grote delen van Uruguay, Entre Rios en het zuiden
van Brazilië bedekt met heuse palmwouden. Honderden en honderden
kilometers palmbomen, grote en kleine. Vandaag de dag blijft daar aan
de Argentijnse kant een stukje van over en dit gebied werd jaren geleden
omgevormd tot een nationaal park met het zeer toepasselijk toponiem:
´El Palmar´. Ik ben daar enkele weken geleden eens een kijkje gaan
nemen. Zeer speciaal. Een palmenbos, het is toch iets geheel anders dan
een bos zoals wij het kennen. Het geeft een veel meer open
vegetatietype en daardoor kan je genieten van zeer speciale
zonsondergangen met als kleuren: rood, oranje, geel, maar ook violet en
paarsblauw. Sommige van de landschappen lenen zich dan ook perfect voor
postkaartjes, ware het niet dat er bij mijn weten geen postkaartjes van
dit nationaal park bestaan. Ik verbleef op de camping, dicht bij de
rivier Uruguay, die zich nog steeds buiten zijn oevers bevond en die de
grens vormt tussen Argentinië en ... (hoe raad je het?). De camping is er
voor mensen die op zoek zijn naar rust en natuur. Het geheel geeft een
zeer relaxte indruk en wordt opgefleurd door de vele vogels (in alle
kleuren en vormen) en vizcacha´s (zie bij de foto´s) die er hun
thuishaven gevonden hebben. Toegegeven, etensresten zijn een
gemakkelijke manier om te overleven. Ik leerde er Andrés kennen,
een vierenveertigjarige kerel van Sloveense origine uit Buenos Aires
die er van overtuigd was dat Argentijnse vrouwen zoveel mooier zijn dan
Sloveense. Voor de rest had hij ook veel andere interessante praat bij.
Gezellige gesprekspartner met wie ik liters mate gedronken heb. De
regen was trouwens ook weer van de partij en nog niet een beetje! Maar
... mijn tentje hield stand! En dan gebuerde het: net toen ik
wilde vertrekken, brak de hemel open en werd ik genoodzaakt mijn tentje
te drogen in een soort stookkot voor het warm water van de douche. Een
half uur later kwam ik terug: een deel van het tentje was weg! Nog
wat rondvraag gedaan, maar zoals dat steeds gaat, had niemand iets
gezien en dus stond ik daar met mijn mond vol tanden. Wie verwacht nu
dat juist op dat moment en op die lokatie één of andere malloot met je
tentje gaat lopen? Met een deel van je tentje dan nog! Wie pikt er nu
een halve tent! Goed, na mijn uitstap van een maand in Uruguay was ik
dus weer officieel welkom geheten in de Republiek Argentinië en kon ik
weer met gerust hart op weg naar meer avontuur. (Voor zij die eraan
twijfelen: ik heb ondertussen al terug een nieuwe tent, hoor.)

De stad Córdoba viel direct in de smaak. Het centrum is goed onderhouden
en mooi (vele koloniale gebouwen), ´s morgens en in de late namiddag loopt het er rond met schoon volk, excuseer, zeer schoon volk. Nu weet ik waarom Córdoba geroemd wordt voor het vrouwelijke deel van zijn bevolking. Je ogen worden constant gestreeld, je hoofd slaat op zijn minst vijf keer per minuut op hol ...
Hoe Argentijnse mannen deze regelrechte overvloed aan bloedmooie
vrouwen uitleggen? Een beetje zoals volgt: ´Wij zitten hier in
Argentinië met een scheefgetrokken demografische situatie waarbij er
veel meer vrouwen dan mannen zijn en dus is er onder hen meer
Tot daar aan toe. Een beetje een rare uitleg, maar wat
dan volgt, is nog absurder: ´Weet je, voor elke Argentijnse man zijn er
hier negen vrouwen.´
Wat? Zijn die Argentijnse vrouwen zeer gewillig of
is dit een eerder middelmatige uitspraak van de modale Argentijnse
macho? Geen van beide. Ik heb dit mantra meerdere malen door
verschillende personen weten herhalen, onafhankelijk van elkaar. Jaja,
Argentinië zou dus voor 10 procent uit mannen bestaan en voor 90
procent uit vrouwen. Ik weet echt niet waar het vandaan komt, maar ik
heb dit uit zovele monden gehoord ... Wanneer ik hen dan vertel dat dat
gewoonweg niet kan, of er moest een desastreuze oorlog aan vooraf zijn
gegaan die haast alle mannen omlegde, krijg ik een gedesinteresseerd
´en toch is het zo´ te horen. Ik dacht in het begin dat het om een grap
ging, maar blijkbaar geloven velen dit echt! Ondertussen weet ik nog
altijd niet waar dit cijfer vandaan komt. Van die afschuwelijke
Argentijnse TV-kanalen? Echt, het blijft me een raadsel.

Even de draad terug oppikken: Cordoba. Ik verblijf liefst niet te lang in grote
steden (trekken allemaal iets te hard op elkaar) en dus besloot ik na
enkele dagen de Cordobese sierra op te zoeken, vooral omdat ik - zoals
ik hierboven al aanhaalde - die sierra had kunnen waarnemen vanuit de
stad zelf en me dit met een hernieuwde reisziekte had vervuld. En van
dan af tot vandaag heb ik in feite geen moment alleen gezeten ... Eerst
leerde ik Lisandro en Rodrigo kennen op de ´playa de los hipis´, het
hippiestrand dus. Het is een wit strand aan een rivier op zo´n 60
kilometer van de stad Córdoba waar dus een aantal hippies wonen (in
tenten). Sommigen leven er al twee jaar. Wel, ´hippies´ zijn het niet
echt. Ik zie ze eerder als leeglopers, ze doen werkelijk niks. Het
betreft meestal rijke fils-à-papa die zich van de maatschappij afkeren
en als (drugsnemende) hermieten gaan leven. Wanneer je met hen praat,
weten ze je te vertellen hoe moeilijk het leven er is en hoe ze soms
van de honger gedwongen worden op iguano´s te jagen. Pikant detail:
wanneer onze vrienden écht in de problemen zitten, is er natuurlijk de
geldkraan van papa en in de winter gaan de meesten onder hen trouwens
gewoonweg naar huis. Ik heb dus een beetje mijn twijfels bij hun
´alternatieve´ levensstijl. Het is het soort mensen dat alleen
vriendelijk tegen je is wanneer ze iets van je nodig hebben. Een beetje
een ´The Beach´-sfeertje, voor zij die de film kennen. Maar dus waren
er op dat moment eveneens Lisandro en Rodrigo, twee studenten
diergeneeskunde die enkele dagen naar het rivierstrand waren afgezakt
in een poging om te stoppen met roken. Je kan je geen betere
wandelpartners voorstellen, want om niet aan de sigaret te hoeven te
denken, wilden ze zich bezighouden met wandelen in het kwadraat.

En dus vertrok ik met deze twee kerels op lange wandeltochten waarbij we
op momenten recht door de struiken en de stekelvormige planten moesten
bij gebrek aan een duidelijk pad. Het ging steeds bergop en bergaf; een
echt avontuur waarbij je nooit wist of je ooit op iets terecht zou
komen dat op een wandelpad leek of je daarentegen voor een afgrond van
vijftig meter diep zou komen te staan. Uiteindelijk bereikten we op één
wandeling dezelfde rivier als die van de playa de los hipis, maar dan
een aantal meanderbochten hogerop, waar we waarlijk witte, maagdelijke
strandjes aantroffen langsheen het doorzichtbare, kristalheldere water.
Echte miniparadijsjes, des te meer omdat er haast nooit iemand kwam. In totaal
verbleef ik een tweetal dagen op het hippiestrand, een werkelijk prachtige plek
weggedoken achter een heuvel.

Vandaar vertrok ik dan naar het nationaal park ´Quebrada de los condoritos´. Een ´quebrada´ is een soort afgrond, een breuk in het landschap. ´Condorito´ is het
verkleinwoord van ´condor´. De titel van het nationaal park doet ook in
dit geval de realiteit alle eer aan: het betreft een soort afgronden
die een diepe vallei vormen waarin majestueuze condors rondvliegen.
Toen ik naar de ingang van het park wilde liften, bleken maar liefst vijf mensen
hetzelfde idee te hebben. Dat werd dus liften met zessen. En het
grappigste ervan was dat het om twee afzonderlijke groepjes mensen
ging: Pablo en Belen waren een koppel op bezoek bij hun boezemvriend
Edu (een ´echte´ hippie die leeft van ´batics´, een soort tekeningen op
textiel die hij verkoopt - heel mooi!); Alex uit Colombia en Cédric uit
Duitsland waren twee vrienden op doorreis. Met deze olijke bende namen
we uiteindelijk de bus tot aan de ingang van het park waar we Gimena,
een Cordobees meisje leerden kennen, en met zijn zevenen wandelden we
in een prachtig boomarm landschap tot aan de camping in het park zelf.
Iedereen had een beetje eten bij waardoor we niet omkwamen van de
honger. Twee dagen wandelden we in het park. Spijtig genoeg zagen we
maar enkele condors van ver, maar de omgeving zelf maakte veel goed. En
waar we de eerste dag niet veel konden zien vanwege de mist, konden we
de tweede dag het hele gebergte rondom ons zien. Een prachtige plek
waar je met de glimlach op je gezicht al het moois aanschouwt,
verwonderd van weer maar eens die overvloed aan pure natuur. En met die
zes anderen: 100 por ciento buena onda! (Zoiets als: 100 per cent
positive vibes.)

Vervolgens was mijn plan om verder te reizen naar de dorpjes aan de andere
kant van het gebergte, maar Edu overhaalde ons om hem en Pablo en Belén
te vergezellen naar zijn huis in de natuur, op zestien kilometer van
Cosquín, het meest nabije dorp. Cédric en ik zagen dat wel zitten!
Uiteindelijk zouden we negen dagen in zijn huis verblijven, een heel
relaxte periode. (Alex, de Colombiaan, besloot plots, om redenen die we
niet goed begrepen, alleen verder te reizen.) Toen we ´s avonds laat in
zij huis aankwamen was de sfeer direct gezet: Edu liet enkele
afgebroken takken van een marihuanaplant zien: ´Voor iedereen en voor
vrij gebruik´ waarop hij in een schaterlach uitbarste. Meer dan een
week lang leefden we daar tussen de natuur in relatief precaire
omstandigheden. Als we wilden eten, moesten we hout gaan sprokkelen in
de omliggende bossen. Er was geen elektriciteit, WC´s doorspoelen deed
je met een emmer water. Ikzelf zou niet zo ver van de bewoonde wereld
willen leven, maar als vakantie is het natuurlijk erg de moeite. Verder
waren er genoeg mogelijkheden om te wandelen in de omgeving. Meermaals
trok ik er op uit met Cédric en Tupa, de hond van Edu - steeds weer
prachtige wandelingen. Ik ben echt geen hondenfan maar die Tupa is toch
wel een erg grote uitzondering. Tijdens die dagen wisten we elkaar
natuurlijk ook heel wat te vertellen, leerde ik enkele Argentijnse
kaartspelen en leerde ik Gimena, die na enkele dagen ook afkwam,
jongleren. Verder heb ik ook een keer koninginnetaart gemaakt die er
in de smaak viel en kwamen de ouders van Belén af. Vanaf dan werd
natuurlijk meermaals het vuur aangestoken en was het al barbecuen wat
de klok sloeg. Na negen dagen was het echter welletjes geweest. Pablo,
Belén en hun ouders vertrokken, alsook Gimena en dus bleven Cédric en
ik alleen bij Edu achter. Raar hoe een reis soms kan gaan. Op een dag
leer je enkele mensen kennen en zonder je het zelf door hebt, breng je
er enkele weken mee door. Het afscheid valt dan natuurlijk ook
zwaarder, maar goed: je denkt dan vooral aan de mooie tijd die je met
die mensen hebt doorgebracht. Ik moet me toch telkens weer
aanpassen wanneer ik weer alleen ben na enkele dagen met sympathieke
mensen te hebben doorgebracht. Maar ... Cédric, de Duitser dus, en ik
besloten samen een stuk verder te reizen aangezien we toch dezelfde weg
opgingen (naar het noorden) en dus viel het afscheid wat minder zwaar.

´Capilla del Monte´heette de volgende bestemming: bergkapel. Capilla is een
stadje aan de noordkant van de Cordobese sierra en is vooral bekend
wegens het feit dat er zogezegd ufo´s zijn waargenomen op de Uritorco,
de berg die magistraal boven het dorp uitsteekt. Het is dan ook een
verzamelplaats voor allerlei zweverig volk en Cédric en ik waren wel
eens benieuwd wat dat zou geven, zo´n ufo-dorp. Zweverig volk vonden we
er niet al te veel terug, ondernemend volk des te meer. Het is te
zeggen: nogal wat inwoners maken gebruik van de specifieke
naambekendheid van het stadje om toeristische diensten aan te bieden.
De namen van de massagezalen, restaurants of galerijen hebben vaak iets
met de science fictionwereld te maken, maar ook niet meer dan dat.
Capilla is toeristisch, maar gelukkig is het niet overdreven. Het
blijft allemaal binnen de perken en eigenlijk is het best grappig, al
dat ufo-gedoe waar maar een klein percentage van de bevolking echt in
gelooft. Vele mensen zijn er wel van overtuigd dat er een speciale
´energie´ over de Uritorco hangt, dat je die ´energie´ kan voelen, dat
het een magische plek is enzovoort. Toch wel enige zweverigheid dus.
Nu, het moet gezegd, hoe de Uritorco boven Capilla del Monte uitsteekt:
het is echt wel indrukwekkend! Plus: de bergen die achter de Uritorco
liggen zijn totaal onbewoond en met het bergklimaat geeft dit een
zekere magische indruk. Je voelt dus een andere ´energie´ dan
die je in bijvoorbeeld een stad met zijn veel verkeer en geluid zou
voelen. Cédric en ik besloten de Uritorco te beklimmen tot aan de top.
Naast het feit dat we iets te belachelijke grappen op de weg aan het
maken waren, was het een stevige beklimming tot aan de windrijke top.
Maar ufo´s, marsmannetjes en dergelijke kregen we niet te zien. In
plaats daarvan wandelden we bovenaan met onze hoofden letterlijk in de
mist. Op de terugweg dan lieten de ufo´s het wederom afweten, maar,
woaw!, plots liep daar een tarantula ter grootte van een handpalm voor
onze voeten rond! En het is nog niet gedaan! Toen we al bijna beneden
waren angekomen, stonden er een vijftal mensen in een rij te wachten.
Toen ik de laatste in de rij vragend aankeek, antwoordde hij met slechts één
woord: ´Vibora´ (slang). Naast het pad zat inderdaad een heuse
ratelslang (van acht jaar oud zou zo blijken) het pad onveilig te
maken. Iemand had per gsm een kerel uit het dorp opgeroepen en tien
minuten kwam die met zijn hond en een lange wandelstok om het gevaarte
te verwijderen.

Cédric en ik waren er getuige van hoe de brave man op zijn dode gemak de
ratelslang verwijderde. De slang ratelde als gek en viel de wandelstok
herhaaldelijke malen aan waardoor het rubberen ronde schijfje aan de
onderkant van de stok vol met slangengif kwam te zitten. Maar de kerel
slaagde in zijn opzet: de ratelslang weghalen van het pad, het
struikgewas in. Ufo´s hadden we dus niet gezien, maar een tarantula
en een ratelslang: veel hadden we niet te klagen...

Cédric moest dan de volgende dag naar het ziekenhuis waar ze een larve van één of andere Braziliaanse vlieg uit zijn huid moesten halen. Achteraf
vertelde hij me dat die larve wel twee centimeter lang was! En dat zat
dus zo maar enkele weken onder de huid van zijn rug ... Ikzelf huurde
diezelfde dag een mountainbike die min of meer normaal functioneerde en
reed 22 kilometer heen en terug, maar vooral bergop en bergaf, naar San
Marcos Sierra, een slaperig dorpje aan het uiteinde van de Cordobese
sierra. Veel prachtige rotsformaties onderweg, een brandende zon.
Eigenlijk had ik het allemaal wat onderschat en liep ik iets op wat op
een zonnesteek lijkt: koortsigheid, rillingen ... In San Marcos zelf loopt er een riviertje naast het dorp af met door die rivier de weg naar Cruz del Eje, het meest nabijgelegen dorp. Het water loopt over de weg, en dit creëert een soort miniwatervalletje daar waar het water van de weg afloopt. Aangezien ik het heel warm had, besloot ik wat onder die watervalletjes te gaan zitten. Heerlijk fris
water, zalig om wat onder te gaan zitten met die hitte. Zonder dat ik
het wist, kwam er echter een auto voorbijgereden en net toen ik mijn
bril terug wilde opzetten, werd ik door een golf water overspoeld waardoor mijn
bril van mijn gezicht geslagen werd. En die zagen we nooit meer terug
... De tweeëntwintig kilometers terug moesten aldus zonder bril gedaan
worden, wat uiteindelijk wel meeviel. Het was echter de zwaarte van de
tocht die mij velde. Tegen dat ik aan de camping onder de Uritorco
aankwam, was ik werkelijk uitgeput, compleet buiten adem, volledig
afgemat. Desondanks sliep ik die nacht niet al te best. Zouden de immer aanwezige ufo's negatieve energiestralen mijn richting uitgestuurd hebben?

De volgende dag dan keerde Cédric terug en samen  zouden we naar Valle de la Luna gaan liften, een vallei driehonderd kilometer verderop. Dat bleek om twee redenen gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste was ik nogal koortsig en had ik bijgevolg niet al te veel zin om naast te baan te staan liften. Maar goed, soms moet je op je tanden bijten en doorzetten. Ten tweede echter bleek het onmogelijk om te liften. Niemand stopte om ons mee te nemen! Urenlang stonden we daar naast de baan te koekeloeren. Het mocht allemaal niet helpen. En dus besloten we dan maar, puur uit miserie, een bus te nemen naar Cruz del Eje, het eerstvolgende dorp, om daar ons geluk te gaan beproeven. In de bus leerden we nog een bont reizigersvolkje kennen, een paar kerels uit Buenos Aires en een meisje uit Frankrijk die in Cruz del Eje een aansluiting namen naar San Marcos Sierra, het dorpje waar ik de vorige dag naartoe was gefietst en waar ik dus mijn bril was kwijtgeraakt. Bijna nog lieten Cédric en ik ons verleiden om met hen mee te reizen, aangezien er die avond een reggae-optreden bleek te zijn op het centrale pleintje van het dorp. Maar de koortsigheid noopte me om die avond een bed op te zoeken om eens goed te slapen en ook Cédric besloot in Cruz del Eje te blijven, waar overigens voor de rest niks te zien valt. Zo kwamen we bij een heer van zesenzestig jaar terecht die kamers verhuurde ... en wat voor één! Bovendien verhuurde hij die kamers voor een vriendenprijsje (omgerekend 5 à 6 euro per persoon) en lulden we met hem tot één uur 's nachts over een heleboel onderwerpen. Erg interessant allemaal. De man had al op negenentwintig verschillende plaatsen geleefd en was recentelijk op pensioen gegaan (slechts een kleine honderd euro per maand!) en om zijn kas wat bij te spijsen repareert hij kookfornuizen en verhuurt hij dus kamers. Verder wist hij ons nog iets interessants te vertellen wat mij in het bijzonder bijbleef en waarin hij - achteraf bekeken - wel gelijk heeft: 'Hier houdt Europa op, jongens. Vanaf hier treden jullie Zuid-Amerika binnen.'

Het is inderdaad zo dat de laatste twee provincies waarin ik aan het rondreizen ben, La Rioja en Catamarca, toch wel erg verschillen van het Argentinië dat ik tot nu kende. Alles lijkt veel meer op het Zuid-Amerika zoals ik het tijdens mijn vorige reis leerde kennen. De mensen zien er veel meer Zuid-Amerikaans en minder Europees uit, ze zijn minder grootsprakerig en druk, de algemene ontwikkelingsgraad ligt beduidend lager, het levensritme ligt precies ook een stuk lager. Daarenboven is het opvallend hoe het landschap veranderd is. De Cordobese sierra heeft beduidend veel van Zuid-Europa weg. Wanneer je echter de grens met La Rioja overschrijdt, wordt het landschap veel dorder en woestijnachtiger, precies Mexico. Verder reis je steeds tussen erg hoge gebergtes in met prachtige geologische patronen en af en toe knotsgekke rotsformaties, met daartussen valleien die steeds van één punt naar een ander blijken af te dalen, als een biljarttafel die je een beetje optilt. Een heel apart landschap dus ...
... een landschap dat onder meer goud en zilver verbergt. In La Rioja zijn enkele gemeenschappen in een strijd verwikkeld met een Canadese ontginningsmaatschappij, Barrick Gold Corporation, die, zoals je kan vermoeden, dat goud wil ontginnen om het naar het noorden te exporteren. Ik heb in de stadjes Chilecito en Famatina met nogal wat mensen over die mijn gesproken en iedereen heeft natuurlijk zijn eigen opinie, maar enkele constanten heb ik wel kunnen optekenen. Barrick Gold heeft een twaalftal jaar geleden de licentie overgekocht van een Argentijnse ontginningsmaatschappij, die de licentie in de jaren '90 verkregen had (de jaren '90 werden gekenmerkt door een forse privatiseringspolitiek die uitmondde in de crisis van 2001). Goud ontginnen zou eventueel kunnen zonder te veel ecologische overlast te bezorgen, maar het ontbreekt aan controlemechanismen en de Argentijnse politici zijn te gemakkelijk ompkoopbaar. Nu, bedrijven als Barrick Gold zijn juist geïnteresseerd in het ontginnen van goud in Argentinië JUIST OMDAT ze er strenge richtlijnen, van toepassing in landen als Canada (en ook in Europa), kunnen omzeilen. Water is in een droge streek als La Rioja een schaars goed en dit vormt het tweede probleem. Om het goud te ontginnen en het te zuiveren is heel veel water nodig, dat nu gebruikt wordt voor de landbouw (onder meer wijnbouw) in de streek. Er is dus een soort gevecht om water bezig. Bijkomend probleem is dat er geen garantie is vanwege Barrick Gold dat ze het vervuilde water zullen zuiveren. Het is in Argentinië te gemakkelijk om politici om te kopen en dus regelt het probleem zich voor het Canadese bedrijf als vanzelf. Bijkomende weetjes: op alle goud dat geëxporteerd wordt, zou slechts 3 procent belastingen moeten worden betaald. Anders gezegd: het Canadese bedrijf gaat met 97 procent van de winst lopen, kapitaal dat het land verlaat. Als werkkrachten zouden slecht betaalde Bolivianen worden ingehuurd en het bedrijf investeert niks, nougabollen in de streek. Als je dan nog weet dat de opperyankee himself, een zekere George W. Bush, hoofdaandeelhouder is van Barrick Gold, is het hek natuurlijk helemaal van de dam en begrijp je het wantrouwen van de plaatselijke bevolking nog meer. En dus is er verzet en is de mijn nog steeds niet open. Maar hoe lang nog? De heren van Barrick Gold dreigen via hun ongetwijfeld zeer lepe advocaten met zeer hoge boetes indien hen belet wordt de mijn te ontginnen. Ik ben wel benieuwd waar dit naartoe zal gaan, hoewel je in feite al op voorhand weet wie aan het kortste eind zal trekken, want wie is er in godsnaam opgewassen tegen de machine van multinationals? Het heeft iets sarcastisch: dit soort bedrijven komt van landen waar ze zich aan een hele waslijst aan regeltjes moeten houden (gelukkig maar) en laten hun echte gelaat zien aan de andere kant van de aardbol waar dat soort controlemechanismen slechts heel precair bestaan, met alle gevolgen vandien. Het zijn de bedrijven van die regelneeflanden die hier komen genieten van de totale afwezigheid van dit soort regeltjes die zouden moeten dienen om de rechten van de plaatselijke bevolking te beschermen ...en they couldn't care less. Het is triest ...

Maar laten we positief eindigen! Al bij al genomen is het een voorrecht om door deze streken te reizen. Die ruwe natuurpracht kom je niet overal tegen en al zeker niet in Europa. Het is een vijandige omgeving, het water is schaars, de zon brandt fel, hier en daar is er een beetje vegetatie. Fascinerend. En zeggen dat mijn volgende etappe de Atacamawoestijn in Chili zal worden, oftewel nog droger, nog vijandiger, nog schaarsere vegetatie. Eén en al dorheid, de droogste plek op aarde (geen gezever!). Ondertussen blijf ik genieten van de Argentijnse gastvrijheid en levenslust, van enerzijds de goedgeluimdheid en anderzijds het typisch Argentijns geklaag en gezaag, van de robuuste, trotse oudjes en de beeldschone deernes in dit land. Soms heb ik het gevoel dat je drie levens nodig hebt om dit immense land te doorkruisen. Ik groet u allen uit Fiambala, de laatste halte voor de grens met Chili, toch nog een slordige tweehonderd kilometer hiervandaan. Het belooft weer interessant te worden. Nu laat ik het initiatief aan jullie om mij te vertellen wat er in België gebeurt. Het beste en hopelijk kunnen jullie van de lente genieten!


De warmwaterbronnen van Arapey (Uruguay), barbecuen geblazen met Dario en Wilson. 


 De toffe mensen met wie ik mijn tijd in de warmwaterbronnen van Arapey heb doorgebracht.


In het nationaal park El Palmar (Argentinië). Een vizcacha, heel grappige beestjes die in het donker rondom je lopen en onderling veel vechten.

046 blog

 Een zicht in het nationaal park El Palmar.


 Nog een zicht in het nationaal park El Palmar.


Overal in het nationaal park El Palmar kom je capybara's tegen, de grootste knaagdieren ter wereld.


 El Palmar, postkaartgewijs.


 In de auto met Andres, met wie ik een mooie tijd heb doorgebracht.


 Met Dario en zijn vrouw Andrea in de buurt van Chajari in de provincie Entre Rios (Argentinië)


 Op dezelfde plek, weer maar eens een onvergetelijke zonsondergang.


 Favito en Marco, de twee zonen van Dario voor hun huis. Heel toffe ventjes.


Het papegaaitje van de familie Raimundo (de familie van Dario) die op mijn bil een boodschapje heeft achtergelaten. 


 Eén van de vele koloniale gebouwen in Cordoba Stad.


 Playa de los hipis.


 Een ander zicht in de buurt van het playa de los hipis.


 Met Rodrigo en Lisandro op wandeltocht, bergen en veel water!


 Avontuur, van steen tot steen springen met het heldere water dat voorbijstroomt. 


 Op een maagdelijk strandje aangekomen.


 Quebrada de los Condoritos, zalige plek!


De eerste dag in de quebrada de los condoritos. Er waren veel wolken, maar dat zorgt ook voor erg mooie effecten. Op de foto zie je Edu, Cédric en Gimena.


 Quebrada de los Condoritos.


 En toen trokken de wolken weg. Op de foto zie je van links naar rechts Pablo, Belen, Alex, ikzelf, Gimena en Edu. Buena onda!


 Quebrada de los Condoritos.


 Zalig om daar wat rond te dalken!


 ... maar ge moet natuurlijk vooral zien dat ge niet naar beneden stuikt, anders zijt ge voer voor de condoritos.


 Met Tupa op stap in de buurt van het huis van Edu.


 Nog een foto in de buurt van het huis van Edu.


 Vanuit het huis van Edu, een onweerswolk. Deze wolk veranderde steeds van kleur door de bliksemschichten.


 Mijn leerlinge Gimena met de jongleerballen.


 Cédric geniet van een aantal uurtjes in mijn hangmat.


 Tijdens een wandeltocht in de buurt van het huis van Edu. Wat je niet ziet, is dat het daar vol staat van de stekelvormige planten, schrammen!






 De top van de berg Uritorco, velen laten er een polsbandje achter. Zou dat zijn om de marsmannetjes gelukkig te maken?


 In de buurt van de Uritorco, Capilla del Monte, provincie Cordoba.



Ratelslang! Oppassen geblazen. En dat staartje, dat ratelt erop los.





 Rotsformaties tussen Capilla del Monte en San Marcos Sierra.


 Crazy Horse, een artisanaal gebrouwen biertje uit de streek van Cordoba (denk ik). Verbazingwekkend goed!




21:21 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Het kleine broertje


Eergisteren lifte ik van Montevideo, de hoofdstad van Uruguay, naar Paysandú, een stad aan de grens met Argentinië, en geraakte ik aan de praat met de bestuurder van de auto, Daniël. De man is ingenieur en zetelt in de directie van één van de grootste stuwdammen van zijn land, die van Salto Grande. En wat bleek? Hij had enkele jaren geleden een week in Gent gezeten, aangezien zijn vrouw, die aan de universiteit van Gent heeft gewerkt in het kader van een uitwisselingsprogramma, er een jaar doorbracht. Ze werkte blijkbaar aan de faculteit Biowetenschappen aan de Coupure. Grappig om hier met iemand te spreken over de stad waar je zelf meerdere jaren van je leven hebt doorgebracht. De man kende relatief veel over België; hij wist zelfs wat over de huidige politieke situatie in ons land, iets waarvan de meesten hier van toeten noch blazen iets van afweten. (Gelijk hebben ze, trouwens.) En ... wat ik ook vooral interessant vond, was zijn opmerking dat België het Uruguay van Europa is. Interessant, omdat ikzelf ook al min of meer bizarre overeenkomsten heb bemerkt tussen België en Uruguay. 

Welke? Wel, de belangrijkste is misschien wel dat Uruguay een klein landje is dat in de schaduw leeft van zijn twee grote buren, Brazilië en Argentinië, landen die wereldwijd bekend zijn, landen die in het brein van zoveel mensen gegrift staan als exotische bestemmingen die ze in hun leven toch ooit één keer willen bezoeken. Zo valt ook België in de mentale ruimte van veel Zuid-Amerikanen in het niets tegenover Frankrijk (le pays d´amour), Nederland (Amsterdam!) of Duitsland (een land waar alles op rolletjes loopt). België? Ja, wel eens van gehoord. Ik heb het al zo vaak gezien: Zuid-Amerikanen die geïnteresseerd zijn in iedereen die van Europa komt, maar als je dan zegt dat je van België komt, staan ze daar een beetje met hun mond vol tanden te wezen ... België, dat interesseert werkelijk niemand, vooral omdat ze er zich geen voorstelling van kunnen maken. Zo vraag ik u, lezer, ook: wat weet u eigenlijk over Uruguay. Ik moet eerlijk zijn dat ik er ook niet veel over wist vooraleer ik hier de eerste stap op de pampabodem zette. 

Uruguayanen kennen net als wij hun plaats in de geglobaliseerde wereld en weten dat ze niet het centrum van die wereld zijn, iets waar een zeker percentage van de Argentijnse (en volgens meerdere bronnen ook de Braziliaanse) bevolking wel van overtuigd schijnt te zijn. Uruguay is cultureel beïnvloed door zijn twee buren, vooral door Argentinië dan. Echter, het is het enige land in Spaanssprekend Amerika dat ik bezocht waar veel naar Braziliaanse muziek wordt geluisterd, en niet alleen naar samba! Verder lijkt het carnaval in Montevideo wel een beetje op dat van Rio de Janeiro, maar dan waarschijnlijk een rustige variant ervan. Verder is het cliché hier dat de Uruguayaan de hele wereld kent vooraleer hij zijn eigen land ontdekt. Net als wij, Belgen, hebben de Uruguayanen de neiging om te kijken wat er zich buiten hun eigen grenzen afspeelt en niet enkel naar de eigen navel de staren. Weinig extreem nationalisme, een gevoel zo van: ´Het is tof om in dit land te wonen ...´ Waar kennen we dat nog van? Tegelijkertijd weet een Uruguayaan veel beter wat er zich afspeelt in zijn buurlanden dan omgekeerd. Ook vergelijkbaar, want vraag maar eens aan de gemiddelde Nederlander of Fransman wat er zich bij ons afspeelt.     

Ook in het ontstaan van de twee landen zie je een merkwaardige parallel. Uruguay is verrezen uit de angst van de twee grote buren voor elkaar. Uruguay moest aan de oevers van de Río de la Plata een buffer vormen tussen Argentinië en Brazilië. Of hoe je het ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden in 1815 en de afsplitsing van ons landje in 1830 ook alleen maar kan verklaren vanuit de zorg om het politiek-territoriale evenwicht in Europa te behouden. Het zou een Engelsman zijn geweest die de oplossing ´Uruguay´ heeft bedacht als compromis tussen de twee landen. Het wordt nog sterker: ik heb me gisteren laten vertellen dat het diezelfde Engelsman is geweest die ervoor gezorgd heeft dat de Europese grootmachten België als onafhankelijke staat hebben erkend. Ik zou dit eens moeten checken, maar onmogelijk is het niet, gezien de koppositie die Engeland in de toenmalige wereldorde innam en het feit dat de gebeurtenissen zich in hetzelfde tijdsbestek hebben afgespeeld. België en Uruguay zouden zo dus twee landen zijn die hun bestaan te danken (of te wijten?) hebben aan dezelfde Britse onderdaan. Interessant, nietwaar? 

Goed, voor zij die dat allemaal niets kunnen schelen, wil ik nog even wijzen op twee andere merkwaardige overeenkomsten: één, de hoofdsteden en twee, het liften. De hoofdsteden: wanneer je foto´s ziet van het Montevideo van het begin van de twintigste eeuw, zie je veel statige gebouwen en veel art déco. Vergelijk je die foto´s met hoe diezelfde plekken er vandaag bijliggen, dan kan je niet naast de algehele wanorde kijken. Het is te zeggen: er blijven vaak nog elementen van het toenmalige Montevideo over, maar die zijn in de loop van de tijd vermengd geraakt met jongere stijlen, denk: betonnen blokken en aanverwanten. Het merkwaardige is dat al die stijlen door elkaar lopen, zoals dat in Brussel het geval is. Montevideo heeft blijkbaar van eenzelfde (gebrek aan) stedelijke planning te lijden gehad. Vaak denk je: wat een raar georganiseerde stad, maar vol met juweeltjes. Een gevoel dat me telkens overkomt wanneer ik in Brussel ronddool. 

En dan nog het liften: het zal sommigen onder jullie wel verbazen dat ik, na al mijn liftervaring, stel dat in Europa uitgerekend België het beste land is om in te liften ... jawel! Nu, ik vraag me af of Uruguay datzelfde land in Zuid-Amerika is. Ik heb hier al enkele keren mijn duim in de lucht gestoken en telkens werd ik snel meegenomen. Maar goed, misschien heb ik tot nu toe gewoonweg hoerenchance gehad. 

Zo heb ik ondertussen al een groot deel van dit land doorgelift, rustig en op het gemak. En Uruguay heeft wel wat te bieden. Toegegeven, de ongelooflijk spectaculaire vergezichten die ik enkele maanden in Patagonië aanschouwde, liggen reeds ver in het geheugen. Hier vind ik daarentegen groene, rollende heuvels waarin koeien en ander vee rondgrazen, mooie stranden (aan rivieren en aan de oceaan) en enkele stuwmeren. Het is hier hoogseizoen wat wil zeggen dat veel Uruguayanen (en Argentijnen) op vakantie zijn aan de kust. Er zijn enkele badsteden die veel van Benidorm weghebben, andere zijn dan weer toegespitst op het hogere segment van de bevolking met alle protserigheid die daarbij hoort, maar daarnaast vind je ook kleine vissersdorpjes met daarrond duinen, zodat je je al snel in een woestijn aan zee waant. Die dorpjes zijn op dit moment eveneens drukbevolkt, maar het is een ander soort volk dat erop af komt: heel relaxte en ongecompliceerde sfeer, veel leuke mensen, ´s avonds feest en hier en daar optredens ... hier noemen ze dat hippiesfeer. (daarbij zeggende dat het woord ´hippie´ hier in ruimere context wordt gebruikt dan bij ons). Jawel, de kust was een voltreffer! Zo gingen Lorenza en Steffano (Italië), Liset (Peru) en ikzelf van het ene plekje naar het andere. Uitschieters waren Barra de Valizas, een ´hippiedorpje´zoals hierboven beschreven, en Cabo de Polonio, ook al een hippiedorpje (zonder licht) waar je zeehonden kan waarnemen (je kan ze tot op een meter benaderen!) en waar Manu Chao zelve een huis schijnt te bezitten. Cabo de Polonio is een kaap in de zee waarop dus een dorpje ligt met veel vrijheid en blijheid. Er zijn verder prachtige stranden en wanneer wij er waren, superhoge golven! Toch wel één van de uitschieters op deze reis. 

Een andere uitschieter was San Gregorio de Polanco, een dorpje in het geografische midden van Uruguay. Het ligt aan een stuwmeer aan het einde van een regionale weg. Wat maakt dit dorpje nu zo uniek? Moeilijk te zeggen, maar laat me een poging ondernemen. Beeld je in: een slaperig dorpje met geschilderde huizen aan een meer, een camping aan het begin van een schiereiland waardoor je omringd wordt door water, zalig weer (ook de regen was zalig), witte stranden met veel bomen om je hangmat aan op te hangen, ´s avonds een verfrissende bries die van over de rivier / het stuwmeer komt aanzetten, een totale afwezigheid van muggen, een opkomende volle maan terwijl je aan de andere kant een rode zon ziet ondergaan, enzovoort! Maar wat mijn verblijf van tien dagen écht speciaal maakte waren de mensen met wie ik op de camping zat. Er waren namelijk enkele families aanwezig uit Uruguay zelf, uit Argentinië en eentje uit Oostenrijk, en iedereen had wel iets interessants te zeggen. Zo werd mijn verblijf aldaar ook een uitwisseling van ideeën en kwam ik beter te weten welke topics de denkende, reflecterende Argentijn / Uruguayaan bezig houden. Die zijn vooral het geklungel van de politieke klasse en de toenemende onveiligheid die het sociaal leven meer en meer lam dreigen te maken. Buenos Aires wordt steeds weer voorgesteld als een soort Babylon waar geweld en terreur heersen. Nu, alles is relatief. De stad van de tango is bijlange niet de onveiligste stad waar ik ooit geweest ben, maar volgens de locals was het er in het verleden veel veiliger. Ik denk dat één en ander ook wel opgeklopt wordt door de media, want als je naar het Argentijnse ´nieuws´ (bewust tussen aanhalingstekens) op TV kijkt, dan gaat het urenlang over overvallen, vendetta´s en dergelijke, zo lang er maar bloed bij aan te pas komt. 

In Uruguay dan weer is de recentelijke verkiezing van Mújica, een ex-guerrillero die nu net president geworden is, een hot topic. Het is de tweede linkse regering op rij. Voor 2005 had Uruguay nooit een echt linkse regering, maar nu is het dus de tweede op rij. Vele mensen met wie ik spreek zijn erg opgetogen over Mújica en zijn links front (het ´Frente Amplio´ - het ´Breed Front´, een verzameling van partijen die het hele linkse spectrum van de politiek bezetten). Ik hoor vaak dat de dingen de laatste vijf jaren erg verbeterd zijn, dit in tegenstelling tot Argentinië waar ik eigenlijk alleen maar negatieve zaken hoor over hun regeringsleiders. Het is interessant om te zien welke weg Latijns-Amerika inslaat. Steeds meer landen krijgen een linkse regering (Chili is echter het tegenvoorbeeld met de recentelijke aanstelling van een rechtse, VS-vriendelijke president), maar de verschillen in aanpak zijn groot tussen de landen. De linkse trend die zich doorzet is bijlange niet altijd een nabootsing van Chavez´ Venezuela, hoewel dat land natuurlijk wel de trendsetter was. Mújica was gisteren nog op TV. Hij hield een toespraak voor een groep ondernemers om hen duidelijk te maken dat ze niet moeten vrezen om onteigend te worden of om plots twee keer zoveel belastingen te moeten betalen. Hij schijnt dus veel gematigder te zijn in zijn aanpak dan Chavez. Maar goed, nu nog de uitwerking. Natuurlijk hoor je hier ook de andere kant van het verhaal: opmerkingen die vergelijkbaar zijn met uitspraken die je zo vaak bij ons hoort: ´Nu ga ik meer belastingen moeten betalen om mensen te onderhouden die niet willen werken.´ - ´Met de linkse regering hebben alleen de delinquenten nog maar mensenrechten.´ ...

In San Gregorio, daar op de camping, lulden we er uren op los, tijdens de middag in de hangmat of ´s avonds onder de volle maan die reflecteert in het water van het stuwmeer, bij één of meerdere potten bier. Zalig! Alex, het mannelijke hoofd van de Oostenrijkse familie had eveneens een hele hoop interessante dingen te zeggen. Hij is een soort profesor Barabas. De man heeft in Oostenrijk het eerste energieloze huis gemaakt: al zijn elektriciteit haalt hij uit zonnepanelen op zijn dak (hij verkoopt zelfs twee derde van de opgewekte energie door aan de Oostenrijkse staat). Verder is het in zijn huis steeds 21 graden, zonder gebruik van chauffage of airconditioning. Hij heeft ons op een avond uitgelegd hoe dit in zijn werk gaat. De belangrijkste kernwoorden zijn isolatie en verluchting. Ik bespaar jullie de godganse uitleg, maar blijkbaar heeft hij dat toch voor elkaar gekregen. Meer dan dat: wanneer hij na een anderhalf jaar reizen met zijn familie terugkeert, wachten hem een hele hoop nieuwe projecten. Blijkbaar werkt zijn concept dus wel. Je hebt, eeuwig knelpunt, wel heel wat geld nodig voor zo´n huis. Barabas heeft eveneens een website: http://www.z-haus.at/. Bouwlustigen moeten er maar eens gaan kieken ...
Goed, terug naar de reis ... Na tien dagen San Gregorio keerde ik terug naar Montevideo om er naar de llamada´s te gaan. Dat zijn carnavalsoptochten waarbij sexy, schaars aangeklede en met pluimen gedecoreerde dames dansen op ritmes die aangegeven worden door een leger van drums. Verschillende groepen trekken door de straten, geflankeerd door een menigte die toekijkt, meeklapt en -danst. 
Ja, inderdaad, het doet nogal denken aan het beeld dat we hebben van het carnaval van Rio, hoewel - ik heb het al aangehaald - dat laatste waarschijnlijk veel uitbundiger is.
Verder waren er ook murga´s, een soort van mengeling van cabaret, a capellazang en theater. Verschillende groepen (veelal mannen) treden op en nemen met veel humor de dagdagelijkse realiteit op de korrel. De murga´s waren eigenlijk nog veel meer de moeite dan de llamada´s, het zijn echt prachtig opgezette shows waaraan de groepen het hele jaar werken. De uniforms die gebruikt worden geven blijk van echt meesterschap. Hoewel ik natuurlijk bijlange niet alle grappen begreep (ook al omdat er vaak een grondige kennis van het Uruguayaanse reilen en zeilen wordt verondersteld), heb ik toch wel vaak strijk gelegen van het lachen. Maar ... zoals ik al opmerkte, is het niet enkel humor. Elke murga vertelt ook een verhaal, vaak erg origineel. Als je ooit rond carnaval in Montevideo moest zijn, een echte aanrader! 
In de stad verbleef ik in het appartement van Mauricio, een kerel die heel actief is in couchsurfing (voor de leken onder jullie: een soort moderne internetversie van huisruil). Elke nacht verbleven er dan ook 4 à 6 personen, wat tot enig plaatsgebrek leidde, maar wat toch wel heel plezant was. Via Mauricio leerde ik ook een hele hoop Montevideaanse vrienden van hem kennen. Hij organiseerde namelijk een feestje toen ik er was. Bleek dat de gasten allemaal mensen zijn die bij elkaar in de lagere school hadden gezeten en die zich via facebook terug waren tegengekomen. De facebookgeneratie is internationaal!
Ondertussen zit ik dus in Paysandú. Ik ben hier een bezoek aan het brengen aan een familie die ik in San Gregorio heb leren kennen. En zo blijven we dus bezig en bezig, want ook aan de Argentijnse kant van de grens ga ik een familie bezoeken die ik daar leerde kennen. Maar dat zal voor de volgende keer zijn. 
Hieronder vinden jullie de foto´s. Geniet ervan en stuur af en toe eens een bericht naar mijn e-mailadres, zodat ik een beetje op de hoogte blijf van jullie bezigheden. 

Gegroet en tot het volgende bericht!

Het homohuwelijk zal binnenkort waarschijnlijk legaal zijn in heel Argentinië. Dat is het nu al in de zuidelijke provincie Santa Cruz. Deze rechtse krant ziet het allemaal niet meer zitten: ´Argentina es sodoma´...

Een muurschildering in Buenos Aires. De man in het blauw is Carlos Gardel, de bekende tangozanger die lang in Buenos Aires woonde, maar (waarschijnlijk) afkomstig was uit Tacuarembó in Uruguay. Over de nationaliteit van Gardel woeden dan ook verhitte discussies ...

Isla Martin Garcia, een Argentijns eiland in Uruguayaans water. Veel vlinders (en muggen!). 

Isla Martin Garcia. Het dorpstheater dat in realiteit meer een soort verzamelplaats is dan een theater.

Kanonnen die het woelige verleden van het eiland Martin Garcia concretiseren. Het eiland is in de loop van de geschiedenis van de inheemse indianen, Portugezen, Brazilianen, Argentijnen en Uruguayanen geweest.  

Op de terugweg van Isla Martin Garcia. In de verte zie je de wolkenkrabbers van Buenos Aires liggen.

In het huis van Laura in Buenos Aires. Niets typischer Argentijns dan een parrilla (barbecue)!  

Puerto Madero in Buenos Aires. De brug is de Puente de las Mujer (Brug van de vrouw). Waarom? Kweenie.

Een foto vanuit de boot van Buenos Aires naar Colonia in Uruguay. De wolken die je ziet waren de voorhoede van een elektrische storm.

Vanaf deze foto zitten we in Uruguay. Barra de Valizas.

Te voet van Barra de Valizas naar Cabo de Polonio moet je een rivier oversteken. Goeie observatieplek ...

Met Steffano, Lorenza (Italië) en Liset (Peru) op weg naar Cabo de Polonio.

Zeehonden op Cabo de Polonio.

Eén van de huisjes op Cabo de Polonio.

Tijdens de terugweg van Cabo de Polonio naar Barra de Valizas.

Tussen Cabo de Polonio en Barra de Valizas vind je overal zeehondenlijkjes ...

Vlak bij de oude stad van Montevideo ...

Montevideo: alles door elkaar, het Teatro Solis in hartje centrum met daarvoor vuilnisophalers te paard.

Plaza de Independencia aan de ene kant.

Plaza de Independencia aan de andere kant. Wat een contrast, nietwaar?

Een foto van Montevideo vanuit het restaurant van het Radisson hotel.

In Uruguay zijn ze ook bezig met de mensen erop te wijzen wat de effecten van roken zijn. Deze is eerder ludiek, andere zijn iets meer hardcore ... (Vertaling: Lijkt hij op jou?)

Een gebouw in Montevideo.

´Zonder justitie keren ze terug.´ De apen zijn de dictators en hun mannetjes.  

Clublokaal van de Tupamaros, de ex-guerrilleros, die nu dus mee aan de macht zijn.

Waarom Montevideo echt wel een relaxte stad is: op enkele honderden meters van het centrum: waterpret! 

Montevideo, het Palacio Legislativo.

Ikzelf slurpend van een mate, dé Uruguayaanse drank bij uitstek. Het rehydrateert je en helpt de spijsvertering. Je ziet de mensen dan ook overal mate drinken: in het busstation, op de fiets (populair in Uruguay), in het voetbalstadion ...

Villa Serrana, een slapering dorpje in de heuvels.

Salto del Penitente, een zalige plek om te zwemmen. Regio Minas, Uruguay.

De groene heuvels in de omgeving van Minas.

Laguna de los Cuervos in de buurt van Minas, een klein paradijsje.

Zonsondergang over de Río de la Plata in Piriápolis.

San Gregorio de Polanco in het centrum van Uruguay. Het stuwmeer stond dermate hoog dat de koeien door het water moesten stappen. Normaal zijn dat allemaal strandjes.

De maan die boven het stuwmeer opreist.

Op het schiereilandje van San Gregorio.

Een beetje strand blijft over.

Eén van de beschilderde huizen in San Gregorio.

Naderend onweer boven San Gregorio.

Samen met enkele bonte vogels op de camping van San Gregorio.

Onderweg naar Montevideo.

De llamada´s. Shake that booty.

Vlaggenzwaaier tijdens de llamada´s.

Las Llamada´s.

Feestje bij Mauricio thuis! Buena onda! (Goeie sfeer!)

Een sticker in een benzinestation de ´de slechte sfeer´ verbiedt.

Eén van de murga´s in Montevideo.

De kathedraal van Paysandú.

In Paysandú staan er nog veel van dit soort koloniale huizen. Het was vroeger een belangrijke haven, mar die is nu niet meer actief. Ook de brouwerij Norteña werd overgekocht door AmBev waardoor duizenden mensen hun werk verloren! (Lang leve de multinationals!) Resultaat: veel werkloosheid vandaag ...

De rivier Uruguay buiten zijn oevers.

Paysandú, zonsondergang.

15:51 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Goede lucht vs Buenos Aires

Hola! Cómo andan? (Hoe ´gaan´ jullie?)

Een nieuw jaar en dus een kervers, nieuw bericht vol met avontuur, weetjes, ditjes en datjes. Maar laat mij jullie eerst allemaal een wel, gezond en gelukkig 2010 toewensen.

Ondertussen vertoef ik terug in Buenos Aires. Ik verblijf hier al een weekje in het huis van een vriendin en hoewel ik me voorgenomen had om niet te lang in deze stad te blijven, ben ik toch blij dat ik me heb laten meesleuren door deze vrijhaven van de tango. Want Buenos Aires heeft iets aparts, iets haast magisch, iets wat moeilijk in woorden te vatten valt. Ik ben doorgaans een niet al te grote fan van dit soort gigantisch grote steden, maar op één of andere manier vormt deze stad aan de oevers van de Rio de la Plata hier een uitzondering op. Meer specifiek: Zuid-Amerikaanse miljoenensteden zijn, qua stedelijke planning en architectuur, niet altijd even aantrekkelijk en mooi. Het verkeer is meestal abominabel geregeld, overal adem je liters uitlaatgassen in, doorgaans is er een schrijnend gebrek aan groen in de straten, het merendeel van de gebouwen zijn oerlelijke, betonnen constructies waarop een wirwar van elektrische kabels bevestigd zijn die precies op elk moment op je hoofd kunnen neerstorten.

Nu, natuurlijk heeft dit continent ook een reeks aantrekkelijke miljoenensteden zoals Quito in Ecuador (vanwege de ligging en het feit dat er veel overblijft van het koloniale verleden), Bogotá in Colombia (ook al vanwege het koloniale karakter van het centrum en een rijk cultureel leven) en La Paz in Bolivia (vanwege de ongelooflijk prachtige setting en het gevoel van in een mierenhoop terecht te zijn gekomen). Buenos Aires vult dit lijstje zonder enig probleem aan. De stad spreidt zich als een zakdoek uit over de westelijke oever van de Rio de la Plata, die zich net ten noorden van de stad verbreedt. Op die manier krijg je het idee dat je aan de zee bent, want de oever aan de andere kant (Uruguay) krijg je vanaf hier niet te zien. Het bebouwde gedeelte van Buenos Aires begint een beetje van de rivier verwijderd, een beetje zoals Antwerpen, zou je kunnen zeggen. De stad en zijn omgeving zijn haast zo plat als een biljarttafel en daardoor heeft de stad zich in de laatste decennia kunnen uitbreiden over een erg grote oppervlakte. Ze is dan ook gigantisch groot! De boulevards in het centrum zijn verder erg breed. Ik heb me laten vertellen dat de Avenida 9 de Julio in het centrum de breedste boulevard ter wereld is!

Dit allemaal even om de uitgebreidheid van de stad aan te geven. Zoals in elke grote miljoenenstad verlies je per dag een paar uur in het hectische verkeer, maar als reiziger hoeft dit helemaal niet onaangenaam te zijn. In de trein kan je je steeds bezighouden met het observeren van mensen: de moeder met vier kindjes die bezweet in de trein rondlopen, de uitgeputte arbeider die een biertje koopt van één van de vele ambulante verkopers, het koppeltje dat zich schijnbaar in een parallel universum zit te kussen, de kerel met snor en sik en een Pantera-T-shirt aan ... Elke trein heeft tevens een wagon voor fietsen, maar die wordt evenwel gebruikt om in te roken, te drinken of te smoren. Heel sportief allemaal ...

Buenos Aires komt op bepaalde ogenblikken over als een Zuid-Europese stad. Wanneer je je in het centrum of in één van de ´betere´ wijken bevindt, waan je je soms in Parijs, Madrid of Rome. De gebouwen die de straten flankeren doen namelijk erg veel aan die steden denken. Verder zijn er een hele hoop majestueuze, vaak goed onderhouden parken en in een aantal wijken is er veel groen in de straten aanwezig. Die Europese invloed doet aan de ene kant erg bekend, maar anderzijds ook vreemd aan. Je hebt soms de neiging te vergeten dat je in een Zuid-Amerikaanse stad bent. Anderzijds is ook dit net het vreemde aan deze stad. Buenos Aires lijkt soms één van die steden te zijn die het rijtje Parijs - Londen - Madrid - Barcelona - Berlijn - Rome aanvult, maar dan aan de andere kant van de wereld. Alsof een reus een Europese stad met buitenwijken en al van de aarde heeft weggevaagd en die 10000 kilometer verder heeft doen neerdalen. Een opmerking van Lorenza, een Italiaanse vriendin die hier op het moment is, spreekt boekdelen: ´Verdomme, er zijn hier meer pizzeria´s dan in Italië!´ Vooral dat Italiaanse element is overduidelijk aanwezig. Vele mensen hebben Italiaanse achternamen en hebben er nog familie wonen (en kunnen op die manier vaak de Italiaanse nationaliteit verkrijgen - een paspoort van welk Europees land dan ook is hier tegenwoordig een gegeerd goedje!). Je merkt het zelfs in hun manier van spreken. De porteños (inwoners van Buenos Aires) spreken een snel soort van Spaans met die typìsch Italiaanse intonatie die normaliter afwezig is in het Spaans. En ... ze voelen blijkbaar de noodzaak om alles wat ze zeggen te ondersteunen met een reeks gebaren. Een overduidelijker bewijs is er niet ...

Die Europese achtergrond is hoofdzakelijk een gevolg van het feit dat Argentinië voor een lange tijd een erg grote aantrekkingskracht had op - vooral -  de lagere sociale klassen in Europa. Net als de Verenigde Staten was heel Argentinië tegen het einde van de negentiende eeuw veroverd op de oorspronkelijke indiaanse bevolking, een geschiedenis die je het schaamrood op de lippen doet krijgen. In grote delen van Argentinië werden de indianen tot de laatste telg uitgeroeid. Van vele stammen blijven vandaag alleen nog maar de namen over, als spoken, lege omhulzigen. Goed, eens Argentinië ´veroverd´ was, werden de poorten opengezet voor immigranten en zo kwamen veel Europeanen (en dus vooral Italianen uit het zuiden van het land) in Argentinië terecht. Die immigratie is blijven voortduren tot een poos na de Tweede Wereldoorlog. Het is bekend dat heel wat nazicollaborateurs naar dit land zijn gevlucht, alsook mensen die voor diezelfde nazi´s wegvluchtten. Absurd: zowel de jager als de opgejaagde kwamen in hetzelfde land terecht. Vlak na de Tweede Wereldoorlog was Argentinië in feite één van de landen met de hoogste levensstandaard ter wereld! Geen wonder dat ze een dusdanige aantrekkingskracht had.

Die aantrekkingskracht heeft het land ondertussen verloren. Sinds de jaren vijftig, zestig is het land economisch uit de topregionen van het wereldsysteem weggezakt, elke keer een beetje meer. En daaraan zie je dat Buenos Aires aan een aantal problemen lijdt die je in Europese steden op veel kleinere schaal tegenkomt. Kinderen die je allerlei snacks proberen aan te smeren, mensen die je om geld komen bedelen, krottenwijken ... Je ziet het bij ons natuurlijk ook, maar hier zijn dat soort problemen veel nadrukkelijker aanwezig. Verder blijven de transportsystemen, ondanks de brede boulevards, achter vergeleken bij hun Europese evenknieën. Aftandse treinen hobbelen en bobbelen hun weg door de stedelijke jungle, het systeem van de verschillende buslijnen is compleet onoverzichtelijk en erg onpraktisch, enzovoort. Het zijn allemaal aspecten die duidelijk maken dat Argentinië heel wat elementen in zich draagt die we doorgaans associëren met derde wereldlanden.

Een derde wereldland: daar is Argentinie meer en meer op beginnen lijken doorheen de laatste decennia, hoewel die term ´derde wereldland´ op zich ook weer zo´n valse term is. Vergeleken met andere Zuid-Amerikaanse landen die ik tot nu toe kende, blijft Argentinië namelijk, ondanks alles, een erg ontwikkeld land met een aanzienlijke middenklasse. ´Ondanks alles´, want het is diezelfde middenklasse de laatste decennia niet gemakkelijk gemaakt en vele mensen die traditioneel meer tot die middenklasse behoorden, hebben vandaag moeite om het hoofd boven water te houden. Argentijnen bekijken hun eigen land dan ook vaak als een natie die tot verval gedoemd is, een eens zo glorieus land dat langzaam in het moeras wegzinkt. Nu, alles is relatief. Zoals ik al zei: vergeleken met andere landen in deze regio ligt de levensstandaard een pak hoger, maar ... het verschil met Europa, hét referentiepunt voor vele Argentijnen, lijkt steeds groter te worden. En dus is Argentinië voor de eerste keer in zijn geschiedenis een land van emigranten geworden. Je krijgt een soort omgekeerde bewegeging te zien waarbij afstammelingen van (vaak arme) Europeanen teurgkeren naar het oude continent in de hoop er betere levensomstandigheden te vinden.

De laatste decennia hebben de Argentijnen natuurlijk veel te verduren gehad. In de jaren zeventig kwam de militaire dictatuur aan de macht, een junta die door de CIA gesteund werd en die de sociale structuren van het land ondergraafden en het land achterlieten met een enorme schuld. Verder was dit de periode van de vele verdwijningen. Zo´n 15000 mensen, vooral linkse activisten en intellectuelen, zijn in die periode verdwenen: van de straat geplukt en weggevoerd, niemand weet waarheen. Officieel zijn deze mensen nooit gestorven, hun lot was de familie totaal onbekend. Het is te zeggen: in feite wist iedereen wat er met die weggevoerden gebeurde, maar hun dood was nooit officieel. Je kan je inbeelden dat deze psychologische terreur vele Argentijnen voor het leven met een trauma hebben opgezadeld en de dictatuur wordt dan ook in het algemeen als een gitzwarte bladzijde uit de recente geschiedenis bekeken. Om hun gezicht en hun aftakelende regime te redden startten de generaals dan maar de oorlog van de Islas Malvinas (Falklandsoorlog - 1982). Een buitenlandse vijand die bestreden moet worden is natuurlijk het perfecte afleidingsmaneuver wanneer het begint te rommelen in je eigen land.

De jaren tachtig werden gekenmerkt door die torenhoge schuld die het land maar niet kon aflossen tot de reddende engel Menem aan de macht kwam. De jaren negentig zouden er van voorspoed en vooruitgang worden. In realiteit voerde Menem een economische politiek door die op lange termijn onhoudbaar bleek (onder meer door de waarde van de peso aan die van de dollar te koppelen - 1 peso = 1 dollar - een waarde die de Argentijnse economie niet weerspiegelde). Verder waren het de jaren waarin zowat alles geliberaliseerd werd, met de belofte dat dit de effectiviteit zou vergroten van een hoop diensten en dat alle Argentijnen zouden meeprofiteren van de hogere winsten. (Waar hebben we dat nog gehoord?) In realiteit liepen een handvol mensen weg met de poen en verslechterden de diensten zienderogen. In 2001 kwam er dan een abrupt einde aan het regime van Menem. In december van dat jaar kwam het tot een volksopstand, nadat mensen niet meer aan hun geld konden. De banken bevroren alles. Ik heb verschillende mensen gesproken over die periode. Iedereen vertelde me dat het plots heel moeilijk werd om simpelweg te overleven. De TV-journaals toonden beelden van uitgemergelde kinderen die van de honger omkwamen - en dit in hun eigenste Argentinië, iets wat velen tot dan toe als iets onmogelijks beschouwden. Dit gecombineerd met de onderhuidse frustratie die decennialang opgebouwd was, kwam dus op dat moment naar boven. Wat volgde waren spectaculaire beelden op TV, Menem die opstapte, enkele presidenten in een maand en daarna Nestor Kirchner die aan de macht kwam. Vandaag is Argentinië nog steeds bezig te bekomen van dit alles. Het land herstelt zich langzaam, volgens velen te traag. De kritiek op de leiders blijft groot. Argentijnen klagen trouwens altijd over hun leiders. Nooit is iets goed, alles is altijd slecht. Hun leiders zijn ´unos hijos de puta corruptos´ die het land naar de verdommenis helpen. Nu ja, wanneer je de recente geschiedenis van het land bekijkt, begrijp je goed die negatieve, wantrouwige houding tegenover alles wat naar politiek ruikt. Politici vervullen de gemiddelde Argentijn met een dusdanig afgrijzen dat het hem vaak onmogelijk maakt om bepaalde beslissingen positief te bekijken. Alsof dat decennialange wantrouwen hem verhindert een positieve maatregel als dusdanig te beschouwen zonder er iets negatiefs achter te zoeken.

Iets heel anders nu: wanneer je de foto´s gaat bekijken, zul je weer een hele reeks plaatjes uit Patagonië aantreffen. Tot enkele dagen voor het nieuwe jaar hield ik me bezig met verschillende wandelingen in de Patagonische bergen en het was weer fantastisch! En heel divers! En ook wel heel avontuurlijk eigenlijk! Sinds het vorige bericht heb ik in feite drie verschillende gebieden in Patagonië bezocht: het eerste was het nationaal park ´Los Alerces´ in Argentinië, een park met een aantal prachtige gletsjermeren (ijskoud water!). Daarna volgde het nationaal park ´Puyehue´in Chili, een wandeling waarbij je een vulkaan beklimt en vele ondergesneeuwde stukken moet trotseren om bij een aantal warmwaterbronnen aan te komen. De laatste wandeling was er één in het nationaal park Lanin, genoemd naar de hoogste vulkaan van het park aldaar die meer dan 1000 meter boven alles in zijn buurt uittoornt. Ook hier: glestjermeren, rivieren met kristalhelder water, vulkanen, maanlandschappen, erg dicht begroeide wouden ...

Zoals ik al in het vorige bericht aanhaalde, komt het er in Patagonië meer dan in Europa op aan om situaties juist in te schatten. Er zijn weinig paden en die geraak je dan nog vaker kwijt ook. Nu, eens je je op een pad bevindt, wijst het zichzelf wel uit, maar er zijn een paar adders onder het gras. Zo staat in het begin vaak niet goed aangegeven waar het pad begint, waardoor je vaak meer dan een uur bezig bent met te zoeken welke van de paadjes nu eigenlijk het juiste is. Pijlen ontbreken vaak en als ze er al zijn, staan ze vaak zo opgesteld dat het onduidelijk is waarheen de pijl nu juist wijst. Met andere woorden: de pijl wijst naar een punt ergens tussen twee paadjes in. Meestal moet je dan het breedste paadje volgen, maar niet altijd. Een ander pijnpunt zijn de open plekken in het bos. Dit zijn vaak verlaten weiden. Het probleem is dat je daar vaak aankomt, maar niet weet waar je die open plekken nu moet verlaten. Sommige ´dierenpaadjes´, paadjes gevormd door het veelvuldig passeren van koeien enzovoort, blijken na een tijd te stoppen. Van die open plekken vertrekken vaak tientallen paadjes zodat je gewoonweg geluk moet hebben om op het echte pad terecht te komen. Soms is dat heel vervelend en sta je te vloeken: ´Kunnen ze hier nu godverdomme niet eens één pijl zetten die je terug op de juiste weg laat terechtkomen?´ Eens je in het bos verzeild bent geraakt, kun je je vaak moeillijk oriënteren. Vaak is de grond zodanig druk begroeid dat je zelfs niet op de grond stapt, maar op struiken, omgevallen bamboe enzovoort. Soms kun je niet anders dan bamboevelden te doorkruisen en dat is iets erg vervelends. Die duizenden stokken blijven overal achterhaken en dus ga je heel traag vooruit. Nu, uiteindelijk weet je dat je op een gegeven moment altijd wel op het pad zult terechtkomen, maar dit kan soms urenlang duren. Des te blijer ben je wanneer je er plots op terechtkomt. Het zijn altijd van die momenten waarop je jezelf afvraagt: hoe kan ik nu zo´n breed pad de hele tijd niet gezien hebben? Eens je jezelf op zo´n pad bevindt, kan je je niet verliezen en vind je overal pijlen op de plaatsen waar het totaal niet nodig is. Wandelen in Patagonië wordt op die manier iets paradoxaals: eens je op de paden zit, kan je niet verloren geraken, maar op bepaalde plekken weet je gewoon niet hoe je tot aan de start van die paden geraakt! Ik heb dit probleem aangekaart bij enkele parkwachters, want het is in feite altijd hetzelfde liedje, maar ik wist al op voorhand dat hen dat in feite niet echt interesseert. En natuurlijk: het is wel 100 procent avontuur!

Onderweg heb ik natuurlijk weer prachtige landschappen gezien die het allemaal heel erg de moeite maken en die de ongemakken die ik hierboven beschreef, snel doen vergeten! Na een wandeling aankomen aan een prachtig, in de bossen verstopt meertje met enkele eenden en kleine visjes die je door het heldere water kan waarnemen ... zo vredig! Of nog: na een urenlange trektocht waarbij je door sneeuw hebt moeten ploeteren waarin je soms tot aan je knieën wegzakt, aankomen aan enkele warmwaterbronnen: heerlijk! Of nog meer: door een bos naar boven stappen en plots aan de rand van dat bos komen, waardoor je een kilometers ver zicht hebt met in de verte een waterval en daarachter een uitgedoofde vulkaan: woaw! Meer nog: na een lange wandeling bezweet aankomen aan een turkoois gekleurde rivier waarin je duikt en direct daarna weer op de oever klimt omdat het water zó koud is: zalig! Van boven op een vulkaan aankomen en in de krater kijken en in de verte alle omliggende vulkanen en bergen waarnemen: onvergetelijk! Naar buiten gaan om te zien of het nog regent en boven een meer een regenboog zien die zo fel is dat het bijna pijn doet aan je ogen. Rivieren oversteken die tot aan je middel komen (vooral niet vallen!), over modderige beekjes springen, erg vervelende tábano´s (vliegen die bijten en die je maar niet met rust willen laten) doodmeppen, een stier wegjagen die in de weg staat, de felle windstoten trotseren, zeer steile hellingen oplopen waarbij het zand onder je voeten wegzakt ... het is allemaal onderdeel van het avontuur. Soms is het ook wandelen tegen de tijd, vooral wanneer je enkele uren verloren hebt, of zoals die ene keer waarbij ik 35 kilometer terug moest gaan om bij de camping uit te komen waar mijn tentje stond. Het was acht uur ´s avonds en alle autobestuurders waren al vertrokken, waardoor ik te voet terug moest langs een soort kiezelweggetje. In het donker, want ik was mijn zaklamp vergeten ... Uiteindelijk ben ik toen om kwart na één ´s nachts gearriveerd. Tegen zeven kilometer per uur doorgemarcheerd, hup met die beentjes en met je hoofd de afstand uitrekenen. OK: het is zoals van bij ons thuis naar Antwerpen stappen. Of: ik ben ongeveer halfweg: nu nog van bij ons thuis naar Turnhout stappen. En blijven stappen en gaan, uren aan een stuk. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk in je tentje liggen, en aan de andere kant is het gewéldig: ´s nachts langs meren wandelen die door het maanlicht verlicht worden. En dan: 200 meter voordat ik uiteindelijk aan de camping aankom, passeert er een auto die stopt. Het raampje gaat open: ´Che, te vimos esta tarde en la Laguna Verde ... Hiciste todo caminando? Súbete, te llevamos!´(Gast! We hebben je deze namiddag aan Laguna Verde gezien ... Heb je alles te voet afgelegd? Spring in de auto, we nemen je mee.) Maar ja, na 35 kilometer afgelegd te hebben, wil je natuurlijk die laatste loodjes ook te voet doen. Ook weer zo typisch dat er net op dat moment iemand je wil meenemen. Avontuur!

Ik kon mijn reis niet beter beginnen dan door het onmetelijke Patagonië te wandelen: veel mooie momenten, veel emoties. Twee maanden lang heb ik het doorkruist met steeds groeiende verbazing: al die bergen, die bossen met bomen van honderden, zelfs duizenden jaren oud, al dat pure water, die zuivere, goede lucht! En die ongerepte natuur bleef maar komen, het leek oneindig! Paradijs! Het is een overweldigende ervaring voor me geweest, Patagonië heeft natuur in overvloed, het is er massaal aanwezig, als mens voel je je er klein en kwetsbaar en krijg je veel respect voor die natuur. En nu ... is het dus tijd voor iets anders. De Uruguayaanse stranden lonken, alsook het noorden van Argentinië. En lonkt Brazilië al in de verte? Jullie komen er in het volgende bericht ongetwijfeld meer over te weten. Geniet nog van de foto´s en nogmaals voor iedereen het beste in het nieuwe jaar. Moge jullie dromen en plannen uitkomen. Tot de volgende en aarzel niet te schrijven, zodat ik een beetje weet wat erin jullie levens gebeurt. Ciao!



Parque nacional Los Alerces, Argentinië: Lago Futalaufquen.



Los Alerces. In de buurt van Cerro Cocinero (de ´Kokberg´ - prachtige vergezichten).



Los Alerces. Een ´refugio´ midden in de sneeuw. Gezelligheid!



Los Alerces. Rechts zie je Laguna Verde, links het meer ´Menendez´. Onderaan zie je eveneens een turkoois gekleurde rivier.



Los Alerces. Laguna Escondida (Het verstopte meertje) in de bossen weggedoken. Paradijs!



Los Alerces. Bezweet van de hitte aan deze rivier aankomen ... plons in het turkooise water! KOUD!



Los Alerces. Lago Menendez met in de verte een gletsjer.



Los Alerces. Een riviertje tussen Lago Menendez en Laguna Verde. Helderder kan water niet zijn ...



Valavond in Bariloche, de grootste stad in de Argentijnse Patagonische Andes.



Bariloche is erg bekend om zijn chocolade. Heel goed, maar tegen onze Belgische chocolade kan het toch niet op ... Wel originele vormpjes zoals hier ...




Chili, Parque Nacional Puyehue: dit soort van tarantula´s kom je daar af en toe tegen (ongeveer de grootte van een hand zonder de vingers). Ze zien er gevaarlijk uit, maar dat zijn ze niet. Je kan deze harige dames zelfs over je hand laten kruipen, wat een licht tintelend gevoel geeft.




Parque Nacional Puyehue, Chili. Iemand een idee welke bloemen dit zijn?



Puyehue, Chili. Vanop de vulkaan Puyehue zie je andere vulkanen zoals hier de Punta Agudo (links) en de Osorno (rechts).



Puyehue, Chili. Op weg naar de krater van de vulkaan Puyehue.



Puyehue, Chili. De krater van de vulkaan met de wijde omgeving. Echt bangelijk schoon!




Puyehue, Chili. Ten noorden van de krater. Dit besneeuwd landschap zou ik de volgende dag moeten trotseren om tot bij de warmwaterbronnen te kunnen geraken.




Valavond op de flank van de vulkaan Puyehue met in de verte een meer.



Puyehue, Chili. Net een soort besneeuwd maanlandschap, vind je niet? De zwarte spikkeltjes lijken een gletsjer te zijn.



Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen: ´maanlandschap´ met een riviertje dat zich in de heuvels insnijdt.



Sporen in de sneeuw. Soms zak je tot aan je knieën weg. Je schoenen worden zeiknat en met de Patagonische winden levert dat ijskoude voeten op!



Onderaan zie je de warmwaterbronnen: het water vermengt zich met het koude water van een rivier dus komt het er op aan een goed plekje tussen warm en koud te vinden.



Puyehue, Chili. In de buurt van de warmwaterbronnen.



Puyehue, Chili. Na een hele dag wandelen door de sneeuw is er geen grotere zaligheid dan in het warme water wegzakken. Uuuuren ben ik erin gebleven!



Puyehue, Chili. Op de terugweg ...




Puyehue, Chili. Een watervalletje dicht bij de grens met Argentinië.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lacar.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. In de buurt van de vorige foto. Hier leven nog Mapuchegemeenschappen, een indiaanse stam. Vaak ontbreekt het hen aan goed onderwijs, waarvan getuige deze plakkaat met maar liefst drie spelfouten! (Juiste schrijfwijze: Kiosco Los Pellines. Se vende gaseosas, aguas y golosinas. = Winkel Los Pellines: Er worden limonade/cola, water en snacks verkocht.)




Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Huechalafquen met de statige vulkaan Lanin die erbovenuit steekt.



Een arauca, een soort pijnboom / den / spar. Voor de indianen was dit een heilige boom. Ze kunnen honderden jaren oud worden.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. De met pakken ijs bedekte top van vulkaan Lanin.




Wederom de vulkaan Lanin.




De vulkaan Lanin vanaf een minigehuchtje aan het meer Paimun.




Nogmaals de vulkaan Lanin, rechts enkele araucabomen. Tussenin zie je het meer Paimun liggen.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. Laguna Verde. (Jawel, meren worden vaak volgens hun kleur benoemd.)




Een anderhalf uur wandelen van Laguna Verde. Kaal vulkaanlandschap.




Watervallen in het vulkaanlandschap.




Wederom hetzelfde vulkaanlandschap met in de verte Lanin.





Parque Nacional Lanin, Argentinië. Eén van de vele rivieren die ik moest oversteken tijdens mijn wandeling.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een open plek met bamboe.



Parque Nacional Lanin, Argentinië. Het meer Lolog met een constructie die vroeger een aanmeerkade moet geweest zijn.




Parque Nacional Lanin, Argentinië. De volgende dag ´s morgens. Regen plus zon = regenboog!




Parque Nacional Lanin, Argentinië. Een ministrandje aan het lago Lolog.




Parque Nacional Lanin, Argentinië. Lago Lolog. Soms is het spel van wolken en zon zo mooi!



De trein van Bariloche naar de oostkust. Een stopplaats onderweg. Een hele belevenis, die treinrit.



Heel de nacht heb ik met deze kerel, Jeremias, doorgebracht in de bar van de trein. We sloegen verschillende flessen bier achter de kiezen! Een echt bohémiensfeertje daar ...



In de buurt van de oostkust. Het stadje Carmen de Patagones gezien vanaf de stad Viedma.



Viedma, aan de oever van de rivier. Deze boot werd beschilderd door kinderen van ongeveer 10 jaar oud! het functioneert als een ontmoetingsplaats voor de plaatselijke jeugd.




De boot in Viedma: detailopname.




Voor de liefhebbers onder u: de Patagonische haas. (U weet wie u bent.)




Ikzelf in het centrum van Buenos Aires. Na de wind en de regen van Patagonia: calor, baby!




In een winkel in Buenos Aires. Eva Peron is meer dan een nationale heldin in Argentinië, getuige hiervan deze ´aankleedmagneten´. By the way, let op het T-shirt, lol!




Buenos Aires. De kerststal op de Plaza de los Dos Congresos. het congres zie je in de achtergrond. Let ook op de palmboom ...




Nieuwjaarsavond bij Laura thuis in Buenos Aires ... in T-shirt en met zes nationaliteiten! Argentinië, Uruguay, Chili, Venezuela, Italië, België. Feest!




12 uur: pats, knal, boem! Vuurwerk in een bocht van 360 graden!




Buenos Aires, 1 januari, begin van de Dakarrace. Veel gepats met grote auto´s. Uiteindelijk vond ik toch ook een Belgische deelnemer.




Samen met Laura (links), Lorenza en Steffano naar het voetbalstadion van de legendarische Boca Juniors in de wijk ´Boca´ (´Riviermonding´). De kleuren geel-blauw zouden afkomstig zijn van Zweedse vlaggen. Blijkbaar voeren er vroeger veel Zweedse schepen op Buenos Aires. (Boca ligt aan de haven.)




Buenos Aires. Boca. In deze volkswijk zijn vele huizen geconstrueerd uit aluminiumplaten. De huizen hebben vele kleuren. Dit komt omdat de inwoners steeds restjes verf van de boten gebruikten om hun huizen wat op te vrolijken.




De inwoners van La Boca hebben een beetje hun eigen identiteit. Velen stammen af van Italiaanse gelukszoekers die zich hier aan het einde van de 19de eeuw vestigden. Die eigen identiteit wordt hier op deze muur voorgesteld. Aan zij die ooit in Luik waren: denk aan ´la république d´Outremeuse´.




Foto aan de haven van la Boca.



Buenos Aires, la Boca. De straat ´caminito´ is een reconstructie van hoe de straten er vroeger in Boca uitzagen. Natuurlijk kon God niet ontbreken ...





Buenos Aires, San Telmo. De wijk van de tango en eveneens een wijk waarin op zondag een kilometerlange markt plaatsvindt.

21:33 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


Avontuur y algo más ...

Buenos días, buenas tardes, buenas noches ... lo que sea (wat het ook zij). In mijn vorige bericht begon ik met de vermelding dat ik snakte naar buitenlucht na enkele wereldsteden te hebben bezocht. Ik kan ondertussen met enige zekerheid stellen dat ik de laatste weken volop genoten heb van die buitenlucht, die verse, frisse Patagonische zuurstof waarmee je naar hartelust je longen kan vullen. Álles is hier zowat puur natuur. Ik ben ondertussen in Chileens Patagonië aanbeland en heb de laatste weken heel wat bergen, meren, watervalletjes, gletsjers, rivieren, beekjes enzovoort kunnen gadeslaan, de ene keer mijn mond al wat meer openvallend dan de andere. Patagonië is verlaten, Patagonië is wild, Patagonië is ... wind! Ik had al, vooraleer ik hiernaartoe kwam, gehoord van de legendarische Patagonische windhorten, -stoten en -vlagen en ben tot de conclusie gekomen dat niets daarvan gelogen is. Als ik over het weer van de laatste weken praat, is wind zowat de enige constante factor. Soms is die zo sterk dat je denkt dat je gaat omvallen en bijtijden moet je flink oppassen, want tijdens wandelingen met een zware rugzak op je rug moet je opkomende windvlagen incalculeren! Van boven op een pas, heuvel of een berg aankomen kan verraderlijk gevaarlijk zijn, want plots kan er een straffe wind komen van de andere kant die je haast achteroverblaast met alle gevolgen vandien. Eerlijk gezegd, het is me een keer bijna overkomen: na een steile klim boven aankomen en dan twee seconden recht in de lucht hangen omdat een fikse windvlaag mij achterover dreigde te blazen. Gelukkig had ik de kracht om me vooruit tegen de berg te smijten. Lijkt allemaal erg spectaculair, maar ik had op dat moment niet willen vallen. Nu, ik zou niet erg diep gevallen zijn, maar het had toch wel erg pijn gedaan ...
Wind ... soms helpt ze je ook. Tijdens dezelfde wandeling, op een moment dat ik op zoek was naar een pad dat blijkbaar alleen maar op kaart bestond, moest ik een heel steil stuk berg op, maar de wind in mijn rug was zo sterk dat ik de heuvel haast kon oplopen. Nog even en ik had naar boven kunnen vliegen. De elementen van de natuur zijn hier bijwijlen zo overdonderend aanwezig dat je je als mens heel klein en nietig gaat voelen. Maar goed ook, want tijdens bepaalde wandelingen kun je best niet al te megalomaan ingesteld zijn. Het is te zeggen: je moet op tijd aanvoelen wat kan en wat niet, want in de bergen ... weet je maar nooit. ´Ik kan alles aan` is hier een gevaarlijke gedachte. 
Zo moest ik tijdens een wandeling een gletsjer over. Ik vroeg vooraf aan enkele gidsen of dat alleen wel te doen was en of dat niet gevaarlijk was, maar ze vertelden me dat er geen probleem was en dat je gemakkelijk de gletsjer over kon lopen, aangezien die gletsjer in kwestie glad en plat was en er geen scheuren in het ijs waren (waar elk jaar mensen in verdwijnen). Ik dus op pad en tot het laatste stuk van de gletsjer was dit waar. Het was in feite heel simpel om over ijs te lopen en helemaal niet gevaarlijk ... tot ik helemaal op het einde kwam. Daar ineens verwerd het ijs tot een aantal verticaal opeengestapelde blokken met meters diepe kloven ertussen. Ik stond op nog geen vijftig meter van het riviertje aan de overkant dat ik moest bereiken, maar na even proberen dé weg te zoeken, moest ik mijn pogingen staken aangezien ik gewoonweg geen veilige manier zag om er te geraken. Er kwam een moment waarop ik realiseerde dat dit een beetje gevaarlijk begon te worden en dus besloot ik maar terug te keren. Altijd hetzelfde probleem: je hebt eigenlijk een gids nodig die de weg wel kent én om met twee te zijn, want alleen ben je verloren als je in zo´n kloof valt. Plus: als je er niet goed over nadenkt lijken die kloven minder gevaarlijk dan ze werkelijk zijn. Als je alleen bent, heb je niemand om je uit een hachelijke situatie te redden. En dus een gids? Aah, maar ik ben hier niet in gelijk welk land en in Argentinië en Chili zijn gidsen DUUR! En dus: terugkeren maar. De gletsjer oversteken was dus helemaal niet simpel. Natuurlijk, voor een gids is het gemakkelijk want hij kent de weg. Echter, het ontbreekt mensen hier soms aan de vaardigheid zich te verplaatsen in iemand die de weg NIET kent. En ... paadjes die op kaarten staan, bestaan in de realiteit soms gewoonweg niet. Ze hebben OOIT bestaan ... Conclusie: wanneer je hier aan een trektocht begint, weet je niet of je die zal afmaken want er zijn te veel onzekere factoren waarvan de gebrekkige kaarten, het onstabiele weer en de tegenstrijdige informatie in het algemeen (´dat pad bestaat wel.´- ´nee, het bestaat niet.´ ...) de belangrijkste zijn. Veel meer dan in Europa ben je hier overgelaten aan je eigen intuïtie. Nu, je kan je hier ook gewoonweg beperkten tot de gemakkelijkste paden, maar dan mis je wel het avontuur natuurlijk ... en de mooiste, spectaculairste zichten ... De Vlaamse Ardennen, zoals je weet, Sjteevn, zijn er honderd keer niks bij.
Want wandelen in Patagonië, je krijgt waar voor je geld, ook al slaag je er niet in om voorziene wandelingen af te maken. Het is een beetje een les voor hoe het er in deze landen aan toe gaat: je bereikt vaak niet wat je wil en het einde oogt vaak anders dan je gepland had, maar er valt onderweg zoveel te genieten! Zoveel onvergetelijke momenten die je deelt met anderen of die je alleen met jezelf doormaakt: ergens op een heuvel zitten terwijl er plots een arend twee meter boven je hoofd vliegt, een dolstromende gletsjerrivier oversteken en droog (!) de overkant bereiken met ijsblokken van voeten, een mooi ogend woud dat zich door plotse sneeuwval omtovert tot een waarlijk sprookjesbos, tot de verbeelding sprekende bergtoppen die zich langzaam uit een mistnevel losweken en zich in al hun pracht en praal blootstellen, gletsjerijs dat enkele honderden meters naar beneden valt om zich dan al donderend in een turkoois blauw meer te donderen. Kippevelmomenten! De kracht van de natuur: ik denk dat dat één van de redenen moet zijn waarom ik besloten heb om terug naar Zuid-Amerika te vertrekken. 


Avontuur ... het is altijd een kwestie van dat trapje meer. Je denkt soms `avontuurlijk´ geweest te zijn, totdat je het doen en laten van bepaalde andere reizigers te weten komt. Zo verbleef er in de camping / herberg waarin ik verbleef in El Chaltén, Zuid-Argentinië, een Amerikaan die het hele jaar door bergen beklimt. Hij werd verleden jaar door een gereputeerd bergklimmagazine uitgeroepen tot ´junior alpinist of the year´ en toen ik wegging, vertrok hij voor vijfendertig (35!) dagen bergklimmen. Dit betekent dat hij al zijn materiaal naar een enorme ijsvlakte gaat sleuren, daar 35 dagen gaat kamperen om dan te proberen de Cerro Torre (één van de zeer steile bergtoppen aldaar in de buurt) te beklimmen. Quote: ´De bergtop bereiken is een kwestie van enkele dagen van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat kimmen en in je slaapzakje op een richel slapen of al rillend van de kou proberen in slaap te vallen.´ De Cerro Torre (foto´s: zie hieronder) heeft dan nog een specifieke moeilijkheid: de bovenste 150 meter bestaan uit ijs en die gigantische ijsblok hangt als het ware over je. Dan moet je dus een tunnel van 150 meter uitgraven naar boven toe en door die tunnel naar de top klimmen. Avontuur verzekerd! Maar ik denk dan maar: je moet een beetje je plaats in de natuurlijke orde der dingen kennen en dan besef ik dat ... jawel, avontuur altijd datgene is van dat stapje meer ... en dat het dus toch ook zijn grenzen kent. Alleen zijn die grenzen voor iedereen anders. Pikant detail: de vriendin van die gast, die blijkbaar geen professionele bergbeklimster is, vergezelt hem 35 dagen lang op die ijsvlakte. Dat zal nogal een ervaring worden! En nog iets: de gast wordt gesponsord door de beste merken en heeft een slaapzak die tot -40 graden gaat ... om toch maar even aan te geven waarover we het hier hebben.


OK. Nu even iets anders. Vooraleer ik naar het Andesgebergte trok heb ik halte gehouden in Península Valdés, een schiereiland aan de Atlantische Oceaan ... inderdaad, dat is dus de Argentijnse oostkust. De weg vanaf Buenos Aires tot aan de Argentijnse zuidpunt langs de oostkant is ´pura pampa`, alleen maar pampa. Lees: van links tot rechts, van voor tot achter uitgestrekte vlakten met eerst gras en dan lage struiken. Saai! En dat blijft en blijft maar komen, alsof je de oneindigheid inrijdt. In elk geval: een goede pitstop onderweg is het schiereiland Valdés. Waarom? Je kan er walvissen, zeeleeuwen, zeehonden, orka´s en pinguïns spotten langs en op de vele stranden. Die laatste heb ik helaas niet gezien, maar alle andere wel (hoewel de orka´s enkel van zeer ver). Eerst ging ik walvissen spotten en na een dag de zee afgespeurd te hebben (resultaat: enkele walvissen van ver gezien) werd ik op een strand genaamd ´Playa Canteras´ getrakteerd op twee walvissen die op tien meter van de kust langszwommen. De omstandigheden waren aldus: ik was daar tegen de avond aangekomen en een kerel die er in een klein zelfgemaakt minihuisje woont en er snacks verkoopt, nodigde me uit om te komen babbelen met hem. Al snel zaten we aan de mate (een soort thee (?) dat je drinkt uit een soort bol met een metalen rietje). Vervolgens vroeg hij of ik zin had in een joint. ´Boah, waarom niet, ok ...´ Daarna praatten en lachten we nog wat. Op het moment dat een Argentijnse toeriste kwam vragen of er walvissen in de buurt waren, keek de man in de zee en riep hij uit: ´Kijk! Daar zijn ze juist!´En jawel, ik keek naar buiten en twee prachtexemplaren bevonden zich 10 meter van het strand. (Playa Canteras is een zeer sterk afhellend strand waardoor de walvissen bij hoogtij zeer dicht bij het land pogen te komen.) Ik liep naar buiten en de volgende 30 minuten waren er van algemene verwondering en ongeloof. Twee walvissen, moeder en kind, die boven water komen, lucht spuiten, zich omdraaien en dan terug onderduiken: weer een woawmoment erbij! De nacht viel en de walvissen zwommen de donkerte in, maar heel die nacht hoorde ik in mijn tentje het geluid van de luchtspuitende walvissen in de nabije zee. Ik verzeker je: geen betere manier om in slaap te vallen. De volgende ochtend om negen uur had ik wederom geluk, want weer kwamen twee walvissen in vol daglicht de kust nabij gezwommen. Prachtig! ook de andere dagen op het schiereiland waren fantastisch: zeeleeuwen en zeehonden live in de natuur aan het werk zien: je kan slechter reiservaringen hebben. ´s Nachts maakte ik voor de eerste keer kennis met die strakke Patagonische wind. In één nacht kreeg ik mijn tentje maar liefst drie keer over mij heen! Een raar gevoel is dat: wakker worden en in een tent liggen die ondersteboven ligt. Avontuur!


Liften is ook avontuur! En liften in Patagonië is tot nu toe relatief gemakkelijk gebleken. Toegegeven: er zijn momenten dat het koud is en dat er in meer dan een uur geen enkele auto voorbij komt, maar ... de meeste mensen stoppen direct wanneer ze een lifter zien. Met als gevolg dat ik, ondanks de extreem weinig wagens die soms passeren, nog geen enkele keer meer dan twee uur heb moeten wachten op iemand die me meeneemt. Valt dus best wel mee! Plus: vaak moeten de mensen relatief grote afstanden overbruggen en geraak je dus nog vooruit ook. Plus: die desolaatheid van de Chileense bergen en nog meer van de Argentijnse steppen waar je soms stukken van tweehonderd kilometer overbrugt zonder een huis tegen te komen! Kun je je voorstellen dat mensen in lachen uitbarsten wanneer ik hen vertel dat je in nog geen drie uur heel België doorkruist? ´Aqui son cinco días para llegar al norte!´ (´Hier zijn het vijf dagen om naar het noorden te gaan.´) Je rijdt op een baan waar voor de rest niets is, alleen natuur, om het half uur eens een tegenligger. Zalig! Wat een rust ...


Vaak heb ik ook heel plezante conversaties met de mensen die me meenemen. En soms eindigen die urenlange ritten met een fles wijn in een barretje of met blikken bier ergens in een boerderij. Heel plezant allemaal! In België lift ik ook heel vaak, maar door de beperkte afstanden ben je vaak maar enkele tientallen minuten in dezelfde auto. Hier zijn dat uren en tijdens die tijd heb je veel om over te babbelen of om naar het prachtige landschap te turen.


Ja, die Argentijnen en Chilenen: eigenlijk heb ik tot nu toe alleen nog maar positieve tot zeer positieve ervaringen met ze gehad. De Argentijnen komen meer ´Europees / Spaans / Italiaans´ over (zowel qua manieren als qua uiterlijk), maar dan met die typisch Zuid-Amerikaanse kwinkslag die moeilijk in woorden te vatten valt. Bij de Chilenen zie je uiterlijk veel meer de indiaanse origine en ze hebben de reputatie ietwat nors te zijn, maar daar merk ik tot nu toe niet veel van. Toegegeven, in vergelijking met Argentijnen zijn ze minder flamboyant, maar toch komen ze me heel vriendelijk over! Misschien komt dit doordat ik zelf van een land afkomstig ben waar nogal wat norse mensen rondlopen, haha. En zoals overal heb je het hier ook: de Argentijnen denken dat de Chilenen ietwat dom zijn, daar waar de Chilenen de Argentijnen arrogant vinden. Maar als buitenstaander (die bovendien goed genoeg hun taal spreekt) word ik hier altijd heel goed ontvangen. Of wat dacht je zelf wanneer mensen je bedanken nadat jij het eigenlijk bent die hén zou moeten bedanken, zoals na het krijgen van een tweehonderd kilometer lange lift? Zulke dingen raken toch wel je hart: ´Muuuchas gracias, Piter! Dame tu correo, porfa!´ (Erg bedankt, Peter! Geef je me e-mailadres, aub!) Die Zuid-Amerikaanse warmte, die spontane, openhartige en totaal niet gefingeerde manier van doen: I love it! 


Natuurlijk zijn er ook dingen waarvoor je minder warm loopt, zoals dat altijd is wanneer je in een ander land bent. Soms lijken logische zaken allerminst logisch of mogelijk, word je verkeerdelijke informatie gegeven ... en soms denk je: waarom zien deze mensen zelf niet het potentieel dat ze hebben? Patagonië is zo rijk aan grondstoffen en vooral aan zoet water! Het water is zo puur dat je het zonder meer kan drinken. En er zijn zoveel meren dat er een echte overvloed aan is! Maar wat gebeurde de laatste jaren? Mensen in de dorpen verkochten de hectaren en vierkante kilometers grond voor een habbekrats. Dorpsbewoners denken dat 3000 euro veel geld is en beseffen de waarde van hun terrein niet dat ze veel duurder zouden kunnen verkopen. Eens hun geld op is hebben ze hun grond niet meer en wat gaan ze daarna doen? Nog walgelijker is dat de eigenaren van deze opgekochte gronden veelal buitenlanders zijn ... die in opdracht werken van grote multinationals. Een kerel met wie ik meelifte verwoordde het zo: ´Tientallen jaren geleden vroegen wij ons allemaal af waarom al die buitenlanders onze gronden kwamen opkopen ... tot we inzagen dat het hen om de grondstoffen en het zoet water te doen was en het al te laat was omdat alle strategische gronden al verkocht waren.´ Al die uitgestrekte natuur die ogenschijnlijk niemand toebehoort, maar in werkelijkheid bezit zijn geworden van pientere, in opdracht van multinationals werkende buitenlanders die de onwetendheid van de plaatselijke bevolking ge/misbruiken (schrappen wat niet past) en hen ´veel´ geld bieden voor zulke potentiële en strategische gebieden. Ik ben nu in het Chileense stadje Coyhaique en hoorde vandaag van een Duitse dat Coca Cola hier in de buurt enorm grote waterrijke gronden heeft gekocht voor een peulschil. Het zijn van die momenten waarop je zou willen dat de locals een iets betere opleiding hadden genoten en de waarde zouden inzien van wat ze hebben. Maar de easy moneycultuur heeft ook hier zijn intrede gedaan en mensen denken dat ze een goede zaak doen door hun gronden te verkopen. Die easy moneycultuur wordt in leven geroepen door telenovelas (een soort soaps die in heel Zuid-Amerika erg populair zijn - denk aan ´Thuis´maar dan honderd keer slechter) en andere TV-shit waarin de Europese en Noord-Amerikaanse consumptiemodellen worden uitgestald voor een bevolking die soms - raar maar waar - moeite heeft om fictie en realiteit te onderscheiden, een bevolking die schijnt te denken dat we in Europa allemaal in Porsches rondrijden en in kastelen wonen. Een rurale bevolking die dus maar al te graag hun gronden verkoopt voor enkele duizenden euro´s, want wat ze op TV zien, willen ze ook. Het is soms triest. Kennis is macht. En .. EQ is macht! Geef anderen het gevoel dat ze de verkoop van hun leven doen en wordt er alleen zelf beter van. Het goede aan dit alles is natuurlijk dat de Chilenen zelfs binnen vijftig jaar nóg verzekerd zijn van Coca Cola. Some things will always remain! Enjoy!


Ik hoop dat ik me vergis en dat de toekomst anders uitdraait dan de manier waarop ik ze voor ogen zie. Ik zie vooral een land met zoveel schoonheid, met zoveel potentieel dat vaak niet naar zijn waarde wordt geschat. En dan die discussie met die Duitse: ´Kan je die mentaliteit veranderen? Moeten ze dat niet zelf inzien? Overdrijven wij?´ De toekomst zal uitwijzen wat het heden betekent.


Nog even iets anders. In de Argentijnse pampa heb ik prachtige overblijfselen van het precolumbiaanse verleden mogen aanschouwen in de archeologische site Cueva de las Manos (Grot van de Handen). Die vind je in het midden van nergens en het betreft handen van duizenden jaren oud die de toenmalige indianen op rotsen hebben getekend. Ook in Chili bestaan ze, maar in de Argentijnse pampa zijn ze veel beter bewaard gebleven door het droge klimaat en doordat ze zich in grotten weg van het zonlicht bevinden. Het waarom van die handen is niet duidelijk en veel hypotheses doen de ronde. De rode handen zijn gedaan met een mengsel van ijzeroxide, dierenvet en urine. De groene bestaan uit koperoxide in plaats van ijzeroxide. Er zijn ´positieve´handen waarbij men een afdruk maakte met de handen. ´Negatieve´ handen ontstonden doordat de kleurstof in de mond werd aangebracht en over de handen werd uitgesproeid met de mond. De handen blijven zo kleurloos en de rest errond (meestal) rood. Rood is het meest aanwezig aangezien ijzeroxide in de streek voorkomt. (Koperoxide moest aangevoerd worden en dus zijn die er niet zo veel.) Er zijn ook tekeningen van guanaco´s (broertjes van de lama), salamanders, jagers ... Echt wel de moeite waard! De oudste tekeningen dateren van wel 10000 jaar geleden! Ik refereer aan de foto´s onderaan.


Ik denk dat ik het hierbij maar eens ga laten, want anders krijg ik weer verwijten naar mijn hoofd geslingerd, haha. Ik doe jullie allemaal heel veel groeten. Laat af en toe iets van je horen. Ik vind het steeds plezant om mails van jullie te krijgen dus aarzel niet om mij te schrijven. Verder verras ik jullie niet door te stellen dat het reisvirus me weer ferm bij het nekvel beet heeft en dat het weer allemaal niet opkan. Enne ... dat ik wederom weer eens zo BLIJ ben dat ik besloten heb om mijn koffers te pakken en de wijde wereld in te trekken die oh zoveel moois en interessants te bieden heeft. Getuige daarvan mogen de foto´s hieronder zijn. Plannen in de nabije toekomst: tot eind december: verder rondtrekken in Patagonië, nieuwjaar in Buenos Aires, januari op de maagdelijk witte stranden van Uruguay y algo más ...



Imagen 079

Buenos Aires. Stadsvernieuwing, niet ver van de wijk Boca (denk aan Boca Juniors, de voetbalploeg). Een oude haven wordt gerenoveerd tot een gezellig stukje moderne stad met barretjes ...

Imagen 084

Palermo, één van de beter wijken van Buenos Aires. Ook een beetje de plek waar veel toeristen rondhangen.


 Playa Canteras, Peninsula Valdés: walvismoeder met kind. Spijtig genoeg zie je alleen een deel van het hoofd. Mijn fotocamera was steeds iets te traag ...

 Peninsula Valdés: Chillende zeeleeuwen.



Een grot op een strand in Puerto Piramides, Peninsula Valdés.


 Vechtende zeeleeuwen. Peninsula Valdés.


Nog wat meer chillen! Dat doen ze blijkbaar maandenlang na zich ervoor volgevreten te hebben.


Een kolossale zeehond. Woaw!


 Flamingo´s in een meertje nabij El Calafate, Zuid-Argentinië.



Een parrillada, barbecue (buiten, het eten is binnen vanwege de koudte) met enkele Argentijnen en andere rugzaktoeristen in het hotelletje in El Calafate. De Argentijnen zijn de grootste vleesconsumenten ter wereld! Voor deze parrillada was aan halve kilo vlees per persoon voorzien! En wijn natuurlijk!


De machtige gletsjer Perito Moreno nabij El Calafate ´s morgens in de mist! Kippevel!


Een deel van de Perito Moreno. Die blauwe kleur! 


Wat een zicht!


Idem dito.


Een detailopname. Mooi.


 Perito Moreno van boven gezien. En dan zeggen dat de gletsjers in volume afnemen: what a shame ...


 Een gaucho met wie ik terug tot in El Calafate ben meegelift.


Papegaaien in Patagonië? Is het klimaat helemaal op hol geslagen?



Met David (Engelsman - links), Tessel (Nederlandse) en Brennan (Amerikaan) op stap in de buurt van El Chaltén, Zuid-Argentinië.


Ikzelf met zicht op de bergen in de buurt van El Chaltén. Iedereen content!


El Chaltén. Laguna de los Tres. Wat een kleur! Boven het meertje zie je een gletsjer waarvan soms stromen ijs neervallen in het water. Spektakel verzekerd.  


El Chaltén. Bergtoppen die uit de mist tevoorschijn komen.


Loma del Pliegue Tumbado, El Chaltén: ik ging de heuvel op en toen ik bovenkwam zag ik dit! Ik kon mijn ogen amper geloven!


En hopla, out of the blue: een adelaar, astublieft!


 150 miljoen jaar geleden bevonden de Andes zich op de zeebodem. Getuige daarvan deze fossielen die je zowat overal vindt in de buurt van El Chaltén.


El Chaltén, Laguna Torre met de bijhorende gletsjer.


Dan vertrek je voor meerdere dagen op trektocht bij blauwe hemel en enkele uren later: dit.


Adelaars op een presenteerblaadje: deel twee.


 El Chaltén, Laguna Toro met daarboven de gletsjer waarop ik zou gaan wandelen.


De gletsjer in het begin van de oversteek: easy!


 Het einde van dezelfde gletsjer: euh ... ja, hoe beginnen we daaraan. Toch maar beter terugkeren ...


 Woody is ook van de partij ...


 De piek links is Cerro Torre, de berg die die Amerikaan gaat beklimmen en rechts zie je Monte Fitz Roy, de hoogste berg uit de omgeving.


 Het schooltje van El Chaltén waarin ik deze 12 tot 15-jarigen een voormiddagje ben gaan onderrichten over België en Europa. Heel boeiend!


Tijdens het liften onderweg: guanaco´s, de broertjes van de lama. 


Marcelo en ik na een fles wijn. Met deze brave man reed ik door een deel van de Argentijnse pampa. Na de fles wijn wilde ik hem trakteren op een drankje, maar dat mocht ik niet!


De omgeving van de Cueva de las Manos.   


Cueva de las Manos. Sommige handen zijn wel 10000 jaar oud!


Cueva de las Manos. Op de bovenstaande foto zie je een jachttactiek afgebeeld. Links- en rechtsboven jagers, daaronder langs beide kanten guanaco´s. Onderaan de rivier. Kijk nu twee foto´s hierboven en zie hoe het gedaan werd (de bomen onderaan zijn de rivier uiteraard).


 De Argentijnse steppe.


Chili, nabij het grensdorp Chile Chico (Klein Chili). Het weggetje naast het Lago General Carrera, een buitengewoon prachtig (en zot) baantje langs het tweede grootste meer van Zuid-Amerika!


Sprakeloos. Lago General Carrera.


Chili. Rio Tranquilo, een dorpje aan het Lago General Carrera. Deze ´Catedral de Marmol´ (kathedraal van marmer) bevindt zich daar in de buurt. Jaja, alles uit marmer dus.


Catedral de Marmol van binnenin. 


Chili. De Cerro Castillo (Kasteelberg). In de buurt daarvan ben ik gaan wandelen.


Vertrekken in de bergen bij blauwe hemel en de volgende morgen: sneeuw! Doet denken aan die ene foto van toen in Colombia, nietwaar? Alleen is deze tent gelukkig een pak resistenter! Een mens leert al eens bij ...


Op de camping in Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) waar de paarden tot tegen je tent komen grazen. Eén keer had ik wat afval buiten de tent liggen dat meegenomen werd door een paard. Hilariteit! Heb op deze camping nog een nachtje gratis overnacht in ruil voor een les Engels aan de eigenaar met wie ik veel mate heb gedronken.


Chili. Villa Cerro Castillo (Dorp Kasteelberg) met de Cerro Castillo op de achtergrond.  












00:43 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |



Hallo daar! Met mij is alles goed, maar ik moet zeggen dat ik naar buitenlucht snak. Ik ben nu een kleine maand weg en heb haast alleen nog maar in miljoenensteden gezeten. Op zich is dat allemaal interessant, maar alle grote steden lijken op zekere manier op elkaar en het wordt eens tijd om meer verlaten oorden op te zoeken, om de wolkenkrabbers en het asfalt achter me te laten, om te beginnen … reizen.

Ik ben dus momenteel enkele weken op reis, maar het is pas de laatste paar dagen dat dit echt zo begint aan te voelen, want pas nu zal het word reizen samen gaan vallen met het trekken naar verre horizonten in plaats van ingesloten, ingebakken te zitten tussen de hoge muren van de stad. De eerste twee weken heb ik haast constant in het huis van mijn zus Leen in Toronto, Canada, doorgebracht. Dat was op zich heel leuk. Je familie terugzien is altijd een prettige zaak, des te meer wanneer je die familie niet al te vaak ziet. En daarbij komt dan nog dat ´ons Leen´ nu twee zoontjes heft in plaats van één. Twee schatten van kindjes. Lucas Scott is de jongste en nog maar vier maandjes op deze wereld. Het is het soort baby dat snel aan het lachen te brengen is waardoor zijn aaibaarheidsfactor nog verhoogt. Ik vraag me nu al af hoe hij eruit zal zien de volgende keer dat ik hem ontmoet.. Zijn broertje Brian is nu al twee jaar oud en het is erg grappig om hem telkens te zien evolueren. Het was de derde keer dat ik hem zag en telkens is het anders. Momenteel is Brian een rakkertje dat constant met zijn mini-autootje het huis op stelten zet, Engelse en Nederlandse woordjes begint te brabbelen naargelang de omstandigheden en dat de grenzen van het mogelijke en vooral van het toegestane begint af te tasten. Ik heb mijn zus meermaals ´Nee, Brian, dat gaat niet.´ horen zeggen en grappig genoeg begon ik dat zelf ook een beetje over te nemen.  

Op 7 oktober kwam ik in Montréal aan vanuit Brussel. De vlucht was een saaie ervaring. Dit had vooral te maken met het feit dat ik de avond voor mijn vlucht nog een minifeestje had georganiseerd met wat volk in Gent en dat ik maar een drietal uurtjes had geslapen. Plus, toegegeven, ik stond op met lichte hoofdpijn, te danken aan de obligatoire consumptie van Duvels, die een paar van mijn vrienden mij voorschotelden telkens mijn vorige halfvol, of beter in dit geval, halfleeg, was. Met een niet al te fris gemoed stond ik dus in Zaventem en dan begon één van de medewerkers van Airtransat, de maatschappij waarmee ik naar Montréal vloog, nog moeilijk te doen ook. Ik moest een ticket tonen waaruit bleek dat ik Canada zou verlaten. Dat had ik, namelijk een ticket van New York naar Buenos Aires. ´En vanuit Argentinië, waar ga je dan naartoe? Je moet vanuit Argentinië ook een terugticket hebben.´

Ja, jongen, wat heeft Airtransat daar nu in godsnaam mee te maken. Is dat hun probleem? Het is toch niet met hen dat ik naar Argentinië vlieg, gotbetert! Nu, ik heb al verschillende vervelende verhalen gehoord van reizigers naar Latijns-Amerika die op weg naar hun bestemming werden tegengehouden omdat ze geen terugticket hadden. Dit is in zowat elk Latijns-Amerikaans land een voorwaarde om (via vliegtuig) binnen te mogen als toerist. In dit verband weigeren sommige maatschappijen reizigers zonder terugticket. Waarom? Ik heb me laten vertellen dat wanneer een vliegtuigmaatsschappij een passagier vervoert die door welke reden dan ook wordt teruggestuurd, ze de kosten voor de terugrit moet betalen.  

Maar goed, ik had toch een bewijs dat ik Canada ging verlaten? Voor de rest is dat dan toch mijn probleem? Ze riskeerden toch niet te moeten betalen voor mijn terugvlucht? Ik had die toch, ook al ging die naar Argentinië. Nogal verdwaasd en verrast stond ik daar te kijken naar die man die mij vertelde dat er een probleem was en die ging informeren bij één zijner collega´s, een vriendelijke vrouw met een brede glimlach, om te weten of hij nu een negatief gevolg aan dit ´probleem´ diende te breien of niet … Na haar verteld te hebben dat ik al een terugticket uit Argentinië had willen kopen, maar dat er zogezegd een probleem zou zijn met mijn visakaart, hoewel ik dat niet begreep, want ik had toch tenslotte ook het Airtransatticket met mijn visakaart betaald, blablabli, blablabla, liet zij mij doorgaan: ´Ja, inderdaad, dat gebeurt soms. Maar je moet in Canada zeker zien dat je dat zo snel mogelijk oplost.´ Oef … wie had gedacht dat ze al in Zaventem zo moeilijk zouden doen. Wat stond me dan in de States nog wel te wachten, waar ze qua reizigers pesten een nog veel kwalijkere reputatie hebben. Echter, ik heb voor de rest geen problemen meer ondervonden. Wat het meest bizarre is aan dit soort verhalen? Eens je effectief in een Latijns-Amerikaans land aankomt, wordt er hoegenaamd niet naar je terugvlucht gepolst. Wat kan de lokale douanier dat eigenlijk ook verdommen. Het ´terugticketprincipe´ betreft dus een theoretisch gegeven dat vliegtuigmaatschappijen graag uitmelken om je een extra vlucht te verkopen …

Bon, Montréal bleek een pareltje te zijn. Ik had niet verwacht dat het zo´n mooie stad zou zijn, zeker naar Amerikaanse (en daarmee bedoel ik het continent) standaarden. Een goed onderhouden koloniaal gedeelte, een soort groene heuvel in het midden van de stad waar je rustig kan wandelen en waarvan je een zicht hebt over de ganse stad, de setting op een eiland in de rivier Saint Lawrence / Saint Laurent. Mooi. Wanneer je in een Noord-Amerikaanse stad aankomt, vallen ook al die schattige grijze en zwarte eekhoorntjes op die soepel en nerveus rondhuppelen in de vele parkjes. Wel lachen de locals je uit wanneer je een foto van ze neemt, want voor hen zijn die eekhoorns de normaalste zaak van de wereld.  

Montréal ligt in Québec, maar er wonen een hoop Engelstalige inwijkelingen en dus heb je een beetje een situatie zoals in Brussel: je weet niet goed of je nu in het Frans of in het Engels / Nederlands moet beginnen. Ik begon meestal in het Frans en dat legde me geen windeieren, want een Québecqois tegen wie je in het Frans begint, is je beste vriend. Als je in het Engels begint daarentegen … Het is een beetje overdreven natuurlijk, maar de Québecquois houden nogal veel van de Franse taal, heb ik de indruk. Meer zelfs dan de Fransen zelf misschien en dat wil al wat zeggen.

Maar goed. Ik moet zeggen: ik ben maar even in Montréal geweest, maar de meeste mensen kwamen me er om de één of andere reden verrassend sympathiek over, alsof ze wilden bewijzen dat ze heel tof zijn. En ze vragen je ook steeds of het je eerste keer in Québec is, niet je eerste keer in Canada, want daar wonen die andere Canadezen …  

Toronto is voor mij vooral de stad waar mijn zus en haar familie woont en daarover heb ik het daarnet al gehad. Verder heb ik er nog twee vrienden ontmoet. Jimmy Peat, nen toffe Canadese peer die ik verleden jaar in Gent heb leren kennen en die in Toronto woont, en dan nog Marjory, een meisje uit Ecuador dat ik ken van mijn vorige reis en dat er op visite was bij haar tante. Toronto was dus heel leuk, met de verplichte uitstapjes zoals de Niagarawatervallen … Trouwens, om eerlijk te zijn: de Niagarawatervallen zijn indrukwekkend, maar ik heb het gevoel dat, moesten ze zich op het Zuid-Amerikaanse continent bevinden, ze heel wat minder bekend zouden zijn en dat ze qua indrukwekkendheid waarschijnlijk door een aantal andere watervallen zouden voorbijgestoken worden. Maar goed, ze bevinden zich op de grens tussen de VS en Canada EN DUS zijn ze superbekend. En ... ze zijn echt mooi!

Toronto an sich is niet meteen een stad die me erg aanspreekt. Je mist een beetje het koloniale van Montréal en ik vind het een ietwat zielloze stad. Niet dat er niets te zien of te beleven is, dat zeker niet, maar het voelt te veel aan als een kopie van andere grote, Noord-Amerikaanse steden, zonder dat de stad werkelijk iets ´eigens´ heeft. En dat laatste, dat eigene, dat speciale, dat heeft de stad die ik daarna bezocht natuurlijk als vaneigens … New York, baby!

New York! Het blijft toch altijd een aparte ervaring … heel de wereld op een kluitje bijeen, soms op een steenworp van elkaar. Het grappigste vind ik dat je in New York plaatsen bezoekt die je precies al kent, van films, liedjes enzovoort. Zo ben ik deze keer naar Rockaway Beach geweest, gewoon omdat dat in een nummer van de Ramones voorkomt. Verder zijn er natuurlijk klassiekers zoals Central Park, Wall Street, Brooklyn Bridge en Ground Zero (wat nog altijd een bouwwerf is). Maar wat me telkens opvalt: in New York kan je urenlang ronddwalen en de coolste dingen ontdekken. Dat kan vanalles zijn: een heel apart vergezicht op Manhattan, wat basketveldjes in Queens, pizzatentjes in Brooklyn, niggatalk in de deli´s wanneer je één van die megasized koffies gaat halen, een ellenlange limo die je passeert, een gigantische bowlingzaal die ergens achter de deuren verstopt zit, kleine barretjes met Belgian beer waarin een lokaal groepje wat staat te jazzen enzovoort enzoverder. Bovendien … de musea zijn gewoonweg fantastisch. Ik ben deze keer naar het Metropolitan Museum geweest, want verleden jaar was ik er niet geraakt. Ik was diep onder de indruk van de Egyptische kunst … zowat het enige wat ik er gezien heb na een bezoek van drie uur. Een museum waar je, als je je tijd neemt, gemakkelijk dagenlang in kan ronddwalen. New York was deze keer meer dan de vorige een langgerekte ´wooaaw´, een stad waar ik zeker nog terug naartoe wil gaan.  

Verleden week donderdag ben ik dan aangekomen in Buenos Aires, de hoofstad van Argentinië, de grootste van deze vier wereldsteden die ik tot nu toe heb bezocht. Ik denk dat hier een slordige elf, twaalf miljoen mensen bij elkaar wonen: elf keer Brussel met andere woorden. Een stad die maar blijft uitrekken, zo lijkt het wel. En oh ja, de vlucht had een tussenstop in Mexico Stad, waar we rond tien uur ´s avonds aankwamen, wat zeer spectaculair was! Als ik mij niet vergis behoort Mexico City tot de top drie van de grootste steden ter wereld en daar aankomen was alsof je op een zee van licht landt, of nog beter, op een lichttapijt dat ver tegen de bergwanden uitgerold was. Super!

Bon, Buenos Aires en de rest komen de volgende keer aan bod. Ik probeer nu eenmaal de berichten iets korter te maken, aangezien ik net iets te veel commentaar op dat punt had gekregen tijdens mijn vorige reis. Ik vertrek deze nacht naar Peninsula Valdés, een schiereiland in het noorden van Patagonië waar je op dit moment van het jaar walvissen, orka´s, piguïns, zeeleeuwen, zeeolifanten en des te meer kan gadeslaan. Ik vertel jullie er de volgende keer ongetwijfeld meer over. Eindelijk uit die grootsteden weg! Het werd tijd …        

Groeten aan iedereen, hopelijk zijn de dagen niet te donker. Vergeet de foto´s hieronder niet te bekijken. Wil je reageren, feel free. Het is altijd leuk om iets van het thuisfront te horen. Nos vemos!


Deze foto toont Montréal vanaf de Mont Royal, de heuvel van waarop je de hele stad kan gadeslaan.


Een knalrode in herfst zijnde esdoorn in een park in Montréal. Oktober is een heel mooie maand in Noord-Amerika aangezien de blaadjes beginnen te verkeuren, maar in veel mooiere tinten dan bij ons.


Deze kerk heeft wel wat weg van de ... jawel, de Notre Dame in Parijs. Nu, in Montréal hebben ze in den tijd een kopie gemaakt. Best ok, maar toch niet het origineel.


Een artificieel watervalletje in een rivier in een park in Toronto. Je ziet een zalm die probeert het watervalletje omhoog te springen. In de herfst gaan ze op zoek naar de bron van de rivier om zich voort te planten. Weinigen halen het echter.


Lucas Scott, het jongste kindje van mijn zus Leen, aan het slapen.


Brian, het oudste kind van mijn zus Leen, ondertussen al een bazeke van twee jaar oud.


´Ons´ Leen en Briantje voor de Niagarawatervallen.


Met mijn zusje en Briantje op één van de eilanden voor Toronto. In de verte zie je de stad met de CN-Tower die voor een tijd de hoogste toren ter wereld was (ergens in de jaren 70, denk ik). 

Met Marjory (midden), een Ecuadoriaanse vriendin en haar zus in een bar in Toronto.


Toppunt van sulligheid: denken dat ge cool zijt met een limo en dan vergeten de koffer dicht te doen.


Met Jimmy Peat, een vriend uit Toronto na enkele lokale bierkes uitgeprobeerd te hebben.


Imagen 005

New York. Central Park.  

Imagen 009

Een zicht op een deel van Manhattan vanaf de alombekende Brooklyn Bridge.

Imagen 006

Dit kennen we natuurlijk allemaal, maar bij ons moet je ze gaan zoeken. In Canada en de VS komen ze naar je toe!  

Imagen 016

Met Nick en Alex, twee gasten die in New York wonen op café in de Big Apple. Die avond werd met een Duvel afgesloten.

 Imagen 018

Howard Beach in Queens, een wijk waarin veel paalwoningen terug te vinden zijn.

Imagen 029

Eén of ander hoofdkwartier. In de Kempen zouden ze zeggen: Amai, da´s wel ne specioale die da gemoakt het. Zeker een vijs kwijt.´

Imagen 027

Een muurschildering ergens in de Lower East Side.

Imagen 036

Nog een zicht op Manhattan vanop de Brooklyn Bridge.

Imagen 056

Sylvain, een Fransman, en Martine, een Amerikaanse, die ik heb leren kennen in New York.  


21:45 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |



Hallo allemaal.

Binnen een tweetal weken trek ik er weer voor een tijd op uit en mijn avonturen kan je weer op mijn vertrouwde blog volgen. Wederom zullen ze zich ontrollen op het Zuid-Amerikaanse continent. Ik heb een aantal aanpassingen doorgevoerd ten opzichte van de vorige keer. Gedaan met die ellenlange, onleesbare teksten. Vanaf nu werk ik met paragrafen ... tataa! Daarbij komt nog dat ik ga, uhum, proberen mijn berichten wat korter te maken, maar eens ik begin te schrijven ... Allez, ja, de meesten onder jullie weten wel waar ik het over heb. Jullie mogen van tijd tot stond ook fotootjes verwachten en de teksten die erbij horen zouden nu ook effectief onder de desbetreffende foto's moeten staan! Hoera, een ware digitale revolutie in Peetopreisland! Tot binnenst kort maar eens dan!

Bonjour à tous! Je repars en voyage (destination Amérique du Sud) et j'utiliserai ce blog-ci pour vous montrer des photos et ... peut-être même pour vous laissez quelques mots en français de temps en temps? On verra ... je ne promets rien. De toute façon, je vais essayer de raccourcir mes messages un petit peu car j'ai souvent la tendance à écrire des messages très longs! J'espère qu'on se reverra sur cette route digitale! En avance!

Hola a los visitantes de mi blog. Este sera mi blog para mi nuevo viaje en America del Sur. Esta vez empezare por Argentina, pero no se exactamente adonde me va a llevar esta viaje. A ver ... En este blog podras ver mis fotos que voy a tomar durante mi sejorno. Tal vez voy a dejar algunas palabras en español de vez en cuando ... Ya no puedo esperar cerrar la puerta de mi casa y volver a America Latina. Espero que nos veremos en el viaje, sino, puedes seguir mis aventuras por la fotos, listo? Ciao!

Hello to you all. This is going to be the blog for my travel journey I'm going to undertake in South America, starting in a few weeks. You'll be albe to follow my trip through the pictures I'll post here. And maybe I'll write some small texts in English from time to time. We'll see about that. Have a nice one and cheers!


15:06 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


In de navel en errond

Jawel, hier ben ik nog eens een keer om jullie te informeren over mijn reilen en zeilen. Ondertussen zijn we weer een tijdje verder gevorderd in mijn reis. Enne ... het einde nadert, binnen twee en een halve maand sta ik alweer op Belgische bodem. Nog steeds zit ik met dat dubbele gevoel: enerzijds verheug ik me er al op om iedereen, familie en vrienden, terug te zien, anderzijds zou ik maar al te graag nog een hele tijd hier blijven rondtouren. Of ergens, op éénbepaalde plek, een hele tijd blijven. Of misschien voor altijd hier blijven ... Wie weet. Ik laat het daar verder bij, want ik heb er zelf ook niet zo´n duidelijk zicht op. (Zal ik dat ooit wel hebben?) Ik heb me nu in elk geval voorgenomen om ten volle te genieten van de tijd die me nog rest in dit continent. Nu staat alleen Bolivia nog op de agenda, een land waarvan ik al veel goeie dingen heb gehoord van andere reizigers. Het Titicacameer, de ´Salares de Uyuni´ (zoutvlakten), de hoofdstad La Paz, de andere hoofdstad Sucre, het Amazonewoud ... Ik ga er de volgende weken nog eens ten volle invliegen, de laatste etappe van mijn reis tegemoet, genieten van die laatste weken, er volledig voor gaan.Toen ik mijn laatste bericht postte was ik mijn tijd in Ecuador aan het afronden. Een land waar ik vele goede herinneringen aan overhoud, een land met vele verschillende aspecten, verschillende klimaatzones, verschillende culturen. Het is ook het land waar ik als vrijwilliger aan de slag ben gegaan, het land dat ik op een andere manier leerde kennen. Ik woonde er namelijk min of meer op één enkele plek, toch wel een andere ervaring dan steeds rondreizen. En ik moet zeggen dat dat langer op één plek blijven mij wel beviel. Zo heb je de mogelijkheid om enkele mensen beter te leren kennen, om iets diepere vriendschappen aan te gaan, om er het leven op een meer profondeuse manier te leren kennen. Ik mis nu eigenlijk nog steeds de mensen en de kinderen van Runtún, het dorpje waar ik verbleef. Soms denk ik terug aan die geweldige, vuurspuwende vulkaan, aan die prachtige groene omgeving vol bloemen en kolibri´s, aan de bungalow waarin ik woonde, aan de warmwaterbronnen in Baños, aan die vele prachtige mensen die ik er ontmoette. Soms heb ik zin om een tijdje terug te keren naar Ecuador, om enkele mensen te zien (vooral dan Marjory, het meisje dat ik er op het einde van mijn verblijf leerde kennen en waarmee ik nog steeds contact heb), maar ik kan dit jaar sowieso niet terugkeren naar Ecuador (ik heb mijn zes maanden verblijfsvergunning al opgebruikt) en eigenlijk zou dat toch niet veel zin hebben, want binnenkort ga ik toch weer terug naar België. En dus probeer ik me nu te concentreren op Bolivia, op wat komen zal, op de nieuwe verwachtingen, op nieuw avontuur.Een maandje geleden verliet ik dan Ecuador. Het was een redelijk lange reis. Ik had me voorgenomen om direct door te reizen naar Cusco, in het zuiden van Peru. Ik ben ook werkelijk in één ruk naar Cusco getrokken. In totaal betekende dit twee-en-een-halve dag bussen. Van Ambato in het centrum van Ecuador tot aan Machalá, in de buurt van de grens met Peru: zeven uur. Dan met de bus van Machalá naar Tumbes, de eerste stad in Peru: drie uur. Daar aangekomen kon ik bijna direct in een bus naar Lima springen: 21 uur bussen. In Lima heb ik dan een drietal uren moeten wachten om een bus naar Cusco te nemen: nog eens 23 uur erbij. En wonder boven wonder ging dat allemaal heel snel vooruit (beetje lullen met de medereizigers, filmpjes kijken ...) en was ik in Cusco voor ik het zelf doorhad. En nog gekker: ik was in feite helemaal niet moe naar die tweeënhalve dag in verschillende bussen te hebben doorgebracht. In die twee dagen zag ik het landschap radicaal veranderen! De Ecuadoriaanse kust is tropisch, vooral dan de noordkant, maar ook het zuidelije deel van de kust is redelijk groen. Van Tumbes tot Lima volg je steeds de kustlijn en de eerste twee uren is die redelijk groen, maar in een klein half uurtje verandert dat volledig en zie je haast geen vegetatie meer rondom je. Je verkeert in een regelrechte woestijn. Je rijdt langs een kustlijn waarop de warme zeestroming El Niño, die de Pacifische kusten van Colombia en Ecuador aandoet, geen vat meer heeft. Integendeel, de Peruviaanse kustlijn wordt geflankeerd door de koude, polaire zeestroming Humboldt, met als resultaat dat er haast geen verdamping optreedt en dat het aan de Peruviaanse kust haast nooit regent. Toch vond ik het ongelooflijk hoe het landschap in een half uurtje zo radicaal veranderde. Het versterkte bij mij het gevoel dat ik precies al heel ver weg was van Ecuador. Van Lima naar Cusco volg je dan een tijdje diezelfde woestijnachtige kustlijn om dan landinwaarts te keren. Traagjesaan begint de bus te klimmen. Telkens wanneer de bus één van die scherpe bochten neemt, word je van links naar rechts geslingerd en vice versa. Met het vorderen van de nacht en het stijgen van de bus wordt het steeds kouder en wanneer het dan dag wordt, ben je weer volop in de Andes aanbeland, weer totaal anders dan datgene dat je de dag voordien gezien hebt. Machtige bergen, besneeuwde pieken, diepe valleien, waaaw!Plots zie je dan Cusco liggen, in een vallei, een prachtig zicht. Een kwartier later sta je dan al in de busterminal.Ik ben nu al bijna een maand in en rondom Cusco, een boeiende stad. Het is voor deze maand een beetje mijn uitvalsbasis geweest. Steeds zijn er allerlei zaken te doen: optochten, culturele activiteiten, optredens. Er zijn veel bars en al even veel historische monumenten en belangrijker nog: er liggen een hoop Incaruïnes in en rond de stad, waaronder het wereldbekende Machu Picchu. Mijn verblijf hier is dan ook een afwisseling geweest van stadsleven en trektochten naar verschillende ruïnes. Een zeer leuke afwisseling: na het afzien van de wandeltochten (hoewel dat nog wel meeviel) kom je weer in Cusco terecht waar je weer alle luxe hebt die je nodig hebt: een bed, warm water, bars, restaurants enzovoort. Maar van die dingen zou je dan weer niet zo hard genieten als je niet eerst een beetje had afgezien in de bergen. En één factor maakte het geheel nog veel beter, namelijk het feit dat het hier de laatste maand maar amper geregend heeft! Elke dag zon, zon en nog meer zon. Het is hier namelijk droogseizoen, en in tegenstelling tot Ecuador of Colombia, is hier het verschil tussen nat- en droogseizoen wel erg gemarkeerd. Twee maanden geleden regende het hier nog elke dag, echt élke dag. Nu regent het vrijwel nooit! Heel aangenaam is dat, vooral omdat ik de laatste weken nogal wat tijd in de bergen heb doorgebracht en zeker ook omdat ik het afgelopen jaar (laat ons zeggen vanaf mei 2007 tot mei dit jaar) haast constant met regen te maken heb gehad. Niet dat het steeds regende, maar ik heb, denk ik, het afgelopen jaar nooit een periode van langer dan drie dagen zonder regen meegemaakt. En nu, tout d´un coup, regent het gewoonweg niet meer. Zalig! Dat wil echter niet zeggen dat het hier warm is! Wanneer de zon schijnt, dan is het ook hier in Cusco heet! Maar wanneer er wolken komen opzetten en het wat winderig wordt, is het redelijk koud. Cusco ligt namelijk op een hoogte van meer dan 3300 meter boven het zeeniveau. ´s Nachts dalen de temperaturen tot tegen of onder het vriespunt. Een goeie pull, een warme jas en een comfortabele muts zijn hier dan ook geen overbodige luxe.Ik heb mijn maand in Cusco natuurlijk niet alleen doorgebracht. Nu is het zo dat Lorenza, een Italiaanse die ik ken van toen ik enkele jaren geleden in Luik studeerde, op dit moment een stage doet in de buurt van Cusco. Ze woont in Cusco zelf, dan nog in de superaangename bohémienachtige wijk San Blas, en ik had het geluk dat ik de hele tijd in haar appartement mocht verblijven. Daarbij komt dan nog dat Damien, een Franse kerel die ik ondertussen al zes keer ben tegengekomen op deze reis, ongeveer op hetzelfde moment als ik in Cusco aankwam. En dus heb ik de laatste weken vooral met deze twee goeie vrienden (en nog een hoopje anderen) doorgebracht.Zoals ik al heb aangehaald zijn overblijfselen, sporen van de precolumbiaanse samenlevingen nog ruimelijk aanwezig in en rondom Cusco. Cusco in Quechua is Qosqo en dit wil ´navel´ zeggen. Waarom? Cusco was het centrum, de navel van het Inca-imperium. Zoals de meesten onder jullie wel zullen weten was het grootste deel van de Andes in wat vandaag Ecuador, Peru en Bolivia zijn, in handen van de Inca´s. Wanneer de Spanjaarden deze regionen begonnen te verkennen was het Incarijk in een burgeroorlog verwikkeld en de Spanjaarden hebben daarvan gebruik gemaakt om uiteindelijk de hele regio onder de Spaanse kroon te brengen. Vanaf dan begint de hele koloniale geschiedenis. Echter, de Inca´s hebben, voordat de Spanjaarden hier aankwamen, heel wat sporen nagelaten. Nogal wat van de ruïnes zijn vandaag gerenoveerd en dus kan je ze gaan bewonderen. Het gaat van paleizen, religieuze centra, verdedigingswerken, kanalen, agronomische vernuftingen, terrassen, begraafplaatsen en zoutwinningsveldjes tot hele steden zoals bijvoorbeeld Machu Picchu. Op mijn eentje, maar ook met Damien en Lorenza, heb ik de laatste maand meerdere van die ruïnes bezocht, telkens weer een hele interessante ervaring, telkens weer iets anders. Vaak moet je heel wat wandelen om tot aan die ruïnes te geraken, want de Inca´s bouwden hun steden op schijnbaar de meest onmogelijke plaatsen. Hun steden lagen door de band niet in de valleien, maar vaak van boven op een bergkam, dit om aanvallen van andere stammen te voorkomen, maar bijvoorbeeld ook om overstromingen te voorkomen. Nu, het is niet mijn bedoeling om hier een hele geschiedenis van de Inca´s neer te poten. Maar wie Cusco en zijn regio beschrijft, kan moeilijk om de Inca´s heen. Hieronder, bij de foto´s, kunnen jullie enkele van de Incaruïnes bewonderen. Telkens geef ik een woordje uitleg. Goed, over de trektochten zelf. Ik heb in totaal twee meerdaagse trektochten ondernomen. De eerste was met Damien en die ging naar Choquequirao, een ietwat minder bekende Incaruïne in de buurt van Cusco, maar zeer de moeite. Het was een trektocht van een vijftal dagen (één dag op de site doorgebracht). De site was interessant, maar dat was niet alles. Er was ook de trektocht zelf. Die was redelijk gevarieerd. In het begin wandelden we door een zeer droog gebied, met kaktussen en in het algemeen veel planten met pieken, typisch voor streken die met droogte te maken hebben. En dan, op de andere bergflank van de vallei kregen we plots met veel vegetatie te maken. Alles was groen, veel bomen, veel bloemen enzovoort. Gek hoe de vegetatie zo snel kan veranderen in zo´n korte tijd. De trek naar Choquequirao was tevens een voortdurend dalen en stijgen. In feite daal je eerst van zo´n 3000 meter hoogte af tot aan een rivier op 1600 meter hoogte, waarna je dan weer 1400 meter moet klimmen tot aan Choquequirao. Het is een trektocht waarbij de weg maar naar boven blijft gaan, alsof je nooit boven geraakt. Het stuk omhoog moet je dan nog doen in de volle zon, waardoor het niet de gemakkelijkste trek is. De tweede trektocht die we dan ondernomen hebben bracht ons (Damien, Lorenza en ik) via de berg Salkantay naar Machu Picchu. Een werkelijk fantastische trektocht! De eerste dag wandelden we progressief bergop tot we de camping bereikten op zo´n 3800 meter hoogte. Ik verzeker u: het is daar ´s avonds niet al te warm. Onze fles rum kwam die avond dan ook erg te pas! De tweede dag was de mooiste van de trektocht zelf. We klommen verder omhoog tot op een hoogte van 4600 meter, aan de voet van gletsjers en niet ver van de besneeuwde bergtoppen. Het zicht was ronduit fenomenaal. Je voelt je maar een klein, nietig iets in het hooggebergte, wat een mysterie! We hadden daar van boven tevens het geluk twee condors te spotten, de grootste vliegende vogel ter wereld. Echter, tegen dat we er een foto van konden nemen, waren ze al uit het zicht verdwenen. Na de pas van 4600 meter hoogte te zijn gepasseerd (die we trouwens zonder al te veel onnodige moeite bereikten) daalden we snel af en al snel kwamen we in een vochtig woud terecht. De derde dag daalden we verder af via een bergrivier. De laatste dag moesten we dan drie uur bergop gaan om een bergkam te passeren. Van boven aangekomen bevonden we ons in een bos. Een beetje verder stonden er drie gasten naar iets in de verte te turen. Net toen we aankwamen, gingen ze door, niet na: ´Mira. el Machu Picchu ...´ tegen ons gezegd te hebben. En inderdaad, we keken tussen de takken van de bomen en zagen daar in de verte, tussen de bergen weggestopt, Machu Picchu liggen. Iets verder kregen we dan een beter zicht, een verbluffend, ongelooflijk zicht. Je ziet van links naar rechts een hele reeks bergen en daartussen ligt dan Machu Picchu. De rest van de dag moesten we verder afdalen en uiteindelijk nog meer dan twee uur over een spoor wandelen tot aan Aguas Calientes, het dorpje van waaruit je Machu Picchu kan bezoeken. Nu, eigenlijk mag je niet over dat spoor wandelen, maar indien je Machu Picchu met een ietwat beperkt budget wil bezoeken, moet je wel over die sporen lopen. Vele locals doen het zelf trouwens ook. Aguas Calientes kent namelijk geen wegverbinding. Je kan het dus enkel met de trein bereiken en aangezien Machu Picchu zo bekend is, heeft de Peruviaanse overheid de tickets voor de toeristen maar ineens heel duur gemaakt! Van Cusco tot Machu Picchu: 47 dollar enkel de heenreis. Wanneer je vertrouwt bent met wat het transport hier normaal gezien kost, is dat echt wel heel duur! De vijfde dag zijn we dan om vier uur ´s morgens opgestaan om in het donker naar Machu Picchu te wandelen. Om zes uur gaat het terrein namelijk open en tegen dan staan er al honderden bezoekers te wachten! De eerste bussen (jawel, er is zelfs een busverbinding vanuit Aguas Calientes, ook al weer véél te duur) komen tegen zes uur aan, dus tegen dan moet je zien aan de ingang te zijn. Om zes uur stipt kan je dan het terrein op om het wonder te gaan aanschouwen. Machu Picchu is hetgene waarvoor ik op deze reis het meeste geld hebt neergeteld (45 dollar), maar dat was het voor een keer eens volledig waard! Iedereen kent natuurlijk de typische foto van Machu Picchu. Ik zeg u: in werkelijkheid is het minstens honderd keer zo mooi! Zonder twijfel één van de prachtigste dingen die ik op deze reis heb mogen aanschouwen, honderd procent de moeite, fantastisch, geweldig! Ik ben er nog steeds van onder de indruk terwijl ik dit neerschrijf. En dan die omgeving: dat maakt het geheel nog waanzinniger! Machu Picchu is langs alle kanten omgeven door bergen waarvan de flanken haast verticaal uit de dalen opreizen. In de verte zie je besneeuwde bergtoppen. De site zelf wordt begrensd door ravijnen van honderden meters diep. Echt een verbluffende omgeving, ik heb er gewoonweg geen woorden voor. Maar hoe is het zo goed bewaard gebleven?Machu Picchu was tot rond het jaar 1500 (voordat de Spanjaarden in Peru aankwamen - dit was in 1521) bewoond door een Inca-elite. Het was een soort geheime stad, enkel de elite wist blijkbaar af van het bestaan van de stad. Rond 1500 dan is de stad om een tot nu toe onbekende reden ontvolkt geraakt. Tegen dat de Spanjaarden dan in Peru aankwamen, was Machu Picchu al een jaar of twintig, dertig ontvolkt en was de hele stad al begroeid met vegetatie, waardoor de Spanjaarden de ruïne nooit ontdekt hebben. Ik weet zelfs niet of ze wel van het bestaan van de stad afwisten. Waarschijnlijk zullen ze wel allerlei geruchten hebben opgevangen, maar ze hebben de verlaten stad zelf nooit ontdekt. (Een Amerikaan ondekte Machu Picchu pas in 1911.) Gelukkig, want anders zouden ze weer aan het plunderen (alles wat kostbaar was werd geplunderd) en het vernielen hebben geslaan. Zoals bekend moest en zou de gehele indianenpopulatie gechristianiseerd worden en dus werden vaak heiligdommen voor de traditionele incagoden (Inti - de zon; Apu - de bergtoppen; enzovoort) vernietigd, want ´er is maar één God en dat is Jahwe!´Boven Machu Picchu zelf reikt een haast verticale piek: Huaynu Pichu. Ook die berg hebben we beklommen, heel mooi allemaal. Na dan de verschillende delen van het complex bezocht te hebben, eindigden we de dag met een prachtig zicht op het geheel: moe maar meer dan tevreden! De volgende dag zijn Damien en ik dan via de treinsporen naar Santa Teresa gegaan, een dorp in de buurt mét wegverbinding. Uiteindelijk moesten we nog zes uur bussen om terug in Cusco te geraken.Na teruggekeerd te zijn, heb ik dan nog enkele excursies in de nabije omgeving van Cusco ondernomen, een ruïne hier en een ruïne daar, tot ik er genoeg van had. Nu heb ik het wel een tijdje gehad met ruïnes. Maar zoals jullie al wel zullen gemerkt hebben, was het allemaal zeer de moeite waard. Die materiële overblijfselen laten je nogmaals beseffen dat er ook vele niet-Europese hoogontwikkelde culturen hebben bestaan. Hoe kregen ze in godsnaam die kollosale stenen verplaatst zonder het wiel te kennen? Mysteríeus. Naast de ruïnes kan de omgeving ook tellen. Ik heb de voorbije weken echt spectaculaire bergzichten mogen aanschouwen, waarschijnlijk meer dan in de rest van mijn reis. Veel heeft natuurlijk te maken met het feit dat het tijdens mijn trektochten in Venezuela, Colombia en Ecuador vaak bewolkt was, met de nodige regen. Na de eerste trektocht van mijn reis, die onvergetelijke tocht naar Roraïma op de grens van Venezuela en Brazilië, zijn dit de eerste trektochten geweest waar de zon veel nadrukkelijker aanwezig was dan de wolken en de regen.Cusco was dus tof. Echter, zoals altijd zijn er ook wel enkele dingen die me minder begunstigden. Doordat Cusco al sinds zovele jaren een echte toeristische bestemming is, is de relatie tussen de locals en die toerist, in concreto met iedereen die er ´noorders´ uitziet, een beetje verstoort. Het is niet zo dat ik me constant geërgerd heb aan de mensen in en rondom Cusco, maar het is wel zo dat de spontaniteit tussen de twee, de lokale inwoner enerzijds, en de bezóeker anderzijds, weg is. De mensen in (en rondom) Cusco zijn erg aan toeristen gewend en dus is de benieuwdheid in grote mate weg. Vele Cusqueños hebben in feite helemaal geen zin om met je te babbelen, om je te leren kennen ... en het is nu juist dát wat een reis zo plezant maakt, de ontmoetingen met de locals, al die nieuwe kennissen, al die interessante verhalen. In Cusco, nee ... Nu, ik begrijp dat wel, hoor. Er zijn gewoonweg te veel toeristen. Een bekende uitdrukking in Cusco is: ´En Cusco hay mas gringos que Cusqueños mismos.´ (In Cusco zijn er meer gringos dan Cusqueños zelf.) De benieuwheid en openheid van de lokale bevolking die je bijvoorbeeld in landen als Colombia tegenkomt, bestaat haast niet in Cusco. Je wordt een beetje meegesleurd in een ´wij-tegen-zij´-tegenstelling, wat nog eens versterkt wordt door het feit dat nogal wat van die toeristen in Cusco het breed laten hangen. Ze komen in grote groepen af en hebben vrachten geld bij dat ze verspillen in tours waarvan de opbrengsten naar een kleine groep mensen gaan en waar ze trouwens veel te veel voor betalen. Ze spreken geen jota Spaans en doen ook vaak niet de minste moeite om dat te doen. Ze willen wel al die pracht en praal bezoeken, maar het contact met de lokale bevolking ontwijken ze liever. Ze kennen Peru, maar kennen niks van de Peruvianen. Vaak gaat het om groepen Amerikaanse toeristen, maar in feite kan het om eender welke nationaliteit gaan. Ik mag natuurlijk niet veralgemenen, het is niet omdat je in een grote groep reist, dat je alleen maar geïnteresseerd bent in de façade van een bepaald land, maar vaak is het wel zo. Soms krijg ik er plaatsvervangende schaamte van. Een voorbeeld. Toen ik in Ollantaytambo was om er een ruïne te bezoeken, zag ik er drie indianenkinderen, traditioneel uitgedost. Voor een groepje Franse toeristen zongen zij een taditioneel lied. Allemaal stonden ze daar met hun grote fotocamera´s, klik, paf, boem, foto´s te nemen van die o zo authentieke kindjes. Daarna werd hen dan snel wat geld toegestopt en wilden ze ook nog wat foto´s nemen van hun indianenmoeders, tegen betaling natuurlijk. Spijtig dat de relatie tussen de local en de toerist tot een puur economische relatie wordt teruggebracht. En de effecten, die zijn er hoor. Ik had het op deze reis nog niet veel meegemaakt, maar in en vooral rondom Cusco des te meer: kinderen die je om een ´caramelo´ (snoepje) vragen, of traditioneel uitgedoste vrouwen die in plaats van je te begroeten, kortweg ´foto?´ vragen. Vooral van dat laatste krijg ik gewoonweg het schijt; een duidelijkere manier om te laten merken dat iemand alleen en alleen maar in je geld is geïnteresseerd is er niet, denk ik. Om hen wat te laten nadenken, antwoord ik dan ´Noooooo´ met een uitdrukking van ´Wat vraag je me nu?´, maar ik weet dat het hopeloos is. De staat Peru en vele Peruanen uit de toeristische regio´s hebben hun hoop volledig ingesteld op een soort toerisme dat gemakkelijk en zonder veel moeite veel geld genereert. Ze willen in feite helemaal geen contact met je, ze willen gewoonweg je geld. En dat gaat soms ver. Zelfs al wil je hen laten merken dat je met hen wil babbelen, dat je hen wil leren kennen, dan nog verkiezen ze het niet met je te babbelen. Niet iedereen natuurlijk, maar toch redelijk wat mensen. Ik heb in Cusco, ondanks het feit dat het een heel toffe stad is met een bruisend cultuurleven, een bruisend barleven enzovoort, niet erg veel contact gehad met de lokale inwoners, veel minder dan in Ecuador en nog veel minder dan in Colombia. Maar dan, wiens fout is dat allemaal? Of, kun je eigenlijk wel van fouten spreken? In elk geval, toerisme, allemaal schoon en wel, maar op een gegeven moment gaat het erover. Toerisme kan heel verrijkend zijn, maar al te vaak wordt het een allesverslindende geldmachine die heel vernietigend kan zijn. Dat zal de leiders van het land natuurlijk niet deren. Die zijn voortdurend, met de glimlach op het gezicht, bezig het geld te tellen dat zij verkrijgen uit dit toerisme, zonder aan de gevolgen te denken voor de inwoners van hun land. Een schrijnend voorbeeld daarvan zijn de inkomsten van Machu Picchu zelf. Die enorme som geld gaat integraal naar het centrale beleid in Lima en het is hoegenaamd niet duidelijk waarin dat geld nu juist besteed wordt. Zakkenvullerij in het kwadraat. Een ander punt dat mij met weerzin vervult, is het onderwijs in Peru. Je merkt direct dat het niveau van dat onderwijs bedroevend laag ligt. Ik heb al vaak gemerkt dat vele mensen hier niet eens fatsoenlijk kunnen lezen en rekenen. Dat uit zich op heel concrete manieren. In de maand die ik in Peru verbleven ben, heb ik het meermaals meegemaakt dat ik verkeerdelijk werd terugbetaald, en daar komt de aap uit de mouw, ik ontving vaak niet te weinig, maar te veel! Nu, moest ik van één of andere reisorganisatie uit Cusco te veel geld terugkrijgen, ik zou er niks van zeggen, maar wanneer het om een arme, bejaarde domper gaat die leeft van de pakjes chips en de drankjes die hij in de bus verkoopt, is de situatie toch wel anders. Het zou een beetje cru zijn indiend de man tot de vaststelling komt dat hij met minder geld thuiskomt dan dat hij vertrokken is. Om weer maar eens de vergelijking te maken met Ecuador en Colombia: in dat eerste land is me dat misschien eens één keer gebeurd; in Colombia werkelijk nooit! Zonder te willen zeggen dat het niveau van het onderwijs in die twee landen hoog ligt, merk je toch wel een groot verschil met Peru. Vrouwen die in de bus komen vragen welk plaatsnummer ze gekregen hebben omdat ze het cijfer niet kunnen lezen ... in de landen waar ik tot nu toe gereisd heb, maakte ik dat niet mee, in Peru echter ... Het is niet enkel het probleem van het lage niveau op zich, denk ik. Het ligt ook aan de prioriteiten die gesteld worden. Om een voorbeeld te geven. In Cusco is het elke zondag défilé en elke keer maar weer lopen de kinderen en de jongeren daar in hun schooltenue in mee. Dat kunnen ze goed hoor, marcheren, geen probleem, maar rekenen? Schrijven? Lezen? Ik heb er mijn twijfels bij. Vele Peruanen zijn er trouwens wel trots op, hoor, dat hun zoon zo goed kan marcheren. Rekenen, schrijven ... dat is toch maar bijkomstig zeker ... Peru is dus een maatschappij van mensen die heel goed kunnen marcheren, maar die maar amper kunnen tellen. Goed bezig. Ik overdrijf misschien een beetje, maar het gekke is dat ik het gevoel heb dat ik dat helemaal niet doe! Zo ... ik heb mijn gal weer eens kunnen spuwen. Nu, altijd zijn er natuurlijk wel dingen die je niet graag ziet, maar net daarom is op reis gaan zo verrijkend. Dat constant afwegen van maatschappijen tegenover elkaar, het besef dat sommige zaken in Latijns-Amerikaanse maatschappijen zo paradoxaal en / of hypocriet lijken voor ons. Soms vraag ik me wel eens af op welke manieren de Peruvianen, of de Zuid-Amerikanen in het algemeen, óns hypocriet vinden, wat zij paradoxaal aan óns vinden. En met die gedachte beëindig ik dit bericht. Peru, het is een land waar nog veel te ontdekken valt voor mij. Ik heb alleen maar Cusco en zijn omgeving leren kennen en er zijn gewoonweg nog zoveel zaken te kennen. Maar goed, zo is het altijd. Elke reis lijkt te kort, nietwaar? Bon, aan iedereen het beste en vergeet niet de uitleg bij de fotos te lezen. En vooral: voor degenen voor wie de vakantie eraan komt: geniet ervan! Hopelijk valt het weer daar wat mee ... Groeten vanuit Peru.Uitleg bij de foto´s. 1. Guayaquil, Ecuadors grootste stad. Dit kerkje ligt in de wijk Cerro Santa Ana, Unesco Werelderfgoed. De rest van de stad is groot, modern, commercieel en heet!01 2. Guayaquil, vanuit de zelfde wijk. Je ziet de rivier Guayas en een deel van de stad.02 3. Cuenca, waarschijnlijk Ecuadors mooiste stad met vele koloniale architectuur. De rivier Tomebamba (linkeronderhoek) wordt er geflankeerd door een reeks mooie huizen. 034. Binnen het cultureel centrum ´Prohibido´ in Cuenca, een cultuurcentrum dat is opgericht om alles wat ´verboden´ is te laten zien. Toen ik dit zag, kon ik het niet laten om aan Manneke Pis te denken ... en inderdaad, blijkt dat de creator ervan zes jaar in Brussel heeft gewoond. 045. Vanaf hier zijn de foto´s van Peru. Op weg naar de ruïne Choquequirao. 05 6. Zicht op het wandelpad naar Choquequirao. 067. Het wandelpad naar Choquequirao: meer verticaal dan horizontaal!078. De ruïnes van Choquequirao.089. Choquequirao: boven zie je badhuizen, in het midden de verblijfplaatsen van artisano´s (makers van keramiek etcetera), beneden zie je landbouwterrassen. Meer naar beneden (maar buiten de foto) waren er nog veel meer!0910. Landbouwterrassen van Choquequirao die uniek zijn omwille van de llama´s die erin verwerkt zijn. 1011. Choquequirao: deze foto laat duidelijk zien dat die landbouwterrassen niet voor niets aangelegd zijn. Hoe ga je anders zo´n steile hellingen bewerken?1112. Choquequirao, landbouwterrassen van opzij bekeken. 1213. Wat is dat? Cocablaadjes! Hier zijn we een ´mate de coca´ aan het bereiden, een thee op basis van cocabladeren. Geeft je lekker veel energie. Tijdens het wandelen kan je ze ook kauwen. In Peru en Bolivia zijn cocablaadjes legaal. Wat er vaak van geproduceerd wordt natuurlijk niet ...13 14. Op weg naar Machu Picchu, de eerste dag. Lorenza en Damien en op de achtergrond de berg Salkantay. 14 15. Op weg naar Machu Picchu, de eerste dag. Bij aankomst aan de kampplaats voor de eerste dag, op een hoogte van 3800 meter. Koud ´s nachts!15 16. Op weg naar Machu Picchu, de tweede dag. Op de pas van 4600 meter hoogte.16 17. Op weg naar Machu Picchu, de tweede dag. De top van de Salkantay in detail. Let op de gletsjer. 1718. Op weg naar Machu Picchu, de tweede dag. Niets dan bossen en in de verte de Salkantay. 18 19. Op weg naar Machu Picchu, de derde dag. Damien bij één van de riviers die we moesten oversteken. 1920. Op weg naar Machu Picchu, de vierde dag. In de verte Machu Picchu, weggedoken tussen de bergen. 20 21. Nog een zicht op Machu Picchu. 2122. De typische Machu Picchufoto!2223. Twee llama´s in het complex en Lorenza. Op de achtergrond zie je berg Huayna Picchu. 2324. De eerste zonnestralen die machu Picchu bereiken. Een prachtig moment en eindelijk een beetje warmte.24 25. De Machu Picchu bekeken vanop de Huayna Picchu. Machu Picchu zou de vorm van een condor hebben. Zie je hem? Zou geen toeval zijn, want de condor, de slang en de poema waren voor de Inca´s heilige dieren.2526. Machu Picchu. Dit lijkt een zonnewijzer te zijn, maar het is in feite een zonnekalender! Slechts één keer per jaar is er helemaal geen schaduw. Cusco en zijn omgeving liggen op het zuidelijk halfrond waardoor de zon er in de winter (nu!) niet loodrecht in de hemel staat, en dus is er ook ´s middags een beetje schaduw. Dit zou de enige zonnekalender van de Inca´s zijn die nog overblijft. De zonnekalender had eveneens een religieuze lading (aanbidding van Inti, de zonnegod) en dus vernielden de Spanjaarden ze steeds. 26 27. Machu Picchu. Zicht op de bergen rondom. De trapeziumvormige openingen zouden een referentie zijn aan de bergen.2728. Machu Picchu. Een tempel, huizen, terrassen. 2829. Machu Picchu. Het einde van de dag. Let op de kleuren groen. 2930. Machu Picchu. Een foto van de zon die boven de bergen uitsteekt ´s morgens. We bevinden ons op de terrassen, ik kijk in de richting van Huayna Picchu en het centrale deel van Machu Picchu. (foto van Damien)30 31. Huayna Picchu. Met Lorenza op een uitstekend terras. Vooral niet vallen of je ligt honderden meters lager! (foto van Damien)3132. Huayna Picchu. Tja, soms ging het er daar wel heel verticaal aan toe! Die inca´s toch! (foto van Damien)3233. Een zicht op Cusco. 3334. Het complex van Sacsayhuaman, een heiligdom vlakbij Cusco. 3435. Een detail van Sacsayhuaman. Lijkt op een regenboog? Juist! de inca´s van Cusco aanbaden de regenboog als een god. Dit uit zich vandaag in de vlag van Cusco die een regenboogvlag is, heel erg gelijkend op de holebivlag bij ons. juist om die verwarring te vermijden overweegt men in Cusco zijn vlag te veranderen. 35 36. Een zicht op Sacsayhuaman. Beneden in de vallei ligt Cusco. 3637. Sacsayhuaman: Hoe hebben ze toch in godsnaam ooit die grote stenen op hun plaats gekregen? Ze hadden namelijk geen wielen, die inca´s. Let ook op de perfecte afwerking van de stenen ten opzichte van elkaar. Ze kenden namelijk geen cement. 3738. Zicht op Plaza de Armas, de centrale plaats van Cusco. let ook op het opschrift ´El Perú glorioso´op de berg! Dit soort opschriften zie je overal in Peru. 38 39. Pisaq, in de buurt van Cusco. Landbouwterrassen.39 40. Pisaq. Zijn dat holen? Jawel. Het was de begraafplaats voor de inca´s die in Pisaq woonden. Het is de grootste precolombiaanse begraafplaats van Latijns-Amerika!4041. Pisaq. 4142. Pisaq. Let nogmaals op de perfecte manier waarop de stenen op elkaar afgestemd zijn. Er kwam geen cement bij te pas!4243. Ollantaytambo, in de buurt van Cusco - wederom die trapeziodale figuren ...43 44. Ollantaytambo: zicht op de besneeuwde bergtoppen. 4445. Ollantaytambo: de badplaatsen. 4546. Ook in het hedendaagse dorp van Ollantaytambo zijn er nog veel incaoverblijfselen. 4647. Chinchero, in de buurt van Cusco. De markt op zondag. 4748. Chinchero: zoals vaak bouwden de Spanjaarden hun kerken bovenop incastructuren. Hiervan is de kerk van Chinchero een treffend voorbeeld. 4849. De landbouwterrassen van Chinchero. Je ziet het niet op de foto, maar ze worden vandaag nog altijd gebruikt. 4950. Het centrale plein van Chinchero. Linksonder zie je indianen die chicha drinken (een alcoholische drank op basis van maïs) tot ze er vaak ladderzat van zijn. 5051. De streek rond Chinchero wordt wel eens de graanschuur van Cusco genoemd. 5152. Moray, in de buurt van Cusco. Het gaat om cirkelvormige landbouwterrassen uitgehouwen in een natuurlijke depressie. De temperatuur op het onderste terras kan tot 15 graden hoger zijn dan die op de bovenste terrassen! Men denkt dat Moray een soort van proefcentrum was voor de inca´s. 5253. Het dorp Maras, in de buurt van Cusco. In de koloniale periode was het een belangrijk handelscentrum. Er werd tropisch fruit vanuit het Amazonegebied naartoe gebracht, fruit dat dan aan handelaars uit Cusco werd verkocht. 5354. De omgeving van Maras. 5455. De zoutwinningsveldjes van Maras, een uurtje stappen buiten het dorp. Deze worden heden ten dage nog steeds geëxploiteerd, maar bestonden al tijdens het incatijdperk! Van een rivier met hoog zoutgehalte wordt water afgetapt en dit vloeit in de verschilledne veldjes. Men laat het water enkele dagen verdampen en het zout blijft achter. Esthetisch mag het er ook zijn, nietwaar?55 56. De zoutwinningsveldjes van Maras.56 57. Nogmaals de zoutwinningsveldjes van Maras.5758. Op weg naar Urubamba, in de buurt van Cusco. Die palen met een doek geven aan dat er op die plek chicha wordt verkocht. 5859. Traditionele Andesdansen opgevoerd in een cultureel centrum in Cusco.5960. 13 juni: verjaardagsfeest van Damien in het huis van Lorenza. Ikke, Will (een kerel uit Lima), Mario (een artisano uit Chimbayo die in Cusco verblijft) en Laura (een Argentijnse). (foto van Lorenza)60 61. Feest! Lorenza, Damien en ik. Die avond ging schever en schever ... Verder geen commentaar. 6162. Wij in een bar in Cusco. 62

21:19 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


Peter, no te vayas de nuestro país!

Koekoek! Na een lange stilte laat ik nog eens iets van me weten. Ondertussen heb ik het dorp Runtún en de vulkaan Tungurahua achter mij gelaten, met een beetje triestheid in het hart maar vooral met veel zin om verder te reizen. Ik heb het gevoel dat ik momenteel de laatste etappe van mijn reis in ga. Ecuador zal ik spoedig, na een verblijf van bijna een half jaar, verlaten, op zoek naar nieuw avontuur. Mogelijk sta ik al binnen een twee- of drietal weken Machu Picchu te bewonderen. Verder wil ik Bolivia bezoeken, alvorens ... terug naar huis terug te keren. Jawel, het is nu officieel: ik kom terug naar België. Ik heb ondertussen de tickets al gekocht.Ik wil eerst nog eens stilstaan bij de ervaring die ik heb opgedaan in het dorp Runtún, een ervaring die een heel mooie is geweest: veel contact met de locals, een erg goede band met de kinderen van het schooltje, veel rust en af en toe eens een ferme explosie uit de keel van mijn vriend, de Tungurahua. Ik moet zeggen: ik ben er nu een tiental dagen weg en ik mis het dorp. Niet dat ik mij triest voel, maar soms zou ik even willen terugkeren, gewoonweg om nog eens iedereen te zien die ik er gekend heb. Maar langs de andere kant wil ik dat nu net niét, wil ik mij mentaal voorbereiden op wat het laatste deel van mijn reis zou moeten zijn. Het deed wel even raar toen ik de tickets geboekt had. Ineens stond er een heel conrete datum op mijn terugkomst. Ineens was het niet meer iets van ´waarschijnlijk kom ik ongeveer rond die tijd aan´, plots stond de dag van terugkomst vast! Wanneer? Wel, op 19 augustus neem ik het vliegtuig van Lima in Peru naar New York. Daar wil ik enkele dagen blijven om dan door te reizen naar Toronto in Canada, om er mijn zus Leen, haar man Brendan en hun kind Brian te gaan bezoeken. Op 4 september neem ik dan een vlucht van Toronto naar Amsterdam, waar ik dan vliegensvlug, maar dus niet met de vlieger, terugkeer naar België, net op tijd om de Roel en Wendy hun trouw bij te wonen, een idee dat me met veel blijheid vervult, want die trouw, daar wou ik toch wel bij zijn! Tot die twee data ga ik proberen nog zoveel mogelijk te bezoeken, enkele onvergetelijke momenten te beleven, maar goed: ´onvergetelijke momenten´ kun je natuurlijk moeilijk plannen, we zien wel wat er nog allemaal gebeurt in deze laatste fase van mijn reis. Tegelijkertijd begin ik ook te wennen aan het idee dat ik binnen een paar maanden op Belgische bodem zal staan en ik verheug me er al op om familie en vrienden terug te zien. Het is ondertussen toch al een hele tijd geleden en de behoefte groeit steeds meer om jullie nog eens allemaal terug te zien. Niet dat ik niet langer hier had kunnen blijven. Een reis is in feite altijd te kort, maar nu ik WEET dat ik terug ga, is het alsof de behoefte om jullie allemaal in levende lijve te zien, groter wordt. Nu maar hopen dat er zich geen problemen voordoen van welke aard ook. Maar goed, ook dat zien we dan weer wel.Goed, even terugblikken op Runtún, het dorpje waar ik meer dan drie maanden verbleef. Een gemiddelde Belg die Runtún zou bezoeken, zou volgens mij de volgende dingen denken: ´Waw, de tijd heeft hier precies stilgestaan.´ En: ´Wat een rust.´ En: ´Wat een vriendelijke mensen!´ En : ´Is dat hier niet gevaarlijk met die vulkaan zo dichtbij?´ Dit waren in alle geval mijn eigen eerste overpeinzingen. Al snel leerde ik het dorp beter kennen en kwam ik tot enkele vaststellingen, onder meer dat religie hier nog steeds een zeer belangrijk deel van het leven uitmaakt. De liefde voor God is hier voor velen het allerbelangrijkste. God, daarmee begint alles en eindigt alles. Zonder God zijn we niets. De ideeën over hoe je moet leven om een goed mens te zijn, verschillen dan weer sterk tussen de dorpsbewoners onderling. Ik heb in het vorige bericht al vermeld dat er twee grote groepen zijn in het dorp: de katholieken en de adventisten. Die eersten zijn meestal iets gematigder in het uitoefenen van hun godsdienst, die tweede groep mensen is toch wel iets radicaler. Het is een soort je-mag-dit-niet-en-dat-nietgodsdienst, veel regelneverij. Zo zijn er enkele kinderen in de school die niet mogen dansen van hun ouders, want dansen, dat is des duivels. Ironisch genoeg zijn het juist die kinderen die, wanneer hun ouders het niet zien, maar al te graag dansen. Het zijn juist zij die het beste kunnen dansen, ze willen proeven van de verboden vrucht ... In elk geval heeft ook de katholieke Kerk de laatste decennia in Ecuador ingeboet, maar in de kleine dorpjes zoals Runtún gaat dat proces veel trager dan in de steden, waar de ontkerkelijking groter is, hoewel dat in vergelijking met ons land nog allemaal wel meevalt. Wat mij wel opvalt, is dat zowat elke Ecuadoriaan er wel van overtuigd is, dat er ´iets´ is. Zowat iedereen die ik gesproken heb over dit thema, is ervan overtuigd dat het na het leven niet afgelopen is met ons. Alleen, velen geven daar niet meer de gedachte aan die traditioneel door de katholieke Kerk naar voren wordt geschoven: na de dood volgt de hemel of de hel. Nogal wat mensen hier zijn ervan overtuigd dat we reïncarneren. Met andere woorden: ook in Zuid-Amerika heeft het religieshoppen, waarbij je uit verschillende tradities je eigen geloofssysteem samenstelt, ingang gevonden. Toch vind ik het grappig dat één beeld blijkbaar heel goed standhoudt: er is maar één God en dat is een man! Het beeld van de bebaarde, kalende Jaweh staat blijkbaar danig in de geesten gegrift dat mijn opmerkingen in de aard van: ´Waarom zouden er niet meer dan één God kunnen zijn?´, of 'Waarom zou God geen vrouw kunnen zijn?´, of ´Wie zegt dat God een geslachtsdeel heeft?' vaak op algemeen ongeloof worden onthaald. In een klein dorpje als Runtún houden de traditionele geloofsstandpunten dan veel meer stand. Soms doet het wat raar aan wanneer ik mensen uit het dorp hoor zeggen dat slechts een kleine groep uitverkozenen God zal mogen vergezellen in Zijn Paradijs. Het is steeds moeilijk om te aanvaarden dat mensen dat werkelijk GELOVEN wanneer je daar zelf allerminst van overtuigd bent. Maar goed, elkaars opinie respecteren is de boodschap en ik moet eerlijk zeggen dat wat ik te zeggen had (namelijk dat ik sterk betwijfel of er wel een God is) steeds gerespecteerd werd, ook door diegenen die voor zichzelf en voor hun eigen familie allerlei strenge regels opleggen. Zou het komen door het feit dat ik een buitenstaander ben? Zou het anders zijn indien ik zelf uit Runtún afkomstig zou zijn? Dat soort vragen hebben mij de laatste weken toch wel wat bezig gehouden.Voor mij persoonlijk betekende mijn verblijf in Runtún dus een kennismaking met een meer traditionele cultuur, een cultuur die meer geënt is op religie en waar solidariteit en gemeenschapsdenken nog centraal staan. Toch leerde ik uit gesprekken dat dat alles relatief is. Runtún is, naar wat ik te verstaan heb gekregen, de laatste jaren erg veranderd. In 1986 werd er een baan aangelegd tussen Ulba, dicht bij Baños, en Runtún. Voor die datum, nog maar tweeëntwintig jaar geleden dus, moest je te voet! Er was gewoonweg geen baan! Diezelfde baan is nog maar een half jaar geleden geasfalteerd. Het is zeker dat die baan voor verandering heeft gezorgd in het dorp. Vroeger moesten alle landbouwproducten te voet naar Baños getransporteerd worden, daar waar dat nu via vrachtwagen gebeurd. Door die baan werd dus veel meer mogelijk! De inwoners kunnen de laatste decennia veel meer investeren in hun bedrijf want ze hebben nu de mogelijkheid om veel meer produkten te gaan afleveren. Zeker wanneer ze zelf een auto of vrachtwagen hebben. De dollarisatie van een achttal jaren geleden zette dit proces nog verder. Vroeger had Ecuador zijn nationale munteenheid, namelijk de sucre. Echter, nadat die eind jaren negentig hevig begon te devalueren (van één dag op de andere betaalde je voor één dollar 25000 sucres in plaats van 10000), werd besloten over te stappen op de Amerikaanse dollar. Een voordeel van de dollar is dat die veel stabieler is en dat je dus effectief geld kan verdienen, want je zit niet met het constante risico dat je geld de volgende dag niks meer waard is. Nu, het ironische van heel deze operatie, en wat men toendertijd niet echt had kunnen voorzien, is dat juist die Amerikaanse dollar zou beginnen te devalueren. Maar goed, in vergelijking met wat ze toen hebben meegemaakt, valt dat allemaal nog mee. Door de dollarisatie ontstonden er meer mogelijkheden, of, de mensen van Runtún hadden in elk geval dat gevoel. Nu, meer dan ooit, is het werken-werken-werken dat de klok slaat. Herminia, die mij de bungalow waarin ik woonde, leende, verwoordde het zo: ´Vroeger ging ik op zaterdagnamiddag frisdrankjes, choclo´s (gekookte of gebraden maïskolven) en empanada´s verkopen op het pleintje van de school, maar nu moet ik dat niet meer doen, want alle jongeren zijn aan het werk in de serres van het dorp om meer geld te verdienen.´De sociale cohesie, die ooit zo sterk was in het dorp, vermindert volgens haar: ´Tegenwoordig nemen de mensen veel minder de tijd om met elkaar te spreken dan voorheen. Altijd is er wel ergens werk te doen.` De ik-ik-ik-mentaliteit wint het blijkbaar ook in Runtún steeds meer op het gemeenschappelijke. Nu, ik herhaal het: voor een gemiddelde Belg zal het dorp op het eerste zicht nog steeds overkomen als een oase van rust waar mensen elkaar nog begroeten en waar er nog een andere, een op traditie geleeste mentaliteit heerst. Echter, de ouderen van het dorp hebben het steeds over hoe het dorp veranderd is, hoe met het aanleggen van de baan de moderniteit traagjes aan het dorp binnengeslopen is.Ik zie natuurlijk vooral wat Runtún verschillend maakt van wat ik gewoon ben. En verder heb ik vooral genoten van mijn verblijf aldaar. Ik heb er enkele interessante, toffe mensen leren kennen die de moeite deden om mij meer van hun dorp en hun land te laten zien. Vooreerst zijn er Gustavo en Herminia, twee eersteklassepersonen die mij, ´omdat jij je inzet voor onze gemeenschap´, drie maanden gratis lieten leven in hun bungalow, op een dan nog zulk idyllische plek! Ik heb ook veel genoten van en geleerd uit de gesprekken met hen. Zulke mooie mensen! Natuurlijk hield het met hen niet op. Met Bolivar en Oswaldo, twee heerschappen uit het dorp, ging ik wandelen in de bossen en velden boven Runtún, waar er een veelheid aan orchideeën groeit en waar we verrast werden door een tapir die het bos invluchtte en die we naar een plaats konden lokken waar hij niet meer weg kon. Zo stonden we daar urenlang die tapir te bewonderen. Onvergetelijk. Oswaldo heeft me ook enkele keren meegenomen op tripjes buiten het dorp. Eén keer ging het naar El Topo, een dorp op de weg tussen Baños en Puyo (in Amazonegebied), een dorp waar het gevoelig warmer is dan in Runtún en waar we een kolkende rivier bezochten. Een andere keer ging het naar een dorpje in het Amazonewoud, in de buurt van de stad El Puyo, waar enkele familieleden van hem wonen. Ook dat was zeer de moeite: wandelingen in het Amazonewoud, het gadeslaan van allerlei rare insecten en prachtige vlinders, apen die in de bomen slingerden, zwemmen in een galsheldere rivier, genieten van een fikse regenbui. En natuurlijk was er steeds de vulkaan in het dorp zelf. Uitbarstingen zoals die er waren rond de tijd van carnaval zijn er niet meer geweest, maar af en toe trakteerde de Tungurahua ons toch op enkele spectaculaire zichten. Enkele weken geleden bijvoorbeeld, toen ik rond vier uur ´s nachts wakker werd geschud door een hevige explosie. Ik keek door het raampje en zag alles rood! Snel, nadat ik op tastzin mijn bril gevonden had, keek ik terug buiten en zag de lava de bergflanken aldalen ... zo mooi! Geen betere manier om wakker te worden, zou ik zeggen. De dag voordat ik uit het dorp vertrok, ging ik mijn kleren wassen in het huis van Herminia en Gustavo toen de vulkaan weer eens van zich liet horen en ik de assen uit de vulkaan naar boven zag schieten. Plots besefte ik dat ik zulke taferelen niet meer te zien zou krijgen. Ik verzonk in een nostalgisch gevoel, een besef dat juist die vulkaan mijn verblijf in Runtún zo speciaal heeft gemaakt. Op welk ogenblik dan ook kon je verrast worden door moeder Tungurahua die plots van zich liet horen, waarna je een prachtig natuurlijk spektakel te zien kreeg: een rookwolk die uit de krater ontsnapte en die snel van vorm veranderde om dan traagjesaan op te lossen in de lucht. De Tungurahua heeft mij nooit verveeld. Integendeel, wat een pracht en wat een kracht! Natuurlijk is het ook juist die kracht die zo destructief kan werken. Beeld je in: in 1999 begon de activiteit van de vulkaan. Iedereen natuurlijk in paniek! Wat gebeurt er? In een eerste reactie werd heel het kanton Baños geëvacueerd. De mensen uit het kanton moesten maar elders proberen onderdak te vinden. Nu, die evacuatie duurde maandenlang en voor mensen die op het veld werken, is dat natuurlijk nefast. De koeien moeten gemolken worden, de velden bewerkt, het onkruid gewied. En dus vertelde Gustavo (de man van Herminia) mij over hoe hij het gebied illegaal binnenkwam en de velden rond zijn huis terug begon te bewerken zonder al te veel sporen na te laten, want anders wisten de militairen dat er iemand was en alle binnendringers werden als boeven beschouwd. Precies een burgeroorlog! Het was een kat-en-muisspel waarbij je steeds de militairen moest proberen voor te zijn, want die tolereerden dus geen mensen in het gebied. Het zijn dan de mensen zelf die Baños via sluipppaadjes binnengedrongen en opnieuw bevolkt hebben, tegen de orders van bovenhand in. Het moet een soort minirevolutietje geweest zijn, waarbij de massa Bañenos (inwoners van Baños) de militairen dwongen op te krassen. Die militairen moesten op post blijven omdat de minister van landsverdediging geen gezichtsverlies wilde lijden. Ondertussen was al lang gebleken dat het kanton van Baños, ondanks de hevige ontploffingen van de Tungurahua, bewoonbaar was, dat er helemaal niks vernield was, dat de noodtoestand overdreven was. Dit soort taferelen zijn dus eveneens het resultaat van de nabijheid van een vulkaan. Ik heb, gelukkig maar, alleen de mooie kant van de Tungurahua waargenomen. Nu, zoals ik al eens gesteld heb, is het risico dat er echt iets serieus gebeurd in Runtún, miniem, maar echte volledige, absolute zekerheid heb je natuurlijk nooit. Wat zou er gebeuren indien de hele bergtop ontploft? De gevolgen zouden niet te overzien zijn ... Een vulkaan waarvan de hele top ontploft is, daar is er in Ecuador, bij mijn weten, één voorbeeld van. Eeuwen en eeuwen geleden, voor de komst van de Spanjaarden, zou de Carihuayrazo ontploft zijn. Dat zie je nog altijd, want daar andere vulkanen van boven ietwat afgerond zijn, bestaat de hedendaagse top van de Carihuayrazo uit een reeks scherpe, horizontale pieken. Nog één ding over de Tungurahua. Die naam klinkt een beetje mysterieus en je zou je kunnen afvragen wat die betekent. Tungurahua in Kishwa, de indianentaal uit de sierra, betekent niets meer dan ´vuurspuwende keel´, en dat is nu net dé exacte omschrijving van wat de Tungurahua is: een vuurspuwende, brakende keel.Wat mijn verblijf in Runtún onvergetelijk heeft gemaakt, naast de vulkaan, zijn de kinderen van het schooltje waar ik Engelse les gaf. Ook hen mis ik, ook hen zou ik maar al te graag terugzien. Ik zal hun glimlachen, hun grapjes, hun karaktertjes en vooral hun grote harten nooit vergeten. Steeds voelde ik dat de kinderen veel waardering voor me hadden, er is werkelijk geen enkel kind waarmee ik geen goede band had. Natuurlijk, ik moest wel eens kwaad worden en soms haalden ze deugnietstreken uit, maar in het algemeen verliep ´de samenwerking´ heel goed. Ik merkte dat de kinderen heel graag Engels leerden, wel op speelse manier. Huiswerk geven was niet meteen het grootste succes. Tegelijkertijd moet je een beetje afstappen van ons Belgisch rytme, want de kinderen leren niet zo snel als bij ons. Niet alleen in het aanleren van een nieuwe taal trouwens, ook rekenen en hun eigen taal, het Spaans, leveren heel wat problemen op. De taalfouten, het niet beheren van de tafels (zelfs leerlingen van 12,13 jaar oud), er is in Runtún nog heel wat werk aan de winkel! Moest iemand zich geroepen voelen ... Want, één ding is zeker: ik heb, denk ik, nog nooit met zoveel plezier lesgegeven als hier. En dat is volledig te danken aan de ingesteldheid van de kinderen, die erg openhartig waren, die steeds mijn gezelschap opzochten, die steeds met mij wilden spelen, die mij steeds over hun leventjes vertelden ... Ik heb al eens als vrijwilliger Engels gegeven in Nepal, maar met de kinderen hier heb ik een diepgaandere band kunnen smeden. Ze komen me opener, minder gereserveerd en enthousiaster over dan hun Belgische en Nepalese leeftijdsgenootjes. Tja, we zijn in Latijns-Amerika zeker ... Sommige kinderen zullen zeker in mijn geheugen gegrift blijven: de mentaal achtergestelde Licette die mij steeds ´muñeca´ (pop) noemde en die elke dag kwam vragen of ik die dag bij haar thuis ging eten; de fysiek mindervalide Alex die altijd, maar werkelijk altijd in mijn les wilde zijn en die supergemotiveerd was om Engels te leren en zichzelf te bewijzen; Milena die mij steeds de konijntjes wilde laten zien en die over elke plant en boom wel een verhaal had; de dolenthousiaste Camila die steeds hardrennend kwam aangestormd om zich dan, met de knieën vooruit, op mij te lanceren; Cristina die steeds het baasje moest spelen in de groep van het vierde jaar; Nayelli, een zottineke die steeds mijn naam riep om dan weg te kijken wanneer ik in haar richting keek, enzovoort, enzovoort. Samen met de kinderen waren er ook de onvergetelijke momenten, zoals toen we op uitstap gingen. Met een vrachtwagen, alle kinderen en de ouders vanachter in de laadbak, tuften we naar El Puyo. Daar aangekomen gingen we naar een openluchtzwembad en daar merkte ik dat de meerderheid van de kinderen (en enkele van de ouders!) gewoonweg niet wisten hoe ze moesten zwemmen! Het feit dat ik kon zwemmen en dat dan nog volgens verschillende zwemstijlen, was voor hen een openbaring, terwijl dat bij ons de normaalste zaak van de wereld is. Een ander onvergetelijk moment voor mij was het verrassingsfeestje dat ze bij mijn vertrek hadden georganiseerd. Enkele van de kinderen ´ontvoerden´ mij weg van de school en toen ik terugkwam stond er binnen in één van de klasjes een heuse tafel met taart, koekjes, snoep, drankjes en fruit gereed: ´Sorpresa!!!!´ Ik werd er toch wel even weekjes van ... de tranen kwamen haast in mijn ogen. Later werd er dan gedanst, waarbij enkele van de kindjes (waaronder zij die van hun ouders niet mogen dansen) mij enkele traditionele dansen probeerden aan te leren. Heel mooie herinneringen zijn dat, herinneringen die mij met veel tevredenheid doen terugdenken aan mijn tijd in dat kleine dorpje Runtún.Genoeg over Runtún! De rest van dit bericht is een aaneenschakeling van losse gedachten over Ecuador en het Ecuadoriaanse leven, een beetje in willekeurige volgorde. Misschien ga ik in een volgend bericht een diepgaandere analyse over Ecuador maken, maar dat valt nog af te wachten.Ten eerste, de tijd: in Runtún zijn de mensen redelijk stipt, maar dat is in de rest van Ecuador allerminst het geval! Wanneer je vraagt waar iemand is, krijg je steevast het antwoord: ´Estamos llegando.´ (We komen aan.) In realiteit betekent dat dat je nog een hele tijd te wachten hebt. In feite heeft het helemaal geen zin om iemand naar tijd te vragen, vijf minuten is in realiteit een uur. Verder wordt ook vaak niet de moeite genomen om je te informeren over iets. Ik heb het verschillende keren meegemaakt. Iemand zegt je dat hij of zij op een bepaalde dag zal langskomen. Echter, later hoor je dan helemaal niets meer terug van die persoon. Een ander voorbeeld: je bent met iemand een afspraak aan het maken via telefoon. Om één of andere reden wordt de lijn onderbroken. De andere persoon neemt gewoonweg niet de moeite om je terug te bellen. Ik heb het over dit soort zaken gehad met een Braziliaanse vriendin die in Ambato woont en zij zegt er exact hetzelfde over: ´la gente aqui es tan descuidada.´ (De mensen hier zijn zo onbezorgd.) Soms krijg ik het wel wat op mijn heupen over dit constante gebrek aan informatie, of eerder het gebrek aan wil om je te informeren. Als ik met Paulo (een Braziliaanse vriend die eveneens in Ambato woont) in de auto van Karla stap, samen met haar vriendinnen, hebben we vaak het minste idee waar we naartoe gaan. Er wordt bijvoorbeeld gezegd ´we gaan iets eten´, waarbij we dan de hele avond geen eten zien. Niks informatie. We hebben daar al vaak mee moeten lachen: ´Paulo, weet jij waar we momenteel naartoe gaan?´ waarbij zijn typische antwoord: ´Peter, ni tengo idea.´ (Ik heb er niet het minste idee van.) Steeds moet je wat aandringen: ´Waar gaan we nu naartoe?´ want anders krijg je één of ander omslachtig antwoord, alsof ze zelf vaak niet goed weten waar ze naartoe gaan. Via telefoon vragen waar je vrienden zich bevinden? Een groot probleem! Meestal word je min of meer omslachtig gezegd waar ze zich bevinden. Wanneer je dan aankomt, vraag je je af waarom ze niet iets meer in detail kunnen treden. En zo zijn er een hele hoop voorbeelden. Het zijn uitingen van een cultuur die inderdaad veel meer ´descuidado´ is dan bijvoorbeeld de Colombiaanse, waar je veel minder te wachten wordt gezet, waar je veel beter over vanalles wordt geïnformeerd. Om nog een simpel laatste voorbeeld te geven: in Colombia heb ik nooit enig probleem ondervonden met het nemen van bussen in plaatsen die ik niet ken. Ik zegde gewoon aan de chauffeut waar ik wilde afstappen en ALTIJD werd ik op tijd verwittigd, meestal door mensen in de bus vooaleer de buschauffeur zijn bek nog maar had opengedaan. In Ecuador is het echter wat anders. Verschillende keren heb ik het meegemaakt dat ik op een totaal verkeerde plaats werd afgezet, en dat terwijl ik al twee, drie keer had gevraagd mij op een bepaalde plek af te zetten. Daarbij komt dan nog dat het hier niet de gewoonte is om zijn fout toe te geven. In restaurants vergeten ze je constant te bedienen (bijvoorbeeld vergeten ze het drankje) en wanneer je hen daarop wijst is het steeds van: ´Ik ben juist onderweg voor uw drankje.´ Colombia en Ecuador liggen op vlak van service mijlenver uit elkaar. In Colombia word je in feite altijd als een koning behandeld, in Ecuador moet je zelf steeds achter vanalles gaan vragen of er gebeurt gewoonweg niks. Heel grappig hoe de mentaliteiten op dat vlak zo anders zijn in twee buurlanden. Enige continuïteit zou je verwachten, maar die is er nauwelijks. Alles verandert vanaf het moment dat je de grens oversteekt. Een andere grappige bemerking die ik gemaakt heb, is de gelatenheid bij de politie. Ik herinner me dat de politie werkelijk niks deed toen ik in Quito bijna overvallen werd. Nu, ik ben onlangs weer in Quito geweest en ze waren er weer: de verhalen van andere hotelgangers die overvallen werden. Zij gingen naar de politie waar ze laconiek te horen kregen ´dat je ´s avonds niet alleen buiten moet gaan´. Point finale, wat wil je dat wij doen, meneer? Een ander voorbeeld. In Riobamba, tijdens de feesten aldaar die heel april duren, waren we op een gegeven moment aan het wachten op een vriendin. We zaten in de auto van Karla toen die plots aangereden werd door een andere auto. De bestuurder van de andere auto bleek stiepelzat te zijn, zo erg dat hij letterlijk niet meer op zijn benen kon staan. Iets later passeerde de politie, maar tot ons ongeloof deed die gewoonweg niets! Er werd wat gebabbeld en het duurde allemaal héél lang. Op het einde werd besloten dat de man in kwestie, die trouwens – in het bijzijn van de politie - met zijn bakkes van de zattigheid keihard op zijn auto viel, zijn gsm moest afstaan aan Karla tot hij de schade aan de auto zou betalen. Paulo, de Braziliaan, kon het niet geloven: ´In Brazilië hadden ze hem al lang meegenomen naar het commissariaat. Bij ons is de politie niet zo soft.´ In Ecuador moet je eerst wat staan roepen op de politie, want van één ding ben ik wel overtuigd: moest Karla tegen de politie gezegd hebben dat ze die kerel mee naar het bureau moesten nemen, dan hadden ze dat wel gedaan. Je moet dus eerst wat zagen en roepen tegen de politie hier, anders schieten ze niet in actie. Ze komen altijd nogal lam over, allez, als ze je moeten helpen. Want zo heb ik al genoeg gehoord: ben je (zeker als buitenlander) met iets niet in orde, dan is de politie er hier rap genoeg bij om je het leven zuur te maken. Nog een ander raar fenomeen hier in Ecuador is dat het vooral meisjes en vrouwen zijn die contact met je zoeken. Mannen zijn precies helmaal niet geïntereseerd om reizigers als ik te ontmoeten. Het zal niet snel gebeuren dat ze me hun telefoonnummer geven of me uitnodigen om hen eens te bezoeken. De vrouwen blijken daar wel anders in te zijn. Ontmoet ik een groepje mensen dan zijn het steeds de vrouwen die mij hun contactgegevens doorgeven, de mannen zijn veel gereserveerder. Daardoor heb ik nu veel meer Ecuadoriaanse vriendinnen dan vrienden. Het is alsof de mannen steeds heel jaloers zijn, alsof het niet normaal is om vriendschap te sluiten met een andere kerel. De mannen die ik heb leren kennen, dat ging steeds via vriendinnen die hen aan me voorstelden. Nu, ik vind dat niet erg, er zijn vele toffe madammen in dit land, maar ik vind het een beetje raar. Of zou het gewoonweg allemaal toeval geweest zijn? Ik denk het niet echt. Zoals ik al zei: mannen zijn hier jaloers en ze zien je blijkbaar eerder als een concurrent dan als iemand om vriendschap mee te sluiten. Misschien ben ik iets té algemeen in dit oordeel, maar laat ons zeggen dat het een tendens is die ik heb opgemerkt. Nog een laatste iets over dit land vooraleer over te gaan naar de foto´s. Ecuador is eigenlijk niet echt één land. Je kan het land een beetje vergelijken met ons België waarvan vaak wordt beweerd dat er een soort eenheid ontbreekt. In Ecuador is dat ook het geval, hoewel de breuklijnen anders zijn dan die bij ons. Bij ons gaat het om een taaltegenstelling, terwijl het hier om een cultuurtegenstelling gaat. (Geloof me, de cultuurtegenstellingen zijn hier véél groter dan die tussen Walen en Vlamingen!) Het is te zeggen: er is het Ecuador van de sierra en het Ecuador van de kust. Twee verschillende gebieden met verschillende karakteristieken. De serranos (bergbewoners) en de costeños (kustbewoners) zullen het zelf ook steeds zeggen: dat de cultuur van de anderen geheel verschillend is. De costeños zijn blijkbaar veel rechter voor de raap, minder respectueus en openhartiger, daar waar de serranos steeds worden voorgesteld als ingetogener, formeler en minder rechtuit. Natuurlijk, het gaat hier wederom om typevoorstellingen, maar ik denk dat er veel van aan is. Die tweedeling kust versus sierra gaat ver, tot zelfs in het journaal. Ecuador is tot nu toe het enige land waar ik geweest ben waar er in de journaals twee presentatoren zijn in twee verschillende studio´s. Beide zijn tegelijkertijd te zien. Eén persoon bevindt zich in Quito, de hoofdstad, en neemt het nieuws uit de sierra voor zijn rekening, daar waar de andere persoon zich in Guayaquil, de grootste stad van het land, bevindt en vandaaruit het nieuws uit de costa behandelt. Verleden week was ik in Quito en nu ben ik in Guayaquil en het is waar dat de twee steden een andere uitstraling hebben. Quito is cultureel, redelijk koud en administratief (de hoofdstad), Guayaquil daarentegen is commercieel, heet en kapitalistisch. Het aantal shopping malls zijn hier niet op twee handen te tellen. Guayaquil komt veel Amerikaanser over dan Quito: hoge wolkenkrabbers, brede boulvards, veel grote auto´s, overal shopping malls, grote winkelketens enzovoort. En ook hier vertalen die verschillen zich in een streven naar meer autonomie. Guayaquil staat bekend als de stad die de rest van Ecuador van zich af wil schudden. Nu, bij ons is de discussie over autonomie en onafhankelijkheid veel diepgaander dan hier, maar de tendens bestaat hier echter ook wel, zoals dat ook het geval is met Medellín in Colombia en de petroleumstaat Zulia in Venezuela. Niet voor niets zijn het steeds de rijkere, commerciële gebieden die meer autonomie willen ten opzichte van de andere landsdelen, waar hebben we dat nog gehoord?Goed, dit is het einde van mijn bericht. Het volgende bericht zal vanuit Peru of Bolivia verstuurd worden. Nieuwe landen, nieuwe avonturen. Het déjà-vugehalte dezer dagen is eveneens zeer hoog. Na zes maanden Colombia was ik triest om het land te verlaten. Dit gevoel overweegt ook nu weer. Ik had graag nog een tijd in Ecuador gebleven, en ook deze keer heeft het iets met een meisje te maken. Een aantal weken geleden leerde ik namelijk Marjory kennen, een schat van een meid uit Ambato, en hoewel we nog helemaal niet lang samen zijn, ga ik haar missen. We hebben de laatste twee weken zowat constant met elkaar doorgebracht en daardoor denk ik dat het gemis groot zal zijn wanneer ik Ecuador verlaat. Maar, ik wil verder! Ik wil verder gaan ontdekken! Nieuwe landen bezoeken, mijn reis verder zetten … en daarna? Daarna zien we elkaar dus terug! Moeke, vokke, Kris, Leen, Ellen, Jakke, Roel, Wendy, Pinkie, Joke, Tukke, Annemie, Bart, Tom, Annelies, alle andere Jakkes, Jappe, Leen, Saki, Wimpie en al de rest: ik kan al niet wachten!Info bij de foto´s. 1. Van links naar rechts: Camila, Nayelli en Eva hevig aan het kleuren.foto 0472. Myriam met haar zus en broer in haar huis: waarschijnlijk het meeste armoedige huis in het dorp.foto 1223. Diego, Alejandro (de grootste), Adrian (gele T-shirt) en Kevin (rechts in beeld) tijdens een steig potje voetbal.foto 1414. Kevin, het grappigste manneke van de school!foto 1785. Diego, het meest intelligent manneke van de school ... en tevens grappig.foto 180 6. De fysiek mindervalide Alex met mij op de foto.foto 1867. Mercedes (bovenaan) en Nayelli: twee zotte zusjes. foto 200 8. Van links naar rechts: Jessica, Myriam (bovenaan), Silvana, Nayelli, Mercedes en Cristina op weg naar huis nadat de school is afgelopen. Wat een schatjes, toch?foto 2239. Ik stel u voor van links naar rechts: Diana, ikzelf (getekend door Diana), Kevin en Marisol. foto 23410. Diego met zijn tekening: een olifant met een aap op zijn rug. Origineel, niet?foto 24011. Myriam (bovenaan) en Mercy op het dak van de school. Die Mercy, die klimt overal in, in bomen, op het basketbalbord enzovoort.foto 25912. De lieve Mary op het dak van de school.foto 26013. Luis (de grootste) en Adrian hevig aan het zandschudden. foto 28214. Van links naar rechts: Milena, Marisol, José Luis (broertje van Nayelli en Mercedes), Camila en Mercedes tijdens dat ze me ontvoerd hadden. foto 286 15. Met de kinderen op uitstap in een openluchtzwembad nabij Puyo.S630054416. Nayelli en José Luis met hun hondjes: ´Kijk, Peter, onze hondjes!´S630068217. Milena: ´Kijk, Peter, ons huisdier, un caracol!´ Een oom van haar had die meegebracht uit het Amazonegebied.S6300693 18. De twee zusjes Milena en Licette, die mentaal achtergesteld is. S630070019. Eén van mijn lievelingsfoto´s: Licette, Milena, ikzelf en de vulkaan.S630070120. Milena en Licette met bloemen nabij hun huis. S630071421. Mercy met het kindje van haar zus (die zelf nog maar achttien jaar oud is - tja, ze beginnen er hier heel vroeg aan.)S6300720 22. De Seño, de lerares, een heel aangenaam persoon, met de kinderen van de school. Deze foto werd genomen tijdens mijn laatste dag in Runtún. foto 36723. Alex, Mercedes, Luis, Mary en Cristina met hun slogan: ´Peter, no te vayas de nuestro país!´ (Peter, ga niet weg uit ons land!)foto 37024. Verveelde Belgische kindjes: neem hier een voorbeeld aan! In Runtún vervelen de kinderen zich nooit!foto 37425. Tijdens het afscheidsfeestje ...foto 28926. Dansen met de kindjes. Is er een betere manier om afscheid te nemen? foto 29427. Luis, Mary en Mercy doen een traditionele dans. foto 30128. De leerlingen van het colegio waaraan ik dus ook les gaf: van links naar rechts: Maria Fernanda, Michelle (dochter van Gustavo en Herminia), Adrian, Lucho en Alejandro. foto 312 29. Een afscheidskaartje gemaakt door Dayana. Ciao Peter (let er op hoe Peter gespeld wordt), het ga je goed ...foto 356 30. De llamas van Gustavo in nabijheid van de bungalow waarin ik woonde. foto 215 31. Enkele van de vele bloemen in de hof met zicht op de Tungurahua. foto 21832. Op de Panamericana (de weg die van Venezuela tot Argentinië gaat) tussen Riobamba en Ambato: een spectaculair zicht op de vulkaan Chimborazo, de hoogste piek uit Ecuador (boven de 6000 meter). foto 249 33. Een zicht op Runtun. foto 305 34. De school. Toen ik er aankwam was die afdakking er nog niet. foto 30835. Ik kan het niet laten: nog een keer de Tungurahua. foto 36236. De bungalow nog een keer. Vele goede herinneringen!foto 36337. Runtún en daarachter de afgrond. Waar woonde ik? Daar waar de pijl het aangeeft. S630049838. Orchideeën in de bossen boven Runtún. S630050639. Een verlaten bijenkorf in de bossen boven Runtún. S630051740. De tapir die ons verraste gevolgd door de hond van Oswaldo.S630052541. Dezelfde tapir in het bos.S630053142. Waar rook is, is vuur ...S6300694 43. Volg de pijl en je ziet in de verte ´mijn´ bungalow. S630108744. Oswaldo op een bijna verstopte steen aan de rivier in el Topo: ´Peter, hier moet je terugkomen met een grietje, hier op die steen, perfect. Hier stoort niemand je ...´foto 15945. Een typisch huis in de Oriente, zoals het Amazonegebied in Ecuador genoemd wordt.S6300579 46. Een ´armadillo´ (gordeldier), zonder kop weliswaar. Een echte lekkernij!S630058047. Oswaldo alias tarzan. Die laatste zou het in het Ecuadoriaanse Amazonegebied wel naar zijn zin hebben!S630059048. De vegetatierijke omgeving in de Oriente. S630059849. Pas op voor je vinger!S630060650. Denis en Santiago, waarvan Oswaldo nonkel is. Denis (links) wil steeds vechten met de andere kindjes en riep tegen mij altijd: ´Gringo!´ waarna ik hem vroeg waar de gringo´s vandaan komen en hij daar geen antwoord op had ...S6300639 51. Afscheidsfeestje in Baños; de ´sandwich´zoals we die zoveel gedanst hebben: van links naar rechts: Tania (uit Riobamba), ikzelf, Karla (uit Ambato), Joyce (een Braziliaanse), Paulinho (een Braziliaan) en Marjory, het meisje dat ik dus heb leren kennen. Ironisch dat ik haar leerde kennen op mijn afscheidsfeestje! Así es la vida!foto 338 52. Alexandra en Monica, twee vriendinnen uit Quito die me een keer kwamen bezoeken. Op de achtergrond zie je de kerk van Baños.S6300641 53. Van links naar rechts: Jenny (uit Ambato), Denis (een Franse maat), ikzelf, Karla, Paulinho, Gabriela (een model uit de stad Latacunga) en Diego (uit Latacunga) tijdens een feestje in de bungalow!S630043354. Met Marjory en twee honden van Gustavo en Herminia die ons gevolgd waren tijdens onze wandeling in Runtún. S630108255. Tijdens mijn dagje in Colombia drie maanden terug (wegens visaverplichtingen) bezocht ik dit klooster op enkele kilometers van de grens: Las Lajas.S6300408 56. Eén van de duizenden plaatjes nabij Las Lajas om de virgen te bedanken: Vertaling: ´Ik bedank Moeder Gods die me een gestolen auto deed terugbrengen.´ De meeste ervan gaan over de dank voor de virgencita omwille van een verbeterde gezondheid, maar deze dus niet ...S630042157. Cuy: huisdier? Neen, een lekkernij!S6300706

03:53 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Boom, boom, boom, boom, Tungurahua in my room ...

Ik dacht: ik zal ze nog eens een bericht laten ... Neem almaar weer een diepe zucht en een goeie koffie ter hand, want ik heb weer de indruk dat het weer een lang bericht gaat worden. Ik probeer dat steeds te vermijden, maar het is sterker dan mezelf! Hier gaan we dan. In mijn laatste bericht vertelde ik jullie over het feit dat ik een vrijwilligersproject ging starten, namelijk Engels geven in Runtún, een klein dorpje in de buurt van Baños de Agua Santa, in het midden van Ecuador, tussen gebergte en Amazonewoud. Daar ben ik ondertussen meer dan een maand bezig en het bevalt me daar wel. Een rustige omgeving, veel werk met de kinderen, maar niet té veel, veel gebabbel met de locals (die vaak erg gelovig zijn) en veel genieten van de actieve vulkaan Tungurahua in de omgeving. U gaat het zien hieronder: de Tungurahua heeft me reeds meermaals met pure verstomming geblazen. Goed, eerst even wat informatie over het dorpje zelf. Runtún telt niet meer dan een hondervijftigtal inwoners. In feite is iedereen in het dorpje boer: een echt boeregat dus! Er staan heel wat serres in het dorp; sinds enkele decennia worden er vooral ´tomates de arbol´ en ´babaco´s´ geteeld in het dorpje. Dat zijn twee vruchten waarvan je heerlijke spakes kunt maken. Verder is de melk die ik er drink vers, want ze komt regelrecht van de zwart-wit gevlekte koe. De huizen staan redelijk ver uit elkaar, waardoor je vaak redelijke afstanden moet afleggen wil je naar het huis van een bepaald persoon gaan. Dit is ook meteen de charme van het dorp: Het geeft het geheel een heel rustige indruk, wat versterkt wordt door het feit dat de baan vanuit Baños er stopt, waardoor er maar amper verkeer is. Slecht twee keer per dag vertrekt er vanuit Baños een bus naar Runtun. verder is het liften geblazen. Het weggetje dat de bergen oploopt is al een spektakel op zich, met al die mooie vergezichten, maar vergeleken met de nabijgelegen vulkaan Tungurahua, is het natuurlijk kinderspel. Dát is pas een spektakel! Maar daarover verder meer. Ik ga elke dag te voet naar het schooltje, een kwartier stappen, en steeds moet ik goed oppassen dat ik niet uitschuif, want het zijn van die slijkerige, gladde paadjes die ik doormoet. Wanneer het niet regent, valt het nogal mee, maar in geval van regenval, veranderen ze in echte modderpoelen! En het toeval, of de klimaatsverandering?, wil nu eenmaal dat het juist dit jaar véél regent! In heel het land trouwens! Op dit moment is zowat de hele kuststreek overstroomd. Een echt Belgisch weertje, zou je kunnen zeggen ... Tja, zo zeggen ze in het dorp, als je verleden jaar was gekomen, had je veel beter weer gehad! In januari was het verondersteld ´zomer´ te zijn (wat neerkomt op droog weer), maar daar hebben we niet veel van gemerkt. Haast elke dag regent het wel, en soms heel fors! Waar ligt dat dan aan, vraag ik dan. ´La Niña´, het weerfenomeen dat om de zes, zeven jaar het hele klimaat lijkt te veranderen in Zuid-Amerika, is het niet, zeggen ze dan. Wat is het dan wel? ´El clima está cambiado.´, zeggen de locals dan tegen me: ´Het klimaat is veranderd.` Ook hier in Zuid-Amerika wordt tegenwoordig, elke keer dat er wat abnormaals gebeurt, gewezen op de klimaatsverandering. Ik betwijfel of dit werkelijk allemaal daarmee te maken heeft, volgens mij hebben ze hier gewoonweg een regenachtigt jaar, toegegeven, een wel érg regenachtig jaar. Om een voorbeeld te geven: in Guayaquil, de grootste stad van Ecuador, gelegen aan de kust, heeft het enkele dagen geleden in enkele uren tijd even veel geregend als in een maand normaal gezien. Elders zijn er overstromingen, dorpen afgesneden van de wereld. En het is niet de eerste keer: enkele weken geleden was het ook al prijs. Naar Cuenca gaan (een koloniale stad in het zuiden van het land) was enkele dagen geleden onmogelijk omdat er een brug was ingezakt ... door de regenval. De weg van Baños naar Ambato (de hoofdplaats van de provincie Tungurahua - genoemd naar de vulkaan) was enkele dagen geleden eveneens afgesloten omdat er rotsblokken op de weg waren terechtgekomen. Maar dat alles valt in het niets bij de situatie die de Costeños, de kustbewoners, moeten doorstaan. Nu, gisteren en vandaag was het weer veel beter dus hopelijk houden ze het hier van boven vanaf nu wat droger. Bon, Runtún en Baños zijn sowieso vochtige gebieden, want vaak komt de wind uit het oosten, uit het Amazonegebied en dat is dus vochtige wind. Dit heeft ook zo zijn voordelen: door de rijke regenval is het landschap supergroen (en dus heel mooi!) en is het goed om er aan landbouw te doen. De producten groeien gemakkelijk, er is water in overvloed. Die wind uit het oosten heeft nog een ander, niet te onderschatten voordeel: het blaast de assen die de Tungurahua sinds negen jaar constant de lucht in spuwt naar de westelijke kant van de vulkaan. Een twee-, drietal weken geleden was de vulkaan erg actief (zie verder), maar van de assen, die neervallen als een fijne stof en die niet echt goed zijn voor de gezondheid, kwam niks in Runtun of in Baños terecht, aangezien die nederzettingen op de noordoostelijke flank van de vulkaan liggen. Ik heb echter de beelden op TV gezien van de dorpen aan de westelijke kant van de vulkaan: velden die bedekt werden door een soort grijze stof, mensen die een halve meter stof van hun daken aan het vegen waren enzovoort. Gelukkig bleven we daarvan gespaard in Runtún.Nu, is die vulkaan dan niet gevaarlijk? Ik hoor het enkelen onder jullie zich al hardop afvragen. Het eerlijkste antwoord is dat niemand dat in feite kan weten. Er kan altijd iets heel ernstigs gebeuren, maar je hebt volgens mij meer kans om bijvoorbeeld op een andere plaats, bijvoorbeeld in het nabijgelegen Ambato, een serieuze aardbeving mee te maken ... Even wat informatie over de vulkaan: hij is actief sinds 1999. Voordien was hij dus NIET actief, en plots begon hij te roken en te knallen! Beeld je in wat voor paniek dat veroorzaakte. Heel Baños en omstreken werd geëvacueerd gedurende drie maanden. Na drie maanden beseften de mensen dat er in feite niet veel gebeurde, buiten dat hij assen spuwde en dat je ´s nachts af en toe lava zag aan de top, en dus forceerden ze hun weg terug naar hun woonplaats. Vele huizen waren leeggeplunderd door militairen en ander gespuis. Sindsdien is hij actief gebleven. In augustus 2006 dan was er een redelijk serieuze eruptie. Men heeft mij verteld dat er kleine steentjes op de daken van de huizen vielen. In de buurt van Baños kwam er een lavastroom naar beneden. Nu. dat is nu net hét grote voordeel van Runtún! Het is in feite een toevluchtsoord. Het ligt hoger dan Baños en dus dichter bij de top van de vulkaan, maar tussen Runtún en de vulkaan ligt er een vallei en dus kan de lava in feite nooit tot in Runtún geraken. Ook moet je weten dat de Tungurahua geen vloeibare lava spuwt. De lava die dus naar beneden stroomt, gaat niet vlug. Voeg daarbij nog een effectief detectiesysteem dat 24 uur per dag in de gaten wordt gehouden door een onderzoekscentrum in Quito en je merkt dat men hier in feite goed is voorbereid voor eventueel onheil. In Runtún word je in feite eerder geconfronteerd met de voordelen van de vulkaan dan met de nadelen. Zoals ik eerder al aanhaalde, waaien de assen meestal de andere kant op. Maar hét grootste voordeel is natuurlijk hert kunnen aanschouwen van de vulkaan zelf. Ik kan echt, vanuit de bungalow die ik mag betrekken, minutenlang naar de Tungurahua blijven kijken, verwonderd over de vormen die hij uitspuwt. In feite gaat het om een soort paddestoel die je constant ziet (wanneer het dus niet bewolkt is), een soort atoombomeffect. Echter, door de wind wordt de top van de paddestoel als het ware weggewaaid en dus ontstaan er allerlei rare vormen. Soms zie je gezichten in de wolken, of dieren ... Het is een beetje als wolken kijken, maar dan met het verschil dat de vorm van de wolk die uit de vulkaan komt veel sneller van vorm verandert. De Tungurahua is ook een echt spektakel wanneer je van Baños naar Ambato reist. Je rijdt dan via een bochtige weg langs een rivier, de Pastaza. Op die momenten valt de vulkaan nog majestueuzer uit, want de omliggende bergen zijn veel lager. Hij torent dus letterlijk boven de rest van de omliggende bergen uit. Een prachtig zicht, vooral wanneer hij dan as aan het spuwen is. Het is dus vooral genieten van de vulkaan, hoewel ik moet toegeven dat ik één keer toch wel wat schrik heb gehad. Een drietal weken geleden, juist na het beëindigen van carnaval, overnachtte ik in Baños omdat ik nogal laat aankwam en er geen vervoer meer was naar Runtún. Die nacht om half twee werd ik wakker gebeld door Herminia, de vrouw die me de bungalow in Runtún leent: ´Peter, je moet uit Baños weggaan. De mensen zijn Baños aan het verlaten.` Ik: ´Waarom? Vanwege de vulkaan?´ Zei: `Heb je dan nog niks gehoord? De vulkaan is erg acrief geworden de laatste uren.` Ik had nog niks gehoord, want ik was aan het slapen, maar toen ik de straat opging om te gaan kijken wat er allemaal gebeurde, hoorde ik de vulkaan inderdaad grommen. De hotelbaas kwam erbij staan en vertelde me dat ik geen schrik moest hebben en dat er niks zou gebeuren. De uitbarsting van 2006 was véél sterker, zo wist hij te zeggen, `tegen die uitbarsting stelt dit niks voor.´ Ik liet hem met Herminia bellen en na wat overleg besloot ik maar in Baños te blijven, want ik dacht inderdaad dat er niks zou gebeuren. En toch, tijdens het slapen, of beter gezegd: tijdens het voortdurend wakker liggen, zat ik toch steeds met de gedachte: stel nu dat er wél iets gebeurt, dan ben ik wel mooi gezien. Ik was dus toch wel een beetje bang, terwijl ik tegelijkertijd tegen mezelf zei dat er niks zou gebeuren. En er gebeurde ook effectief niks ... De vulkaan was wel heel luidruchtig, soms waren er hevige knallen te horen en de deuren van het hotel waren aan het schokkeren, een mini-aardbevinkje dus. Ik heb achteraf gehoord dat de huizen in Ambato, dat uiteindelijk ook niet zó ver van de vulkaan ligt, aan het bewegen waren. Dat is nog het gekke aan het feit: dat je in Baños of in Runtún, terwijl de vulkaan actief is, minder kans hebt op een aardbeving dan in het verderop gelegen Ambato. Volgens de locals is dat altijd zo geweest. De volgende dag besloot ik dan maar naar Runtún te gaan. Daar aangekomen begonnen de inwoners me te vragen of ik het spektakel van de vorige nacht gezien had. Wanneer ik daarop met ´nee´ antwoordde (´Ik ben in Baños gebleven´ (waar je de vulkaan, in tegenstelling tot Runtún niet ziet)), kreeg ik steevast te horen dat ik iets gemist had: ´Peter, de hele tijd ben je hier in het dorp en nu de vulkaan ons zo´n spektakel te zien gaf, heb je het niet gezien. Echt zonde!´ Ik begon mezelf al te vervloeken: Waarom ben ik in godsnaam niet naar Runtún gegaan de vorige nacht. Veiliger en een heus spektakel dat ik aan mijn neus heb laten voorbijgaan. Het was net omdat ik dacht dat er niks zou gebeuren, dat ik in Baños gebleven was. Ik had, achteraf gezien, beter wat meer schrik gehad en naar Runtún gegaan. (De vader van Herminia was naar Baños gereden en met hem had ik naar Runtún kunnen gaan.) Dan had ik me de hele nacht veilig gevoeld en dan had ik heel het spektakel gezien. Gustavo, de man van Herminia, wist me te vertellen dat ze heel de nacht, tot 6 uur ´s morgens, hadden staan kijken naar de Tungurahua. Toch zou ik alsnog geluk hebben. Net toen ik twee dagen later op de middag aan het eten was in het huis van Dayana en Camila, twee meisjes uit de school, hoorden we weer enkele forse knallen. Het toeval wilde dat we juist aan het babbelen waren over de eruptie van twee dagen ervoor (en ik wederom besefte wat ik gemist had) toen dit gebeurde. Die namiddag hielp ik Herminia en Gustavo met het bouwen van een kotje bij hun toekomstig huis terwijl de vulkaan aan het knallen was. Het was bewolkt dus we zagen de top niet, maar het was niet echt slecht weer en af en toe kwam de zon erdoor waardoor we de hoop hadden die dag en nacht weer een heus spektakel mee te maken. In de namiddag namen de knallen weer wat af, maar net toen ik wéér ging eten bij dezelfde familie, rond zes uur ´s avonds, begon hij weer! Ik snelde naar ´mijn´ bungalow en vanaf dan heb ik echt een tijdlang met mijn mond open gestaan van verbazing! Het begon te schemeren en de bewolking was weggetrokken. De assen die de vulkaan torenhoog de lucht inblies, waaiden gelukkig weer naar de westelijke kant en dat gaf een ongelooflijk mooi zicht. De ondergaande zon kleurde alles gelig-oranje en ondertussen zag je maar meer en meer assen de lucht ingeblazen worden. En knallen en grommen dat hij deed! Tegen dat het donker begon te worden, zag ik kleine zwarte bolletjes uit de vulkaan komen: rotsblokken die tegen de oranje achtergrond weggeslingerd werden! Tegen dat het dan écht donker werd, kleurden die zwarte bolletjes rood en zag ik de ene ontploffing na de andere. Echt, je gelooft je ogen niet op zo´n moment! Een rode gloed die uit de vulkaan komt, een vuurwerkspektakel is er niks tegen! Dit was, samen met het aanschouwen van een anaconda in Venezuela, zonder meer de meest ingrijpende ´natuurlijke´ ervaring uit mijn reis! Ik had totaal geen schrik, er was enkel plaats voor verbazing en verwondering, verwondering over de kracht van de natuur, over de hoeveelheid massa die de lucht in werd geworpen, over de knallen van de vulkaan, een geluid dat ik gewoonweg niet kan beschrijven. De vader van Herminia nodigde mij uit om in zijn huis te gaan slapen, omdat het zicht op de vulkaan daar nog beter is. Ik heb daar nog wat genoten van de rode gloed die uit de vulkaan kwam, van de rode strepen, de rode halve cirkels ... Echter, na een tijd begon de bewolking weer op te zetten en tegen tien uur ´s avonds werd de vulkaan stil! En tot op de dag van vandaag heb ik nog maar amper gegrom of geknal gehoord. Er rijst enkel nog as op uit de vulkaan, verder niets. Maar mensen toch, ik zal het nooit vergeten! En blij dat ik was, dat ik, na het de eerste keer gemist te hebben, toch nog zulk moois heb mogen aanschouwen. Alsof de vulkaan het me dan toch nog cadeau heeft gedaan. Blijkbaar was het twee dagen ervoor nog een stuk spectaculairder, maar ik mag niet klagen. Een ervaring die ik zeker nooit van mijn leven zal vergeten. Onbeschrijfelijk mooi!Wie vulkanische activiteit zegt, zegt ook warmwaterbronnen. Die zijn er inderdaad in Baños. Alleen al daarom in Runtún zo goed gelegen. In het weekend zak ik vaak naar Baños af en dan ga ik enkele uurtjes relaxen in die warmwaterbronnen, echt heerlijk en achteraf voel je je helemaal gereinigd. Het is geen toeval dat er relatief veel toerisme is in Baños, vanwege de ´piscinas´, maar ook vanwege andere zaken. Je kan er de baan naar Puyo nemen, een stad zestig kilometer verderop en tevens de poort tot het Amazonewoud. De weg ernaartoe slingert naar beneden via de rivier Pastaza en dat levert een hele hoop mooie zichten op: een reeks spectaculaire watervallen en meer. Bovendien verandert de omgeving snel: tegen dat je dertig, veertig kilometer weg bent, begint het een pak warmer te worden, je voelt dat je het Amazonewoud nadert. Echt een contrast met Runtún, dat tweeënhalve kilometer van Baños ligt op een hoogte van om en bij 2200 meter, wat wil zeggen dat het ´s nachts relatief koud kan worden. De koudste temperatuur die ik in ´mijn´ bungalow opmat was die van dertien graden, niet echt warm dus.Zoals ik hierboven al aangaf, woon ik in een bungalow. Die is gemaakt van hout en bevindt zich op het terrein van Herminia en Gustasvo, echt supervriendelijke mensen. Er zijn al enkele vrijwilligers vóór mij geweest in Runtún, en die verbleven steeds in die bungalow. Ze is prachtig gelegen: langs de ene kant heb je een afgrond waardoor je kijkt op een vallei en je diep in het dal het dorp Ulba ziet liggen. Langs de andere kant heb je dan de heuvel waarop Runtún gelegen is en verderop heb je de vulkaan. Ik ben echt heel blij dat ik daar mag verblijven. Het originele plan was om me een kamer in het schoolgebouw te geven, aangezien Michelle, de dochter van Herminia en Gustavo vanaf dit jaar op de middelbare school in Baños zit. Dit wil zeggen dat de gemeenschap hen niet echt de gunst kan vragen om mij te laten verblijven in hun bungalow, maar ze hebben dat zelf aangeboden! Ik mag daar dus de hele tijd gratis verblijven! Verder ga ik elke dag eten in een ander huis. Er is een systeem bedacht waarbij ik bij de ouders van de kinderen ga eten. In totaal ga ik bij zo´n tien à vijftien mensen eten. Elke dag eet ik in een ander huis: middageten en avondeten. (Het ontbijt eet ik in de bungalow.) Het is dé ideale manier om de mensen uit het dorp te leren kennen. Eveneens is het een goede manier om te zien hoe het er thuis aan toe gaat. Runtún is heel traditioneel, dat heb ik al wel gemerkt. De vrouwen koken het eten, de mannen beheren het geld. De mannen gaan de producten verkopen op de markt (wat helemaal niet de gewoonte is aangezien het in Ecuador vaak de vrouwen zijn die producten verkopen op de markt) en de vrouwen voeden de kinderen op. Heel traditioneel. Verder zijn de meeste mensen hier erg religieus. Een deel van het dorp is katholiek, een ander deel is adventistisch. Die laatsten drinken geen alcohol en dansen zelfs niet, want dansen is volgens hen duivels. Ik heb al vele discussies met hen aangegaan. Ik blijf steeds bij mijn standpunt, namelijk dat ik niet weet of er een God is of niet en dat ik niks van de Bijbel geloof, bijvoorbeeld dat ik niet geloof dat de wereld in zeven dagen geschapen is. Ik vertel hen dan dat de Bijbel voor mij een boek is dat geschreven is door mensen uit een lang vervlogen tijd en dat het een poging is om antwoorden te geven op spirituele vragen. Ik zeg hen dan verder dat ik het respecteer dat mensen geloven in wat in de Bijbel staat, maar dat de waarheid wel eens heel anders kan zijn volgens mij, dat het mogelijk isd dat er een God is die de wereld en het universum geschapen heeft, maar op een andere manier dan in de Bijbel vermeld staat. Ik ben dus vaak in dit soort discussies verwikkeld. Heel interessant, mede door het feit dat iedereen mij daar in feite wel in respecteert! Dat zeggen ze ook zelf: het belangrijkste is dat je elkaar respecteert en dat je je eigen standpunten niet oplegt aan een ander. Volgens sommigen wil God dat ook helemaal niet. Soms gaat dat verder, zoals bij de moeder van Camila en Dayana, adventiste: ´Je zal zien. Als je echt een eerlijk en goed persoon bent, dan zal God zich wel op een gegeven moment aan je openbaren.´ Waarop ik: ´Mooi dat je dat gelooft, maar ik ben daar helemaal niet van overtuigd.´ Waarmee ik het meest problemen heb, is de negatie van de evolutie. Of beter gezegd: de meesten aanvaarden wel dat de evolutieleer van Darwin steek houdt, maar dat de mensen van apen afstammen, dat kan toch niet! Ik heb inzake dit punt trouwens al vaak in discussie gelegen, en dit niet alleen met mensen van Runtún, maar eveneens met stedelijke Ecuadorianen die het maar niet kunnen aanvaarden dat mensen van apen afkomstig zijn: ´Waarom evolueerden dan niet alle apen tot mensen?´ Ikzelf probeer hen uit te leggen dat het niet is omdat de evolutieleer steek houdt, dat er geen God kan zijn. Het betekent alleen maar dat wat in de Bijbel staat, misschien niet waar is. Maar goed, de gemiddelde Ecuadoriaan is erg gelovig en kan zoiets niet aanvaarden. Maar zoals ik al heb gezegd: ze hebben wel vaak waardering voor mijn standpunt en dat is op zich al heel wat! Dat doet je zelf dan ook weer nadenken: je kan het dan niet tof vinden dat mensen zo opgaan in wat in de Bijbel staat en dus ergens oogkleppen opzetten, maar zet ik dan zelf ook geen oogkleppen op? Weet ik het dan zelf allemaal beter? Het blijft altijd een moeilijke discussie want je zit steeds verwrongen tussen het tonen van respect voor de mening van anderen en het onaanvaardbaar vinden van bepaalde zaken die religies aan mensen opleggen, bijvoorbeeld het niet mogen dansen. Misschien is het hypocriete katholieke denken, waarbij je na je zonden toch vergiffenis kan vragen, niet steeds slecht. Misschien is tot op een bepaalde hoogte hypocriet zijn wel een menselijke nood. In elk geval, ze zetten me wel aan tot nadenken, de mensen van Runtún. Nogal wat zaken zijn anders dan ik het zou willen, maar dat is nu net op reis gaan, nietwaar? De confrontatie met het andere en de verrijking die het oplevert voor jezelf. Genoeg over religie. Zoals ik al aanhaalde krijg ik gratis eten en onderdak en mijn tegenprestatie is dus het geven van Engels aan de kinderen van de lagere school van Runtún. Ik geef elke weekdag les van half twee tot vijf uur. ´s Morgens ga ik dan vaak de kinderen helpen met rekenen en zelfs met Spaans, want ze schrijven heel wat fouten. Heel mijn week zit goed gevuld, want ik moet natuurlijk ook lessen voorbereiden, verbeteren enzovoort. Elke dag heb ik een andere groep. Het grote voordeel is dus dat ik met kleine groepen kan werken, van twee tot zes kinderen. Engels geven aan kinderen van de lagere school is wel wat anders dan in de middelbare school. Je moet veel meer aan spelletjes, liedjes enzovoort denken, anders vervelen ze zich snel. Bijkomstig is vooral de uitspraak een probleem! In het Spaans zijn er enkel zuivere klinkers: a, e, i, o, u. Onze doffe ´e´ kennen ze gewoonweg niet, om nog maar te zwijgen van ´ou´, ´ei´, ´eu´ enzovoort. De Engelse ´r´ is eveneens een probleem. Soms moet ik gewoonweg met een Spaanse ´r´ spreken opdat ze zich een bepaald woord zouden herinneren, bijvoorbeeld bij een woord als ´bird´. En dan die spelling! Het Spaans is volledig fonetisch, maar het Engels dus totaal niet! Leg hen maar eens uit dat ´one´ niet als ´oonee´ maar wel als `wan´ wordt uitgeproken! Hun schriftelijke vaardigheden in het Engels zijn dan ook een regelrechte ramp! Maar goed, ze hebben wel veel zin om te leren (niet om taken te maken!) en het doet veel deugd wanneer ze op de speelplaats spontaan een liedje beginnen te zingen in het Engels dat je hen de dag ervoor hebt aangeleerd. Hun lievelingsliedje is er dan nog één dat ik zelf verzonnen heb! Je krijgt er veel van terug, van die kinderen! Wanneer ik in de school aankom, komen er steeds een paar naar me toegelopen,´Peeettteeeerrr!´ roepende. Het zijn gewoonweg heel schattige kindjes! Af en toe zijn het natuurlijk deugnietjes, maar er is werkelijk geen enkel van de eenentwintig kinderen in de school waar ik niet mee overweg kan. Veel heeft ook te maken met het feit dat ik bij hen thuis ga eten, denk ik. Dat vinden ze heel plezant: ´Peter, vandaag moet je bij ons thuis komen eten ...´ Het geeft me dan ook erg veel voldoening om er Engels te kunnen geven. Alles is natuurlijk niet perfect, maar ik kan toch wel stellen dat ik met mijn gat in een goede boter terecht ben gekomen. Springlevende kinderen, vriendelijke ouders, een prachtig gelegen bungalow te midden van de rust, de kolibri´s die steeds rond de bungalow vliegen, de groene bergachtige omgeving, de vulkaan in de buurt ... het bevalt me er wel, daar in Runtún. In het weekend ga ik dan vaak naar Baños, of naar Ambato, vijfenveertig minuten van Baños met de bus. Ik heb daar een aantal sympathieke mensen leren kennen en zie hen nu bijna elk weekend. Dat komt zo: in Riobamba leerde ik Tania kennen die me enkele keren uitnodigde in haar stad. Ook met carnaval nodigde ze me uit en drie dagen lang waren we op stap in verschillende steden en dorpen. De eerste avond gingen we uit in Riobamba zelf. De zondag van carnaval zelf gingen we dan met een groep mensen naar een dorpje dat Penipe heet. Dat was echt een grote meevaller, want hoewel ikzelf en zelfs Tania haast niemand van die groep kende, hebben we daar dik gefeest! Er was een carnavalsoptocht en vooral ook veel bier! Het was een warme, zonnige dag en iedereen was behoorlijk in de stemming! De maandag dan gingen we naar Ambato, waar ik Karla, een vriendin van Tania, en diens vrienden en vriendinnen heb leren kennen. Nu, ik hoor velen al denken: al die grieten ... wat is dat daar allemaal? Nu, met Tania is het niks geworden, hoewel ik dat wel gewild had. En dan Karla, die zie ik eerder als een vriendin, ik voel me niet echt door haar aangetrokken. Ik kom er wel heel goed mee overweg en ze wil me steeds vriendinnen van haar aan me voorstellen, waartussen er enkele prachtige dames zitten, maar tot nu toe heb ik geen geluk gehad! Verleden weekend, toen ´ze´ me bezochten en we uitgingen in Baños, dacht ik Pamela, een vriendin van haar, aan de haak te kunnen slaan. We dansten heel de avond en uit haar uitleg (´Ik ben naar hier gekomen omdat jij me uitnodigde.´ en ´Ik wil dat je dinsdag naar Ambato komt, naar het verjaardagsfeest van mijn broer.´) ... en haar houding (me vastpakken ...) kon ik wel opvatten dat ze me wel zag zitten, maar uiteindelijk gebeurde er niet echt iets. Soit, om een lang verhaal kort te maken, ´s nachts kwam haar woeste vriend haar uit haar hotel halen ... En weg was ze. Ikzelf sliep in een ander hotel. Ruben, een vriend die ook was meegekomen en die om praktische redenen in dezelfde kamer als Pamela sliep, kreeg het bijna aan de stok met hem. Het is te zeggen: die kerel wou op de vuist met Ruben, omdat hij dacht dat die aangepapt had met zijn vriendin. Nu, ik was zelf wel wat verbaasd over het feit dat ze een vriend had (dat straalde ze niet echt uit door haar gedrag) en toen ik naar haar belde de volgende dag vertelde ze me droogweg dat ze niet wilde dat ik haar belde of berichtjes liet, omdat ze anders problemen zou krijgen met haar vriend. Tja, dat ziet er daar een hele gezonde relatie uit. Karla en haar vrienden vonden het ook allemaal wat raar: ´Ze was duidelijk in je geïnteresseerd en nu kiest ze weeral voor die gast´, een gast die ze blijkbaar helemaal niet tof vinden ... Wat Karla er aan toevoegde was dan wel weer heel grappig: ´Geen nood, Peter. Het is haar probleem als ze hem boven jou verkiest. Ik heb nog vele vriendinnen. We gaan een vriendinnetje voor je zoeken.´ En dat terwijl ik dat helemaal niet gevraagd heb! Maar, we moeten eerlijk wezen, het is niet dat ik dat niet plezant vind ... We zien wel wat er gebeurt. In elk geval, wat ik al wel heb mogen merken, is dat, indien je op zoek bent naar een serieuze relatie in Ecuador, je je niet te veel illusies moet maken. Bolivar, een man uit Runtún, vader van de kinderen Christina en Silvana en een kerel die steeds over chica´s wil praten, verwoordde het zo: ´Peter, tegenwoordig, vooral in de steden, heeft het geen zin. Casi todas son jodidas (ze zijn bijna allemaal verrot). Een vriend hebben tegenwoordig betekent niks meer. Elke griet hier heeft drie of vier vrienden. Het maakt ze allemaal geen zak uit.´ Hij overdrijft waarschijnlijk wel wat, maar trouw is een concept dat hier niet echt blijkt te bestaan. Nu, in Colombia had ik ook al die indruk (hoewel ik die indruk nooit had met mijn ex-vriendinnetje, maar je bent natuurlijk nooit zeker), maar ik denk dat het in Ecuador erger gesteld is. Niet dat de mannen trouw zijn, hoor! Gewoon maar om te zeggen dat het hier langs beide kanten voorkomt, zoals overal in de wereld natuurlijk, maar ik heb de indruk dat er in België toch ietwat meer koppels zijn die werkelijk trouw zijn aan elkaar dan hier. Misschien is dat één van de redenen waarom de gemiddelde latino en latina zo jaloers is? Omdat er werkelijk reden is om jaloers te zijn? Nu, het zijn natuurlijk wel de vrouwen zelf die de dupe zijn van die algemene ontrouw, want zijn zij het niet die met de potentiële baby opgeschept zitten? En dit zowel wanneer ze zelf ontrouw zijn, als wanneer hun man ontrouw is en hen verlaat voor een andere vrouw. Maar zoals Bolivar het al zei: het is vooral een stedelijk fenomeen. In de dorpen gaat het er allemaal veel traditioneler aan toe EN iedereen wéét natuurlijk wat zijn buren doen! Er is gewoonweg veel meer sociale controle, veel meer dan dat er in een gemiddeld Belgisch dorp is, dunkt me. Het verschil tussen dorp en stad is hier gewoonweg véél groter dan bij ons! Maar zoals bij ons leeft het overgrote deel van de Ecuadoriaanse bevolking in de steden ...Ik begin zowat aan het einde van mijn tekst te komen. Ik hoop dat ik binnenkort weer eesn helemaal fit en gezond door het leven kan stappen. Net na carnaval (en dus na de vulkaan-´uitbarstingen´) ben ik ziek geworden: griep, een keel die erg veel pijn deed, mijn ledematen die pijn deden ... Ik ben er nu al een weekje van af, maar ondertussen heb ik diarree gekregen. Zelfs na medicatie is het probleem niet verholpen. Ik heb niet de hele dag diarree, het is dus draaglijk. Maar het gaat maar niet weg! Ik ga dan ook één van de volgende dagen een onderzoek laten doen met het oog op het verkrijgen van de JUISTE medicatie. Dit nadat ik terug drie maanden toegewezen krijg door de Ecuadoriaanse douane. Ik zit al sinds gisteren, zaterdag, vast aan de grens met Colombia. Ik ben hier naartoe gekomen om op een alternatieve manier mijn verblijf te verlengen. Ik had naar het immigratiekantoor van Quito kunnen gaan om mijn verblijf te verlengen. Bij binnenkomst in Ecuador word je 90 dagen toegekend. Je hebt recht op een verlenging van 90 dagen. Echter, dat kantoor is enkel open op weekdagen en soms neemt het enkele dagen in beslag. Om alle bureaucratische rommel uit de weg te gaan wilde ik het dus op een alternatieve manier regelen. Ik wilde één dag in Colombia doorbrengen om dan naar Ecuador terug te keren en zo direct opnieuw 90 dagen toegekend te krijgen. Nu, het blijkt hier wel degelijk om 90 dagen te gaan! In Colombia kreeg ik steeds 60 dagen toegekend, maar het ging in feite om twee maanden (en sommige maanden hebben eenendertig dagen dus blijf je in feite een dag of twee dagen te lang). geen probleem. Ik had gedacht dat dat in Ecuador hetzelfde ging zijn of dat ik in elk geval zou kunnen uitleggen dat ik als vrijwilliger werk en dat ik in de week niet naar Quito kan gaan, dat ze me slecht hadden geïnformeerd in het stadhuis van Baños, en dat ik daarom twee dagen te laat was. Maar nee, boete! Ik ben vandaag teruggegaan om het nog eens te proberen, maar de douanier was al even formeel: ´Je moet boete betalen.` Praten hielp niks! Ik heb blijkbaar mijn overtuigingskracht iets te hoog ingeschat, ofwel de wil tot onderhandelen vanwege de douaniers. Ik vroeg hen of er geen ´andere manier´ was om het op te lossen, maar die bleek er niet te zijn: ´Je zit in de computer. Wij kunnen dat niet veranderen. Je moet boete betalen.` En dus moet ik hier blijven tot morgenvroeg, maandagmorgen, om in de Banco Pichincha een boete van 200 dollar te betalen. Eigen schuld natuurlijk. Ik wilde niet in de week gaan, omdat de leerlingen anders geen les zouden hebben men dus ben ik nu nte laat en zit ik nu met die boete opgeschept. Ik ben er te snel van uitgegaan dat het in Ecuador wel zoals in Colombia zou zijn, dat 90 dagen drie maanden zou betekenen (in dat geval was ik wel op tijd geweest), maar noppes, nougabollen. 90 dagen zijn 90 dagen: dat is wat de computer zegt en tegen de informatica heb ik natuurlijk geen verhaal. Daarbij komt dan nog eens dat de douaniers niet tot onderhandelen bereid waren. Ik heb de indruk dat ze stevig gecontroleerd worden. Tja, volgende keer wat meer opletten en zien dat me dit niet meer overkomt. Want, hoewel iedereen wel eens zo´n stoot uithaalt, zit je natuurlijk ook te denken aan het feit dat je met die 200 dollar heel wat had kunnen doen. Maar dat zijn dus vijgen na Pasen. Morgen betalen, naar Colombia en disndag terugkeren. Snel vergeten en aan andere zaken denken. Zo, hier sluit ik mee af. Natuurlijk volgen hieronder nog een reeks foto´s zoals altijd. Vele groeten aan iedereen en laat iets van u weten. Ciao, pesca´o!Enkele foto´s van langer geleden (de eerste acht foto´s).1. Cypressenkunst in het kerkhof van Tulcán waar voor de rest niks te zien is.DSCN3601 2. San Lorenzo aan de Ecuadoriaanse kust: paalwoningen, veel armoe.DSCN3606 3. Ricaurte, een dorp in de buurt van San Lorenzo.DSCN36144. Enkele kinderen in het dorp Calderón, niet ver van San Lorenzo. De ganse bevolking is er zwart.DSCN36215. Een aangespoelde vis op het strand van Mompiche.DSCN36276. Een palmenwoud in Portete, in de buurt van Mompiche.DSCN36417. Met Mateo, een kerel die in het hotel / de camping werkte waar ik verbleef in Mompiche. De twee kindjes zijn de dochters van de eigenaar. DSCN36578. Met Tania en een vriend van haar in de warmwaterbronnen van Guayabamba, niet die van Baños!S6300114 9. De bungalow in Runtún waarin ik leef en zijn omgeving. S630016310. De bungalow by day.S630012711. De bungalow by night.S630012012. De keuken.S630012213. Het bed.S630012414. In de omgeving van de bungalow: de lama´s van Gustavo.S630012915. Een zicht op enkele serres van Runtún; beneden diep weggedoken in de vallei ligt Baños.S630016416. Baños gezien vanop het wandelpaadje dat vanuit Runtún naar Baños loopt. S630018117. De kinderen van het schooltje met leraar Enrique.S630016518. Het klasje van het tweede leerjaar, de leerlingen zijn gedwee aan het tellen. (eerste leerjaar bij ons - hun eerste leerjaar is bij ons het vierde kleuterklasje - je moet dus in feite steeds een jaar aftrekken).S630016719. Het tweede leerjaar: een glimlach van Eva en de rest in actie. S630016820. Vier vrolijke snuiters uit het tweede jaar: van links naar rechts: Marisol, Paola, Camila en Jessica. S630017121. De meisjes van het vierde leerjaar en in de achtergrond Luis van het zevende en de leerlingen van het vijfde leerjaar. S630017222. Links Licette (die mentaal achtergesteld is - 4de jaar), Dayana, Myriam en deugniet Adrian (allen van het 5de jaar). Je ziet ook Luis van het zevende jaar. S630017423. De meisjes van het vierde leerjaar: Christina (met het blauwe T-shirt - het baasje van de groep), ernaast Mercy (een meisje met een karaktertje), Mercedes (wit hemd - een zotte mie) en Mary (een rustig type). Je ziet ook de mentaal achtergestelde Licette die mij en leraar Enrique streeds met `papi` aanspreekt. S630017624. Alex van het zevende jaar: in een rolstoel maar best een intelligent baasje. S630013925. De vrijdag voor carnaval. Lerares Mariana (op de achtergrond) staat te grinniken nadat ze leraar Enrique heeft natgemaakt tot groot jolijt van de kinderen. Mij heeft ze niet nat gemaakt. Zou ze niet gedurfd hebben?S6300177 26. Carnaval in Penipe: de stieren worden losgelaten. Gelukkig vielen er geen slachtoffers. S630020927. Carnaval in Penipe: bier, whisky, water, schuim ern veel zon! De tweede persoon van rechts is Tania. S630020528. Vrolijke vrienden, dat zijn wij! De grieten konden trouwens enkele woordjes Frans: ´Voulez-vous coucher avec moi ce soir?´, waarna geschater. Zat, zatter, zatst. S6300225 29. Carnaval in Ambato, vooraleer we vertrokken thuis bij Tirso en Karla (broer en zus): van links naar rechts: Tirso (de zotte broer van Karla die nu in Spanje zit), Karla zelf (derde van links), mijn Franse maat Marco en Tania, ikke en boven rechts Ruben, de grootste Ecuadoriaan die ik ken (even groot als mij).P1020072 30. Feest in Ambato: ikzelf met Karla (roze blouse) en haar twee nichten uit Guayaquil: Maritza (met wit hemd) en haar zus (naam vergeten - tussen mij en Karla geprangd).P1020091 31. Party going on!SD53182432. Runtún: Het kotje dat Gustavo, Herminia, Michelle en ik bouwden terwijl de vulkaan Tungurahua begon te knallen op de achtergrond. In minder dan twee uur hebben we dat daar weggezet!S630026433. Ik stel u voor: de rokende vulkaan en ikzelf!S630015234. De Tungurahua bij zonsondergang: één en al mysterie. S6300142 35. Geniet. S630014636. Geniet, deel twee.S6300154 37. De dag waarop ik in Runtún was en de Tungurahua hevig begon te knallen: het spektakel begint!S630026938. Het begint lichtjes te schemeren. S630027739. De rookkolom van dichterbij bekeken. S630028040. Iets later. S630028241. Nogmaals de rookkolom. S630028342. Erg mooi op foto, onbeschrijfelijk mooi in realiteit!S630028643. Nog wat later: de rode gloed wordt zichtbaar. S630029044. Ingezoomd op de rode gloed. S630029345. De Tungurahua bij nachte ...S630029746. De gevolgen van de eruptie uit 2006: de grijze stenen die je ziet is de lava van toen. In een anderhalf jaar tijd heeft de rivier al een dalletje uitgesneden. S6300308 47. De vader van Herminia die me meenam naar deze plek en kurkdroog zei: ´Aqui había una casa, pero ya no.´ (Hier stond een huis, maar nu niet meer.) Het gaat om een huis in de buurt van Baños dat in 2006 bedolven werd onder de lava. S6300309

00:42 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |


Cuicocha, Cotopaxi, Chimborazo en af en toe een chuchaqui ...

Het eerste bericht in 2008 dat hopelijk voor éénieder van jullie een zalig jaar mag worden. Ik begin deze tekst te typen op 10 januari, juist één jaar na mijn vertek. Soms sta ik er zelf van verbaasd dat het allemaal zo snel gaat. Ik ben nog maar in drie landen geweest op deze reis (als ik dan drie dagen Brazilië niet meetel). Ik kom zelden reizigers tegen die tegen een danig traag tempo reizen. Overlaatst kwam ik in Quito, de Ecuadoriaanse hoofdstad, een Engelsman tegen die sinds februari op reis is en die reeds India, Nepal, Zuid-Oost-Azië, Noord-Amerika, Centraal-Amerika en een deel van Zuid-Amerika afgereist heeft. En ik? Venezuela, Colombia en nu dus Ecuador. Maar goed, ieder zijn eigen stijl. Ik zou echt niet zijn reis willen ondernemen. Het is te zeggen: ik zou ze wel willen ondernemen, maar niet in tien maanden. Want dat is: vliegtuig uit, enkele dagen rondhangen, vliegtuig in, uitstappen, één dagje hier, twee dagjes daar, vliegtuig in. De kerel had al negentien vluchten genomen tijdens zijn reis. Dan houd ik het liever bij mijn slakkegangetje. En Ecuador, daar blijf ik normaal gezien nog wel een tijdje, want maandag de veertiende begin ik in het kleine dorpje Runtún, nabij Baños, een plezant stadje dat de overgang vormt tussen Andesgebergte en Amazonewoud, een vrijwilligersproject. Ik ga er Engels geven aan lagere schoolkinderen. Er zijn slechts eenentwintig kinderen in de school. Daardoor kan ik met kleine groepjes werken, wat het rendement zou moeten verhogen. Die lessen zouden plaatsvinden in de namiddag. De bedoeling is dat ik in de morgen de twee leraars die het schooltje telt, help met de rekenlessen, taallessen enzovoort. Ik ben van plan om er drie maanden te verblijven, erop hopende dat mijn hulp zichtbaar, tastbaar zal zijn. Hier in Ecuador zijn er erg veel mogelijkheden om te werken als vrijwilliger. Echter, vele van de programma´s duren maar enkele weken. Ik vraag me soms af wat je kan veranderen op twee, drie weken. Vaak zijn die programma´s meer een mengeling van (ecologisch) toerisme en vrijwilligerswerk en word je geld gevraagd voor je verblijf. Vaak ligt die maandelijkse steun ergens tussen de 200 en 400 ... dollar. Jawel, in Ecuador betalen ze sinds 2000 met American dollars. De nationale munt, de Sucre, was zodanig gedevalueerd dat men toendertijd maar meteen heeft besloten de nationale munt af te schaffen en over te stappen op de dollar. Eigenlijk niet zo gek gedacht: de dollar is minder sterk dan voordien, maar is in elk geval minder onderhevig aan grote koerswisselingen dan vele Zuid-Amerikaanse munten. In Europa kennen we trouwens eveneens het fenomeen van landen zonder nationale munteenheid. Ga je bijvoorbeeld vandaag in Bosnië of in Montenegro op reis, dan betaal je ... jawel, met euro´s. Goed, terug naar het vrijwilligersproject. Ik heb de laatste tijd heel wat afgezocht om een goed project te vinden en enkele spraken me erg aan, maar steeds werd er geld van je gevraagd. Nu, als dat goed besteed wordt, heb ik daar niet zo´n groot probleem mee. Echter, wanneer weet je dat iets goed wordt besteed? Vrijwilligerswerk uitvoeren en tegelijkertijd betalen: ik heb daar een slechte ervaring mee. Op mijn vorige grote reis werkten Tom Vandenberghe en ik in Nepal in twee verschillende schooltjes. We moesten voor een project van drie maanden 1000 euro betalen. Wat kwam daar uiteindelijk van in de schooltjes terecht? Noppes, nougabollen. Sindsdien heb ik tegen mezelf gezegd: vrijwilligerswerk OK, betalen, no way! Of het moet een beetje geld zijn voor onderdak en eten, daar kan ik inkomen. Bon, tijdens het zoeken vertelde een hoteluitbater in het plaatsje Baños, waar ik op dat moment verbleef, dat ik zeker wel in een schooltje in de buurt aan de slag kon. Nog geen twee uur later zat ik aan de tafel met één van de leerkrachten. Ik zou Engels kunnen geven en hen kunnen helpen. Als tegenprestatie zou ik gratis onderdak en gratis eten krijgen in het dorpje. De volgende dag ging ik kijken en een uur later zat ik al volop mee te helpen in de twee klasjes. De kinderen leken me gemotiveerd, spontaan en vriendelijk en dus was het snel besloten. Zodus begin ik volgende maandag met mijn project. Ik zal dus de hele week in dat boerengat blijven. Gelukkig is het niet ver van Baños, waar ik in het weekend naartoe kan. Baños ligt op 1800 meter hoogte (het dorpje op 2600 meter) en heeft daardoor een heel aangenaam klimaat. Baños is dé ideale plek om te genieten en te relaxen. Er zijn een viertal warmwaterbronnen, er zijn enkele goede cafés, de omgeving is prachtig en er is een actieve volkaan (de Tungurahua) die overdag om de paar minuten assen de hemel inspuwt. ´s Nachts kun je hem, als het niet overtrokken is, lava zien spuwen! Verder is er de mogelijkheid om een fietstocht te ondernemen naar Puyo, een stad zestig kilometer verderop in het Amazonegebied, een tocht tijdens dewelke je de vegetatie ziet veranderen, om nog maar te zwijgen over de spectaculaiure watervallen die je onderweg ziet. Baños ligt trouwens vlakbij dat Amazonegebied (Puyo is nog geen anderhalf uur bussen) én vlakbij de bergen. En zelfs Quito ligt slechts drie en een half uur weg met de bus. Met andere woorden, in de week zit ik daar in dat dorpje waar je steeds een zicht hebt op de volkaan - als het niet bewolkt is natuurlijk - en waar je hem voortdurend kan horen grommen. In het weekend zijn er een hele reeks zaken te bezoeken, dus ik zie het allemaal goed zitten. Genoeg over het vrijwilligersproject. Even een kort overzichtje van wat ik de voorbije anderhalve maand in Ecuador heb gedaan. Vooreerst ben ik twee dagen in het grensstadje Tulcán gebleven, waar ik even moest aanpassen aan de nieuwe sfeer die ik ontdekte, aan een nieuw land. Na een half jaar Colombia, leek alles ineens anders. De mensen kwamen mij een beetje koeltjes over. Werkelijk alle mensen die tijdens die dagen met mij een gesprekje aanknoopten, bleken in Ecuador wonende Colombianen te zijn, waardoor ik nog wat melancholischer werd. Echter, die melancholie maakte al snel plaats voor ontdekkingsdrang. Ik nam een bus naar San Lorenzo, een stadje aan de Ecuadoriaanse kust en eveneens vlakbij Colombia. Daar was alles zo anders: haast uitsluitend paalwoningen in het mangrovewoud, iedereen zwart, gelach en gegrap op de straat, supervriendelijke mensen die me overal voorthielpen, veel armoede maar nog meer vreugde, kinderen die onophoudelijk voetbalden ... Blijkbaar was dat ook een deel van Ecuador. Na een tussenstop in Mompiche, een superchill dorp aan het strand, keerde ik terug naar de bergen, naar Quito, de hoofdstad. Het waren er feria´s en dus stond de hele stad op zijn kop. Quito heeft een prachtig koloniaal centrum (Unesco Werelderfgoed), goeie bars en disco´s om uit te gaan en het gringohotel Centro del Mundo, dat op zich al een heus feest is (zie verder). In Quito ben ik tot nu toe drie keer geweest. Mijn verblijven aldaar werden afgewisseld met uitstappen en trektochten naar volkanen, turkoois gekleurde vulkanische meren en fantastische canyonachtige bergstreken die ik samen met mijn Franse maat Damien en de Québecqois Pascal ondernam. Vlak voor nieuwjaar kwam ik dan in Baños terecht en daar ben ik wat blijven rondhangen. En daar zal ik dus de volgende weken steeds zijn, althans in Runtún. De melancholie die ik in de begindagen van mijn tocht door Ecuador voelde, is ondertussen helemaal weggeëbd. Colombia zal waarschijnlijk wel mijn favoriet land van deze reis blijven, maar ook Ecuador bevalt mij ten zeerste. In feite vind ik het land veel toffer dan wat ik er van verwacht had. Niet dat ik had gedacht dat het in Ecuador zou tegenvallen. Ik had eigenlijk helemaal géén verwachtingen omtrent dit land. Maar, na een anderhalve maand begin ik me hier al goed thuis te voelen en begin ik een soort ontzag te krijgen voor dit ´kleine land´ (zo wordt altijd beweerd hoewel het toch acht of negen keer groter is dan België). Ecuador is een land dat, ondanks zijn kleine oppervlakte, zoveel te bieden heeft. Ik sta er echt van versteld! Ik kende het Andesgebergte al in Colombia, maar in Ecuador heeft die iets heel speciaals. Je kan geen twee uren met de bus rijden over de Panamericana, de hoofdbaan die Ecuador van noord naar zuid doorkruist en die trouwens gaat van Venezuela tot Chili (als ik me niet vergis), of je ziet ergens, links of rechts, een machtige, besneeuwde vulkaan. Die hebben trouwens prachtige namen, zoals de Imbabura (die ik beklommen heb - is echter niet besneeuwd), de Cotopaxi, de Sangay of de Chimborazo (die de hoogte is - 6300 meter hoogte). Enkele van die vulkanen zijn nog actief, zoals de Tungurahua, die ik in de volgende weken nog genoeg zal leren kennen. Het loont echt de moeite om met de mensen van Baños te spreken over de Tungurahua. In 1999 werd het hele stadje ontruimd omdat het gevaar te groot geworden was; drie maanden later keerden de mensen terug. Ze forceerden een blokkade van het leger (want eigenlijk mochten ze nog niet terug) en zagen dat hun huizen leeggeroofd waren door militairen. ´Het leger zorgt voor stabiliteit in het land´. Yeah, sure ... In 2006 was er een nieuwe eruptie. De lava kwam tot aan de eerste huizen. De inwoners hebben echter geen schrik van de vulkaan. Ze hebben er mee leren leven. Ze weten dat de aanwezigheid van de vulkaan altijd een risico inhoudt, maar de lava is niet erg vloeibaar en daarom hebben ze altijd genoeg tijd om weg te vluchten. De lava komt slechts enkele honderden meters per uur vooruit. Bovendien liggen noch Baños noch Runtún vlak aan de vulkaan. Er is genoeg afstand. Heb ik dan helemaal geen schrik om drie maanden zo dicht bij een vulkaan te verblijven? Ergens zit het wel in mijn kopke natuurlijk, maar ik ga af op de ervaring van de locals die er al generaties lang wonen. Zij zullen me wel laten weten wanneer de situatie gevaarlijk wordt, zeker? Die vulkanen, waaronder actieve, fascineren me wel. Tja, men zoekt wat men niet kent, natuurlijk. Wat heeft Ecuador nog allemaal te bieden? Er zijn natuurlijk de vermaarde Galápagoseilanden, zo´n duizend kilometer ten westen van het land, pal op de evenaar. Ik heb enkele mensen ontmoet die de eilanden bezocht hebben en allen waren ze er laaiend enthousiast over. Het spreekt natuurlijk tot ieders verbeelding: die Galápagosschildpadden, dolfijnen, troggen, rotskusten vol iguana´s en wat allemaal nog meer. Echter, het prijskaartje mag er ook zijn. Minder dan 1000 dollar voor vijf dagen verblijf moet je niet rekenen. Voor mij is dat op het moment iets te veel van het goede en dus zal ik het voor mij moeten laten voorbijgaan. Met diezelfde 1000 dollar kan ik namelijk twee tot drie maanden reizen. Het hangt van je prioriteiten af natuurlijk. Verder zijn er enkele mooie kustplaatsjes met dito stranden, hoewel die voor mij tot nu toe wel moeten onderdoen voor de prachtige stranden van de Colombiaanse en Venezolaanse Caraïbische kust. Aan de oostkant van de Andes heb je dan het Amazonegebied waar ik nog maar heel kort geweest ben (wie weet misschien later nog?). Het Amazonewoud, ook dat spreekt natuurlijk tot ieders verbeelding, dat onmetelijke, ondoordringbare, fauna- en florarijke bos ... Dat moet een bezoek wel waard zijn! Echter, budgetreizen in het Amazonewoud is niet zo evident. Nogal wat plaatsen zijn enkel met vliegtuig bereikbaar en je bent in vele gevallen verplicht een gids te nemen, want alleen de jungle ingaan is zowat zelfmoord. Die gidsen kosten dan weer veel geld, dus het is niet zo evident. Mijn plan is om later nog naar Peru en Bolivia te gaan. Daar zou dat wél mogelijk moeten zijn, gezien de goedkoopheid van vooral dat laatste land. Voor het eerst zal mijn bezoek aan het Amazonegebied beperkt blijven tot bezoekjes aan de rand ervan. Vervolgens: de Ecuadoriaanse steden. Vooral de steden gelegen in het Andesgebergte, zijn vaak echt een bezoek waard. Je ziet er vaak nog heel wat overblijfselen van de koloniale periode. Ik heb het al gehad over het centrum van Quito, maar er zijn ook steden zoals Ibarra, Riobamba en - naar het schijnt - Cuenca die het bezoek waard zijn. Ze worden er steeds mooier op: in Venezuela waren het overgrote deel van de steden gewoonweg verschrikkelijk lelijk, in Colombia waren er al enkele erg de moeite, en hier zijn ze gewoonweg nog mooier, hoewel dat natuurlijk ook weer niet voor álle steden opgaat. Guayaquil bijoorbeeld, Ecuadors grootste stad (maar niet de hoofdstad dus), stelt naar het schijnt niet al te veel voor. Goed, ik ben er nog niet geweest, maar ik heb nog niemand horen vertellen dat het de moeite was, integendeel zelfs.Ik heb hierboven al aangestipt dat de Ecuadorianen uit de grensstad Tulcán me nogal koeltjes overkwamen. Echter, na een anderhalve maand is dat beeld scherp bijgesteld. In het algemeen zijn Ecuadorianen, net als de Colombianen, heel aangenaam in de omgang. Die laatsten zijn misschien iets opener en socialer. In Colombia word je gemakkelijker uit het niets aangesproken dan hier, maar dat wil ook weer niet zeggen dat het moeilijk is om hier contact te leggen. In vergelijking met ons Belgenlandje valt dat uiteindelijk héééél goed mee. Ecuadorianen zijn verder best wel hulpvaardig. Ik heb dat de laatste dagen op een heel concrete manier meegemaakt. Omdat ik volgende week begin met mijn Engelse lessen, was ik naar Riobamba gegaan, een stad in de buurt van Baños. Ik ben hier nog steeds en ben naar de lerarenopleiding van de Universidad Nacional del Chimborazo gegaan om er te vragen of ze me niet konden helpen met wat materiaal, want het schooltje waar ik ga werken beschikt niet echt over veel. Direct werd ik geholpen door drie studentes die me aanmaanden mee naar het huis te gaan van één van hen waar ze me een hoop materiaal gaven. Ik heb dan vandaag met de professor Engels van hen gesproken en straks, om zeven uur, word ik bij haar thuis verwacht waar ze me zal verder helpen met nog meer materiaal. Ongelooflijk. Toen ik de professor zei dat ik haar hulp echt wel op prijs stelde, vertelde ze me: (we spraken in het Engels zoals dat leraren Engels hoort natuurlijk): ´Don´t worry, this is Ecuador. I lived three years in the States (Las Vegas) and the people over there don´t help you with anything at all. Ecuador is different. Me, I just want to stay here, man.´ Hulpvaardig, dat zijn ze blijkbaar wel. Soms komt dat zo niet over, want de Ecuadoriaan is vaak ook nogal laks. Om een voorbeeld te geven: het is me al verschillende keren voorgevallen dat ik ergens moest afstappen en mijn stop miste zodat ik pas in het volgende dorp werd afgezet. Telkens had ik op voorhand gevraagd of ze me konden verwittigen aangezien ik de streek niet kende. Twee keer heb ik het ze zelfs tot twee keer toe gevraagd en toch vergaten ze gewoonweg dat je op die bepaalde plaats moest afstappen. In zes maanden Colombia is me dat werkelijk nooit, maar dan ook nooit gebeurd. Daar gaat het zo: vanaf dat je aan de buschauffeur vraagt om je op een bepaalde plaats af te zetten, gaan de mensen in de bus je op tijd zeggen wanneer je je moet klaarhouden. Vaak zegt de buschauffeur je helemaal niks, omdat drie of vier mensen in de bus je al lang hebben gezegd dat je op die bepaalde plek moet afstappen. In Ecuador is dit niet zo. Ik ben er zeker van dat er vaak mensen aanwezig waren die wisten dat ik moest afstappen, maar die toch niks zeiden. Ik denk dat het met een soort gêne te maken heeft. Of met laksheid tout court? Die laskheid vertaalt zich evenzeer op andere, heel concrete manieren. Vraag je iemand de weg, dan is die altijd rechtdoor. ´Is er hier een bakkerij in de buurt?´wordt steevast beantwoord met ´Aqui, al lado, nada más.´ (Hiernaast, niets meer.) In de realiteit blijkt die dan drie-, vierhonderd meter ver weg te zijn. Ben je aan het wandelen en vraag je iemand hoe ver het nog is tot je eindbestemming, dan luidt het antwoord ´tien minuten´. Primo, ze bedoelen ´een tijdje´. Secundo, ze hebben het in feite over het aantal minuten PER AUTO. En dat wanneer ze je met wandelschoenen en met een rugzak gepakt zien voorbijwandelen. In feite moet je gewoonweg nooit vragen hoe ver het nog is. Ik ben daar al mee gestopt. Het heeft toch geen zin. Eergisteren sprak ik met één van de studentes af om half vier aan de universiteit te zijn om de professor in kwestie te bezoeken. Ik vroeg al grappend: ´Europese tijd of Ecuadoriaanse tijd.´ waarop ze ´Europese tijd´antwoordde, met de bedoeling om te laten zien dat niet alle Ecuadorianen altijd te laat zijn. Toch was het half vijf eer ik haar ontmoette. Een Colombiaan in Quito heeft me eens grappend uitgelegd wat Ecuadoriaanse uitdrukkingen in verband met tijd in werkelijkheid betekenen. ´Estoy llegando.´ (Ik kom aan.) wilde volgens hem zeggen dat ze net hun huis gingen verlaten. ´Estoy saliendo.´ (Ik vertek net.) betekende dan weer dat je ze wakker had gebeld. Na een tijd lagen we allemaal plat van het lachen, vooral dan omdat je beseft dat de man gewoonweg gelijk heeft. Ik heb jullie al in een eerder bericht geïnformeerd over het feit dat er in Colombia verschillende culturen bestaan naargelang de plek waar je je bevindt. In Ecuador is dat in feite niet anders. Mijn verblijf aan het noordelijke kustgebied deed me haast denken dat ik in Afrika was terechtgekomen, daar waar Tulcán overkwam als een stadje met een ietwat gesloten, sombere bevolking. Quito is dan weer heel westers. Niet de hele stad trouwens, want vooral in het zuidelijke, armere deel van de stad leven kichwa-gemeenschappen, indianen die er een eigen cultuur op nahouden, hoewel hun cultuur steeds meer onder druk staat. De rest van Quito is in feite als eender welke andere grote stad: shopping malls, disco´s, bars, veel verkeer enzovoort. Ga je dan weer de bergen in, dan kom je bij Kichwa-gemeenschappen uit. Vooral de vrouwen lopen vaak nog in traditionele klederdracht rond en ze spreken vaak geen perfect Spaans. Voor hen is het evenzeer een vreemde taal. Echter, je leert wat Kichwa-woordjes en probeert hen een goeiedag te zeggen in hun taal, en ze zullen je in haast honderd procent van de gevallen in het Spaans beantwoorden. Alsof ze hun eigen taal niet willen spreken. Ik heb mij laten vertellen dat de Kichwa´s zich vaak schamen voor hun eigen taal, alsof die minderwaardig is ten opzichte van het Spaans. Een beetje zoals de Vlamingen in het Belgische verleden? Foto´s van hen nemen doe ik niet zo snel, want ze denken dat je door een foto te nemen hun ziel steelt. Bovendien heb ik geen zin om hen te behandelen alsof ze dieren in een zoo zijn. Dat getuigt van nogal weinig respect. En ook het toerisme met onwetende westerlingen heeft hier duidelijk consequenties gehad. Tijdens onze wandeling in de streek van Quilotoa (prachtige streek trouwens) kwamen we voortdurend indianen tegen die ons een aalmoes vroegen ´para Navidad´(voor Kerstmis). Ga je naar het Amazonegebied, dan kom je andere indianenstammen tegen, ten minste als je echt de grote rivieren verlaat en het gebied werkelijk binnentrekt. Net zoals Colombia is Ecuador een mengelmoes van etnieën en culturen. Er wordt wel eens gezegd dat het land heel verdeeld is, want de mestiezen (mengeling van blank en indiaan) en de indianen kunnen het vaak helemaal niet goed vinden met elkaar. Wat Ecuador wel anders maakt dan Colombia bijvoorbeeld, is de veel grotere aanwezigheid van puur pre-Colombiaans bloed. In Colombia maken indianenstammen slechts 1 procent van de bevolking uit, in Ecuador maar liefst 25 procent. En des te meer je naar het zuiden gaat, des te groter het aandeel indianen wordt: in Peru 40 procent en in Bolivia maar liefst 60 procent, of meer dan de helft van de bevolking. Tussen de verschillende etnieën bestaat, net als in Colombia, een verschil in sociaal-economische situatie. Aan de top staan de stedelijke blanken en mestiezen. Vervolgens is er een groep van armere mestiezen. De zwarte kustbevolking en de indianen behoren duidelijk tot de armste segmenten van de Ecuadoriaanse bevolking. Zo is de tegenstelling tussen rijk en arm tegelijkertijd in belangrijke mate een rassentegenstelling, zonder daarmee te willen zeggen dat sociale upgrading voor bijvoorbeeld indianen in Ecuador onmogelijk is. Ik teken de situatie alleen maar in grote lijnen neer. Heb ik het al over het culinaire aspect van mijn verblijf in Ecuador gehad? Nee, waarschijnlijk niet. Dit is in feite niet verwonderlijk, want de Ecuadoriaanse keuken is nu niet meteen om over naar huis te schrijven. Een normale maaltijd bestaat uit een soep (vaak kippensoep of groentensoep met bonen) of uit een ´crema´ (een meer romige soep), die wordt opgevolgd door de ´secundo´ of ´seco´, het tweede deel van de maaltijd of het ´droge´. De soep is vaak lekkerder en voedzamer dan wat er volgt. Meestal is dat witte rijst met een lapje vlees of kip, een schijfje tomaat, een blaadje salade en dan heb je het zowat gehad. Vaak ga ik vooraleer te gaan eten, een avocado kopen om het groentenaspect van de maaltijd iets meer te accentueren. De maaltijd wordt wel opgevrolijkt door een ´jugo natural´, een vers vruchtensapke, maar die zijn dan weer vaak te sterk aangelengd met water en soms zijn ze zelfs vervangen door cola. Aan de kust is het eten vaak wel iets beter. Vlees wordt daar vaker vervangen dor verse vis, scampi´s of andere zeevruchten. Ik eet ondertussen al een hele tijd terug vlees omdat vegetariër zijn in Zuid-Amerika niet altijd vanzelfsprekend is, maar ik moet zeggen zoals het is: ik ben nog altijd geen grote vleesfan. Ik vermijd het nog steeds zoveel mogelijk. Groenten en fruit genieten bij mij nog steeds de volle voorkeur en vooral die groenten mis ik in de Ecuadoriaanse keuken. Wat dan, culinair gezien, wel weer een voordeel is, is dat er tegenwoordig, naast de Nederlanders :-), overal in de wereld Chinezen zijn. In elk Ecuadoriaans dorp van enige betekenis is wel een chifa te vinden, zoals een Chinees restaurant hier wordt genoemd. Zoals iedereen wel zal weten, zijn Chinese koks niet vies van groenten en dus kan ik bij hen de nodige portie ophalen. Ofwel kook ik zelf natuurlijk. Qua drank valt het dan weer wel mee. Er zijn vooreerst genoeg jugos naturales van welke tropische fruitsoort dan ook. Verder heb ik hier het beste bier geproefd dat ik tot nu toe in Zuid-Amerika ben tegengekomen. Het heet Pilsener en valt best te smaken. Meer zelfs: het is lekker! En ze worden in flessen van 75 centiliter verkocht. Meestal kosten ze één dollar, wat maakt dat het eerder aan de goedkope kant is. Verder heb ik in Baños guarapo geproefd en die was okee, maar minder goed dan in Colombia. En natuurlijk is er ook chicha (gefermenteerde drank op basis van maïs) en zelfgestookte aguardiente, maar daar begin ik niet aan want dat zaakje valt niet te vertrouwen. Volgens de Ecuadorianen is het trouwens best daar af te blijven ´wat je wordt er blind en zot van´. Aguardiente en rum wordt natuurlijk ook industrieel gefabriceerd en die is echt spot-, maar dan ook echt spotgoedkoop! De goedkoopste flessen rum van een liter kosten slechts 1,5 dollar. In Colombia waren er dat 10! Toegegeven, de kwaliteit is er veel beter, maar om te zeggen dat die flessen rum van 1,5 dollar echt slecht zijn, is ook weer overdreven. In het algemeen vallen ze wel mee. ´En op politiek vlak, valt dat daar zo nogal mee?´, hoor ik enkelen onder jullie al vragen. Ik weet het niet echt. Sinds begin 2007 is Correa aan de macht, een extreem-links politicus, een kerel die de Bolivariaanse gedachte hoog in het vaandel draagt en die, net als zijn collega Chávez in Venezuela, een socialistische staat wil creëren. Vooral de armen zijn natuurlijk erg tevreden met zijn beleid: ´Eindelijk wordt er iets voor ons gedaan.´ Er worden wegen geasfalteerd, het onderwijs zou gedemocratiseerd moeten worden, enzovoort. Het trekt inderdaad allemaal een beetje op het beleid van Chávez in Venezuela, met het grote verschil dat Correa veel intelligenter overkomt dan zijn evenknie. Chávez houdt ervan te provoceren, iets waar Correa zich niet mee bezighoudt. De twee hebben ook een verschillende opleiding genoten. Chávez is een militair en denkt in feite ook op die manier, terwijl Correa economie heeft gestudeerd. Hij is ook een pak minder populistisch! Daar waar je in Venezuela overal de kop van de president ziet hangen, naast slogans die het ´socialisme van de twintigste eeuw´verkondigen, is Correa eerder verdoken. Goed, je ziet zijn kop af en toe op oude verkiezingsaffiches die nog steeds niet weggehaald zijn en die al helemaal verkleurd zijn van de regen, maar daarnaast zie je hem maar amper in het straatbeeld. Op de televisie is hij ook minder nadrukkelijk aanwezig. Hij houdt bijvoorbeeld geen speeches van acht uur lang ´s zondags op de televisie. Het beleid komt in alle geval iets ´intelligenter´ over als ik het zo zou kunnen noemen. Nu, er is wel degelijk kritiek op het beleid van de man. Zo is er momenteel in het kustplaatsje Monticristi een constituele vergadering aan de gang die een nieuwe grondwet moet ontwerpen. Het parlement is voorlopig opgeheven. Nu, in Ecuador worden regelmatig nieuwe grondwetten ontworpen. Sinds zijn onafhankelijkheid in 1830 is er gemiddeld om de negen (9!) jaar een nieuwe grondwet ingevoerd. Niet iedereen is natuurlijk akkoord met het ontwerpen van die nieuwe grondwet en het voorlopig opheffen van het parlement. Volgens sommigen begint Correa reeds dictatoriale trekken te vertonen. Op economisch vlak is het evenmin rozegeur en maneschijn. Vandaag las ik in El Comercio, een krant die Correa niet steeds gunstig gezind is en die eigenlijk de enige echte kwaliteitskrant van het land is, dat Ecuador in Zuid-Amerika in 2007 het land is dat de kleinste economische groei gekend heeft en dat de investeringen in het land van buitenaf enorm gedaald zijn wegens de wettelijke onduidelijkheid inzake investeringsbeleid. Gaat Ecuador de tour op van Venezuela, waar ook de armsten eindelijk voorrang krijgen, maar waar de bolivar (de nationale munt) steeds verder devalueert, onder meer wegens het gebrek aan internationale investeringen? Het valt af te wachten. Zoals ik al vermeld heb, heeft Ecuador namelijk in 2000 de dollar ingevoerd wat toch enige stabiliteit zou moeten brengen. Anderzijds heeft Ecuador wel petroleum, maar in vergelijking met de hoeveelheid die Venezuela uit de grond boort, is het nogal beperkt. Ecuador heeft dus niet het voorrecht enorme winsten uit de olieverkoop te sleuren, maar Venezuela steunt Ecuador dan weer financieel. Bijgevolg vind ik het allemaal nogal moeilijk in te schatten. Kort gezegd: de Ecuadorianen worden momenteel niet veel rijker; wel is de ongelijkheid voor het eerst in twintig jaar gedaald! Goed, om af te sluiten deel ik jullie nog een aantal plezante, bizarre weetjes uit Ecuador mee. Eén, de dollars. Weet je wat? Ik vind het systeem van de dollar helemaal niet logisch! De briefjes (1, 5, 10, 20 dollar en meer) hebben allemaal dezelfde kleur. En die munten dan! 5 cent is groter dan 10 cent. Een halve dollar is groter en veel zwaarder dan een muntstuk van een dollar. (Eén dollar bestaat in briefjes en in munten.) Nu, die stukken van 50 cent zijn wel gemaakt in Ecuador en bestaan niet in de US, maar je krijgt er dan nog eens de Amerikaanse centen bovenop. Zo wordt het geheel wel heel overzichtelijk. Het gebeurde in het begin vaak dat ik in plaats van 10 cent 5 cent gaf, en dan begonnen de winkeluitbaters: ´Nee, je moet 10 cent betalen, niet 5.´ Ik moest dan gaan zoeken naar wat nu 10 cent was en dan kreeg ik van die blikken van: gast, hoe kan het nu dat gij geen dollars kent. Waarop ik hen dan maar verontschuldigend uitlegde dat ik uit Europa kom en dat ik voordien nooit dollars gebruikt heb. In elk geval, onze euro´s zijn een heel pak duidelijker dan het dollarsysteem, zowel wat munten als briefjes betreft! Twee, het zuidelijk halfrond. Ecuador heet natuurlijk niet voor niets zo, de evenaar loopt dwars door het land. Quito ligt net ten zuiden van de evenaar. Er is, iets buiten de hoofdstad een monument dat ´Mitad del Mundo´ heet (´De Helft van de Wereld.`). Dat monument is in de tijd aangelegd door Fransen. Het grappige is dat het blijkbaar niet werkelijk op de evenaar ligt. Latere berekeningen hebben uitgemaakt dat de evenaar nog driehonderd meter naar het noorden ligt. Rare jongens, die Fransen. Verder, in verband met het zuidelijk halfrond, heb ik, toen ik in Quito aankwam, direct getest of het waar is wat in the Simpsons wordt getoond. In één van de afleveringen gaat Bart naar Australië en ziet daar dat het water in het toilet in wijzerzin wegspoelt, dus het omgekeerde van bij ons. En inderdaad, het is waar. Ik vond het in het begin een beetje raar, maar alles went natuurlijk. Men heeft mij overigens verteld dat het water pal op de evenaar wegspoelt zonder in één van de twee richtingen te draaien, dus pal naar beneden. En op de evenaar kan je tevens een ei rechtop zetten. Goed, dat zijn genoeg weetjes over de evenaar en het zuidelijk halfrond. Drie, Ecuadorianen kennen vaak België! Nu, ze weten het vaak niet liggen, zoals ik ondertussen al lang gewoon ben geraakt, maar ze kennen meer dan in Colombia de naam ´België´. Dat heeft alles met de president te maken. Hij is namelijk getrouwd met een landgenote van ons. Zij zou dus de ´Eerste Dame van het Land´ moeten zijn, maar dat is ze niet. Daar heeft ze zelf voor gekozen. Ze heeft gewoonweg geweigerd deze ´functie´ op te nemen. Dit betekent dat Correa steeds alleen op internationaal bezoek gaat en dat ze in feite nooit in de pers verschijnt. Het is de eerste keer dat een dame van de president géén ´Eerste dame´ is. Jawel, we schrijven hier geschiedenis. Eigenlijk is ze maar één keer in het nieuws geweest en dat had met ons land te maken. De meesten onder jullie zullen nog wel het voorval herinneren van het Ecuadoriaanse meisje dat, na een verblijf van vijf (?) jaar in België, dreigde het land uitgezet te worden. Correa´s vrouw is toen naar België afgezakt om het miesje te bezoeken en heeft achteraf verklaard dat ze zich door dat voorval schaamde om Belgische te zijn. Verder worden er in verband met het woord ´belga´ vele grapjes gemaakt. ´Belga´ (een Belg of een Belgische) trekt nogal hard op ´verga´ (met ´b´ uitgesproken, wat een populair woord voor penis is). Dus krijg je van die grapjes over de president, genre: ´Correa se prepara para ir a la Belga´ (Correa bereidt zich voor om naar de Belgische / de penis te gaan. - De vertaling dekt niet echt de gehele lading moet ik zeggen.) Vier, ik ben hier in Ecuador, namelijk in Quito, het meest absurde hotel tegengekomen waarin ik tot nu toe gelogeerd heb. Het is namelijk het enige hotel uit mijn reis waar je door de staff effectief aangezet wordt om te drinken. Drie nachten in de week is er gratis rum & coke, verder zijn er twee dagen in de week waarop je via een pooltornooi een fles rum kan winnen. Jullie kunnen je al voorstellen hoe het er in zulk hotel aan toe gaat. Van slapen komt in feite niets terecht (het zijn collectieve slaapplaatsen en je hoort altijd lawaai van de nabijgelegen bars en disco´s) en de hele tijd wordt er gedronken. Na een verblijf van enkele dagen moet je in feite ´ontsnappen´ uit dit hotel. Het is allemaal heel plezant natuurlijk, maar na een bacchanaal doe je natuurlijk niet veel en dus heb je velen die in een week helemaal niets van Quito by day gezien hebben. Het hotel ligt in dé uitgaansbuurt en dat is wel een beetje raar. Het lijkt allemaal veilig, maar dat is het niet ... Toen ik er de eerste dag om zes uur ´s morgens aankwam, werd ik haast overvallen door een travestiet, die mijn gezicht wilde bewerken met zijn/haar lange nagels, maar gelukkig ben ik op één of andere manier kunnen weggeraken. ´t Was wel raar: het betreft een vrouw, maar met de kracht van een man ... wat doe je dan? Verder werd zowat de helft van de hotelverblijvers overvallen op straat. Ikzelf heb dus geluk gehad, want uiteindelijk is er me niks gebeurd. Vijf, de bussen. En vooral: pas op in de bussen! Ecuadorianen zijn blijkbaar meesters wat betreft stelen op de bus. Ik heb een kleine en een grote rugzak. De grote, die laat ik opbergen in een kofferruimte. Telkens vraag ik: ´Señor, ¿esto es un lugar seguro?´ (Meneer, is dit een veilige plaats?), waarmee ik eigenlijk bedoel: ´Meneer, doe de kofferruimte op slot.´ Ik blijf er dan staan totdat hij dat effectief doet. Ik heb te veel verhalen gehoord van andere reizigers wiens bagage op mysterieuze manier verdwenen was bij aankomst. Dan, de kleine rugzak. Die neem ik mee in de bus en die draag ik op mijn schoot, met mijn armen erover heen. Leg die vooral niet op de grond, want de kleine Ecuadoriaantjes krijgen in de bus blijkbaar Inspector Gadget-neigingen. Damien, mijn Franse maat, mocht dat ondervinden toen we de bus van Quito naar Ibarra namen. Hij legde zijn zak onder zijn voeten en merkte bij aankomst dat de rits ervan open was. Balans: een pakske sigaretten gepikt. Het toiletpapier liet de brave man wel zitten. Zelfs een dief heeft zijn principes ... Zes, het bellen: in de grote steden is internationaal bellen (bon, in alle geval naar de States en naar Spanje bellen) twee keer goedkoper dan naar een lokale vaste telefoon bellen. Voor Juan met de gorra is het dus goedkoper om naar zijn tante in de States te bellen dan naar Ana Mariake van de buren. En uiteindelijk, het nieuwjaar. Dat wordt hier, net als bij ons, uitbundig gevierd. De mensen maken allerlei poppen, en die worden om twaalf uur verbrand. Dat gaat er allemaal redelijk chaotisch aan toe. Hetzelfde geldt voor het afsteken van vuurwerk. Je ziet kindjes van zes jaar pijlen in de lucht afschieten. Van die grote ontplofpijlen worden midden in de straat tussen al het volk afgeschoten. Jongeren schieten fluiterkes in de menigte af. Ik zag hoe één van die fluiters op het hoofd van een ongeveer twaalfjarig meisje terechtkwam. Niemand die kwaad werd op die jonge gastjes, iedereen lachtte er eens goed mee. Verder was het feest in de bars. Ik heb het zelf uitgehouden tot zeven uur ´s morgens, maar toen was mijn kaars meer dan uit. Goed, dat was het voor deze keer. Geniet van de foto´s en tot de volgende keer! Uitleg bij de foto´s (er zijn geen foto´s bij van de kust omdat ik ze heb vergeten te downloaden):1. De volkaan Imbabura vanuit de stad Ibarra. IMG_00082. Damien tijdens het beklimmen van de Imbabura. IMG_00203. Dit soort planten kwamen we voortdurend tegen tijdens de trip naar de top van de Imbabura.IMG_00284. De krater van de Imbabura. IMG_00175. Zicht op het vulkanische meer Cuicocha, nabij Otavalo, iets ten noorden van Quito. Imagen 0186. De feria´s van Quito: optocht van schoolkinderen. Imagen 0057. Rum & coke-avond in het hotel Centro del Mundo: feest!Imagen 2128. De Plaza de Independencia in Quito. Imagen 2259. Op stap met Alex en Monica, twee Quiteñas. Imagen 22610. De vulkaan Cotopaxi toen we er met de bus voorbijreden. Imagen 23911. Poserend voor het Quilotoameer, een meer van vulkanische oorsprong. Imagen 04912. Het prachtige pad langs het Quilotoameer. Let op de prachtige kleur langs de oevers van het meer. Imagen 05313. Een schiereilandje in het Quilotoameer. Imagen 29014. Turkoois-blauwe schakeringen, die kleuren veranderden steeds naargelang er zon was of niet ...Imagen 06415. Indianenkinderen op weg naar Quilotoa. Imagen 24216. Twee schattige kindjes dansend op het schoolfeest in het dorpje Quilotoa. Imagen 30317. Een boerderij in de buurt van Quilotoa. Imagen 06618. Op weg van Quilotoa naar het dorpje Chugchilan: canyonstructuren. Imagen 07419. Vleesetende bloemen in de buurt van Chugchilan. Imagen 08220. Een lama staat daar een beetje verdwaasd te wezen onderweg. Imagen 31821. Een Peruviaanse colporteur die we tegenkwamen onderweg naar Chugchilan. Hij was net zoals ons de weg kwijtgeraakt en deed alle moeite van de wereld om zijn potten te verkopen aan de indianen, de locals. Imagen 32122. Na Quilotoa was het de beurt aan Chugchilan voor een schoolfeest ...Imagen 39923. Op weg van Chugchilan naar Isinliví.Imagen 40524. Het was gewoonweg een prachtig landschap! Vaak moesten we van die gammele bruggetjes over ...Imagen 09325. Canyonachtige structuren tussen Chugchilan en Isinliví. Imagen 10226. Omdat we verkeerd waren gegaan, moesten we op een gegeven moment terug bij een bruggetje zien te geraken. Daarbij stuikten we bijna in de rivier. Op gegeven momenten scheelde het echt niet veel!Imagen 41427. Een hutje in de buurt van Isinliví. Imagen 10828. Een waanzinnig mooie streek was het daar. Voor herhaling vatbaar. Imagen 43329. Chillen met Damien en Pascal in het hotel in Isinliví na een wandeling van zeven uur. Deugd dat dat deed!Imagen 12030. De markt in het dorpje Sigchos. Imagen 46331. Het stadje Baños. Daar in de buurt zal ik de volgende drie maanden verblijven. S630000932. De vulkaan Tungurahua in de buurt van Baños, as spuwend. S630002833. Op oudjaar had ik duidelijk succes bij de plaatselijke chica´s ...S630002534. De poppen waren eveneens gereed voor het grote feest. S630002335. Twaalf uur! 2008! De poppen worden op een hoop gegooid en kapotgesjot. S630003636. Twaalf uur twee minuten. De poppen gaan aan het branden. Ik poseer hier met Mathieu, Anaïs en Nico, drie Franse vrienden. S630004237. ... en het ging door tot in de vroege uurtjes ...S630005738. Een waterval op de weg tussen Baños en Puyo. S630006039. Baños - Puyo: De uiterst spectaculaire waterval Pablón del Diablo, ook wel het achtste wereldwonder genoemd door de locals: de apotheose van pure natuurlijke oerkracht!S630007840. Na een tijd kwamen we dicht in de buurt van het Amazonegebied. S630008441. In een disco in Riobamba met Tania (een Riobambaanse), Marco (een half-Franse, half-Belgische maat die ik van in Quito kende en die ik puur toevallig in de straten van Riobamba tegenkwam) en Nico (een Franse maat met wie ik een tweetal weekjes gereisd heb.)S630009542. De vulkaan Chimborazo, de hoogste van Ecuador (6300 meter), kan je zien vanop het terras van mijn hotel in Riobamba.S630009643. De Chimborazo is vanuit heel wat plaatsen in Riobamba te zien. Merk het contrast op met de palmbomen. S6300102 PS: ´Chuchaqui´ uit de titel is het kichwa-woord voor een kater, die kater die ´s morgens zeer doet.

04:50 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |


Colombia es una chimba, ¡huevón!

Dag allemaal. Na een stilte van bijna twee en een halve maand vond ik het hoognodig om jullie nog eens op de hoogte te stellen van mijn reisperikelen. In die voorbije twee maanden reisde ik delen van Colombia af die ik tot nu toe nog niet kende, zoals bijvoorbeeld hoofdstad Bogotá, afgewisseld met twee verblijven te Socorro, Santander, woonplaats van Paola. Uit Venezuela teruggekomen, begaf ik me stante pede naar Socorro om er Paola en haar vrienden te bezoeken. Natuurlijk werd het weer een hartelijk weerzien. Het was erg de moeite en niet alleen om de reden dat ik er weeral eens een heel leuke tijd met Paola zou doorbrengen. Het toeval wilde namelijk dat er die week in hetzelfde plaatsje een universitaire week aan de gang was. In Socorro zijn er namelijk twee universiteiten, een afdeling van de UIS (Universidad Industrial de Santander, hoofdzetel in Bucaramanga en in Colombia beschouwd als de op één na beste universiteit van het land) en de Universidad Libre, een privé-universiteit. Madelin, die in de UIS werkt, in het huis van Paola woont en tevens haar zowat beste vriendin is, hield ons steeds op de hoogte van de activiteiten gedurende die week. En ... die waren erg de moeite waard. Er was een avond met enkele heavy metalbands (en een hardcoregroep) uit Bogotá: lange, sluike haren, spannende jeansbroeken, Iron Maiden-achtige kreten en af en toe een headbanger. Een zeer geslaagde avond was het, want de kwaliteit van de gebrachte muziek lag erg hoog! Ik probeerde fouten op te sporen bij de verschillende bands, maar dat was niet evident. De volgende avond werd het nog interessanter: de studenten van de UIS werden onderverdeeld naargelang de regio waar ze vandaan komen. Er waren vier groepen: de Santanderianos (die gezien de geografische ligging van de universitait in de ruime meerderheid waren), de Boyacenses (zij uit een aanpalende hogergelegen regio, Boyacá), de Llaneros (zij die afkomstig zijn uit de oneindige llanos, vlakten aan de oostkant van het Andesgebergte) en de Costeños (de kustbewoners). Ik had al die regio´s al bezocht (hoewel ik de llanos in Venezuela had bezocht) en wist al dat er een aantal belangrijke cultuurverschillen tussen die regio´s waren. Die avond kregen we voorstellingen (dans, muziek, humor) uit de verschillende regio´s voorgeschoteld, verzorgd door de studenten van de respectievelijke groepen. Wederom was de kwaliteit van de voorstellingen erg hoog! De Boyacenses hadden een groep uitgenodgd die de typische muziek van daar speelt (een kwartet met gitaar, simpele percussie). Zeer de moeite, ook al omdat een groot deel van het publiek van zijn zitplaatsje kwam en begon te dansen. Wat wil je, het zijn Colombianen natuurlijk. De Santanderianos hadden een stand up comedian uitgenodigd, maar als ik al tien procent van zijn grappen verstond, zal het al veel geweest zijn. Humor blijft toch steeds het allermoeilijkst om te verstaan. Daarenboven bestaat humor er in Colombia in met woorden te spelen. Vaak gaat het net om dubbele betekenissen van die woorden. Ik wist vaak maar al te goed waar zich de grap verschuilde, maar wat nu juist iedereen deed schaterlachen was mij compleet onduidelijk, tot genoegen van mijn Socorraanse vrienden die in een nog grotere lach uitbarstten wanneer ze mijn verwarde gelaatsuitdrukkingen zagen. Eén van de voorstellingen van de Llaneros vond ik dan weer het einde! Ze hadden een koppel uitgenodigd dat de joropo, de traditionele dans uit de llanos, danste. Nu, ik heb in het vorig bericht al eens uitgelegd wat voor een dans dat is: het heeft ergens iets weg van tapdansen, maar dan in koppel. De vrouw maakt sierlijke draaibewegingen, waarbij het rokje door de wind opstuit, wat het spektakel verhoogt. Het is een zeer ritmische dans, vol vuur, en het spektakel dat dat koppel daar die avond neerzette: jongens, ik was er even niet goed van! Ze werden dan ook onthaald op een minutenlang applaus. De Costeños sloten de avond af met een eigengevormd vallenato-groepje (die muziek met accordeon ...) waarbij zowat iedereen begon te dansen, uw schrijver incluis. Verder waren er die week ook nog een zeepkistenrace en een galabal, waar mijn maat Damien, de Fransman die ik in Venezuela had leren kennen, iets te diep in het glas had gekeken, wat dan weer aanleiding gaf tot allerlei grappige toestanden. Nadien werd ik in Socorro af en toe met ´Bonjour´ aangesproken; we hadden blijkbaar faam gemaakt. Aangezien Damien Fransman is, dacht de meerderheid natuurlijk dat ik dat ook was. Uitleggen dat je Belg bent, heeft dan eigenlijk geen zin, want het bericht dat er twee Fransmannen in Socorro rondhangen, verspreidt zich als een vuurtje. In het verlengde daarvan: uitleggen dat er in België drie talen zijn afhankelijk van de regio waar je woont en dat het Engels NIET één van die drie talen is, vinden ze al heel raar. En als we dan nog even verder gaan en actualiseren: uitleggen dat er in het perfecte Europa een landje is dat al 180 dagen zonder regering zit en dan nog proberen te verklaren waarom, dat vinden ze helemaal onbegrijpelijk en bizar. En dan beginnen ze over hun eigen politiek: dat er bij de recente gemeenteraads- en gouverneursverkiezingen weer wat kandidaten neergeknald zijn, dat er in enkele dorpen niet is gaan stemmen wegens schrik voor represailles vanwege de guerrilla en dat politiekers allemaal criminelen en maffiosi zijn (wat eerlijk gezegd in het geval van Colombia wel eens grotendeels zou kunnen kloppen). Maar goed, laten we niet te ver afdwalen. Damien, die Fransman die ik dus al van in Venezuela kende, schreef mij een bericht dat hij in het nabijgelegen San Gil was en de volgende dag stond hij al in Socorro. Ik heb dan de volgende twee weken (ongeveer) met hem samengereisd, want reizen met die kerel is altijd heel plezant en interessant en op één of andere manier voelen wij elkaar altijd perfect aan. Het toeval wilde dan nog dat een andere Fransman, Denis, die ik in Mérida, Venezuela, had leren kennen, dezelfde dag een berichtje schreef dat hij in, jawel, San Gil was. Van toeval gesproken ... Nu, uiteindelijk zou hij ook op bezoek komen in Socorro, maar net op een dag dat Damien er niet was. In Socorro vonden ze dat allemaal nogal lachwekkend: daar stond ik weeral met een Fransman, maar die bleek dan weer die andere Fransman niet te kennen. Met Denis bezocht ik de omgeving van Socorro en gingen we een avondje naar een activiteit in het kader van de universitaire week van die andere universiteit, de Universidad Libre. Organiseert de ene een reeks activiteiten, dan organiseert de andere die de week erop! Grappig allemaal. Zo werd het verblijf in Socorro, Santander, weer eens om een hoop verschillende redenen onvergetelijk. Na er een anderhalve week verbleven te hebben, vertrokken Damien en ik naar Bogotá, eindelijk! Na vier maanden Colombia zou het de eerste keer worden dat ik haar hoofdstad zou leren kennen. We kwamen onder de gietende regen aan, maar dan echt gietende regen! Alsof die de hele stad met al haar gebouwen van de kaart zou vegen. De straten veranderden in open riolen, je kon geen vijf seconden wandelen of je werd kletsnat! Toch waagden we het erop: ik spande mijn 3x3-meter plastieken zeil rondom ons getweeën en onze bagages en zo kwamen we als een min of meer droge Siamese tweeling in het appartement van Noémie aan, een sympathieke Parisienne die al een jaar in Bogotá woont en die ik had leren kennen in het Nationaal Park Tayrona, enkele maanden voordien. We hadden veel geluk, want ze vertelde ons al direct dat we zo lang mochten blijven als we wilden ... Het was altijd heel gezellig in haar appartement en zo bespaarden we heel wat geld, want het logement in Bogotá is niet erg goedkoop, hoewel er uitzonderingen zijn. Bogotá is groot! Ik weet niet hoelang je onderweg bent om van het noordelijkste puntje naar het zuidelijkste te gaan, maar met de haast voortdurende verkeersopstoppingen moet dat uren en uren in beslag nemen. Het is een stad van zo´n 7 à 8 miljoen inwoners, bijna Parijs of Londen dus. Heel het zuidelijke gedeelte is het armere deel van de stad en daar valt naar het schijnt niet veel te zien, dus daar kom je bijna nooit. Heel het westelijke deel van de stad is woongebied en dus kom je daar ook al niet. De zones die je als bezoeker leert kennen zijn vooral La Candelaria (= het oude centrum van de stad), de zones errond, Chapinero (een plezante middenklassebuurt waar wij verbleven aangezien Noémie er woont) en enkele buurten in het noorden van de stad, zoals Usaquén (een dorp dat in de loop van de tijd een deel van de stad is geworden). Op een heuvel boven de oostkant van de stad torent een abdij uit, Montserrate. Vandaar heb je een zicht over de hele stad, correctie, over een groot deel van de stad aangezien de uiteinden door de smog niet zichtbaar zijn. Ik ben er zelf niet geweest want het pad ernaartoe zou enkel in het weekend veilig zijn (wegens overvallers) en op één of andere manier was het weer tijdens elk weekend dat ik er was, slecht. Verder was ik verbaasd over het soort bebouwing in de stad. Natuurlijk zijn er de hoge wolkenkrabbers en de woonblokken die typisch zijn voor zowat elke Zuid-Amerikaanse stad, maar daarnaast vind je huizen in allerlei stijlen: Engelse, Franse. Sommige huizen zouden zelfs in Wortel, Schellebelle of Durbuy kunnen staan. Aangezien Bogotá op 2600 meter hoogte ligt, is het er niet al te warm. Vooral de eerste keer dat ik er was, regende het veel en was het haast constant bewolkt. Gecombineerd met het feit dat de Bogotanen nogal bleek zijn, waande ik me haast in een Europese stad. Buiten het weer heeft de stad echter veel te bieden. La Candelaria is een heel gezellige buurt om in rond te struinen, met verkeersluwe straten en huizen in koloniale stijl. Verder zijn er de onvergetelijke musea zoals het Goudmuseum, dat een bezoek meer dan waard is, en het Boteromuseum. Voor de rest is er altijd wel één of ander festival aan de gang, zijn er een hele resem culturele activiteiten, honderden optredens per jaar (recentelijk bijvoorbeeld Björk), het grootste rockfestival van Zuid-Amerika (in open lucht en helemaal gratis) en meer van dat. Je zal je tijdens een bezoek in Bogotá niet vervelen, want er zijn eveneens nogal wat bars en discotheken. Alleen spijtig dat die relatief duur zijn ... Ik heb al gesproken over de geografie van Bogotá. Die heeft eveneens een veiligheidsaspect: doordat de stad zo uitgestrekt is, riskeer je er als bezoeker niet te veel (mits de nodige voorzieningen - met een grote fotocamera op je rug rondlopen of een nachtelijk bezoek brengen aan het zuiden van de stad is vanzelfsprekend vragen om problemen). Verder zijn de moord- en criminaliteitscijfers de laatste tien jaren spectaculair gedaald. Naar Zuid-Amerikaanse normen is de Colombiaanse hoofdstad vandaag een relatief veilige stad! Eerlijk gezegd: een stad waar ik gerust een tijdje zou willen wonen, want naast al de eerder opgesomde aantrekkelijkheden, kom je er veel cool volk tegen. Of was het dat wij geluk hadden? Damien kende er El Negro, Fernando, een supersympathieke kerel die eveneens in Chapinero woont en via wie we een hele resem zalige gasten en grieten leerden kennen die wel hielden van een pintje en die niet ophielden grappen te maken over het één en het ander: kortom, mensen die het leven niet te serieus nemen en met wie het altijd plezant is om mee op te trekken. Zo hadden we met zijn vriendengroep een onvergetelijke drinkavond onder een paraplu nabij een commercieel centrum. We zaten met zijn allen opeengepakt en rondom de paraplu regende het pijpestelen, maar wij werden niet nat of het moet van het bier geweest zijn! Verder keken we met hen de voetbalwedstrijd Sao Paulo - Millionnarios Bogotá in een vochtig cafeetje waarbij iedereen zowat uit zijn dak ging, des te meer omdat de underdog het haalde van de grote Braziliaanse broer met 0-1. Feest verzekerd! Die woensdagavond gingen we dan ook met hen een avondje uit naar een soort discobar waar heuse funkfeestjes plaatsvinden. Heel de nacht: shake your bootie! Bogotá liet mij achter met een zeer positief gevoel: een kosmopolitische stad met een uitgebreid cultuurleven, met genoeg aangename wijken en parken en niet te gevaarlijk. Enkel het weer viel er wat tegen en, hierop zit een deel van jullie natuurlijk weer te wachten, de vrouwen waren er minder mooi dan in enkele andere delen van het land. Van Bogotá ging het dan naar Cali, de twee miljoen inwoners tellende hoofdstad van het departement Valle de Cauca, en zoals Medellin berucht om zijn drugskartels. Tegenwoordig is ook Cali aan een heropleving bezig, maar je ziet direct dat Medellin hierin al veel verder gevorderd is. In Cali ligt die hele zwarte periode nog wat verser in het geheugen, gecombineerd met het feit dat er de laatste jaren honderduizenden desplazados in de stad zijn toegekomen (mensen die omwille van de paramilitairen verplicht zijn geweest te verhuizen - in Colombia gaat het om 3 miljoen mensen die proberen te overleven op wat voor manier dan ook). Op het eerste zicht leek het me een bizarre stad. Damien en ik besloten te voet te wandelen tot aan het hotel dat we geboekt hadden. Zo liepen we langs allerlei boulevards met nogal veel guur volk in de straten. In het langgerekte park langs de rivier Cauca die de stad doorkruist, waren allerlei daklozen vuurtjes aan het stoken en eten aan het koken, waardoor de warme, zwoele lucht zich vermengde met de rook die dat veroorzaakte. Precies of ik was terug in India. Zoals de Colombianen zeggen: Cali is chaos, Cali is deregulación. Het is niet echt een mooie stad, maar het deel waar wij verbleven, San Antonio, was dat dan weer wel. Het is het oude deel van de stad met koloniale huizen en met een heuvelachtig park met bovenaan een klein maar fijn kapelletje vanwaar je een zicht hebt over een groot deel van de stad. We verbleven er in La Casa Cafe Cali, een internet café / cultuurcafé van nog geen jaar oud waar eveneens kamers verhuurd worden. Het was er goedkoop voor wat het was en de uitbaters waren erg toffe mensen met wie ik allerlei interessante gesprekken had. Om de hoek was er een een ander cultuurcafé onder de benaming ´Ojos de perro azul´ (letterlijk: ´Ogen van blauwe hond´), dat eveneens de titel is van een boek van Colombia´s meest gerenommeerde schrijver Gabriel Garcia Marquez. Maar de echte reden ervan moet geweest zijn dat de uitbater een hond heeft met één blauw oog. (Het andere is rood.) Grappig. In de buurt van La Casa Cafe Cali is er eveneens een winkeltje waar we steeds bier gingen drinken. Met Ricardo, een Peruviaan die in Casa Cafe Cali verblijft en die als kok in een Frans retaurant werkt, gingen we zowat elke avond uit. Ricardo is een waar feestbeest en ik weet niet hoe hij het doet, maar een vrouwenverslinder eerste klas. Verder betreft het een heel interessante kerel die al kokend Zuid-Amerika afreist. Hij wil tot aan de Mexicaans-Amerikaanse grens gaan om te pissen op Amerikaanse grondgebied en dan terug naar het zuiden terug te keren. Dat is in elk geval zijn zeveruitleg, want dat kon hij nogal goed. Zijn meest geliefde uitspraak: ´Me encanta el catolicismo por que tiene el concepto del pecado. Y a mi, me gusta cometer el pecado!´ (met een grijns doelend op zijn veroveringen). (Vertaling: Ik hou veel van het katholicisme, want het kent het begrip zonde. En ik hou ervan te zondigen!) Ricardo nam ons mee naar de plekken die je wil kennen wanneer je naar Cali komt: de salsabars! Geloof de Colombianen wanneer ze je vertellen dat de Caleños, de inwoners van Cali, de beste salsadansers van het land zijn. Het zit hem in hun bloed, het wordt ze van jongs af aan aangeleerd. Het niveau is zó hoog dat je haast schrik krijgt om op de dansvloer te gaan staan, werkelijk adembenemend! Een echte kunst. De Caleños zijn daarenboven veel bruiner van huidskleur dan de inwoners van Medellin of Bogotá, een resultaat van bloedvermenging met de zwarten uit het nabijgelegen Pacifische gebied. Zou het genetisch zijn? Ik weet het niet ... Verder zagen we in Cali een voetbalwedstrijd (Colombia - Brazilië) in een commercieel centrum ... op zijn Caleño´s, dit wil zeggen: de helft van de tijd was er geen beeld. Waarschijnlijk waren de verantwoordelijken te tam geweest om even voor de match te kijken of alles goed functioneerde. (De wedstrijd eindigde trouwens op 0-0 en het was Colombia, niet Brazilë, dat verdiende te winnen, allez, mij baserend op de delen die ik dan toch gezien heb.) Cali, de moeite, niet omdat de stad mooi zou zijn, maar des te meer voor zijn speciaal sfeertje en zijn vriendelijke mensen die van feesten houden. Na Bogotá en Cali had ik wel even een stedenoverload gehad. Damien was trouwens vertrokken naar Ecuador en dus was ik weer alleen. Ik besloot naar de Pacifische kust te gaan. Daarvoor moet je een bus nemen naar Buenaventura, de grootste haven van de Pacifische kust en een zeer aparte plek. Kort samengevat: de bevolking is grotendeels zwart (precies of je bent in Afrika - het zijn afstammelingen van de slaven die er destijds op de plantages moesten werken), een groot deel van de locals leeft er in armzalige houten hutten die deels op het water gebouwd zijn, het is een gatlelijke, verloederde, vervuilde, overbevolkte stad en het stikt er van politie en leger. Dit omdat de veiligheidssituatie er niet al te best is. Waarom? Het heeft te maken met een combinatie van grote ongelijkheid en armoede enerzijds, en het feit dat dergelijke havens, waar veel illegale praktijken huishouden en waar bakken geld verdiend worden, steeds de interesse opwekken van de guerrilla. Ik was er dan nog eens net voor de verkiezingen, altijd een moeilijke periode. Echt veilig voelde ik me er althans niet, hoewel de stad me wel fascineerde. En hoewel vele Colombianen niks moeten hebben van zwarte vrouwen (´Las negras son feas.´ - zoiets als: Negerinnen zijn lelijk.), liep er veel prachtig, voluptueus, schaars gekleed vrouwelijk zwart over de kapotgereden straten. Je voelt dat de inwoners voor een deel hun Afrikaanse erfenis hebben behouden: ze lopen nonchalant en luid tegen elkaar roepend de straat over, de sfeer is een mix van ongedwongenheid en toch ook wel stress (vanwege de veiligheidssituatie). De muziek die je hoort is vaak Afrikaans van origine (tamtams en dergelijke), maar het eten is dan weer typisch Colombiaans, waarbij vlees vaak door vis vervagen wordt. Nog even over die ´lelijke vrouwen´. Ik vraag me af of dit iets met racisme te maken heeft. Nu is het zo dat je niet van iemand kunt zeggen dat hij racist is omdat hij een type vrouwen niet mooi vindt. Maar er zijn er zovelen die dat beweren dat ik de indruk heb dat er meer aan de hand is. Het moet iets te maken hebben met een schoonheidsideaal dat op ´blank´ afgestemd is. Ofwel overdrijf ik. In elk geval: racisme bestaat even goed in Zuid-Amerika. Het is niet het soort openlijk racisme dat bij ons soms aan de oppervlakte komt. Maar ik heb even goed de verhalen gehoord van ´de zwarten die nooit hun huur betalen en die criminelen zijn.´ En jawel, ik heb even goed gehoord dat ´die zwarten racistischer zijn tegenover ons, de rest van de Colombianen dan omgekeerd.´ Waar hebben we dat nog al gehoord? Nu, ik heb wel de indruk dat het een onpersoonlijker racisme is dan bij ons. Een Colombiaan die een zwarte medeburger uitmaakt voor ´vuile neger´ ... ik heb de indruk dat dat door het over-, overgrote deel van de Colombianen totaal niet zou aanvaard worden, terwijl dat bij ons door een niet onbelangrijk deel van de bevolking geen probleem is. Maar als het over groepsdenken gaat, dan bestaat hier ook racisme. Dan bestaat hier ook de schrik voor het onbekende. Ik zou nog meer met die zwarten te maken hebben in Juan Chaco en Ladrilleros, twee dorpen aan de Pacifische kust die enkel per boot vanuit Buenaventura bereikbaar zijn. De locals kwamen me op het eerste gezicht nogal gereserveerd over. Steeds waren ze vriendelijk tegen me, maar ik had niet de indruk dat ze echt met me wilden praten, althans toch niet wanneer ze me totaal niet kenden. Ik verbleef er een vier-, vijftal dagen in mijn tentje onder een kioskje die aan Don Cerebro (de heer Hersens) en zijn vrouw toebehoorde. Zij wonen op het strand Boca Barra, dat een uur wandelen is van Ladrilleros, een strand van zwart zand en een zee die vaak bedekt is met grijze, regenrijke wolken. Het nabijgelegen departement Chocó is namelijk het tweedevochtigste gebied ter aarde. De hele eerste dag dat ik er was, regende het pijpestelen. Heel het gebied rond mijn kioskje stond onder water, in mijn tentje was echter geen spatje water te bespeuren. De volgende dagen was het beter weer en hield ik me bezig met rondwandelen op het strand en in de aanpalende, ondiepe rivieren waarin allerlei slakjes rondliepen. Prachtig! Het ging steeds om één soort slakjes die een andere, witsoortige opzocht en begon te bekruipen totdat die laatste dan weer wegliep. Zou het om een soort paringsritueel gaan? Ik zou het eens aan Dirk Draulans moeten vragen. Tevens bezocht ik de twee dorpjes en rotsformaties niet ver van Juan Chaco. Met een Bogotaans koppel en Don Cerebro maakte ik eveneens een boottochtje naar het nabijgelegen mangrovegebied en verderop naar een watervalletje, daar waar de heuvels samenkomen met de mangrove. In het binnenland zouden er indianennederzettingen zijn, maar die hebben wij niet gezien. Evenmin heb ik het voorrecht gehad om een walvis te spotten in het water, aangezien je er per boot naartoe moet en ik geen mensen vond om de kosten mee te delen. Spijtig, maar ja, ge kunt niet alles doen in het leven. Het had wel de kers op de taart geweest van enkele rustige, zeer interessante en mooie dagen die ik daar doorbracht, dalkend, kokend, in mijn dagboek schrijvend en lullend met Don Cerebro die de helft van de tijd met een dikke, pure joint in zijn handen rondliep. Peace and love! De Pacifische kust is een wondermooie streek, geheel anders dan de rest van Colombia, een geïsoleerd gebied, drinkwater dat je verkrijgt door je beker in de regen te houden, een weelderige vegetatie, honderden (vliegende) vissen, krabjes en slakken, mensen die in houten hutjes wonen en zich per kano op de rivieren en in zee verplaatsen. Een werkelijk magische plek waar de natuur altijd aanwezig is en waar het relaxen tegen laag tempo is. En van Juan Chaco terug naar de stad! Ik had in Bogotá afgesproken met Paola, die er naar een wekenlang dansfestival wilde gaan (eigentijdse dans). Dat is haar ware passie en voor mij was het de ideale manier om haar beter te leren kennen, weg van Socorro, en om met een nieuwe wereld in aanraking te komen, want van eigentijdse dans kende ik niks. Dus nam ik de boot terug naar Buenaventura, alwaar ik een ticket kocht voor de nachtbus naar Bogotá, the sequel. Daar verbleef ik opnieuw in het appartement van Noémie, waar Denis nog steeds bleek te zijn. Dat had ik nog niet verteld: Denis, de Fransman die die andere Fransman niet kende, zouden we puur toevallig in Bogotá tegenkomen. Nu, een tweetal weken later bleek hij nog steeds in Bogotá te zijn: de liefde! Hij was er Nathalie tegengekomen, een eenentwintigjarige knappe en heel spontane griet uit Bucaramanga die al een tijdje alleen in Bogotá woont. dat kwam natuurlijk perfect uit. Had ik even geen zin om naar de dansvoorstellingen te gaan, dan ging ik iets met Denis doen. Nu, die week was eigenlijk wel heel speciaal. Eindelijk had ik eens tijd om met Paola, die bij haar tante verbleef, rond te lopen zonder dat we constant nagekeken werden. Eindelijk hadden we eens tijd om een aantal zaken te bespreken. Daardoor maakten we eveneens onze eerste ruzie, die natuurlijk weer bijgelegd werd. Ik begon te beseffen dat ik voor een steeds moeilijkere beslissing begon te staan: ofwel bij haar blijven, ofwel verder reizen. Nu, ik wist al langer dat ik een relatie op afstand niet zag zitten, want ik voelde die vorige weken en dagen al aan dat die relatie een beperking op mijn reisplezier begon te vormen. Het is niet evident om verder te reizen en een relatie in stand te houden, vind ik. Wanneer ik een relatie heb, wil ik veel tijd spenderen met mijn geliefde en die geografische afstand begon wat op mijn gemoed te werken. In Bogotá leerde ik Paola nog beter kennen en telkens wanneer ik bij haar was, wilde ik bij haar blijven, dus dit alles maakte de keuze die ik moest maken, moeilijker met de dag. Soms overwoog het ene, dan weer het andere gevoel. Wekenlang heb ik rondgelopen met de vraag wat ik nu moest doen, verderreizen of bij haar blijven in Colombia (vanaf één januari terugkeren en een job zoeken, of werken als vrijwilliger) en zelfs vandaag, nu ik al de beslissing genomen heb (zie verder), twijfel ik nog enigszins over het feit of ik nu wel juist gekozen heb, hoewel die twijfel met de dag afneemt. Goed, die week was dus eveneens een kennismakingsweek voor mij, namelijk met eigentijdse dans. Ik moet zeggen dat ik de voorstellingen erg de moeite vond, maar soms duurde het wat lang en na enkele dagen begon ik er wel genoeg van te krijgen. Het was een universitair festival met groepen van over heel Colombia en een Peruviaanse groep, die voor mij het toppunt van alles was. Vrijdagavond vertrok Paola alweer naar Socorro en bleef ik achter met Denis, zijn vriendin, Noémie, El Negro enzovoort. Veel tijd om te treuren over het vertrek van Paola was er niet, want direct was het feest, tot twee keer toe in het appartement van Noémie. Dat had alles te maken met de ´ley seca´ (drooglegging). Het waren namelijk verkiezingen dat weekend en er werd verordend dat er geen alcohol mocht verkocht worden. De redenen daarvoor waren wantoestanden en spontane ophitsingen te controleren, mensen nuchter te laten stemmen, en volgens mij eveneens om de mensen van de straat te houden. Nu, het eerste is volgens mij wel gelukt, alsook het derde, maar mensen nuchter houden? Terwijl we aan het drinken waren in Noémies appartement (we waren preventief te werk gegaan: we hadden een niet onbelangrijke voorraad alcohol ingeslagen vooraleer de ley seca van kracht werd) hoorden we overal in de appartementsblok geluid en geroezemoes van andere feestjes. Of doen wat niet mag. Je mag niet, dus je doet het. Kan je niet feesten in een bar, dan doe je dat thuis. Ik zou wel eens de vergelijking willen zien van het alcoholverbruik dat weekend en dat van een normaal weekend. Eerlijk gezegd denk ik dat er tijdens de ley seca niet minder, maar wel meer gezopen is dan in andere weekends. Na dat weekend wilde ik vertrekken naar de Eje Cafetero, de ´Koffieas´, de streek in de centrale cordillera ten zuiden van Medellin en ten noorden van Cali waar Colombia´s beste koffie vandaan komt. Het is een streek van heuvels die verderop (meer oostelijk) heuze bergen worden, een streek waar je allerlei wandelingen kan ondernemen en waar je kan verblijven op één van de vele koffiefinca´s (koffieboerderijen) die ze rijk is. Nu, de dag voordat ik wilde vertrekken, bevond ik me in de woning van de Negro en de Coco, toen die laatste plots het idee kreeg dat hij wilde reizen: ´Quiero pasear!´ De Negro zei hem: ´Vertrek dan morgen met Peter naar de Eje Cafetero.´ En zo gaat dat dan: de volgende dag vertrokken we samen. Dat is Colombia: ze krijgen plots een idee en pats! Dat gebeurt er dan. Zonder veel voorbereiding, van de ene dag op de andere. De Coco is eenentwintig jaar en heeft een bengel van bijna vijf, maar zoals vele Colombianen woont hij niet bij de moeder. Hij betaalt haar een maandelijks bedrag en wekelijks bezoekt hij zijn zoon. Hier is het nog altijd de vrouw die de opvoeding van het kind verzorgt. Mannen hebben dan ook, ongeacht het feit of ze kinderen hebben of niet, de vrijheid om te doen wat ze willen. Nu, de Coco werkt in het bedrijfje van zijn vader. Ze maken decors voor allerlei bekende TV-series: ´Zie, Peter, die vloer heb ik gemaakt en de Negro stond in voor de muurbekleding.´ Hij kan dus met zijn vader overleggen over verlof, hoewel overleggen? De volgende dag toen we met de bus al halfweg waren vroeg zijn vader via gsm waar hij was, waarop de Coco droogjes antwoordde dat hij met mij naar de Eje Cafetero vertrokken was, wat voor die vader helemaal geen probleem bleek te zijn: ´Allez, amuseert u daar goed!´ Nu, met een Colombiaan vertrekken heeft zo zijn voor- en zijn nadelen. Ten eerste: de impulsiviteit. We hebben in de twee weken die we samen gereisd hebben alleen de eerste dagen in een finca geslapen. Daarna gingen we niet meer te hoog de bergen in met de tent, want de Coco had zijn warme slaapzak geschonken aan de bezitter van die finca en dus had hij er geen meer. Ik vond het ergens wel vervelend, want op zich is het natuurlijk een nobele zaak om een slaapzak te schenken, maar daardoor konden we dan niet meer kamperen in de bergen. De Coco was vaak nogal impulsief in zijn beslissingen. Op lange duur zou ik het er van op mijn heupen krijgen, denk ik, van iemand die zegt: ´Kom, we gaan de bergen in´ en eens je dan van boven bent: ´Laten we terug naar beneden gaan.´ omdat ze er niet aan gedacht hebben dat het in de bergen wel eens koud zou kunnen zijn. Echter, het heeft ook zijn voordelen, die impulsiviteit. Zo sprak hij in de bergen uit het niets twee Amerikaanse grieten aan om iets te gaan drinken die avond, waardoor we ´s avonds met een groepke gringo´s tejo aan het spelen waren (een Colombiaans spel waarbij je een platte schijf naar een kleibak moet gooien - bedoeling is om kruidvat te laten ontploffen). Ten tweede, geld. Colombianen hebben nu eenmaal niet veel geld, dus slaap je nooit in dure hotels, want dat kunnen ze niet betalen, eten ze goedkoop enzovoort. Nu, voor alcohol was er steeds WEL geld, waardoor het vaak ook te maken heeft met een slecht omgaan met geld, aangezien alcohol in Colombia relatief duur is, zeker ten opzichte van een goedkope slaapplaats. Voor een fles rum kan je bijvoorbeeld drie keer overnachten. En dus moest de Coco steeds komen vragen of ik hem geld kon voorschieten, want hij moest de Negro vragen om hem geld over te schrijven en moest dus wachten op zijn geld. Nu, op het einde heeft hij (bijna) alles terugbetaald, maar daar moest ik toch wel vaak naar vragen en dat vind ik helemaal niet leuk. Indien ik dus langer met hem had gereisd, had het zeker tot botsingen gekomen. Nu, ik vind het als westerling niet erg om een beetje meer te betalen als een Colombiaan, maar het wordt vervelend wanneer dat structureel begint te worden, des te meer omdat ik hem niet gevraagd had om met mij te reizen, maar dat hij me dat gevraagd had. Nu, ik heb het er met hem wel eens over gehad, over die geldzaken, maar uiteindelijk had ik niet de zin om er echt problemen over te maken. Colombianen verwachten nu eenmaal dat je hen wat ondersteunt (niet dat je daardoor veel geld verliest) en ergens is het ook wel logisch, zolang het maar niet overdreven wordt. Het is gewoon geen plezant gevoel wanneer je begint te voelen dat men van je begint te profiteren, al kan dat dan soms een onterecht gevoel zijn. Ten derde, de connecties. Ik kende helemaal niemand in de Eje Cafetero, de Coco wel. Daardoor had ik natuurlijk het voorrecht om nieuwe mensen te leren kennen, wederom vriendelijke, levendige Colombianen. Daardoor bleven we wel langer in de steden hangen, want zijn vrienden woonden allemaal daar. Uiteindelijk is Salento het enige dorp dat we bezocht hebben, en dorpen bezoeken blijf ik toch steeds aangenamer vinden dan steden. Of nee, wat mij vooral interesseert, is een goeie combinatie stad-dorp, en ik had het gevoel dat we iets té veel tijd aan het verliezen waren in de steden. Maar bon, met twee reizen is compromissen sluiten en achteraf bekeken mag ik best tevreden zijn over ons tripje. Misschien ben ik iets te relativiserend, maar alles heeft uiteindelijk zijn voor- en nadelen, soms op het absurde af! Zou het niet kunnen zijn dat Colombia zo´n fantastisch land is om op reis te gaan, omdat de mensen blij zijn eens een vreemdeling te zien in hun land dat toch zo´n slechte naam heeft? Zou reizen in Colombia een danig toffe ervaring zijn mede door het conflict dat er al jarenlang heerst, waardoor het ´toerisme´, waarbij locals je meer en meer als een potentiële geldbron gaan zien, er niet echt voet aan de grond krijgt? Misschien een rare gedachtekronkel, maar dan misschien toch ook weer niet. Andere reizigers hebben me al genoeg keren verzekerd dat de mentaliteit van de mensen in het toeristische deel van Peru (Cuzco en Machu Pichu) helemaal niet tof is, dat ze constant van je proberen te profiteren enzovoort. Dat heb ik in Colombia toch niet vaak meegemaakt. Goed, wat zagen we nu eigenlijk in de Eje Cafetero? Salento, een dot van een dorp. Daar dichtbij gelegen de Valle de Cocora, een vallei waar je prachtige wandelingen kan maken en waar de ´waspalmbomen´ (palmas de cera), erg hoge palmbomen die vaak ouder dan tweehonderd jaar zijn en die alleen dáár voorkomen, een mysterieuze tint geven aan het geheel, vooral wanneer de kruinen zich verschuilen in de grijze wolken: simpelweg prachtig! Verder nam het tripje ons mee naar Pereira, ´la ciudad donde las nenas se acuestan antes de sentarse´ (de stad waar de meiden gaan liggen vooraleer te gaan zitten). Dat is in elk geval de reputatie die de stad heeft in de rest van het land. Het lijkt me allemaal wat overdreven. Wel hangt er een losse, zelfs een losbandige sfeer, maar dan meer op een problematische manier. Echt, het stikt er van de daklozen. Pereira is een stad die te maken heeft met vele drugsproblemen, vooral met mensen die ´bazuco´ roken (men noemt ze ´bazuqueros´), een soort restdrug, het is te zeggen: men rookt de residuën van cocaïne en andere drugs. Naar het schijnt superverslavend! Wanneer men het in Pereira over iemand bekend heeft, zeggende ´die zit aan de bazuco´, dan weet iedereen hoe laat het is. Naast het piepkleine huisje van Alejandra en Jaime, een bevriend koppel van de Coco, is er een soort vuilnisbelt waar die drugsverslaafde daklozen komen zoeken naar wat dan ook. Een trieste realiteit ... In Pereira valt in feite niet veel te beleven, maar omdat we er mensen kenden, amuseerden we ons wel, in het lokale reggaecafé, of in de ´Pavo´ (de kalkoen), een soort bruine kroeg waar het bier erg goedkoop is en waar ´s avonds de studenten juist om die reden samentroepen! Pereira was dus wel ok, hoewel de stad op zich niet veel te bieden heeft. Na Pereira volgde dan Manizales, een stad waar we veel slechte dingen over hoorden. Tussen de inwoners van Pereira en van Manizales bestaat een grote rivaliteit en dit alleen verklaart waarom we slechte dingen over die laatste stad te horen kregen. Met de realiteit strookte dit allerminst! Het is verbazingwekkend hoe die twee steden, hoewel ze slechts veertig of vijftig kilometer van elkaar verwijderd zijn, verschillen! In Manizales: een reeks mooie, koloniale gebouwen, veel minder daklozen, kouder en grijzer weer (vaak is het er bewolkt), zicht op de omliggende bergen, een echte cultuurstad. Veel studenten en ´cool´ volk. De mensen ZIEN er zelfs anders uit. In Manizales zijn ze veel blanker, groter, slanker, in Pereira zijn ze corpulenter / voluptueuzer, kleiner, donkerder qua huidskleur ... Manizales is vroeger gekoloniseerd geweest vanuit het noorden, vanuit de regio van Medellín, en dat verklaart meteen hun ander uitzicht ... en hun prachtige vrouwen. Echte juweeltjes! Die soms enorme verschillen in uitzicht, cultuur, mentaliteiten, overtuigingen, vaak op zo´n korte afstand, dat is voor mij misschien wel dé essentie van wat Colombia is. In Manizales maakten we weeral kennis met andere vrienden van de Coco die ergens buiten aan een winkeltje rum aan het drinken waren, of beter gezegd, die de rum met sloten naar binnen speelden. Het tempo lag iets hoger dan ik gewend ben, maar uiteindelijk was ik minder zat dan ik eerst dacht dat ik ging worden, in tegenstelling tot de Coco die zowat de hele avond in een dronken roes op een matras in een soort appartement, ingericht als café, lag te ronken. Ik zette het geprek voort, vooral met een drietal meiden die allemaal Natalia heetten en die met mij wilden blijven en blijven babbelen, want: ´¿De donde vienes? ¿De Bélgica? Aah, entonces hablas Francés ...´ (Waar kom je vandaan? Van België? Aah, dus praat je Frans. - Het is al heel wat dat ze weten dat er in België Frans wordt gesproken, meestal denken ze dat in België Belgisch wordt gesproken. En dus ik: ´Nee, in Belgié zijn er drie officiële talen, blablabla ...) Vooral één van die meiden, die redelijk goed Frans parleerde, was nogal opdringerig als jullie begrijpen wat ik bedoel. Maar ik bleef gelukkig ´nuchter´ genoeg om niet in te gaan op haar avances. En dit terwijl ik eigenlijk al had uitgemaakt dat ik verder wilde reizen en dat ik het met Paola ging afmaken, wat mij de volgende dag wat verward achterliet. Via Honda, een superheet plekje aan de Magdalenarivier ging het verder naar Bogotá ... en voor mij naar Socorro. Dit om de dertigste verjaardag van Paola te vieren ... en om te gaan uitleggen waarom ik ervoor koos om verder op reis te trekken, naar andere landen, het avontuur tegemoet. Gemakkelijk is dat niet, want je wil natuurlijk haar verjaardag niet gaan verbrodden, en anderzijds werd het met de minuut moeilijker, omdat ik die dagen echt wel besefte dat ik haar graag zag. Daarna is het ook een tijdje moeilijk gebleven; ik had de indruk dat ik iets heel moois aan het opgeven was. Ondertussen begint dat gevoel te veranderen en ben ik blij dat ik die dagen heb doorgezet, want momenteel voel ik me weer helemaal klaar om nieuwe landen te ontdekken, het avontuur tegemoet te gaan, te reizen, quoi ... Vooraleer naar Ecuador te vertrekken, stopte ik nog enkele dagen in San Agustin, in het zuiden van het land. Daar is de Magdalena, de grootste rivier van Colombia, niet meer dan een bergrivier. De omgeving is uitstekend om al wandelend te ontdekken en er is het Archeologisch Park. Dit is een verzameling van eeuwenoude precolombiaanse beelden, gemaakt door een indianencultuur. Dat is zowat alles wat men ervan afweet, want die cultuur is op mysterieuze manier verdwenen en tegen dat de Spanjaarden in Zuid-Amerika aankwamen, bleef er van die cultuur al niets meer over. Ze zijn prachtig, die beelden, en ze stellen mensen en dieren voor, soms mengvormen van de twee. Grappig waren de beelden waarbij een vrouw een kindje in haar handen houdt. Het is niet simpel om de betekenis van die beelden te achterhalen, juist omdat er van die indianencultuur haast niks bekend is. Maar het bezoek aan het park laat je achter met vele impressies, vele vragen in de trant ´stel je voor dat die indianen nog bestonden ... hoe zou het zijn?´ ... San Agustin was gewoonweg de perfecte afsluiter van Colombia, een land dat ik met een zekere weemoed verliet. Zes maanden op reis in een land dat mij eindeloos boeit en fascineert: de landschappen, de fruitsoorten, de verschillende klimaatzones, de honderdenéén verschillende culturen, mensen van alle kleuren, en een menselijke warmte en spontaniteit die ik volgens mij moeilijk in een ander land ga terugvinden. Ik ben nu een tweetal weken in Ecuador en het bevalt mij, maar de mensen zijn hier stiller en minder spontaan dan in buurland Colombia. En het is niet alleen die menselijke warmte, die spontaniteit van de Colombianen die de ervaring zo uniek maken. Ik heb er met zóveel interessante mensen gesproken en van één ding sta ik gewoonweg versteld: hun gave om, ondanks de verschrikkelijkheden die ze vaak in hun leven hebben meegmaakt, zo positief in het leven te staan, om zoveel menselijkheid te tonen in een land waar de mensenrechten nog steeds grof geschonden worden. Zoals gisteren: toen ben ik hier in Quito, Ecuadors hoofdstad, een Colombiaanse mensenrechtenactivist tegengekomen die niet terug naar zijn land kan, omdat hij anders riskeert afgemaakt te worden door de paramilitairen, die trouwens zijn vrouw voor dezelfde redenen hebben vermoord. En toch, die kerel heeft zijn zin om te leven, zijn humor, zijn trots om Colombiaan te zijn niet verloren ... Hartverwarmend! Al die factoren bijeen maken het gewoonweg een superinteressant land om op reis te gaan. Colombia heeft op mij een meer dan grote indruk achtergelaten, er op reis gaan is een ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik prijs me gelukkig dat ik het heb mogen meemaken, want Colombia is gewoonweg una chimba, huevón! (zoiets als: megazalig, gast) Nu ga ik jullie verlaten ... proficiat voor zij die dit bericht in één keer hebben uitgelezen. De laatste tijd vallen ze altijd nogal lang uit ... Geniet van de foto´s!Uitleg bij de foto´s (de cijfers staan niet steeds bij de juiste foto´s - dat is niet mijn fout, wel die van Skynet): 1. Nadat ik terugkwam van Venezuela: met Madelin (links), Paola (midden) en Damien (onderaan) tijdens een wandeling in de buurt van Socorro. Made2. La Candelaria: het historisch centrum van Bogotá.Candelaria, historisch centrum Bogotá3. Danza contemporanea, eigentijdse dans, in Bogotá.danza contemporanea in Bogotá4. Na manneken Pis, de Colombiaanse Muchacho Orinando, hier wel in rustpositie. (Dit beeldje vond ik in een Bogotaans café en het kan bier pissen.) de Colombiaanse Manneke Pis5. Een zicht op Cali.Cali6. In een salsabar met enkele Caleños.in een salsabar met enkele locals7. Don Cerebro, de Meneer Hersens: Peace and love! Superrelaxte kerel ...Don Cerebro 8. Een zicht op het dorp Juan Chaco aan de Pacifische kust. Juan Chaco9. Met een bootje tussen de mangrove, daar waar een miniwatervalletje in het mangrovegebied terechtkomt. mangrove en watervalletje10. Een zicht op de Pacifische Oceaan vanaf een plek in de buurt van Boca Barra. zicht op Pacifische kust nabij Boca Barra11. Een feestje bij Noémie tijdens de ´ley seca´. Rechtsonder ziet u de Negro, Noémie staat van boven op de foto. De anderen zijn vrienden van de Negro. DSCN324412. De Valle de Cocora met zijn waspalmbomen. DSCN325513. Nabij de Valle de Cocora: waar zijn de kabouters gebleven?DSCN327514. Met de Coco aan een brug over de rivier Quindio. DSCN328115. Hyperactieve, etende kolibri´s in een ecologisch boerderijtje in een bos in de buurt van de Valle de Cocora. DSCN330516. Met de Coco en vrienden uit Pereira naar een waterval in de buurt van de stad. Op de foto ziet u Jaime, de Coco, Ana en Alejandra (vriendin van Jaime). DSCN332817. Aan de waterval in kwestie: rillen van de kou, maar puur plezier!DSCN334018. Slapen in het tentje op het terras van het minihuisje van Jaime en Alejandra: ofwel kamperen midden in de stad ...DSCN336219. Met Ana, Jaime en de Coco in de Pavo, een letterlijk en figuurlijk bruine kroeg in Pereira. DSCN337220. Eén van de vele kerken in Manizales. DSCN338721. Een zicht op het hete stadje Honda aan de Magdalena, de belangrijkste rivier van Colombia. DSCN340622. De verjaardag van Paola: het snijden van de taart. Later hing mijn gezicht zowat vol van de slagroom: foodfight!DSCN343023. San Agustin: dorpszicht.DSCN353624. Met Freddy, een local, en Olivier, een Fransman, aan de ´Estrecho´ van de Magdalena: daar waar de rivier door een geul van twee meter breed moet. Het verhaal wil dat er geen bodem is in de rivier op die plek en dat je naar andere dimensie gevoerd wordt wanneer je in het water springt. Er zijn al veel mensen verdronken aldaar. DSCN354125. De ´Estrecho´ van dichterbij: bodemloos?DSCN353526. De Magdalenavallei nabij San Agustin. Ik sliep er in een oud huisje met min of meer dit zicht!DSCN3532 27. Een beeld in het Archeologisch Park van San Agustin: let op het kindje!DSCN358128. Een ander beeld in hetzelfde park: let op die hoektanden. DSCN358429. Als afsluiter: Brian McIntyre, het kindje waarvan ik op 24 oktober 2007 nonkel werd, geboren in Japan, aangezien mijn zus Leen daar woont. Wat een schatje, nietwaar?bri-

20:26 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |


Over Colombiaanse hoogten en Venezolaanse laagten.

IMG_1399Ik laat jullie nog eens een bericht, want het vorige bericht ging tot en met Medellín en dat is toch alweer een tijdje geleden. Ondertussen heb ik nog wat meer tijd doorgebracht met Paola en heb ik zo Socorro, waar ze woont, nog wat beter leren kennen, ben ik naar het afgelegen dorp El Cocuy gereisd om daar enkele dagen in de bergen te gaan doorbrengen en heb ik de laatste twee weken in Venezuela gezeten, met de initiële hoofdreden dat mijn stempel in mijn paspoort die me toeliet zestig dagen in Colombia te verblijven, op het punt stond te vervallen. Ik heb er meteen gebruik van gemaakt om de Llanos, een grote vlakte met ongelooflijk veel (gevaarlijke en ook wel minder gevaarlijke) dieren te bezoeken. Laten we maar eens beginnen met waar we gestopt waren. Na Medellín was het weer tijd om Paola een bezoekje te brengen, want het was al meer dan drie weken geleden dat ik haar toen gezien had. Mijn plan was om een tijdje in haar heimat te blijven, om dan met haar naar één of andere grote Colombiaanse stad te reizen. Het zit namelijk zo: Paola is danslerares en er is vorige maand een nieuwe danscursus begonnen, georganiseerd door de gemeente Socorro en met Paola als lerares. Ze heeft het zo geregeld dat ze telkens de laatste week van de maand vrijaf heeft. In die week probeert ze workshops dans te volgen in welke grote stad van Colombia dan ook. Een interessant idee, want zo kan ze haar danskunsten nog wat bijschaven en tegelijkertijd geeft dat ons de gelegenheid om elkaar te zien in anonimiteitsland, waar niet iedereen om elke hoek zit te loeren om te ontdekken of wij nu iets hebben of niet. Ik overdrijf, hoor, dat is helemaal niet de sfeer die in Socorro hangt, maar je komt er voortdurend bekenden tegen en dus gaan we niet als een koppeltje door de straten lopen, want officieel zijn wij nog altijd louter vrienden. ´Amigos con derechos especiales´, noemen ze dat hier, vrienden met speciale rechten. Alleen, die plannen lopen zo een beetje in het honderd. Eind augustus was het initiële idee om naar Bogotá te gaan, maar uiteindelijk bleek het heel moeilijk om daar een workshop te vinden voor een week. Uiteindelijk kwam er niks van terecht, ook al omdat de in de VS-wonende zus van Paola op bezoek kwam in Bucaramanga. Paola heeft dan maar enkele danslessen gevolgd in een volksschool in Bucaramanga. Eén keer heb ik haar vergezeld, wat wel de moeite was, want het was die avond muziek uit het Pacifische gedeelte van Colombia, muziek die zeer Afrikaans van karakter is. Dat verklaart zich door het feit dat de meeste van de dorpen aan de Pacifische Oceaan vrijwel geheel zwart zijn. Het zijn afstammelingen van de Afrikaanse slaven die op allerlei plantages moesten werken. Ze hebben blijkbaar in grote mate hun cultuur en hun muziek behouden, ook al omdat die regio een zeer geïsoleerde streek is. De dorpen in Chocó, het overigens zeer arme departement dat een groot gedeelte van de Colombiaanse Pacifische Oceaan omhelst, zijn zelfs vandaag zeer moeilijk bereikbaar, deels omdat er maar amper wegen zijn, deels omdat het gebied nog steeds voorwerp is van de strijd tussen guerrilla en paramilitairen. De muziek die daar geproduceerd wordt, is wel dik de moeite. Uiteindelijk had ik niet veel moeite om de danspassen te volgen (volgens Paola pik ik snel nieuwe danspassen op), maar ik had wel te maken met het eeuwige probleem waarmee Europeanen te maken hebben: de heupen. Ik probeerde en probeerde maar mijn heupen te zwieren in alle mogelijke richtingen. Hopeloos, de hele tijd had de dansleraar maar één opmerking: de heupen! Beweeg die heupen! Als ik me dan meer daarop probeerde te focussen, verloor ik de danspassen. Ik heb mezelf dan maar gezegd dat ik me zou concentreren op de danspassen en dat die heupen eventueel later wel zouden volgen. Ik moet zeggen: die heupbewegingen, dat zit er hier van jongs af aan ingebakken. Vanaf jonge leeftijd dansen de Colombiaantjes: tijdens het wachten op de bus naar school, voor het cafeetje naast de school waar salsa, vallenato of merengue de wereld in worden geblazen, in de school zelf, na schooltijd, thuis en ´s avonds tijdens één of ander feest. Het is dus wel logisch dat zij op één of andere manier voorsprong hebben op een Europeaan als ik, afkomstig zijnde van een land waar dans totaal verwaarloosd wordt, gedeeltelijk omdat zoveel volk schrik heeft om op de dansvloer te gaan staan (uitzondering: wanneer de Belg gedronken heeft), gedeeltelijk omdat een deel van de traditionele dansen (die onder meer heel af en toe in de school worden aangeleerd) oersaai zijn ... En dan nog meer: welke traditionele dansen hebben wij eigenlijk in België, buiten de kuskesdans? Het feit dat ik er niks van af ken, zoals zoveel van mijn vrienden, zegt al genoeg. Ergens is het toch wel spijtig dat dat deel van het leven bij ons zo verwaarloosd wordt. Niks daarvan in Colombia, een land dat werkelijk bulkt van de verschillende muziek- en dansstijlen. Ik vernoemde al salsa, vallenato, merengue, maar verder zijn er cumbia (waarbij de Afrikaanse invloeden niet te onderkennen zijn), de joropo (de dans van de llanos, waarbij met de voeten haast tapdansgewijs op de dansvloer gestampt wordt), Mapalé (tevens zeer Afrikaans gericht) en zoveel meer dansen die ik niet ken maar die ongetwijfeld de moeite waard zijn. Ik weet wel, nothing beats the kuskesdaans, maar toch ... Buiten die danslessen was Bucaramanga weer niet echt de moeite. Als je er niet zoals ik voor een heel specifieke reden naartoe gaat, heb je er eigenlijk niks te zoeken. Het is een heel georganiseerde stad (althans naar Zuid-Amerikaanse normen), maar daar houdt het dan ook bij op. Maar omdat ik een specifieke reden had om naar Bucaramanga te gaan, was het dus wel een prettig verblijf. Ik ontmoette er de zus van Paola en haar man, zeer sympathieke mensen die er duidelijk van genoten om nog eens in hun thuisland te zijn. Mensen die blij genoeg zijn om in El Paso, Texas, te wonen, want er zijn daar nu eenmaal veel meer mogelijkheden dan in Colombia en alles is gewoonweg veel beter georganiseerd, maar de menselijke kwaliteiten van de Colombianen, die missen ze toch wel in Texas. Naar mijn ervaring met de Colombianen en mijn beperkte ervaring met Amerikanen kan ik me dat echt wel voorstellen. In Bucaramanga bleef ik eveneens enkele dagen overnachten bij Jhonatan (zo geschreven), een maat uit Socorro die in Bucaramanga studeert. Op zich was dat ook wel een ervaring op zich. Hij leeft namelijk in een huis met zijn zeer slecht ter been zijnde grootmoeder en twee tantes. Jongens toch, gelovig dat die waren, dat heb ik nog niet veel meegemaakt. De dagen dat ik er doorbracht, waren ze haast constant bezig met bidden. ´s Morgens na het eten, bidden. Om tien uur, bidden. s´Middags na het eten, bidden. Om drie, vier uur, bidden. ´s Avonds na het eten, bidden. ´s Avonds voor het naar bed gaan, bidden. Steeds met zijn drieën, geknield en luidop fezelend. Gelukkig ben ik niet gelovig, al dat bidden, ik zou er zot van worden, denk ik. Jhonatan dacht er ook zo het zijne van, want hij is nu niet echt het prototype van de gelovige katholiek, maar alles went zeker. In elk geval, het waren vriendelijke mensen waarmee ik enkele interessante gesprekken heb gehad. Ik heb ook veel respect voor de manier waarop de tantes hun moeder behandelen, een licht dementerend oudje dat me wel vijf keer gevraagd heb waar ik vandaan kom. Ze dacht trouwens dat België een departement van Colombia was, wat nog maar eens onderstreept hoe slecht vele Colombianen hun eigen land kennen. Zovelen kennen enkel hun eigen departement. In andere delen van hun eigen land zijn ze nog nooit geweest. Daarom blijft Colombia tot vandaag een land met zoveel verschillen. In België spreekt men vaak over multiculturaliteit. Je zou eens naar hier moeten komen en verscheidene delen van Colombia bezoeken, dan weet je pas was multiculturaliteit is. Colombia is werkelijk een mix van culturen en gewoonten en tegelijkertijd zijn de onderlinge verschillen nog vaak zo groot. Ga naar de Caraïbische kust en daarna naar één of ander dorp in Boyacá (hoog gelegen departement in het centrum van het land), alsof je in een ander land, of zelfs op een ander continent bent ... Dit feit alleen al, maar ook al omwille van de menselijke warmte die blijkbaar de Colombianen van ALLE regio´s typeert, maakt dit land zo fascinerend en interessant. En als je dan nog eens una Colombiana tegengekomen bent ... Nee, in feite roept ons samenzijn soms tegenstrijdige gevoelens bij me op. Ik vind haar nog steeds super, maar er gaat een moment komen dat ik een beslissing ga moeten nemen. Zij heeft namelijk niet de mogelijkheid om te reizen zoals ik. Ik daarentegen wil blijven reizen, maar ook bij haar zijn. Het feit dat ze één week per maand vrij heeft, is een perfecte tijdelijke oplossing. Echter, normaal gezien moet ik binnen twee maanden als toerist Colombia verlaten (als toerist heb je maar het recht om 180 dagen op een jaar in Colombia te blijven) en dan wordt het dus allemaal wat gecompliceerder. Het feit dat haar plannen om naar Bogotá en Medellín te gaan in het water vallen, maakt het allemaal nog wat gecompliceerder. Hadden die plannen doorgegaan, dan hadden we samen kunnen zijn en dan had ik die steden wat beter kunnen ontdekken. In het geval van Medellín: eind september wordt daar altijd een festival van moderne dans georganiseerd, met haast uitsluitend gratis workshops. Voor Paola dé gedroomde gelegenheid om haar danskunsten bij te schaven. Echter, dit jaar blijkt het eerste jaar in tien jaar te zijn dat het festival niet georganiseerd wordt, omdat de staat besloten heeft de subsidies voor het festival stop te zetten. Waarschijnlijk wordt dat geld nu gebruikt om de guerrilla in de pan te hakken ... De investeringen in de guerra worden opgeschroefd en dus moet er op andere vlakken bespaard worden. Een trieste realiteit, maar helaas waar. Het alternatieve plan voor de week die komt is weer maar eens Bucaramanga. Aangezien ze daar veel familie heeft, wordt ons samenzijn weer op één of andere manier beknot. Niet dat die familie niet tof is, integendeel, maar soms wil je toch wel wat meer tijd voor je tweetjes. Ik denk daar trouwens niet alleen zo over, Paola voelt het ook zo aan. Enkel, ze kan nogal moeilijk naar Bucaramanga gaan en niet haar familie bezoeken. Dat wordt hier namelijk als iets heel raars beschouwd. Maar bon, uiteindelijk zijn het luxeproblemen en komt het er in de volgende weken op aan een keuze te maken: ofwel reis ik verder in het hele Zuid-Amerikaanse continent waarbij een relatie met haar niet vanzelfsprekend is, ofwel zoek ik een manier om langer in Colombia te blijven (op zich al een even aangename gedachte, aangezien het land me zo erg bevalt en het feit dat we dan veel tijd hebben voor elkaar). De volgende weken zullen me wel duidelijk maken wat ik werkelijk wil. Bon, na Socorro en Bucaramanga, was het tijd voor nog eens iets anders. Ik vond het al zolang geleden dat ik nog eens wat echte bergen had getrotseerd en een bezoek aan het nationaal park El Cocuy leek me geen slecht idee. Ondanks het feit dat het dorp met het gelijknamige toponiem in vogelvlucht slechts een tweehonderdtal kilometer van Bucaramanga ligt, zou de reis ernaartoe zo´n twee dagen duren. Dat kwam zo. Het eerste gedeelte ging over een geasfalteerde weg, maar al snel veranderde die in een bergpad. Op die paden rijden de bussen niet harder dan twintig kilometer per uur, terwijl je toch stevig door elkaar geschud wordt. In zowat elk dorp moet je dan nog overstappen, wat de nodige vertragingen met zich meebrengt. Interessant is wel dat je zo in dorpen komt die heel afgelegen zijn, met heel nieuwsgierige mensen, want ja, ze hebben bij wijze van spreken nog nooit een buitenlander gezien, laat staan gesproken. Je ziet tijdens die busritten tevens de landschappen veranderen. Traagjesaan veranderen de tropische vegetatierijke bergen van het departement Santander in de groene, meer Europeesachtige vegetatie van het hogergelegen Boyacá. Zelfs de huidskleur van de medereizigers verandert. De Boyacanen zijn een tikje blanker dan de Santanderianen. Ze hebben vaak rode wangen, een gevolg van de vaak koude wind. De klederdracht verandert en de mensen beginnen zelfs een beetje te stinken (door het koude klimaat wassen de Boyacanen zich minder frequent dan de Santanderianen en de neus merkt dat wel op). Het karakter van de mensen is er ook anders. Hoewel de Santanderianen erg vriendelijke mensen zijn, kunnen ze toch niet tippen aan de Boyacanen, die bekend staan als goedgezinde, harde werkers. Ik moet zeggen, ik denk dat ik van de hele reis nog niet zo´n vriendelijke mensen ben tegengekomen als in El Cocuy. Ik werd er werkelijk overal met de glimlach ontvangen, en die glimlach was authentiek, het was geen geldglimlach, daar ben ik wel zeker van. Het feit dat het dorp zo moeilijk bereikbaar is, telt gewoonweg niet wanneer je ter plekke komt en beseft dat het dorp echt wel dik de moeite is. Naast de warmte van de mensen is het een prachtig dorp met witte huizen, met iets verderop het nationaal park El Cocuy, waar je werkelijk adembenemende wandelingen kan maken. De tocht naar het dorp had ook wel iets avontuurlijks. Op één bepaald deel moesten de mannen in het busje, ikzelf inclusief, voortdurend uitstappen om het uit de modder te duwen. De nachtelijke regen had de zandweg namelijk in een modderpoel veranderd. Maar er is meer. De tweede dag lifte ik mee met een truckchauffeur die een wel vijftien meter lange rolband moest transporteren naar een dorp niet ver van El Cocuy. Die rolband diende om cement aan te maken. Echter, het gevaarte bleek niet echt bestand te zijn tegen de hobbelige wegen waar de camion over moest. Voortdurend vielen er machineonderdelen van de camion en moesten we dus stoppen. Eén keer verloren we een cilinderachtig onderdeel. Ik met een busje enkele kilometers naar beneden om de wegranden kilometers lang uit te pluizen. Niets gevonden. Op die manier verlies je natuurlijk wel heel wat tijd. Achteraf had ik die tocht van twee dagen, die soms hard was, voor geen geld van de wereld willen missen, ook al omdat het uiteindelijke reisdoel, het bovengenoemde nationaal park erg de moeite was. Ik ben er in totaal vijf dagen gebleven. De eerste dag nam ik een busje dat de melk bij de boeren ging ophalen tot aan de ingang van het park. Ik liet mijn rugzak achter bij Alejandro Herrera, een lokale paardenboer die in een huisje zonder electriciteit en verwarming woont op 3900 meter hoogte. Overdag was het goed weer en ik beklom een berg tot op een hoogte van zo´n 4600 meter, schat ik. Op dat moment kreeg ik stekende koppijn en begon ik me duizelig te voelen, hoogteziekte dus, een gevolg van het niet aangepast zijn aan de grote hoogte. Toch was het zeer goed dat ik die dag zo hoog geklommen ben, want de volgende dag had ik totaal geen last op die hoogten. Die tweede dag wandelde ik tot aan het meertje Laguna de la Plaza, een uitputtende wandeling die langer duurde dan ik me had voorgesteld. Ik kwam er tegen het schemeren aan en toen ik de tent wilde gaan opstellen, merkte ik dat ik mijn zaklamp vergeten was bij Alejandro. Gelukkig kon ik me op tijd installeren en had ik kaarsen bij. Die nacht zou ik echter bijna geen oog dichtdoen. Ik had mezelf een groot plastiek zeil aangeschaft, zodat ik niet nat zou worden. Regenen zou het die nacht niet doen, sneeuwen wel! Daardoor kwamen de muren van het tentje als het ware op mij af. Ik moest af en toe eens tegen de wanden boxen om de sneeuw er af te slaan. Binnen werden mijn voeten nat en dus had ik een hele nacht koude voeten. ´s Morgens liet ik mijn plan, om een dag aan het meer te blijven, varen, want het was mistig en dus kun je sowieso niet veel zien. Spijtig, want niet ver van het meertje heb je naar het schijnt een fenomenaal uitzicht op de llanos, laaggelegen vlak gebied. El Cocuy is namelijk het meest oostelijk gelegen punt van het Colombiaanse Andesgebergte. Aan de oostkant ervan volgen niets anders dan laaggelegen vlakten. Aangezien er nogal wat van mijn kleren nat geworden waren, besloot ik die nacht maar terug naar het huisje van Alejandro te gaan. Het zicht op het op 4300 meter hoogte gelegen meertje was, ondanks de mist, wel erg mooi. Volgens sommigen betreft het het mooiste meertje van heel Zuid-Amerika. Het is wel een beetje spijtig dat ik het meer niet beter heb kunnen leren kennen, maar met een dik pak mist en natte kleren is er natuurlijk niet zoveel aan. De derde dag wandelde ik dus terug naar Alejandro, die blij was om me te zien, want hij had zich al zorgen om me gemaakt, zo alleen in dat slechte weer. Dag vier was een rustdag, niet omdat ik dat zozeer wilde, maar wel omdat het de hele dag regende. En koud dat het was. En koude voeten. En mijn lippen waren zo schraal dat ze na een tijd begonnen te bloeden. Dag vijf was het weer een zonnige dag en wandelde ik langs af en toe geschift gevaarlijke paden tot aan de Pulpito del Diablo (iets hoger dan 5000 meter - zie foto´s), althans daar waar de eeuwige sneeuw begint. Een avontuurlijke tocht, dat was het zeker wel. Dik de moeite, dat ook. De bergen, het blijft toch wel mysterieus. Ik heb me er vaak zo klein gevoeld. Je zou er nog bijna religieus van worden ... Het verblijf bij de eerdergenoemde Alejandro was ook heel aangenaam. Hij en zijn vrouw leven heel simpel: koken op houtvuur, een huis geconstrueerd met wat ze in de bergen vinden (met onder meer muren gemaakt van de stammen van de frailejones, een plant die ik in een vorig bericht al eens beschreven heb). Zoals ik al zei hebben ze er geen electriciteit en geen verwarming. Om acht uur ´s avonds kruipen ze er onder de lakens ... en dekens, want zelfs in een land als Colombia is het op 3900 meter hoogte ´s nachts behoorlijk koud! De zesde dag verliet ik het nationaal park en keerde ik via de Camino Real, het koninklijke wandelpad, terug naar het op 2700 meter hoogte gelegen dorp El Cocuy, genietend van de minder koude wind en het groener wordende landschap. De tocht was hard geweest, maar een onvergetelijke ervaring. Prachtig gewoon, hoe zalig afzien kan zijn ... En zelfs die zesde dag was het nog niet gedaan, want dat ´koninklijke wandelpad´ was niet meer dan een slijkerige modderpoel waar je voortdurend moest uitkijken om niet uit te glijden. Avontuur, dat wel! Dan terug in het dorp aankomen, een warme (lees: lauwe) douche nemen en twee dagen platte rust! Hoe heerlijk toch. Ik verbleef er in een grote kamer met multi channel television (voor iets meer dan 2,5 euro per nacht trouwens, de beste prijs-kwaliteitsverhouding die ik tot nog toe in Colombia heb gehad). Het was US-Open en ik heb er genoten van de tennismatchen die ik er, uitgestrekt op mijn bed, heb gezien. Verder ontmoette ik er nog wat locals met wie ik ´s avonds de cafés opzocht en met wie ik wat ronddalkte overdag. El Cocuy, dik de moeite! De volgende bestemming zou Tunja, de departementele hoofdstad van Boyacá worden. Ik kan er kort over zijn (ik ben er maar twee dagen geweest): het is een relaxed studentenstadje met gezellige cafés en een mooi koloniaal gedeelte. Het is er redelijk koud (ligt op 3000 meter hoogte) en naar Colombiaanse normen een beetje bourgeois, wat zich uit in hogere hotelprijzen dan elders. Ik was er naartoe gegaan om Zhaitter, een maat uit Valle de San José (dicht bij Socorro) die in Tunja studeert, te bezoeken, maar bleek dat die niet in Tunja was, wel in Valle! Ongeveer rond hetzelfde moment besloot ik dat ik terug een tijdje naar Venezuela zou gaan (de zestig dagen bijna eindigende) en aangezien Socorro en Valle op de weg liggen, bracht ik nog even een bezoek aan Paola en aan Zhaitter. Het bezoek aan Zhaitter, samen met Paola, was wel erg tof! Het was slechts één namiddag. De hele tijd zaten we aan een rivier waar ik al eens gekampeerd had, samen met hem, Paola, een neef van Zhaitter en twee psychologiestudenten uit Bogotá. En de hele dag werd er hevig gediscussieerd en gol getrapt over een hele reeks items. Ondertussen ledigde de emmer guarapo zich (een alcoholische drank op basis van panela, wat je verkrijgt uit suikerriet vooraleer het omgezet wordt in suiker, en ananas). De twee Bogotanen bleken ook nog eens echte ganjaliefhebbers te zijn. Ik smoorde wel niet mee, want alcohol daarmee vermengen is niet altijd een goed idee, dunkt me. Ik kreeg wel de slappe lach toen ik hen vroeg waarover ze een studie maakten in Valle de San Jose. Met de guarapo in de hand vertelden ze dat die ging over het huiselijk geweld in een Santanderiaans dorp, met name Valle de San Jose, specifieker over de invloed van de consumptie van guarapo op het huiselijk geweld ... Tja, je moet weten waarover je babbelt natuurlijk. Na Socorro en Valle werd het tijd om de Venezolaanse grens op te zoeken. Had ik een dag later de grens overgestoken, ik had misschien wel een zware boete aan mijn broek gehad. Ik was dan ook content dat ik de elfde september om 20:04 uur de brug tussen Colombia en Venezuela, met de stempel ´salida´ van de Colombiaanse douane, de grens overstak. Het verschil was al meteen frappant! In Venezuela was het al na negen uur (één uur verschil) en alles was al dicht! Bijna geen kat in de straten, donkere steegjes, gure figuren. Wat een verschil met Colombia één kilometer verderop, waar ´s avonds alles gewoonweg open is, waar de locals op de hoek van de straat staan te keuvelen, waar een gewoonweg veel relaxter sfeertje hangt. Ik sta er toch telkens van versteld hoe landsgrenzen in Zuid-Amerika mentaliteitsgrenzen zijn, leefgrenzen, cultuurgrenzen, gevaarsgrenzen, autogrenzen (in Colombia klein maar fijn - in Venezuela grote Amerikaanse bakken). Gelukkig vond ik nog een por puesto naar San Cristóbal, waar ik een nachtbus naar Mérida wilde nemen, de bekende en gezellige studentenstad in de bergen, zowat de meest veilige (of minst gevaarlijke?) en sympathiekste stad van heel Venezuela. Om elf uur ´s avonds kwam ik aan in een lege busterminal, met een kerel die me vroeg de terminal te verlaten aangezien ze gesloten ging worden. Nachtbussen naar Mérida? Nee, meneer, die zijn er niet. De eerste bus vertrekt morgen om vijf uur ´s morgens. Daar stond ik dan om elf uur ´s avonds in een Venezolaanse stad met al mijn hebben en houden: niet echt aan te raden, maar ja, soms gebeurt dat gewoon. Erger nog was dat alle hotels in de buurt van de terminal ofwel vol waren, ofwel buitensporige bedragen vroegen. Uiteindelijk slaagde ik erin om in een relatief gortig hotelletje voor een kamer tot vijf uur ´s morgens af te bieden tot 25 000 bolivars, oftewel (volgens zwarte marktwisselkoers) vijf euro, of (volgens officiële koers) zo´n acht euro. Maar bon, ik was in safety. De volgende morgen nam ik de bus naar Mérida, waar ik een kamer zocht in Posada Patty, waar ik al eens verbleven had. Mijn plan was om enkele dagen in Mérida te blijven en vervolgens enkele dagen naar de llanos te gaan, waar je allerlei wilde dieren kan gadeslaan. Het verblijf in Mérida was erg tof en vooral feestelijk. Elke avond ging ik met Denis, een Fransman die ook naar de llanos wilde gaan, op stap, aangespoord door het (in vergelijking met Colombia en zeker met welk Europees land dan ook) spotgoedkoop bier! Mérida kent daarenboven een hele resem sympathieke cafés die bevolkt worden door de studenten die in grote getalen aanwezig zijn. In de posada leerde ik in enkele dagen meer reizigers kennen dan in vier maanden in Colombia (soms is het nog wel eens tof om andere reizigers tegen te komen, hoewel ik zeker niet heel de tijd bij andere reizigers wil zijn) en met hen gingen we uit en leerden we in de cafés weer Venezolanen kennen. Het zoeken van volk voor onze tour was echter niet zo simpel. Ofwel was men er al geweest, ofwel vertrok men van Mérida naar het paradijselijke oord Caracas om er het vliegtuig naar het thuisland te nemen. Na enkele dagen begon dat wel frustrerend te worden. Ik was om twee redenen naar Mérida gekomen: om me wat te amuseren in de stad en om een tour naar de llanos te regelen. Het merendeel van die tours wordt namelijk vanuit Mérida georganiseerd. Alejandro, de Chileen van de posada, had ons echter een veel goedkopere prijs voorgesteld dan de touroperators, alleen, we moesten nog twee personen vinden (anders was het te duur). Vorige zondag, zeven dagen geleden, had ik de hoop al opgegeven, toen een sympathiek Frans koppel, Cédric en Mélanie, de posada binnenstapte, vragende of men er tours naar de llanos organiseerde. Eindelijk! Eindelijk, alsof ze als een geschenk uit de hemel kwamen. Ik was dus supercontent, want op de valreep zou ik toch nog naar de llanos kunnen. Alleen, bleek dat de contactpersoon van Alejandro, de bezitter van een kampement in de llanos, ons niet kon verderhelpen, want zijn kampement was al volgeboekt. Die zondagavond en de maandag erop waren echt helse momenten, want we waren met drie, niet met vier! Doordat Alejandro ons niet zijn goedkope tour kon aanbieden, haakte Denis af, want een duurdere tour kon hij niet meer betalen. (Hij stond op het punt om naar Colombia te vertrekken en zijn laatste zwarte marktbolivars waren aan het slinken.) Die maandag zochten en zochten we met zijn drieën naar een vierde (en eventueel vijfde persoon). Cédric en Mélanie waren namelijk een gids tegengekomen die ons een tour van vier dagen voor een relatief goedkope prijs kon aanbieden. Maar tevergeefs. Iedereen die we aanspraken had al andere plannen. Eén Amerikaans koppel had één minuut eerder betaald bij een touroperator. Hun reactie: ´Ooh, shit, if we had known...´ Hoewel uiteindelijk een luxeprobleem, begon ik het van al dat ´Ja, we kunnen gaan.´ - ´Nee, toch niet´- gedoe vandeeg op mijn heupen te krijgen. Tot het verlossende moment kwam en we na wat onderhandelen met die gids voor een hogere maar toch nog relatief goedkope prijs vier dagen met zijn drieën naar de llanos konden. Dus, uiteindelijk, uiteindelijk, uiteindelijk, zou ik toch kunnen gaan! En achteraf bekeken hebben we veel geluk gehad. Carlos, onze gids, was een toffe peer die wilde dat we genoten van de llanos en die altijd voor ons klaarstond. Het kampement was heel goed (goed eten, slapen deden we in hangmatten). Nicandro, de baas van het kampement, bovendien een llanero pur sang, was heel relaxt en altijd erg grappig. Totaal geen stoefer en iemand die zijn job kende! Echt, de handigheid waarmee hij kaaimannen uit het water toverde en ze veilig aan de oever bracht, was echt verbazingwekkend. De mensen die in de llanos leven (en dat zijn er niet veel) staan elke dag oog in oog met een natuur die zich van een net iets gevaarlijkere kant laat zien dan in België. Tijgers, anaconda´s, kaaimannen, miereneters (gevaarlijk!), maar ook muggen en ander ongedierte vormen steeds een bedreiging. Ze hebben echter geen schrik van die dieren. Hun kennis erover maakt dat ze weten in welke omstandigheden de verschillende dieren gevaarlijk zijn en ze zijn daar op ingesteld. De twee dagen dat we werkelijk in de llanos waren, waren ingedeeld in vier basisactiviteiten. (De twee andere dagen waren transport - een rit van negen uur heen.) Voor ons begon het met een paardenrit. Ik heb nooit echt paardgereden, maar in feite is het helemaal niet moeilijk. Het is zelfs heel logisch. Als je wil dat je paard stopt, trek je eens stevig aan de teugels. Wil je dat ie harder gaat, dan roep je: ´Ay, oppaaa ...´ en sla je eens goed op zijn billen. Een avontuurlijke tocht was het door onder water gelopen vlakten. Steeds loerde er gevaar, want er kunnen overal kaaimannen en anaconda´s zitten. Maar met Nicandro in de buurt voelden we ons op één of andere manier altijd in veiligheid. Tijdens de tocht kwamen we een miereneter tegen, die blijkbaar heel gevaarlijk kan zijn. Het valt normaal gezien alleen maar mieren aan, maar als het zich in het nauw gedreven voelt, durft het wel eens in een kamikazepiloot te veranderen. Ze hebben namelijk drie lange nagels en doorboren daarmee je longen. Tegelijkertijd steekt hun harde tong je via de neus de hersenen uit. Goed dat ze ons dat achteraf pas verteld hebben ... Ze zien er niet zo gevaarlijk uit, maar het feit dat het het enige dier is dat niet wordt aangevallen door tijgers, zegt al genoeg. Tijdens de tweede activiteit, de safari, maakten we kennis met een anaconda op zo´n dertig kilometer van het kampement. Het gevaarte was zes meter lang, maar was zeer relaxt. Ze had namelijk recentelijk een kaaiman verorberd en was aan het vervellen. Het was verder een vrouwtje en rond deze tijd van het jaar zijn die blijkbaar wel eens zwanger. Drie redenen om te zeggen dat het te gevaarlijk was voor de anaconda om hem op te tillen en een foto van de haar te maken, gedragen wordende door de leden van de groep (in dit geval wij gedrieën en zes anderen die via een touroperator in hetzelfde kampement zaten). Ik was er wel tevreden over dat er uiteindelijk rekening werd gehouden met de slang en dat ze niet koste wat kost uitgestrekt moest worden, wat de slang in kwestie had kunnen schaden. Zo, opgerold, was het al een adembenemend fenomeen. Zo sta je daar dan, oog in oog met de langste slang ter wereld! Maar gelukkig dat ze fragiel was en net gegeten had, zodat het niet al te gevaarlijk was. Ik heb, als haast enige in de groep, de slang aangeraakt, gewoonweg omdat het me eerst gevraagd werd en de kop van de slang de andere kant opkeek. Daarna draaide de slang zijn kop naar de groep en werd het te gevaarlijk om ze aan te raken. Maar, ik verzeker je, je kijkt je ogen haast uit je doppen wanneer je zo´n wonder van de natuur staat te bewonderen. Echt fascinerend! En hoe ze bewoog ... om kippenvel van te krijgen. Ik denk dat iedereen in de groep wel enorm onder de indruk was. Daarna hielden we er namelijk niet over op om over de anaconda te spreken. Wat verderop ging Nicandro in een waterpoel met een stok op zoek naar een kaaiman en jawel, iets later had hij er één gevonden. Zoals ik al heb aangegeven, haalde hij die met de grootste handigheid uit het water. Daarna werd zijn bek met een schoenveter, de mijne trouwens ;-), dichtgeknoopt en mochten wij de kaaiman vastpakken. Zo´n kaaiman, dat voelt wel raar aan. Ik had zijn huid veel harder en taaier voorgesteld. Het had zelfs iets elastisch en was een beetje blubberachtig. Nadat de vrijwilligers de kaaiman hadden vastgepakt, werd het beest weer losgelaten en keerden we terug naar het kampement. ´s Avonds begaven we ons naar een feest met muziek van de llanos. Shake that bootie! De volgende dag begon met een boottocht die minder spectaculair was dan ik me had voorgesteld. Wel hebben we samen met een zoetwaterdolfijn gezwommen, wat wel een zalige ervaring was. Blijkbaar is het in de buurt van een zoetwaterdolfijn zwemmen zowat het veiligste wat je in de rivieren van de llanos kan doen, want, zo vertelde Carlos ons: ´De dolfijn is de koning van de rivier.´ In de buurt van een dolfijn zul je geen kaaimannen en piranha´s aantreffen, aangezien ze door de dolfijnen worden aangevallen. Die dolfijnen vallen verder geen mensen aan, dus werd het een heerlijk potje zwemmen. De laatste activiteit was uiteindelijk het piranhavissen. Jawel, de piranha´s gingen ons niet opeten, wel gingen wij ze vissen om ze ´s avonds in het kampement te verorberen. Zalig! Piranha´s vissen doe je niet met wormen, wel met stukken kip! En jawel, ik ving er één! Amaai, het gevoel dat piranha´s vissen bij je oproept, is heel speciaal. Je weet dat je, als je te ver de rivier ingaat en je toevallig een beetje bloedt aan je benen, levend wordt verscheurd door die allesvreters. Het is dus oppassen geblazen! Heel direct! Het geeft je een adrenalinekick, dan kan ik je wel zeggen! Vooral dan wanneer je ze uit het water haalt en je ze met een stokslag op hun hoofd dood slaat. Je moet wel, want eens ze hun bek openen, zijn ze gevaarlijk! Piranha´s blijken dan nog eens overheerlijke vissen te zijn! Echt delicioso! De laatste dag keerden we dan terug naar Mérida, erg moe, maar nog veel meer voldaan! Ik raad iedereen aan die ooit naar Venezuela reist, de llanos te bezoeken. Die vier dagen hebben ons uiteindelijk 450 000 bolivars per persoon gekost, volgens zwarte marktwisselkoers nog geen honderd euro. Echt niet zo duur. (Met een tour is het wel duurder.) Ik ben dan ook erg blij dat de reden van mijn korte verblijf in Venezuela, de llanos bezoeken, uiteindelijk werkelijkheid werd. Zeker achteraf bekeken! Echt een unieke ervaring, al die dieren, en dan nog de vergezichten die je er terugvindt. Spectaculair! En hierbij ga ik het houden. Deze nacht vertrek ik weer naar Colombia! Ik kan niet wachten ... Om jullie een beetje te verwennen na al dat gelees, heb ik ook deze keer foto´s toegevoegd. Enjoy! Enne ... het ga jullie goed! Uitleg bij de foto´s: 1. Met Paola en anderen feestend in een dansbar in Bucaramanga. DSCN21312. Het dorpsplein van El Cocuy in de schemering. DSCN21733. Het Parque Nacional Natural El Cocuy: inderdaad, cien por ciento natural ...DSCN21914. ... soms voelde ik me wel wat kleintjes daar in de bergen.DSCN22145. Met mijn tentje in de sneeuw: een onvergetelijke ervaring, maar met een tentje op het strand is toch net iets meer relaxt. DSCN22356. De Laguna de la Plaza, koud en mistig. DSCN22377. Een landschap op weg naar de Pulpito del Diablo. Een geschift paadje was dat.DSCN22598. De Pulpito del Diablo. Na het nemen van deze foto ging ik terug naar beneden, want de koppijn begon zwaar op te steken. DSCN22699. Alejandro Herrera, de man in wiens nederig stulpje op 3900 meter hoogte ik enkele nachten verbleef. Grappige en interessante man die op een oh zo eenvoudige manier leeft. DSCN227610. Enkele kids uit het dorp El Cocuy die ik tegenkwam tijdens de terugtocht naar hetzelfde dorp. DSCN228911. Jaime, een supervriendelijke winkelier uit El Cocuy die me meermaals op de koffie uitnodigde met zijn zoon, een overigens heel intelligent baasje. DSCN230012. Het centrum van de studentenstad Tunja. Er is heel wat van de koloniale architectuur bewaard gebleven in dit sympathiek stadje.DSCN230613. De namiddag aan de rivier in Valle de San Jose. Van rechts naar links: Zhaitter, zijn neef, de twee Bogotanen en Paola. Allemaal lichtjes aangeschoten door de guarapo uit de groene emmer die je op de foto ziet.DSCN230914. Een zicht op Socorro en de nabijgelegen bergen. DSCN231615. Het busticket Socorro - Bucaramanga dat ik een tijdje geleden kocht. Na Betty B(oob) bestaat er nu blijkbaar ook een Petty P(oep)? Mijn naam wordt hier op alle mogelijke manieren geschreven: Piter, Pitter, Petter en af en toe ook wel eens Peter. DSCN2318 16. Armworstelen met de dochter van Patty, de bezitster van de gelijknamige posada. Vanaf hieraf aan zijn alle foto´s in Venezuela. DSCN232317. Mérida, Venezuela, dat is feest, feest en nog eens feest! Op de foto, van links naar rechts: Denis (Frankrijk), Christelle (Frankrijk), Lucas (Zwitserland) en onderaan ikzelf. DSCN234018. 47 liter diesel voor 2255 bolivars, oftewel minder dan aan halve euro!DSCN236619. Een typische Venezolaanse bus die we tegenkwamen toen we op weg waren naar de Llanos. IMG_124620. Een zonsondergang in de Llanos ...DSCN237721. Met Cédric in de slaapplaats van het kampement. Zoals je ziet sliepen we daar in hangmatten, ok, maar toch niet hetzelfde als een bed.IMG_126522. Hoewel ik nog nooit echt paardgereden had, slaagde ik er toch min of meer in om het beest te laten doen wat ik wilde.DSCN238823. Nicandro, de baas van het kampement met zijn paard. DSCN239524. Een miereneter, gevaarlijker dan het er uitziet ...DSCN239925. Wij op zoek naar de anaconda. IMG_128426. Daar is ie dan. IMG_128727. De kop van de anaconda, één en al gevaar!IMG_129628. Het moment voor het aanraken van de slang. Van het moment zelf is er helaas geen foto ...DSCN243329. Onze gids Carlos naar de paarden kijkend die hij daarna samen met Nicandro en met de lasso mee uit de omheining zou halen.IMG_138530. Een zicht op de waterrijke llanos: in het water wachten kaaimannen, anaconda´s en piranha´s je op ...DSCN245631. Het moment waarop Nicandro op de kaaiman stoot. Het is een toeval dat ik net de foto nam op het moment dat de kaaiman uit het water kwam. Rechts op de foto zie je reeds de opwelling van het water ...DSCN246032. Ikzelf met de kaaiman in mijn handen ... nadat de bek wat dichtgeknoopt natuurlijk!DSCN246933. ¡Musica llanera! DSCN247834. ... daar kan Flip van Jommeke niet tegen op. DSCN247935. Zwemmend daar waar een dolfijn in het water rondspartelde. Spijtig genoeg zijn ze nogal moeilijk in een foto te vatten, want wanneer je de knop indrukt is hij al terug het water in verdwenen. DSCN250236. Mélanie met de lieve dochter van Nicandro. DSCN251437. Ikzelf met ´mijn´ piranha nadat ik hem uit het water had gevist.DSCN252538. Twee waterhonden, die steeds boven water komen om lucht te happen en na een opwipje terug onder water duiken om piranha´s te vangen.IMG_139639. Wanted: piranha: dead but not alive!IMG_139940. Smakelijk!IMG_000541. Dit is het beeld van Mérida wanneer je de stad binnenrijdt. IMG_0026

23:34 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |


Colombian dreams and nightmares

Gegroet vanuit Colombia! Ondertussen ben ik nog steeds in dit land met zijn duizend-en-één gezichten en heb ik de indruk dat ik nog steeds weinig gezien heb. Dit na ruim twee-en-een-halve maand rondtouren in dit immense land, dit na al die gesprekken met de locals, dit na al die ongelooflijke bergzichten en prachtige stranden die ik heb gezien ... ik heb de indruk dat ik gemakkelijk een jaar, twee jaar zou kunnen ronddalken in dit land dat echt voor iedereen wel wat te bieden heeft ... Het laatste bericht postte ik toen ik in Villa de Leiva was, een dorp in de bergen van Boyacá, niet erg ver van de hoofdstad Bogotá. De mensen van Boyacá staan bekend om hun grote werklust. Het zijn mensen de in het veld werken en die het harde leven kennen, een beetje een Kempenmentaliteit maar dan op zijn Zuid-Amerikaans. In Colombia valt het steeds op hoe de mensen veranderen naargelang de hoogte waarop men zich bevindt. Aangezien de vier seizoenen hier ontbreken (wat men hier ´winter´ noemt komt in feite neer op het regenseizoen, ´zomer´ is het droge seizoen) worden de mentaliteiten voor een aanzienlijk deel bepaald door de hoogte waarop men leeft. Boyacá is een eerder hoger gelegen gebied en dus is het werken er aangenamer, want het houdt je warm. Aangezien de temperatuur heel het jaar min of meer constant is, is er een groot verschil tussen iemand die op een berg in Boyacá woont of iemand die leeft in de zwoele dolgedraaide hitte van een kuststad als Cartagena. Heet weer zet nu eenmaal niet aan tot hard werken, dat weet zowat iedereen, en het is grappig om te weten dat de Colombianen uit het bergachtige binnenland hun landgenoten uit de laaggelegen kuststreek afschilderen als ´parezosos´, luiaards. En het verschil is inderdaad striking. Daar waar in een hotelletje in het binnenland om vijf, zes uur ´s morgens de mensen uit de veren komen om hun dagdagelijkse activiteiten aan te vatten, komen ze aan de kust vaak veel later uit hun nest om vervolgens direct hun hangmat op te zoeken en daar wat te gaan chillen. Ik overdrijf natuurlijk wel wat, maar het heeft wel iets weg van het verschil tussen het noorden en het zuiden in Europa. Die temperatuursverschillen maken dat je als reiziger in Villa de Leiva (Boyacá) zin hebt om lange wandelingen te ondernemen in de bergen en de bossen en dat je na twee uur niksen in Cartagena weeral zin hebt om onder de douche te gaan staan wegens het feit dat je je vuil voelt. Villa de Leiva is een pracht van een dorp, gelegen in een brede vallei. De huizen in het dorp hebben een tuintje met daarrond witte muren die op de straat uitgeven. Het is wel een beetje toeristisch, zeker in het weekend wanneer hordes gestresseerde Bogotanen er komen uitrusten en er energie komen opladen. Maar wat een mooi dorpje met goed onderhouden pleintjes, plezant om er wat in rond te dolen, plaats te nemen op een bankje en te genieten van het spel dat de wolken spelen met de bergen in de directe omgeving. Een uitstap naar dit dorp is echter niet compleet zonder die omgeving werkelijk geëxploreerd te hebben. Ik maakte er een wandeling die de vallei doorkruiste en word nog altijd week als ik aan die dag terugdenk: in de bergen valt de zon anders in en vooral tegen het vallen van de avond levert dat waanzinnig mooie zichten op. Nu moet ik wel zeggen dat mijn tastzin enigszins geprikkeld werd door het jointje dat me aangeboden werd door een paar Bogotanen die hun tenten hadden opgeslagen aan de ingang van een grot. De terugweg naar Villa de Leiva was waarschijnlijk daardoor zo prachtig, wandelend door bergwegen met het hemelblauw dat steeds donkerder werd, met de schaapwolkjes die me samen met de verschillende tinten groen van de bomen en het gras zowat deden geloven dat ik in een stripverhaal was terechtgekomen ... enkel de kabouters ontbraken nog. Die waren waarschijnlijk op het tafereel verschenen als ik me overgegeven had aan het nuttigen van één van de hallucinogerende paddenstoelen waar de regio voor bekend staat, maar op één of andere manier heb ik daar toch altijd wel wat schrik van ... Binnenkort, van 17 tot 20 augustus, is het in Villa de Leiva het ´festival de las cometas´, het festival van de windvliegers, en daar wil ik zeker naartoe, want Villa de Leiva en vooral zijn omgeving met watervallen, grotten, groene weiden en naaldwouden is meer dan een bezoek waard ... Vervolgens, vooraleer de trek naar de Caraïbische kust aan te vatten, bezocht ik samen met Paola, die jullie nog wel zullen herinneren uit het vorige bericht, de ´Mesa de los Santos´ (de Tafel van de Heiligen). Het betreft een soort plateau, met van boven een landschap dat, door de hoogte en de relatieve platheid van het geheel haast een Belgisch landschap zou kunnen zijn, met groene weiden en zwart-witte koeien, ware het niet dat dit plateau begrensd wordt door een kanyonachtige ravijn. Prachtig hoe je beneden, meer dan duizend meter lager, de rivier Chicamocha ziet stromen en hoe je een zicht hebt op de prachtige kanyonstructuren van de bergen aan de andere kant van de rivier. Later ging het naar Bucaramanga, de hoofdplaats van het departement Santander, een stad met de omvang van Brussel en één die bekend staat als de ´ciudad bonita´ (de mooie stad) en de ´ciudad de los parques´ (de stad van de parken). Nu moet ik zeggen, dat tweede is zeker waar, het stikt er van de parken en dat is op zich natuurlijk een pluspunt, maar om nu te zeggen dat het echt een mooie stad is, dat is nogal ver gezocht. Maar bon, de gemiddelde Zuid-Amerikaanse stad is gewoonweg lelijk en dus valt Bucaramanga goed mee, want de stad is redelijk overzichtelijk en gestructureerd ... Laat het me persoonlijk ´la ciudad no fea´ noemen, de niet-lelijke stad. De tocht naar de Caraïbische kust verliep om praktische redenen via het westelijke deel van Venezuela. Waarom? Aangezien de zestig dagen die de douane me toegekend had, haast verlopen waren, moest ik het land uit. Colombia een dag later terug binnenkomende, gaf men mij direct terug zestig dagen zonder meer. Dit vermeed allerlei bureaucratische regelingen waaraan je onderworpen wordt wanneer je de grens niet oversteekt. Verder wilde ik naar La Guajira gaan, het meest noordelijke departement van Colombia, een departement dat haast bovenop Venezuela ligt, waardoor de tocht door Venezuela korter en goedkoper uitkwam (de bussen zijn er tot drie, vier maal goedkoper voor dezelfde afstand). Zo belandde ik via een adembenemende busrit langsheen allerlei bergen van Bucaramanga in Cúcuta, aan de grens met Venezuela. Die dag kon ik de grens niet meer oversteken aangezien het al te laat was en werd ik dus gedwongen één nacht in die vieze, vuile, chaotische stad door te brengen. Grens = smokkel = veel boeven, dus op het eerste zicht niet meteen een aan te raden bestemming. Toch was Cúcuta de moeite waard, als was het maar voor de interessante gesprekken die ik er had met de verkopers van de woldraad die ik gebruik om armbandjes te maken (want daar ben ik nog altijd mee bezig) of die halve gare die mij in het Engels aansprak en die me wilde bewijzen dat Colombia ´the land of liberty´ is. Hoe? Door mij te tonen hoe hij in het zicht van iedereen cocaïne kon kopen zonder dat daarover gemelkt werd: ´Ginder (´Allá´ = Europa en de VS) denken jullie dat Colombia een heel strikt en gevaarlijk land is, maar dat is niet zo. Hier kan je doen wat je wil. Colombia es libertad.´ De volgende dag stak ik de grens over en werd mijn bagage slechts één keer gecontroleerd, wat heel erg meeviel aangezien de Venezolaanse politie nu niet meteen een hoge dunk heeft van reizigers die vanuit Colombia hun land binnenkomen. Ik heb verhalen gehoord van andere reizigers die tot zeven, acht keer hun hebben en houden moesten uitladen en die een hele reeks vragen werden gesteld. Ik werd dus relatief met rust gelaten. Eens in San Cristóbal aangekomen, nam ik een nachtbus naar Maracaibo, de petroleumhoofdstad van Venezuela, en niet ver van die andere grensovergang met Colombia, de overgang die toegang geeft tot La Guajira en de Caraïbische kust van Colombia. Even bezocht ik Maracaibo, een stad die me eraan herinnerde waarom ik niet van Venezolaanse steden hou: chaos, zoveel uitlaatgassen dat je er een instanthoofdpijn van krijgt, superheet, niet meteen de vriendelijkste mensen, veel machogedrag en autobestuurders die zich in één of ander racegame wanen ... Een mooi voorbeeld hiervan is de taxichauffeur die mij en een Venezolaanse familie tot aan de grens bracht: een onvriendelijke macho (een ´burro´, ezel, zoals ze hier zeggen) die het een vanzelfsprekendheid vond dat hij steeds voorrang had op anderen, ongeacht de verkeerssituatie, en die hevig begon te klaxonneren telkens wanneer die anderen daar niet mee akkoord bleken te zijn. De rit van Maracaibo naar Maicao, in Colombia, werd een zevental keer onderbroken door de Venezolaanse politie die om paspoorten en dergelijke meer vroegen. Tussen Venezuela en La Guajira (Colombia dus) bestaat een hevige smokkel en het gaat er blijkbaar soms nogal wild aan toe - dit verklaart de overmatige vertegenwoordiging van politie in het aangrenzende Venezolaanse deel, het deel waar wij dus door moesten. Aan de grens werd het dan nog eens twee uur aanschuiven en dit omdat één functionaris voor iedere persoon die het land verlaat / binnenkomt een (zinloos?) document stond in te vullen dat de reizigers in kwestie gemakkelijk zelf hadden kunnen invullen, zo moeilijk waren de vragen niet. Echter, de functionaris deed dit alles op haar dooie gemakske, ongeacht het aantal reizigers dat daar in de hitte stond te wachten. Daarna was het goodbye Venezuela en na een halve minuut in het kantoor van de DAS (Colombiaanse douane) verbleven te hebben, had ik mijn nieuwe stempel in mijn paspoort, goed voor zestig dagen Colombiaans reisplezier. Een week lang vertoefde ik in La Guajira, waar een belangrijke indianenpopulatie leeft, namelijk de wayuus. De woestijnachtige streek die La Guajira is, maakt dat het leven er harder en moeilijker is dan in de rest van Colombia. Stel je voor: de rest van Colombia is heel groen met redelijk wat regenval zodat vele verschillende planten kunnen gedijen, wat het leven er gemakkelijker maakt. De planten groeien namelijk vanzelf. La Guajira echter is anders. Het regent er haast nooit, buiten kaktussen en doornstruiken vind je er haast geen vegetatie. Nu is dat waarschijnlijk juist dé reden waarom de wayuus zolang hun levenswijze hebben kunnen bewaren. De kolonisatoren hadden er weinig belang bij veel te investeren in deze regio aangezien er toch niks groeit. De regio moet dan ook een lange tijd geïsoleerd zijn geweest, zelfs vandaag nog. Hoe verklaar je anders dat een flink deel van de wayuus geen Spaans spreekt? Eerst verbleef ik in Manaure, een kustdorp waarvan de economische activiteit vooral bestaat uit een zoutmijn die er geëxploiteerd wordt. Later reisde ik naar de Cabo de la Vela (de Kaarskaap), het uiterste noorden van Colombia, een streek die moeilijk toegankelijk is als je niet over een wagen beschikt. Tegen het donker werd ik afgezet aan de kruising met de baan die werkelijk naar de kaap leidt en van daaraf aan was het nog een slordige twintig kilometer stappen. Ik had het plan opgevat om twee uur te stappen, te slapen en dan de volgende morgen zeer vroeg verder te stappen, om de hitte te vermijden waarmee je in een woestijn geconfronteerd wordt. Al snel bood een familie mij een lift aan `tot aan de kaap`, maar in plaats daarvan werd ik aan een klein huisje in the middle of nowhere afgezet. Zij woonden namelijk daar en moesten niet verder, maar de kaap zou `cercita` (heel dichtbij) zijn. Nu weet ik al langer dat `cercita` een heel relatief begrip is dat vijf minuten maar even goed een uur kan betekenen. Ik zag in de verte het licht van de vuurtoren en ik begaf me op weg in de haast complete duisternis, waarbij ik voor een deel werd vergezeld door een wayuu op een fiets. Grappig, want ik praatte met iemand zonder dat ik zijn gezicht kon zien. De volgende dag had ik er dan ook geen besef van wie me nu begeleid had. Soit, na twee uur gewandeld te hebben en die `dichtbijgelegen` kaap nog steeds niet bereikt te hebben, besloot ik mijn tentje op te slaan en te gaan maffen, want ik had een enorme vaak. De volgende morgen werd ik gewekt door een andere wayuu op een andere fiets: ´He, wat doe je hier? Waarom slaap je hier?´. Ik: `Tja, ik wilde naar de kaap wandelen, maar ik was moe en heb hier dan maar mijn tent opgeslagen.` Hij: `Aah, maar ik woon in dat huis daar. Je moet hier niet slapen, kom toch in mijn huis slapen.` En zo zat ik tien minuten later bij Gaitan, zoals hij heette, en zijn Spaansonkundige vrouw op de koffie. Uiteindelijk zou ik vier dagen verblijven in hun huis dat effectief op het strand gebouwd is, een ideale manier om de levensstijl van de wayuus gade te slaan. Ik moet zeggen: ze leven in armoede, ze hebben haast niks (geen elektriciteit en geen lopend water), maar wat ze wel hebben, die wayuus, is alle rust van de wereld, elke nacht een prachtige sterrenhemel, verse vis uit de zee en af en toe een stevig jointje. Hun levensstijl lijkt me heel simpel en repetitief. De vraag: `Zijn deze mensen gelukkig?` kwam meermaals in me op. Met alles wat ik tot nu toe in mijn leven gewoon ben geweest, zou ik er me na een tijd beginnen te vervelen, denk ik, maar die wayuus hebben vaak niks anders gekend in hun leven. Dus de vraag: verlangen ze naar meer? Tegelijkertijd begon ik me vragen te stellen over wat te prefereren zou zijn voor deze mensen: meer ontwikkelingshulp en een hoger welvaartspeil en dus meer invloed uit de `moderne wereld` of daarentegen een gehele isolatie ten opzichte van die moderne wereld waardoor hun cultuur intact blijft, maar waardoor de armoede een reëel gegeven in hun bestaan blijft? Spreken ontwikkelingshulp en het in stand houden van een eigen cultuur elkaar per definitie tegen? Het hoeft toch niet zo te zijn, en toch ... In elk geval, moest ik kunnen kiezen, ik zou, denk ik, liever een arme wayuu zijn die elke dag zijn vis haalt uit de zee en die deel uitmaakt van een stevig sociaal netwerk, dan een arme Colombiaanse stedeling, die elke dag moet zien te overleven in een povere, overbevolkte buurt met veel te veel legaal dan niet illegaal wapentuig. Ik had trouwens de indruk dat de wayuus liefst niet te veel in contact treden met Colombianen en Venezolanen (want in Venezuela wonen ook wayuus), wat voor hen even goed buitenlanders moeten zijn dan iemand zoals ik. Langs de andere kant leven ze dan weer deels van het artisanaat dat ze aan die Colombianen en Venezolanen verkopen, dus de relatie met hen moet heel dubbelzinnig zijn. Hun spulletjes zijn trouwens zeer goedkoop en van goede kwaliteit is. Ik heb dan ook een tasje van de Cabo de la Vela aangeschaft als cadeautje voor Paola, gemaakt door de vrouw van Gaitan tijdens mijn verblijf. Die dagen waren een afwisseling van chillen in de hangmat, zwemmen in de rustigste zee die ik tot nu toe gekend heb, wandeltochten ondernemen naar de Cabo de la Vela en de Pilón de Azúcar (een heuvel die de `hoop suiker`genoemd wordt) en de visnetten uitlaten in het stuk zee voor het huis van Gaitan. De gesprekken met deze eveneens achtentwintigjarige man waren zeer interessant. Hij vertelde me over hoe hij voor een bootmaatschappij werkte en zo in Aruba en Curaçao geweest is, maar tevens spraken we over de cultuur van de wayuus en wist hij me te vertellen dat de verlaten kusten van La Guajira veelvuldig werden gebruikt om Colombiaanse coke te verschepen naar Aruba: `Als je de kustlijn dertig kilometer naar ginder volgt, kom je een wit huisje tegen. Vandaaruit vertrekken de bootjes. Maar (glimlach) jij kan er best niet naartoe gaan ...` Bleek dat een neef van hem zeven jaar vastzit in de Dominicaanse Republiek voor drugssmokkel. Dichtbij de Cabo de la Vela bevinden zich een aantal goed uitgeruste restaurants: volgens hem zijn de uitbaters allemaal mensen die één keer drugs gesmokkeld hebben en met het geld (want het wordt goed betaald!) een zaakje uit de grond stampten: the Colombian dream op en top! Na vier dagen in die hete woestijn verbleven te hebben (met af en toe een plons in het heerlijke turkoois gekleurde water) vatte ik de reis aan naar Riohacha, de hoofdplaats van La Guajira. Om vier uur `s morgens vertrok het busje om vervolgens drie uur lang te rijden op een kaarsrechte baan (zonder één bocht!) en via een geasfalteerde baan bereikte ik rond negen uur `s morgens Riohacha, een niet al te grote, relatief mooie en rustige stad met vriendelijke mensen. Daar was de bevolking niet indiaans. De wayuus gaan ernaartoe om hun spullen te verkopen, maar de bevolking is er eerder een mengeling van indianen- en zwart bloed, een overblijfsel van de mensen die er woonden voor de kolonisatie en de geïmporteerde Afrikaanse slaven die er op de plantages moesten werken. De bevolking van de gehele Caraïbische kustlijn is inderdaad veel donkerder qua huidskleur dan de Colombianen uit het bergachtige binnenland. Riohacha heeft tevens een mooi strand: het loont de moeite er enkele dagen te blijven rondhangen. Na een tweetal dagen zette ik mijn tocht verder naar een nationaal park dat twee uur rijden verderop ligt, vlakbij de kuststad Santa Marta: het nationaal park Tayrona. Ik herinner me nog steeds het gevoel dat me overviel toen ik er voor de eerste keer de hemelse stranden aanschouwde. Mijn mond viel open van verbazing en hoewel de zon het strand in een hete hel veranderde, kreeg ik gewoonweg kippenvel bij het zien van zo´n mooi strand. Wat het nationaal park zo speciaal maakt, is het feit dat er zowat overal van die geschifte rotsblokken liggen. Hoe ze daar terechtgekomen zijn, ik zou het niet weten, maar het geeft het geheel een zeer speciaal zicht. Tussen de stranden lopen allerlei paadjes waarop je overweldigd wordt door enerzijds de tropsiche vegetatie en anderzijds de duizenden krabjes die als een speer wegvluchten naar hun holen wanneer je ze te dicht passeert. Soms zag ik wel twintig, dertig krabben tegelijkertijd en geloof me, joekels dat daar tussen zaten! Om te overnachten in het nationaal park zijn er verschillende mogelijkheden: er zijn de `ecohabs`, dure hutten ver van het strand. Verder kan je een hangmat huren of in de tent slapen aan twee van de stranden (met het probleem dat het daar volloopt van de buiten- en binnenlandse toeristen) of ... je kan spotgoedkoop overnachten in een kokosnootplantage vijf minuten van het strand, met niets dan vriendelijke en interessante mensen, alle rust en ruimte die je nodig hebt. Het duurde dan ook niet lang vooraleer ik in deze finca, die van Don Pedro, mijn tent had opgeslagen én mijn hangmat had uitgerold ... kwestie om wat te kunnen afwisselen. Die dagen was ik heel de tijd bij een groep Fransozen die zoals ik het verborgen geheim van Tayrona ontdekt hadden en erover verbaasd waren dat blijkbaar alle gringo`s naar het strand oprukten om zich er een plekje te verschaffen tussen al die andere gringo`s en dat voor de driedubbele prijs als in Don Pedro, wiens service nog eens driedubbel zo goed was! Na een tijd in de woestijn doorgebracht te hebben, deed het deugd om nog eens in een vegetatierijk gebied te zijn met zijn dagelijkse regenval die de avonden afkoelde. Op en top tropen! Met bovengenoemde Fransozen ondernam ik verschillende wandeltochten in het park, zwemden we in het heerlijke water, bezochten we een indianendorp in het midden van het park en kookten we `s avonds zeer uitgebreide en overheerlijke maaltijden met mijn kookstelletje (´Mais, ça marche avec de l´essence? C´est génial!´) aangezien een vuurtje stoken door de avondlijke regenval nogal moeilijk was ... Met diezelfde Fransozen, waarvan er twee al een hele tijd in Colombia waren, hadden we tevens superinteressante gesprekken over de sociale en politieke situatie in Colombia en over het feit dat dit land steeds in negatief daglicht wordt gesteld, terwijl er eveneens zovele positieve verhalen over Colombia te vertellen zijn. Maar in de ogen van de wereldopinie moet en zal Colombia blijkbaar het land zijn van corruptie, geweld en drugstrafiek. Of: hoe we door het nieuws te volgen in feite niks weten, vooral dan in de huidige mondiale tendens om het nieuws te verkleuteren en buitenlands nieuws te verengen tot een aantal spectaculaire feiten. Alsof er in dit soort landen geen enkel positief nieuws te halen valt. Zoals een Nederlandssprekende Colombiaanse die ik in het park ontmoette, me zij: ´Al die meense in Niederlant tenken tat Colombia supergefaarlek es, maar tan kome se ier en falt hun mond open fan ferbasing!´ En toch ... sommige Colombianen, vooral zij die in de steden wonen, hebben soms de neiging om de problemen die in hun land bestaan te minimaliseren, aangezien de stedelingen in hun dagelijkse bestaan haast niet geconfronteerd worden met al die problemen. Echter, als je als reiziger de problemen zoekt, zul je ze wel degelijk vinden. In bepaalde, rurale en afgelegen zones ga je best niet onvoorbereid en heb je best enkele contacten om problemen te vermijden. Ik heb daar nog niks van ondervonden aangezien ik steeds in streken vertoefd heb die min of meer veilig te noemen zijn. Maar om een voorbeeld te geven: om de Ciudad Perdida, een precolombiaanse site nabij het nationaal park Tayrona, te bezoeken (in de Sierra Nevada de Santa Marta) ben je haast genoodzaakt deel te nemen aan een georganiseerde tour opgezet vanuit Santa Marta. Waarom? Omdat de streek nog steeds onderworpen is aan de strijd tussen guerrilla en paramilitaire groeperingen. Met die tour is je zekerheid gegarandeerd en het zou naar het schijnt zeer de moeite zijn, maar dat kost dan wel 100 dollar per dag. Dit geld dient grotendeels om de guerrilla te betalen zodat ze je met rust zouden laten. Bon, voor dat geld kun je veel andere zaken doen en dus besloot ik de Ciudad Perdida links te laten liggen. Maar wat vele West-Europeanen weleens vergeten: Colombia is helemaal geen gevaarlijk land voor de toerist/reiziger die zorgvuldig zijn bestemmingen uitzoekt, noch voor de Colombiaan die in bepaalde stedelijke zones woont. Echter, voor bepaalde Colombianen, zij die in de rurale, achtergebleven zones wonen, is het probleem nog steeds erg bestaande. Het conflict heeft de laatste decennia een grote weerslag op de Colombiaanse bevolking gehad. De cijfers liegen er niet om: van de 45 miljoen Colombianen zijn 3 miljoen (of één in vijftien) desplazados, dit wil zeggen mensen die door paramilitairen (niet door de guerrilla) gedwongen zijn geweest te verhuizen. Het resultaat is dat er vandaag de dag in Colombia echte spookdorpen bestaan waar geen levende ziel meer woont en dat de steden vollopen met bedelaars die anders gewoonweg hun velden hadden kunnen bewerken en daarvan hadden kunnen leven. Een ander cijfer: 90 procent van de vermoorde syndicalisten in de wereld in de afgelopen tien jaar (ik ben niet zeker over de periode) was Colombiaan. Een desastreus cijfer! En zo zijn er nog wel een hoop voorbeelden te geven. Je moet maar eens wat gaan rondzoeken op het internet. Met andere woorden: voor Colombianen die zich op belangrijke posten bevinden, alsook voor een deel van de rurale bevolking is de guerra nog steeds een reëel gegeven. Alvaro Uribe, Colombia´s president, haalt juist zijn (relatieve!) populariteit uit het feit dat hij in de vijf jaren die hij aan de macht is, de veiligheid voor een deel heeft kunnen doen terugkeren. Reizen tussen de steden is vandaag weer mogelijk geworden, daar waar dit enkele jaren geleden steeds een risico inhield, aangezien een belangrijk aantal bussen onderweg tegengehouden werd door guerrilla of paramilitairen. Als reiziger ben je langs de ene kant blij dat de man aan de macht is, want door zijn politiek kan je relatief rustig het land verkennen, en kijk je niet dieper dan zou je Uribe the perfect man on the perfect place kunnen noemen. Maar Uribe heeft wel degelijk zijn donkere kant. Ik vertelde al in mijn vorige bericht dat hij de mede-oprichter is van de paramilitaire groeperingen (de guerrilla vermoordde zijn vader en nog enkele van zijn familieleden) die de veiligheidssituatie de laatste decennia volledig de grond ingeboord hebben. Dus, zijn veiligheidspolitiek is het blussen van de brand die hij zelf mee veroorzaakt heeft. Uribe dus als de pyromaan-brandweerman. Er bestaat ook een groot contrast tussen de politiek die Uribe werkelijk voert en het imago dat hij steeds van zichzelf ophangt. De man doet er alles aan om de guerrilla in een negatief daglicht te doen stellen en dit om zijn politiek te kunnen doordrukken. Het viel me al op hoe de guerrilla in de media, die moeilijk anti-Uribe kunnen genoemd worden, steeds als terroristen gebrandmerkt worden, daar waar de paramilitaire groeperingen `illegale groeperingen´ zijn. Overlaatst ontvoerde de guerrilla in het departement Valle de Cauca (regio Cali, zuidwesten van het land) elf gedeputeerden, later werden ze vermoord. In het nieuws verscheen dit item als een alweer afschuwelijke daad van de guerrilla. Echter, van verschillende Colombianen hoor ik andere theorieën. De guerrilleros zouden maar liefst drie militaire posten hebben kunnen passeren zonder gestopt te worden en die elf vermoorde gedeputeerden zouden het resultaat zijn geweest van een aanval van het leger (die volgens Uribe nooit plaats heeft gevonden). Dirty politics! Een hoteluitbater met wie ik een vier uur durend gesprek had over Colombia en zijn problemen stelde het zo voor: ´De guerrilla en de paramilitairen hebben er alle belang bij om de guerra te laten voortduren. Ze hebben elkaar nodig. Beide groeperingen zijn verwikkeld in allerlei duistere zaakjes die veel geld opleveren (waaronder drugshandel). Als de guerrilla ophoudt te bestaan, hebben de paramilitairen evenmin een bestaansreden en dat willen hun leiders natuurlijk koste was kost vermijden.´ Uribe lanceert programma´s om paramilitaire (en guerrilla-)groeperingen te ontmantelen, maar tegelijkertijd bevinden vele ex-paraleiders zich op belangrijke staatsposten. Vele Colombianen zijn zich bewust van deze problematiek, maar Uribe is voor velen het minst slechte alternatief. Ondanks zijn achtergrond en zijn stinkende ondergrondse politiek heeft hij één belangrijke tendens kunnen doen keren, namelijk die van de veiligheid, en ik kan begrijpen dat juist dát voor de meeste Colombianen, met hun ervaringen uit de afgelopen decennia, net het belangrijkste is. Zoals ik al zei, Uribe is niet de populaire man zoals hij soms in Europese en vooral Amerikaanse media wordt opgehangen, hij is voor nogal wat mensen het minst slechte alternatief, zelfs wanneer de man door zijn ultraliberale parcours de toekomst van zijn mensen allerminst veilig stelt. Het onderwijs zal geprivatiseerd worden (met dus duurdere universiteiten ...), de gezondheidszorg moet eraan geloven, en dit omdat meer en meer geld dat uit belastingen wordt geïnd, geïnvesteerd wordt in de strijd tegen de guerrilla en de drugshandelaars. De laatste weken heb ik echt zin gekregen om heel deze problematiek van dichter bij te studeren, want hoewel ik uit gesprekken al veel heb geleerd over de situatie van Colombia, zijn er nog een hele hoop zaken die me niet duidelijk zijn en waarover ik meer zou willen weten. Soit, waar was ik gebleven? Het nationaal park Tayrona: zoals ik al beschreef, een supermooi park, een must indien je ooit naar Colombia op reis zou gaan. Aan de uitgang van het park vond ik al binnen de halve minuut een bus naar Cartagena, die oude koloniale stad aan de Caraïbische kust. Cartagena is Unesco-Werelderfgoed: het bestaat uit een oude koloniale stad met mooie pleintjes en kleurrijke huizen. Heel leuk om er rond te kuieren. De oude stad is tevens omgeven door een vestigingsmuur. Cartagena 1, alias de oude koloniale stad, is op die manier hermetisch afgesloten van Cartagena 2, de rest van de stad. En de rest van die stad, dat is een ander plaatje ... Cartagena 2, alias het niet-oude koloniale deel, is een stad van miserie en armoede, een stad van gelukszoekers en vooral ook veel drugsverslaafden. De centrale markt van Cartagena is zowat de vuilste, meest chaotische markt die ik in Colombia gezien heb (hoewel die van Riohacha niet echt moest onderdoen). De lokale sport blijkt ´geld lenen´ zijn. Geld op zich lijkt er meer dan in andere delen van Colombia een totale obsessie te zijn. Je maakt er dan ook veel kans om afgezet, beroofd of niet terugbetaald te worden. Ikzelf mocht het laatste meemaken. Dat ging min of meer zo. In het hotelletje waar ik zat, was een Indiër die van alles beroofd was, althans dat was het verhaal dat mij voorgehouden werd, niet door die Indiër zelf, maar door een kerel die in het hotel werkte (wat achteraf ook al niet waar bleek te zijn, hij bleek wat klusjes op te knappen in het hotel omdat hij zijn kamer niet meer kon betalen?). Die Indiër kwam mij als te vertrouwen over, want niets in zijn gedrag of uit de dingen die hij zei, kwam mij als verdacht over. Hij legde tot in de details uit hoe hij beroofd werd toen ik hem dat vroeg, liet foto´s zien van zijn vrouw en zoon, speelde kaartspelen met mij en anderen ... werkelijk niets deed mij vermoeden dat hij mij in het zak zou gaan zetten. Hij vroeg me op een bepaald moment om hem geld te lenen. Ik zou het de volgende dag terug hebben, aangezien hij via Western Union geld ging laten overzetten. Sterker nog, hij vroeg me of hij in mijn naam het geld kon ontvangen, aangezien ze zijn paspoort beroofd hadden en op die manier geen geld kon afhalen (achteraf blijkt dat Western Union met een vraag werkt: de schenker stelt een vraag waarvan de ontvanger het antwoord kent - meestal wordt er niet om een paspoort gevraagd). Ik was er dus van overtuigd dat ik mijn geld ging terugzien wanneer we samen de volgende dag het geld zouden gaan ophalen. De man belde zelfs naar Western Union om te vragen of het geld opgestuurd onder de fictieve code al gearriveerd was. Wegens een ´communicatieprobleem´ gaf hij me de telefoon door waarbij ik in gesprek was met een dame die me vertelde dat het geld nog niet gearriveerd was, maar dat ik later die dag nog eens moest proberen. Later die dag vertelde de Indiër dat het geld gearriveerd was (achteraf blijkt dat zulke transfer een kwestie van twee seconden is, het geld kon dus niet ´onderweg` zijn). De volgende dag om negen uur ´s morgens was hij ... weg. Geen Indiër meer te bespeuren. Ik dacht zelfs eerst nog een tijd dat hij iets overkomen was. Later werd het me pas duidelijk dat hij me in het zak had gezet. Uiteindelijk was ik slechts een twintigtal euro lichter gemaakt, maar het gevoel te naïef geweest te zijn, overwoog toch wel. En toch, hij had alles zo goed voorbereid, niets in zijn handelen wees erop dat hij een niet te vertrouwen man was. Achteraf bleek ook die kerel die me eerst had gezegd dat die Indiër overvallen was en die dus niet in het hotel werkte, diezelfde morgen vertrokken te zijn. Blijkbaar had hij een Française die in het hotel zat, zowat hetzelfde geflikt. Ik denk dat ze samenwerkten, die kerel en ´mijn´ Indiër. En zo zijn er duizend-en-één verhalen in Cartagena, een prachtige en tegelijkertijd oerlelijke stad waar de mentaliteit ´geld, geld, geld´ is. Wat blijkt? Dat steeds minder Colombiaanse toeristen Cartagena bezoeken omdat ze het beu zijn de hele tijd afgezet en beroofd te worden. De mensen uit Cartagena waren, en dit totaal onafhankelijk van mijn specifieke ervaringen met die gasten in mijn hotel, zowat de minst sympathieke Colombianen die ik tot nog toe tegenkwam. De mentaliteit deed mij sterk aan die in Venezolaanse steden denken. Achteraf ben ik ergens blij dat ik Cartagena op die manier heb leren kennen. Je kan een duur hotel in het ommuurde deel van Cartagena nemen en het toeristische deel nooit verlaten. Je zal dan een zeer mooi beeld van Cartagena ophangen ... enkel, dat deel van Cartagena is in mijn ogen niet het échte Cartagena. Nee, geef mij dan maar Medellín, mijn volgende bestemming en de tweede grootste stad van Colombia. Medellín zal iedereen wel bekend in zijn oren klinken en wordt in de wereldopinie onvermijdelijk geassocieerd met de ondertussen veertien jaar geleden vermoorde drugsbaron Pablo Escobar en zijn fameuze ´kartel van Medellín´. Begin jaren negentig woedde de drugsoorlog in deze stad, maar ik mocht het al lezen in een reisgids die ik van iemand leende: `Het is opmerkelijk om te zien wat voor transformatie Medellín de laatste tien jaren heeft ondergaan.´ Inderdaad, Medellín is een stad die barst van de activiteiten, er zijn enkele prachtige musea, zoals het Museo de Antioquia (het department waarvan Medellín de hoofdstad is) met zijn fameuze schilderijen en beelden van Fernando Botero. De kunstkenners onder jullie weten ongetwijfeld over wie ik het heb. De stad is niet supermooi, maar zeker niet lelijk, al is het maar omdat Medellín in de bergen ligt en dat de stad pas hoog op de bergflanken ophoudt te bestaan, waardoor je ´s nachts steeds door lichtjes omgeven wordt. De stad heeft, tot grote trots van de inwoners, een metro en wat voor één! Ze ligt niet onder- maar bovengronds en dus zie je steeds waar je naartoe gaat, zo passeer je al die straten waarin gemarchandeerd en geparadeerd wordt ... De moeite op zich! Bovendien kwamen de inwoners van Medellín me veel sympathieker over dan die van Cartagena en is het de stad ´van de eeuwige lente´. Ik was er tijdens de ´feria de las flores´ en het vijfde festival van de Colombiaanse film waarbij de gehele programmatie gratis was! (dat is nog eens wat anders dan die dure tickets tijdens het Filmfestival van Gent). De films waren dan nog eens de moeite ook. Medellín heeft in Colombia tevens de faam de mooiste vrouwen te bezitten, en ik moet zeggen, naar wat ik tot nu toe gezien heb, verbaast me dat totaal niet! Maar zoals jullie weten ben ik eerder al een knappe Colombiaanse tegengekomen en dus: ´kijken mag, maar aankomen niet´. En dus vertrok ik eerder deze week vanuit Medellín terug naar Socorro, Santander, om Paola, die ik al bijna een maand niet meer gezien had, terug te bezoeken. Nu zie ik haar elke dag en dat doet me goed; ze is gewoonweg super! Nog steeds houden we onze relatie verborgen voor de buitenwereld, en dit terwijl steeds meer mensen hun vermoedens hebben ... maar zoals dat in Colombia gaat: ´laat ze maar denken, vermoedens zijn vermoedens ...`. Zo, dit was het zowat voor deze keer. Ik schat dat dit tot nu toe zowat mijn langste (hopelijk niet langdradige) bericht is. Om de imagegeeks onder jullie tevreden te houden heb ik ook deze keer een aantal foto´s toegevoegd, met uitleg uiteraard. Het ga jullie goed en heb je zin om me te laten weten waarmee je bezig bent, vooral niet aarzelen. Het is altijd plezant om berichten van jullie te krijgen. Nos vemos en het beste.Uitleg bij de foto´s: 1. De regio rond Villa de Leiva: het spel van de wolken met de bergen. klein15382. Een waterval in de buurt van Villa de Leiva. klein15543. De regio rond Villa de Leiva: una belleza total. klein15664. Wanneer het begint te schemeren nabij Villa de Leiva zie je min of meer dit.klein15745. Met Poala en haar neef Daniël op de Mesa de los Santos, met beneden diep in het ravijn de rivier Chicamocha. klein15836. Manaure, La Guajira, de zoutmijn van het dorp. Grappig, vanaf zowat elk punt op het strand kan je de zoutstroom zien die op de zoutberg valt. klein17167. Manaure, schemering met fietstaxi, een geliefd vervoersmiddel. klein17208. Cabo de la Vela, merk het contrast op tussen het aride land en het turkoois gekleurde water ...klein17299. Cabo de la Vela, de wayuus leven meestal in dit soort huizen. De muren houden de bries van de zee niet volledig tegen, een natuurlijk ventilatiesysteem dus. klein173610. Gaitan en zijn vrouw die de laatste details leggen op een tasje met opschrift: `Cabo de la Vela`.klein174911. Enkele rotsblokken zoals er zoveel zijn in het nationaal park Tayrona. klein177612. Dreigende wolken in het Tayrona. Even later zou de hemel openbarsten en een waarlijke stortvloed neerdalen op aard.klein178413. Een schemerend Tayrona na de stortvloed. klein179414. Met de Fransozen op het strand genietend van een eigenbereide maaltijd. klein180015. Zonsondergang in het Tayrona. klein182716. Cartagena: Probeer de lachspieren maar eens te bedwingen wanneer je politieagenten ziet passeren in zulk golfkarretje ...klein184217. Een zicht binnen de muren van Cartagena. klein184718. Reconversie in Medellín: een huis dat als vuilnisbelt gebruikt wordt. klein186819. Het centrum van Medellín: de kathedraal, de beelden van Botero, de bovengrondse metro ...klein187320. Een typisch standbeeld van Botero: ´Joa, dieë Botero, da mut toch wel ne speciale gast zen, hé Jos!´ klein187521. Een straatbeeld in Medellín met in de achtergrond barrio´s tot hoog in de heuvels. klein187722. Madelin en Paola op de motor. Pittig detail: ik was te voet nog wel sneller! Wordt hiermee een cliché bevestigd? ;-)klein1881

17:48 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |


Foto´s bij het vorige bericht

Zoals beloofd stuur ik hieronder de foto´s door die bij het vorige bericht hoorden. Ik hoop, zoals de vorige keer toen ik foto´s postte, dat de berichten min of meer onder de betreffende foto´s geplaatst worden. De foto´s 1-7 zijn van Venezuela, de foto´s 8-19 van Colombia. DSCN08971. Een zicht in Coro centrum, Unesco Werelderfgoed. Mooi, maar nu ook weer niet overdonderend. DSCN09472. Cabo San Román, het meest noordelijke punt van Venezuela, waar deze boot al een vijftien jaartjes vastligt en waar men ´s nachts de lichtjes van Aruba ziet. DSCN09613. De Medianos de Coro, een halfuurtje stappen van het stadscentrum. Wat een wind!DSCN09884. Cayo Sombrero in het nationaal park Morrocoy: zon, zee, turkoois water, palmbomen en vooral niets doen, zalig!DSCN10025. De bergen in de buurt van Mérida, wat een contrast met vorige foto, niet?DSCN10426. Deze plant die voorkomt in het hooggebergte van de Andes wordt frailejon genoemd en zoals jullie kunnen zien is ze groter dan mij. De plant groeit slechts één centimeter per jaar, dus begin al maar te rekenen hoe oud ze is.DSCN10857. Het gebergte ten noorden van Mérida: droog, dor en mysterieus.DSCN11408. Een straatbeeld in San Gil, departement Santander, Colombia.DSCN11769. Met enkele artisano´s in de natuurlijke zwemvijvers van Curití (bij San Gil), Pescaderito genaamd. DSCN118410. Cueva La Vaca (Grot de Koe) in Curití: een grot waarin je een ondergrondse rivier bergopwaarts (of ´grotopwaarts´?) volgt. Af en toe adembenemend, want er zijn stukken bij waarbij je onder rotsen door moet om in de volgende zaal te geraken. 100 procent avontuur. Op de foto zie je Camilo, de artisano uit Curití en zijn twee luidruchtige maar schattige kinderen, Hatmad (het meisje) en Yasser. DSCN120311. Hard werkend (armbandjes makend) met Hatmad in de Parque Central (de Colombiaanse Grote Markt) in San Gil. Op de grond zie je de spulletjes die papa Camilo produceert: echte kunstwerkjes en 100 procent artisanaal. DSCN121712. Het kerkhof van Guanes met zicht op de bergen aan de andere kant van de rivier Suarez. DSCN124313. De streek rond Socorro - San Gil. DSCN125314. Met Andrés, leraar Engels uit Socorro, aan een brug over de Suarez. DSCN127715. Het water van de waterval van Confines stort letterlijk op mijn teer hoofdje neer. Lichtjes pijnlijk, maar vooral zalig en lekker fris!DSCN131116. De waterval van Juan Curi. Ze bestaat, zoals je kan zien, uit twee delen. Tussen de twee delen bevindt zich een natuurlijke zwemkom. Wederom waterpret!DSCN133317. Wat is dat daar tussen mijn tanden? Jawel, een ´hormiga culona´, een ´dikkebillenmier´. Voor wie op dit moment wegtrekt van walging: het is een echte lekkernij, streekproduct van Santander. Het smaakt naar pindanoten en is een echt afrodisiacum ... Moest ik op dit moment terugkeren naar België, ik zou een kilootje van ze meenemen. DSCN139118. Socorro by night. Ik stel u voor, van links naar rechts: Jimena, u nederige dienaar, Paola (zus van Andrés) en het nichtje van Paola. De drie hebben mij trouwens al heel wat danspasjes bijgebracht. DSCN141219. Indien je ooit naar Socorro, Colombia gaat: de fruitsalades! Voor 2500 pesos (1 euro) geeft deze vriendelijke dame je een overvolle fruitsalade om u tegen te zeggen: ananas, papaya, mango, druiven, peren, aardbeien, gecondenseerde melk, yoghurt. Fingerlickin´good, y´all!

22:59 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Goodbye Venezuela, it´s time for Colombia

Dag allemaal. Eindelijk, na lang wachten, nog eens een bericht op mijn blog ... Naar het einde van mijn tocht in Venezuela werden de bestemmingen min of meer bepaald in functie van het niet te ver van Caracas wegreizen. Ik moest namelijk terug naar die stad om er het geld op te halen dat ik terug moest krijgen, omdat ik mijn (fictief) vliegtuigticket naar Aruba (een terugvorderbaar ticket dat ik gekocht had om het land binnen te mogen) ingewisseld had. Zoiets is in Europa een kwestie van naar een bureau te gaan, even gegevens checken en hopla, je hebt je geld terug. Dat gaf de man die mijn case moest onderzoeken op het hoofdbureau van Santa Barbara Airlines, een Venezolaanse vliegtuigmaatschappij, toe. Echter, zo vertelde hij me al eind maart, in Venezuela duurt dit ietwat langer, ´maar ik kan ervoor zorgen dat je binnen drie weken je geld hebt´. Bon, drie weken dus. Uiteindelijk maakte dit in het begin weinig uit omdat er ook in de buurt van Caracas vele interessante plaatsen zijn om te bezoeken. Vervelender wordt het wanneer je elke week belt en verteld wordt dat ´je cheque deze week nog niet klaar zal zijn´. (Betaaldag is steeds op vrijdag.) Daardoor moest ik steeds nieuwe bestemmingen aanboren, want ja, enkele weken gaan wachten in Caracas is nu ook weer niet zo interessant. Dus ging ik, na een tijd in de regio van Choroni doorgebracht te hebben (zie vorig bericht), maar naar Coro, één van de weinige Venezolaanse steden die het bezoek waard zijn. Er is een koloniaal centrum (waarvan de straten op dit moment open liggen wegens werken); het is de moeite om er wat rond te wandelen. Voor de rest valt er niet veel te zien. In Coro bevindt zich wel de posada met beste prijs/kwaliteitsverhoudig die ik tot nu toe ben tegengekomen, namelijk Posada Casa Tun Tun: veel ruimte, twee keukens, toffe sfeer, gratis koffie en water, spotgoedkoop ... De posada wordt gerund door een koppel uit Luik, maar wegens hun (jaarlijkse?) terugkeer nar het Belgenland kon ik ze niet ontmoeten. De regio van Coro is in feite interessanter dan Coro zelf. Zo bezocht ik de Sierra San Luis, waar je een pad kan volgen dat in de tijd door slaven werd aangelegd met de bedoeling om het Spaanse oorlogsmateriaal te vervoeren. Interessant pad, des te meer omdat Damien en ik (Ja, dezelfde Damien van in de Gran Sabana) vergezeld werden door constant apengebrul. Verder waren er enkele grotten op de weg die het bezoek waard waren. Nog interessanter was mijn uitstapje naar het schiereiland Paraguaná, dat het meest noordelijke punt van Venezuela is. Het is in zekere zin moeilijk bereikbaar, maar met het weinige transport dat er was en vooral door te liften geraakte ik tot aan een totaal verlaten rots met een vuurtoren. Daar heerste een zeer strakke wind en in de baai daarnaast lag een boot die er al zo´n 15 jaar ligt (de schipper zou in slaap gevallen zijn en zo zou de boot op de kust vastgevaren zijn). Grappig zicht. ´s Nachts zag ik in de verte een lichtwaas, de lichtjes van Aruba, dat maar 25 kilometer van die rots ligt. Verder is Paraguaná erg verlaten en is het er erg droog. De kaktussen tieren er welig in het rond; bomen komen er in feite niet voor. Ik kwam er weer wel erg relaxte mensen tegen die me uitnodigden om te eten en wat rum te drinken. Ik mocht dus niet klagen. Tussen het schiereiland en de stad Coro ligt trouwens een woestijntje met steeds voortbewegende duinen. Heel raar, alsof ik van de ene op de andere dag in de Sahara terechtgekomen was, met dan het verschil dat in de ´Medanos de Coro´ steeds 4x4-motors rondreden. Na een langere tijd in Coro doorgebracht te hebben dan strikt noodzakelijk was en dit geheel door de erg plezante sfeer in Casa Tun Tun, besloot ik de terugweg naar Caracas aan te vatten, want na vijf weken in plaats van drie had de brave man van Santa Barbara mij beloofd dat ik de zesde vrijdag na de feiten eindelijk mijn geld zou kunnen ophalen. Zes weken dus in plaats van drie zouden het worden. Bon, in afwachting van het geld trok ik met een Duitser naar het nationaal park Morrocoy, een verzameling tropische eilandjes. Vanuit de miserabele kustplaats Tucacas moesten we een boot nemen om dan twee dagen lang te genieten van het nietsdoen, kijken naar het turkoois blauwe water, slapen onder een palmboom en meer van dat soort ´activiteiten´ ... Terug in Tucacas aangekomen, kreeg ik een e-mail van de servicio de consumadores van Santa Barbara, zeggende dat ook die vrijdag, zes weken na mijn eerste kennismaking met bovengenoemde maatschappij, de cheque nog niet klaar zou zijn. Verontschuldigingen en ´bedankt voor uw begrip´. Ik moest bijgevolg vooral niet naar Caracas komen, want dat zou toch niet veel zin hebben. Begrip had ik al lang niet meer voor de situatie en dus besloot ik die vrijdag om toch, tegen beter weten in, naar de Santa Barbara Office in Caracas te gaan. En wat bleek: na veel zagen en klagen, na eens een keer boos te worden en vooral na lang wachten (de hele dag) kreeg ik om 16 uur eindelijk mijn cheque overhandigd ... uiteindelijk dus na zes zeken wachten. Moraal van het verhaal? Zie dat u in Venezuela nooit geld van iets of iemand moet terugkrijgen, want u zult wachten, wachten, wachten. Andere moraal van het verhaal: brullen, klagen, zagen en eventueel met een advocaat dreigen, het werkt! Eén van de volgende dagen nam ik de bus naar Mérida, een in de bergen verdoken studentenstad: aangename sfeer, mooi centrum, verschillende plezante bars om uit te gaan, gemoedelijke mensen: het klinkt bijna niet als een Venezolaanse stad. Mérida geeft verder toegang tot de hoogste bergen van Venezuela, die te bezoeken zijn via verschillende nationale parken of via de teleférico de Mérida, de hoogste en langste télépherique in de gehele en ganse wereld. Ikzelf besloot twee keer wandelend de bergen in te trekken. Fantastisch! De eerste keer bezocht ik enkele bergmeren en de tweede keer een bergketen die nogal droog is en waar je bijgevolg (bij het haast ontbreken van bossen) zeer ver kan kijken en zo de weg niet kan kwijt geraken. Dit laatste dunkt me redelijk belangrijk te zijn in berggebieden waar je op een hele dag geen kat tegenkomt (wel koeien) en waar het ´s nachts behoorlijk koud wordt. Het was lang geleden dat ik nog eens echt koudte gevoeld had en ik moet zeggen: het deed nog eens deugd. Zoals Casa Tun Tun Coro aantrekkelijker maakte, was dat in Mérida het geval met Posada Paty. Paty, de eigenares, is een Colombiaanse van middelbare leeftijd, openhartig en redelijk emotioneel. Alejandro, de Chileense helper, een man die overal in Zuid-Amerika rondgereisd heeft en die ons af en toe mee uit nam in zijn pickup-truck, bezat een grote naturel en had geweldig veel interessante zaken te zeggen. Beiden hebben in hun leven al wel wat watertjes moeten doorzwemmen en waren in het verleden wat in Europa politieke vluchtelingen zouden genoemd worden. Paty ontvluchtte de situatie in haar thuisland (haar familie werd het slachtoffer van de strijd tussen guerrilla en paramilitairen), Alejandro deed hetzelfde in de seventies toen Pinochet in Chili een hardleers, door de US gesteund regime uitbouwde. Vorig jaar werden ze de laatste keer op de proef gesteld toen Interpol de posada kwam doorzoeken. Twee jonge Belgen kwamen toen namelijk om in de bergen van Mérida. De meesten onder jullie zullen zich dat verhaal nog wel herinneren, aangezien nogal wat kranten er over bericht hebben. Die twee gasten bleken in Posada Paty overnacht te hebben. Ze verdwenen en niemand blijkt echt te weten wat er met hen gebeurd is. Paty en Alejandro zijn de laatsten die hen levend hebben gezien. Je kan je de verbijstering voorstellen toen Alejandro in de krant las dat hij een VERDACHTE in de zaak bleek te zijn. De gesprekken die ik met hem over deze zaak voerde, waren erg interessant. Ik ben blij dat niet ik in zijn plaats was toen het gebeurde ... Ondertussen begon mijn visa op zijn einde te lopen en de reizigers die in Posada Paty terechtkwamen (en die om één of andere reden allemaal uit Colombia afgezakt bleken te zijn) gaven me veel zin om eindelijk verder te trekken richting Colombia. Ik had twee keuzes: ofwel ging ik noortwaarts richting Maracaibo en zo verder naar de Caraïbische kust van Colombia, ofwel ging ik verder zuidwaarts via Cúcuta, om zo het Colombiaanse bergachtige binnenland binnen te trekken. De avond voor mijn vertrek om twaalf uur ´s nachts nam ik uiteindelijk mijn besluit; wat heerlijk om als reiziger zo lang te kunnen twijfelen tussen twee bestemmingen. Uiteindelijk werd het Cúcuta. Daar aangekomen nam ik direct een bus naar studentenstad Pamplona, in de bergen verdoken en een mix van modern (universiteit) en traditioneel (herders met koeien, geiten ...) wat nog versterkt werd doordat de koeien er tussen de universiteitsgebouwen doorliepen. Het was wel wat aanpassen in het begin, zoals dat altijd gaat wanneer je in een nieuw land aankomt. Ik merkte het al direct: de sfeer was anders, de mensen zagen er anders uit, het eten was anders en meer van dat. Het Spaans was zelfs anders: in het begin voelde het aan alsof ik mijn kennis Spaans haast verloren had, zoveel andere woorden en uitdrukkingen. Nu, een maand later, heb ik al enkele markante verschillen met de Venezolanen ontdekt. Enkele zaken die hen in mijn ogen van de Venezolanen onderscheiden zijn, dunkt me, de volgende: hun neiging tot het constant grappen maken over alles en iedereen, de toch iet of wat mindere nadruk op het goed verschijnen en het er steeds tiptop uit te zien, hun grote honger naar kennis over België en Europa (Ik word hier trouwens minder snel als ´gringo´, maar vaker als ´vreemdeling´ bekeken, wat op zich al deugd doet, hoewel sommige van de lieve kindertjes het op: (schelle stem) ´Gringo, kom hier, gringo, gringo´ houden.), en, last but not least, hun wil om je als vreemdeling te ontvangen in hun huizen, om te komen eten, om een puur Colombiaanse koffie te drinken en meer van dat. De gastvrijheid is werkelijk ongelooflijk. Soms voelt het aan alsof ik in een droom ben terechtgekomen waarin iedereen supervriendelijk tegen me is en me het beste van zichzelf wil laten zien. Ik heb in de regio Santander, waar ik al een viertal weken verblijf, enkele tochten ondernomen en steeds werd ik met open armen onthaald door de lokale bevolking, die vaak zo blij is dat er eindelijk eens een vreemdeling naar hun dorpje komt zodat het clichébeeld van Colombia als het land van guerrilla, paramilitairen en drugstrafiek toch tenminste bij iemand wordt bijgesteld. Zo zeggen veel mensen me hier: ´Nu zie je het, Colombia is zoveel meer dan al het negatieve dat in het nieuws over ons gezegd wordt.´ En ik moet zeggen: ik denk niet dat ik ooit al in een land ben geweest met zulke hartverwarmende mensen, met een zulke gastvrijheid, met een zulke wil om je een onvergetelijk verblijf te bezorgen. Bovendien doet het hen enorm deugd wanneer ik hen vertel dat ik hier de tijd van mijn leven beleef. Het feit dat de mensen je zo openlijk ontvangen en je vaak dagenlang in hun huis laten overnachten, brengt wel weer tot op een zeker niveau moeilijkheden met zich mee. Als gast heb ik steeds de neiging een compromis te zoeken tussen het actief en geldelijk bijdragen tot het huishouden (want uiteindelijk heb ik het een pak breder dan hen) en het gevoel te geven dat ik hun hospitaliteit op prijs stel. Dit is hoegenaamd niet gemakkelijk! Zo verbleef ik in het dorpje Curiti bij een artisano (´een artisanaal handwerker´) en zijn vriendin en twee kinderen. De kerel leeft van zijn zelfbereide armbandjes, kettinkjes, broeksriemen en meer van dat. Zijn koopwaar verkoopt hij in het weekend op het centrale plein van San Gil, lokaal gezien het grootste stadje. De kerel heeft het niet breed, maar zat zich herhaaldelijk te verontschuldigen omdat hij mij niet meer kon aanbieden, waarop ik hem steeds geruststelde dat hij me door mij te ontvangen al zoveel voor me deed ... Een andere gast in Socorro die me enkele dagen in zijn huis ontving, vond dan weer dat ik niet genoeg bijdroeg tot het huishouden (wat bij mij nogal als een verrassing overkwam aangezien ik vaak genoeg met zijn zus eten ging kopen, eten dat ikzelf mee bekostigde voor de hele familie). Maar bon, ondertussen is alles bijgelegd en had het meer te maken met het feit dat ik iets niet nakwam. (In feite bleek het om een misverstand te gaan.) Uiteindelijk heb ik besloten om een goedkoop hotelletje te zoeken, dit terwijl we ondertussen weer als vrienden met elkaar overweg gaan. Toch voelt het allemaal wat raar aan, des te meer omdat ik verliefd ben geworden op zijn zus Paola, die gelukkig enkele dagen geleden, om het melig en een beetje formeel te zeggen te zeggen, mijn liefde beantwoord heeft. Nu lopen we vaak samen door de straten van Socorro, hoewel we niet laten merken dat er iets is tussen ons. En toch: in een kleine gemeenschap gaan de geruchten snel de ronde. Gisterenavond wachtte ik haar op aan de centrale plaats toen drie kereltjes me vroegen wat ik aan het doen was. Ik: ´Ik ben op iemand aan het wachten.´ Waarop de kleinste onder hen: ´Op wie? Paola?' waarop ik een schaterlach niet kon onderdrukken. Of nog deze morgen toen ik weer op dezelfde plaats aan het wachten was en een heel sympathieke dame van de toeristische dienst, waarmee ik al heel wat afgezeverd heb, me lachend aan een vriendin van haar voorstelde als ´de Belg Peter, die al enkele weken in Socorro rondloopt en maar niet wel wil wegens affiniteitsredenen ...´ (letterlijke vertaling), waarop ik weeral een lach niet kon onderdrukken. Andres, de broer van Paola, had al eens grapjes in die richting gemaakt, maar omdat het een kerel is die nogal moeilijk in te schatten is, weet ik in feite nog altijd niet hoe hij zou staan tegenover een lovestory tussen ons ... In elk geval, niemand weet echt iets, maar velen zullen wel hun vermoedens hebben. U ziet het: het tussen de Colombianen leven (met al in weken geen andere vreemdeling tegen te zijn gekomen) is bijzonder aangenaam en leerrijk, en tegelijkertijd niet altijd simpel, want ja, wat verwachten ze nu eigenlijk van je. Het aanvoelen daarvan is heel belangrijk, want zoals ik al zei, liggen hun verwachtingen in het ongesprokene, en komt het erop aan je buikgevoel te laten spreken. ´Ach, die Colombianen, wat een rare vogels toch,´ zeg ik weleens tegen de mensen die ik hier ken. Maar misschien zijn wij, Belgen, wel de rare vogels, wie weet ... Wat de Colombiaan misschien nog wel het meest charmeert, zijn zijn handige verkoopstrucks bij het passeren van hun winkels/standjes: ´Tot uw orders, meneer, kom binnen´), het opportunisme van de verkopers (Vier bananen? Kijk, deze vijf bananen zijn juist één pond), hun nooit uitdovende pogingen om je meer aan te smeren dan je strikt nodig hebt (´Meneer, wij hebben tevens papaya, ananas, mango. Nee, wilt u echt niets anders? Het is echt niet duur en goed voor de gezondheid.´ Of: ´Meneer, dit goedje is een echt afrodisiacum!´), hun neiging om je een beetje maar nooit serieus af te zetten en meer van dat. De Colombiaanse verkoper is een gewiekste man of vrouw, gehard in zijn stiel maar zo open in zijn omgang; wat een verschil met de haast apatische houding van het merendeel van de Venezolaanse verkopers, die me vaak de indruk gaven dat het hen geen zier kon schelen of je nu iets bij hen kocht of niet en die je bij wijze als dank je wisselgeld terugsmeten zodat je zeker niet meer terug zou komen. Ik overdrijf misschien wel wat, maar mensen die de twee landen bezocht hebben, zullen ongetwijfeld weten waarover ik het heb. Vervolgens: de koopwaar en het eten! Het fruit is overheerlijk (ananas, boomtomaten, maracuya´s, coco, papaya´s, borojo´s (heel aparte smaak - bovendien een afrodisiacum voor de geïnteresseerden onder u), mango´s en nog veel meer), de gerechten zijn copieus en heel lekker (veel rijst, yuca, bonen ...), de jugos naturales (verse vruchtensapjes) met of zonder melk overheerlijk, de hormigas culonas (´mieren met een grote kont´) een echte lekkernij (Ik zever niet!) en het bier en de chocola... best te doen, hoewel deze natuurlijk moeten inleveren tegenover onze overbekende Belgische producten. Maar geen geklaag, de frietenmetbierheimwee valt best mee ... Wat nog? Salsa! Merengue! Vallenato! Dansen die ik ondertussen onder de knie begin te krijgen hoewel ik nog steeds het schaamrood krijg wanneer ik sommige locals zie tekeergaan op die muziek. Maar goed, elke dag word ik een beetje beter (of: ´minder slecht´) en eens je het ritme te pakken hebt, is het zalig. Nu nog niet te vaak op de tippen van mijn danspartners gaan staan en alles komt goed ... hoewel dat met mijn 47 niet altijd evident is. In verband met mijn schoenmaat heb ik laatst nog een hilarische morgen meegemaakt in Bucaramanga (´de schoenenstad´) toen ik er tevergeefs van de ene naar de andere verkoper gesleurd werd bij het gebrek aan maten groter dan 46. Uiteindelijk was er één paar schoenen dat paste, maar dat waren dan weer geïmporteerde uit de States en ... te duur. Ander onderwerp: guerrilla. Daar heb ik nog niet veel gemerkt, maar ... er is steeds een maar, ik heb er al wel veel over gehoord en mensen waarschuwen me herhaaldelijk over bepaalde streken die liefst te vermijden zijn (vooral afgelegen gebieden en het hele Amazonegebied). Zoals Camilo, de artisano uit Curiti, me al zei: ´De oorlog in Colombia is een verstopte oorlog. Je kan hier jaren leven zonder ook maar iets over die oorlog te vernemen en dan plots, pats, kom je in een dorpje terecht waar er over en weer geschoten wordt tussen paramilitairen (al dan niet officieus gesteund door de regering) en guerrilla.´ Die verstopte oorlog duurt ondertussen al veertig jaar. Het is een verhaal met veel verschillende aspecten en vanzelfsprekend enorme verdraaiingen waarin iedereen zijn eigen gelijk probeert te halen. En toch, in het departement Santander verblijvende zou je soms vergeten dat er hier een ´oorlog´ aan de gang is. Niks, maar dan ook niks wijst in die zin en de gesprekken tussen de locals gaan er vaak helemaal niet over. Ik durf gerust te stellen dat dit deel van Colombia veel veiliger is dan wat ik in het overgrote deel van Venezuela heb gezien en meegemaakt. Het negatieve beeld van Colombia als een superonveilig land moet dus toch wel wat bijgesteld worden ... Ik loop hier ´s nachts rond en niemand doet me wat: wat een verschil met Venezuela, hoewel de situatie daar natuurlijk ook grondig verschilt van streek tot streek! In elk geval is Colombia geen ´normale´ staat, wat dat ook moge betekenen. De huidige rechtse regering, zeer USA-gericht, is verkozen door een deel van de 40 procent van de mensen die gingen stemmen. Het niet-stemmen wijst hier echter niet op desinteresse. Mensen gaan gewoonweg niet stemmen uit protest tegen de regeringen die tot nu toe hun geld steeds gestopt hebben in de ´guerra´, in de strijd tegen de guerrilla zonder tegelijkertijd een oplossing voor het probleem te zoeken. Zo legde de oom van Andres en Paola me uit: stemmen is de oorlog steunen. Hetzelfde met het betalen van belastingen. Camilo, de artisano uit Curiti, weigert belastingen te betalen, want, zo zegt hij, het merendeel van dat geld wordt in de ´guerra´ gestopt. Het zou volgens een andere artisano die ik tegenkwam om meer dan 55 procent van het BNP gaan. Ik weet niet op dit klopt, maar moest dit waar zijn: ongelooflijk, nietwaar? Ik herinner er hier aan dat bijvoorbeeld ook de USA meer dan 20 procent van zijn BNP in het leger stopt, dus geheel ongeloofwaardig is het ook weer niet. Wat een wereld toch! Hoewel de politieke situatie in België ook weer niet perfect genoemd kan worden, kon ik met het oog op de recente verkiezingen er niet aan helpen te denken dat wij uiteindelijk toch wel geluk hebben dat de thema´s van de verkeizingen toch ietwat anders zijn. Wij moeten niet kiezen tussen een regime dat een groot deel wil besteden aan het opblazen van mensen en een ander dat paramilitaire groeperingen onderhuids wil steunen om hetzelfde effect te bereiken. Stel je voor dat hier de stemplicht zou ingevoerd worden, met welke overpeinzingen ga je dan in feite nar het stemlokaal? U ziet het, ik heb hier de vorige weken weer eens een hoop zaken bijgeleerd. Colombia is een land dat me met stijgende verbijstering overvalt, een land van enorm gastvrije mensen die elkaar blijkbaar op bepaalde plaatsen het hoofd inslaan, een land waar je in de bussen tot brakens toe van links naar rechts en van omhoog naar omlaag geslingerd wordt, alsof je in een pinballmachine bent terechtgekomen en een land van onvergetelijke bergzichten, watervallen, dolstromende rivieren en karkasvretende gieren. Ik had dit deel van de reis, en geloof me maar, voor geen geld van de wereld willen missen. Ik denk dat ik het nog wel een tijdje in dit land ga uitzitten ... Tot slot, ik had gepland om hieronder enkele foto´s te posten, maar om de één of andere reden lukt dit niet. Hopelijk kan ik in de nabije toekmst enkele foto´s op mijn blog zetten. Tot ziens, nos vemos.

02:49 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Een beetje savanne, een beetje stad en veel zee!

¡Buenas! Ik was de vorige tekst gestopt met het bericht dat ik naar de befaamde Roraïma geweest was en dat ik de ´Ruta de la Gran Sabana` ging bereizen. Die route was zeker de moeite waard. Watervallen, rivieren met stroomversnellingen, natuurlijke zwembaden met schuifaffen die die van de Belgische zwembaden kunnen evenaren en natuurlijk ook de grote leegte. Ik was er een week onderweg met Damien. In het begin bevonden zich ook nog twee Françaises en een in Amsterdam wonende half-Engelsman, half-Libanees onder ons, maar zij gaven de tocht al snel op wegens onder meer te veel muggen en te veel puripuri´s (minivliegjes die je geen seconde met rust laten en wiens steken veel meer jeuken dan die van muggen) en waarschijnlijk wegens nog wat redenen waar ik het raden naar heb. Soit, het was een gezellig weekje, heel rustig. Meer dan een week moest het ook weer niet duren voor mij, want anders had de tocht gaan vervelen. In de Gran Sabana is er namelijk vooral ook veel niets en dit valt des te meer op wanneer je geen auto hebt om jezelf te verplaatsen. Goed, wij terug naar Santa Elena de Uairen van waaruit onze wegen een paar dagen later zouden scheiden. Na ongeveer drie weken samen gereisd te hebben, was het weer tijd om er in mijn eentje op uit te trekken. Ik moest sowieso naar Caracas om het geld te recupereren van de denkbeeldige vlucht naar Aruba die ik gekocht had om het land Venezuela binnen te mogen (men moet in principe over een heen- en terugticket of over een ´onward`-ticket naar een ander land beschikken). Het zou een rit van zo´n 20 uur worden, eerst liftend (de Gran Sabana uit), daarna met een zeer comfortabele (maar goedkope) bus naar Caracas. Het contrast met het leven in de savanne kon haast niet groter zijn: drukte, stress, uitlaatgassen, torenhoge buildings, rommel en vuil, een mensenzee ... Bienvenidos a Caracas. En goed dat ik er werd ontvangen! Ik was de metro nog niet uit of één of andere slimmerik had mijn portefeuille gerat. Ik moet zeggen, de truc is algemeen bekend, en toch trap je erin! Aan het einde van de roltrap die je neemt om de metro te verlaten liet de brave man enkele briefjes van 10000 bolivares vallen. Vervolgens veinsde hij er niet in te slagen de briefjes op te rapen waardoor ik op hem botste, wat de nodige chaos creëerde. Vervolgens was mijn portefeuille weg. (Waarschijnlijk werkten ze met twee.) Ik had het in feite redelijk snel door en begon die kerel te volgen, maar hij verdween tussen de bussen van het zotte Caracasiaanse (kafkaïaanse?) stadsverkeer door. Gelukkig zat er alleen maar geld in, zo´n 10-15 euro om precies te zijn. Dezelfde avond, na een goedkoop (maar veilig) hotel gevonden te hebben in een gore buurt was het weer van dat: BLAF! BLAF! Het over-en-weer-geschiet tussen twee bendes wat verderop was vanzelfsprekend de ideale soundtrack bij het eten dat ik in mijn hotelkamer bereid had: een soepke met patatten. Ik verbleef in de buurt Capitolio, overdag een drukke bedoening en een plek waar ik goedkoop enkele praktische zaken kon regelen, ´s avonds te vermijden. Na twee dagen slaagde ik erin om af te spreken met Gabriela en Marco, een koppel van wie ik de contactgegevens gekregen had van een vriend die op het eiland Margarita woont. Zij wonen aan het andere uiteinde van Caracas. Een heel andere buurt: huisjes met een opritje, beveiligd door een strategisch geplaatst controlehok met daarin twee er gemeen uitziende gasten die elke auto die passeert, controleren. Kwestie om deze middenklassebuurt min of meer veilig te houden. ´s Avonds kan je er dan ook rustig rondstappen. Verderop, in de bergen, bevinden zich dan poepsjieke villa´s die tot op de millimeter afgespannen zijn met 110volts-elektriciteitsdraad. De inwoners van deze wijken vormden grotendeels het electoraat van Manuel Rosales, de oppositiekandidaat van de verkiezingen in december 2006 die het niet haalde van Chávez, wiens electoraat veeleer een lagere klasse-profiel heeft. Daar waar prochavisten het steeds hebben over het feit dat gezondheidszorg en onderwijs toegankelijker geworden zijn en over de inspanningen die geleverd worden inzake urbanisatie en transport, zullen antichavisten het steeds hebben over de weinig democratische houding die Chávez aanneemt, de onveiligheid, over het feit dat de president nooit zijn plannen kan betalen en over het feit dat hij op internationaal vlak (lees: tegenover de USA) een veel te arrogante houding aanneemt. Onderliggend speelt de angst van de middenklasse en van de hogere sociale klassen voor de laagste sociale klassen mee. Deze laatsten zien in Chàvez een soort reddende engel die het huis uitkuist en die ze zullen volgen tot in de dood. De persoon Chávez verdiept de reeds aanwezige kloof tussen enerzijds midden- en hogere klassen en anderzijds lagere klassen zodat een extreme, haast onverzoenlijke situatie ontstaat: pro of contra en niets daartussen. Ik vind het wel wat weghebben van het Europa van de jaren dertig van de vorige eeuw waarin de ´democratie` dreigde te verzuipen in het opbod van extreemlinks en extreemrechts. Ik versta ze wel hoor, al die mensen (waaronder dus bepaalde van de vrienden die ik hier leerde kennen) die liefst in hun veilige, propere buurt blijven wonen; hiermee bedoel ik een buurt die naar Belgische normen als ´pover` zou worden omschreven, maar die in de ogen van de gemiddelde Venezolaan een bewijs van een geslaagd leven zijn, weg van de miserie en het geweld op de straat. Het onzekerheidsgevoel waarover in België zoveel te doen is, bestaat hier evenzeer, en met des te meer redenen, maar daarvan heb ik ondertussen al wel genoeg voorbeelden gegeven. De manier waarop mensen je behandelen hangt sterk af van het heersende onveiligheidsgevoel en dus van de plaats waar je ze tegenkomt. In de supermarkten, eetgelegenheden, ´centros comerciales` ... wanen de mensen zich veilig want er is toezicht op die plaatsen. Er hangt dan ook een ongebondener sfeer. In de meeste straten is er dat soort toezicht niet en dan merk je direct dat iedereen constant op zijn hoede is voor iedereen en alles. Wanneer ik bijvoorbeeld de weg ga vragen aan iemand die er mijns inziens niet te louche uitziet, merk ik vaak dat die mensen me eerst met veel argwaan bekijken en pas van gedachte veranderen wanneer ze merken dat ze met een ´gringo` te maken hebben. Hier in Venezuela lijkt me het volgende het meest belangrijk in de omgang met wildvreemden: altijd sympathiek overkomen! Al heb je te maken met iemand die je voor geen haar vertrouwt, niet laten merken en proberen op één of andere manier weg te komen van die persoon, bijvoorbeeld door te zeggen dat je naar een vriend gaat (of nog beter: dat je een Venezolaanse hebt leren kennen de avond voordien) en dat die al een half uur op je aan het wachten is. Eén van de belangrijkste dingen lijkt me nooit de waarheid te vertellen of in het beste geval heel vaag te zijn over de plek waar je verblijft, over het geld dat je bijhebt (altijd zeggen dat je laatste dollars op zijn en dat je enkel nog klein geld op zak hebt). Ik zeg er ook vaak bij dat mijn reis er bijna op zit (vertaald: ´mijn geld is bijna op`). Het kostte me in het begin wel wat moeite om heel de tijd verhaaltjes te zitten verzinnen, maar het went na een tijd. Het wordt een soort spel. Ik heb daar in Santa Elena nog een discussie over gehad met een Zweedse. Zij beweerde dat ze in Zweden altijd heel open was en dat ze met iedereen babbelde, maar dat ze dat hier gewoonweg niet kon, omdat ze schrik had en omdat ze gewoonweg niet wou liegen tegen anderen. Tja, dat is een mooi ideaal, maar moeilijk toepasbaar in een land als Venezuela dat aan elkaar hangt van de schijn en het goed overkomen. En dus: zet je smile op en zever erop los (maar besef wel goed wat je zegt!). Opmerking: het gaat hier over de manier waarop wildvreemden met elkaar omgaan, het betreft een overlevingsmechanisme. Ik besef dat dit alles in beperkte mate ook wel voor België geldt, maar ik kan in ons landje veel gemakkelijker het gedrag van mensen van in den beginne doorzien, wat hier niet altijd evident is.Dit alles wil hoegenaamd niet zeggen dat geen enkele Venezolaan te vertrouwen is. Ik heb de laatste weken genoeg mensen leren kennen die alleen maar het beste met je voor hebben. En doordat je door een nieuwe vriend weer nieuwe vrienden leert kennen, en door hen weer nieuwe vrienden, vertoef je vaak voor langere tijd in goed gezelschap. En toch zitten er soms addertjes in het gras: zo was er Roberto, een gast die beweerde Colombiaan te zijn (tegenover anderen beweerde hij o.m. Argentijn te zijn), een kerel die zijn gezelschap steeds zocht in functie van hoe hij het gemakkelijkst en het snelst geld kon aftroggelen (´Leen me even 10000 bolo´s (zo´n 2, 3 euro), ik betaal het morgen terug, voorzekerst!`). Een ander voorbeeld is dat van een jong gastje van zo´n 15 jaar oud die een tijdje met ons optrok omdat hij van Splinter, een (echte) Colombiaan die leeft van de verkoop van zelfvervaardigde armbandjes en kettinkjes (een ´artesano`), de stiel wilde leren. Toen het mannetje naar huis vertrok, ´s morgens in den vroege, nam hij links en rechts nog wat spulletjes van anderen mee en weg was hij. Je ziet het: zelfs van mensen waarmee je al dagenlang optrekt, weet je vaak niet perfect uit welk hout ze gesneden zijn. Het is dus in je eigen belang om tegenover mensen die je leuk vindt en met wie je je goed geamuseerd hebt, een soort van basiswantrouwen te behouden. Anderzijds zijn de mensen met wie je optrekt vaak heel respectueus. Dixon, een kerel die met zijn familie een landbouwbedrijfje iets ten zuiden van Caracas uitbaat en met wie ik ongeveer twee weken heb doorgebracht, sliep altijd in zijn hangmat. Zijn spullen mocht hij van mij in mijn tent leggen. Echter, wilde hij iets hebben uit de tent, dan vroeg hij dit steeds, juist vanuit de bekommernis dat zijn gewoel in mijn tent anders bij anderen wantrouwen zou opwekken. De sociale controle is hier namelijk een pak groter dan in België. De laatste weken hebben mij geleerd hoe de Venezolanen zich vaak zeer bewust zijn van hun eigen gedrag in de groep. Het komt er niet enkel op aan om zich goed te gedragen, maar evenzeer om dit op subtiele manier te laten zien, zodat je goed valt in de groep. Ik bevond me de laatste weken, die ik doorbracht in Choroní en Chuao (zie verder) in het gezelschap van verschillende mensen. De meeste van hen waren zeer interessante en vriendelijke mensen die het beste met je voorhadden en die ongeveer dezelfde doelstelling hadden als ik: disfrutar de la vida, profiteren van het leven. De belangrijkste personages waren de volgende. Sergio was een 48-jarige man uit Caracas die in zijn leven heel wat verschillende bezigheden heeft gehad (waaronder kok, bijoutier, tatoeëerder) en die naar Chuao kwam om te relaxen. Zoals vele Venezolanen hield de man van een glaasje rum (met limoen of on the rocks). Nuchter was hij een zeer interessant personnage die veel wist en veel te vertellen had (en die soms wel iets te lang bleef doordraven), dronken wisselde zijn stemming tussen feesterig en slechtgehumeurd. Verder was er de eerdergenoemde Dixon, een Llanero (een kerel uit de ´vlakten`) die heel aangenaam was in de omgang, maar die geen geld bijhad omdat hij bestolen was geweest in Choroni. Hoe was dat gebeurd? Een zatlap had zijn zak gestolen en hem achteraf dan nog eens bedreigd met een mes. Dixon slaagde erin zijn zak te recupereren, maar het geld was weg. Absurditeit ten top: die zatlap had zelfs de volgende dag de ballen om Dixon te vragen of zijn eigen portefeuille niet in die zak zat! Waarschijnlijk is het dezelfde persoon die de nacht voordien in mijn tentje had ingebroken en de mp3-speler die ik van de Jakke cadeau had gekregen, had gepikt, maar ja, hoe maak je zoiets hard? En dan nog: wil je eigenlijk zoiets wel gaan aangeven in een land waarin de politie bekend staat voor zijn corruptie? Goed, terug naar Dixon: ondanks zijn onprettige ervaring, kon zijn goed gemoed haast niet stuk en deed hij er alles voor om zijn bijdrage te leveren, door te gaan vissen, mango´s te gaan halen, eten te maken, af te wassen enzovoort. Met hem ondernam ik een wandeltocht van twee dagen door de bergen en daarna was hij plots weg zoals hij gekomen was: zonder iets te zeggen, verdwenen als een spook. Dit schijnt typisch te zijn voor mensen uit de Llanos, de vlakten. De twee hierboven beschreven personnages waren bij mij in Chuao, een strand/dorp waar ik twaalf dagen doorbracht; een strand/dorp dat voor mij, vergeleken met alle stranden/dorpen die ik in mijn leven gezien heb, het adjectief ´paradijselijk` het meest verdient. Het is gewoonweg prachtig en omgeven door een reeks bergen. Voor zover niets nieuws onder de zon. Echter, wat Chuao zo speciaal maakt, zijn de kokosnoten die herhaaldelijk voor je neus vallen (gelukkig niet op mijn hoofd), de mangobomen die elke dag nieuwe, zoete, mango´s afleveren, de volgens de plaatselijke bevolking beste cacao ter wereld, verwerkt in de beste gebakjes en het lekkerste ijs, guarapita (een lokale drank op basis van aguardiente en kokosnoot / cacao / passievrucht ...) en de overvriendelijke (overwegend zwarte) locals met wie we erop los zeverden en die zeer goed met de bolas criollas (een soort petanque) overweg kunnen. Verder was ik er tijdens de Semana Santa, de Paasweek dus. We leerden een groep jongleurs uit Caracas kennen waarmee we onze avonden doorbrachten, het vrouwelijk schoon was tevens indrukwekkend ... Chuao, een dorpje dat enkel toegankelijk is via boot of via een bergpad, de ideale plek voor een anti-stresskuur. Choroni is iets of wat drukker, maar ook zeer interessant. Ik bevond me er in het gezelschap van Splinter, die ik al hierboven aanhaalde. Met zijn hondje Zombie en zijn prachtige artisanaal gemaakte kettinkjes en armbandjes, was hij een centraal aandachtspunt op de Malecon, een soort dijk waar de mensen ´s avonds komen feesten op het gedruis van de ´tambores`, die het geheel een African feeling geven. Splinter is een geboren verkoper; je zou hem eens moeten bezig zien, zeker als het mooie vrouwen betreft. Hij is echter niet het type ´vrouwenverslinder`: Zo vertrouwde hij me toe: ´Ik doe alleen maar zo om mijn spullen te verkopen.` Hij ziet er zo ook helemaal niet uit. Het is eerder een koppige, doe-gewoon-of-bol-af-punker. Hij was altijd heel correct met mij en dankzij hem heb ik het huis van een zekere Enrique leren kennen, een kerel die in de bergen woont in een zelfgemaakt huis, alleen met de stilte van de natuur. Hij beschikt over een prachtige tuin die tot overpeinzingen uitnodigen. Heerlijke plek. Enrique was er zelf niet, maar dat maakte blijkbaar niet zo veel uit ... Later leerde ik hem kennen (toen we het huis al uit waren) en het bleek een supertoffe peer te zijn die het zalig vond dat wij een tijdje op zijn domeintje hadden doorgebracht. Tja, kénnen wij wel dat soort van gastvrijheid? Eén van de laatste dagen van mijn verblijf in Choroni / Chuao leerde ik Luis kennen, een 35-jarige kerel uit Valencia (de Venezolaanse stad met dezelfde naam voor de verwarden onder u) die enkele dagen naar Choroni kwam wegens problemen met zijn vrouw. De kerel sprak meer Engels dan de gemiddelde Venezuelaan en ik hielp hem wanneer hij een fout maakte. hij bood me aan om met hem naar Valencia te gaan en dat kwam net goed uit, want de laatste avond in Choroni at ik iets dat me slecht bekwam en sinds een paar dagen heb ik diarree. Enkele dagen geleden had ik tevens koorts en buikkrampen en wilde ik heel de tijd maar slapen, maar dat is gelukkig voorbij. Enkel de diarree blijft - straks ga ik een test laten doen, want ik heb het gevoel dat het een parasiet betreft. Momenteel ben ik al vijf dagen in het appartement van Luis en Flor (zijn vrouw met wie alles ondertussen bijgelegd is), twee schatten van mensen. Het doet echt goed om in een min of meer comfortabel appartement te zijn op dit moment, met die diarree die gelukkig minder hevig van aard geworden is ... Zo hebben jullie een idee van enkele van de mensen waarmee ik hier de laatste weken heb samengeleefd. Ik had die laatste weken voor geen geld van de wereld willen missen en wil meer van dat. Ik heb het gevoel dat alles, buiten de enkele negatieve ervaringen die ik tot nu toe had, steeds op zijn pootjes terecht komt. Mijn reis begint nu echt wel mooi vorm te krijgen en ik begin te beseffen dat ik, door op reis te gaan, weer maar eens de juiste beslissing heb genomen. Ik ben al meer dan drie maanden het land uit en toch is hier nog zoveel te ontdekken. Tegelijkertijd begint een gevoel van vervaging op te treden ten opzichte van vele zaken die in België gebeuren. Ik begin elke dag meer te genieten van deze reis, van het lanterfanten. Venezuela is een af en toe absurd land met veel verrassingen, een prachtige en veelzijdige natuur en interessante, maar soms lichtjes geschifte mensen. Ge maakt hier soms wat mee ... Om af te sluiten: voor de verandering heb ik eindelijk eens een paar foto´s doorgestuurd. Que disfruten. Geniet ervan. Het beste in België en laat af en toe eens weten wat er in uw eigen leven zoal gebeurt. Alvast bedankt. Nog één opmerking ivm de foto´s. De werkelijke versie van deze tekst wordt steeds (zonder het zelf te willen) weergegeven zonder paragrafen ... Alles wordt als het ware aan elkaar geplakt. Vervelend, maar ja, zo is het nu eenmaal. Hebben ze bij Skynet nooit geleerd dat een tekst zonder alinea´s niet aangenaam is om te lezen? Soit, het zij wat het zij. Voor de foto´s is het zo dat de teksten die ik erbij heb getypt, aan elkaar worden geplakt. Daarom heb ik met nummers gewerkt. Het zal wel even puzzelen zijn, maar het zou moeten lukken. Succes! Copia de DSCN08641. Deze foto toont de kliek van Choroni: van links naar rechts: Barbara, Splinter met Zombie (zittend), Antonio, Luis en ikzelf.Copia de DSCN08092. ´s Avonds chillen op het strand met studenten uit Caracas die kunnen getypeerd worden als echte levensgenieters. Linksonder ziet u Dixon, de Llanero.Copia de DSCN07763. Chuao. Op de plaats voor de kerk worden de cacaobonen gedroogd. Copia de DSCN07544. Een zicht op Petare, Caracas´ grootste sloppenwijk. Als ´gringo` best te vermijden, tenzij je er iemand kent natuurlijk. Copia de DSCN07465. Zicht op Caracas.Copia de DSCN06986. De Salto Kama in de Gran Sabana. Het was heerlijk vertoeven voor en achter de waterval. Copia de DSCN06727. In the middle of nowhere: jawel, een waar zwemparadijs!Copia de DSCN06498. Een typisch zicht in de Gran Sabana. Magisch!Copia de DSCN06199. Een poosje relaxen van boven op de Roraïma. Zeg nu zelf, moest deze figuur in een stad staan, het zou moderne kunst genoemd worden ...Copia de DSCN061810. Van boven op de Roraïma. Ben ik hier op de maan of op de aarde?Copia de DSCN0610 11. Dames en heren, ik stel u voor: mijn achtertuin. (Roraïma)Copia de DSCN060412. Damien ziet het even niet zitten. Copia de DSCN054913. ¡Salud! Bij deze zeer gastvrije vissers op Playa Cipara bleef ik twee dagen. Copia de DSCN052714. San Juan de las Galdonas, wie zou zeggen dat dit een belangrijke doorvoerhaven voor drugs is?

22:14 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |


´Oh, mais ici, cela se passe toujours comme cela.´

Dag allemaal. Dit is een nieuwe poging om een bericht op mijn blog te zetten. Frusterend om te merken dat je bijna drie uur bezig bent met het typen van een bericht en dan te merken dat het niet op je blog verschijnt, zoals ik vandaag merkte. Ik heb namelijk een week geleden alle moeite gedaan om nog eens een smakelijke tekst te schrijven en dan merk je dat die er niet door is gekomen. Soit, er zullen wel erger dingen zijn in het leven, zeker ... De internetconnectie in Santa Elena de Uairen, aan de grens met Brazilië, is niet altijd even goed en ik vrees dat mijn bericht ergens in de Atlantische Oceaan is blijven steken. Goed, ik ga me proberen te herinneren wat ik geschreven had. Eerst en vooral, na lang genoeg in Puerto la Cruz en omgeving te hebben gezeten, wilde ik naar Caripe gaan, een stadje in de bergen en dichtbij de Guacharogrot. Guacharo´s zijn vogels die in grotten leven en die enkel buiten komen als het donker wordt. Ze kunnen namelijk niet tegen het zonlicht. Het is wel een spektakel, zo´n 14000 beesten te zien die bij het vallen van de nacht onder een zeer vreemdsoortig geluid, hun woonplaats verlaten om eten te zoeken in de omgeving. Meer was er in Caripe niet te zien. Echter, vooraleer naar laatstgenoemde te trekken, wilde het lot dat ik verder richting noordoosten trok, naar de deelstaat Sucre. Dat zat namelijk zo: de busdienst naar Caripe bleek gewoonweg niet te bestaan en na lang overpeinzen en wachten, besloot ik dan maar naar Rio Caribe te trekken met de nachtbus. Aankomen in een Venezolaans busstation is altijd wel hilarisch: allerlei mannetjes die werken voor verschillende busdiensten spreken je aan om te weten waar je naartoe wil. Het komt er daarbij aan om correcte informatie in te winnen. Ik doe dat zo. Wil ik naar plek A, dan vraag ik aan een mannetje die tickets verkoopt naar plek B of er überhaupt wel bussen zijn naar plek A, en zo ja, wanneer en hoeveel ze kosten. Dit vraag ik dan nog eens aan andere mensen zodat ik een goed beeld krijg van de situatie. Direct naar de ticketverkopers van plek A gaan is meestal niet zo´n goed idee, omdat ze je meestal niet al te objectieve informatie geven ... Het is wel een leuk tijdverdrijf, want zoals de meesten onder jullie die naar Zuid-Amerika zijn geweest wel zullen weten, kunnen ze hier wel een stukske lullen. Daarenboven zijn de verkopers hier in het algemeen helemaal niet vervelend. Meestal komt het er op aan om wat ´tof´ te doen en een kort oppervlakkig gesprekje te beginnen om ze tevreden te stellen. Sowieso is het altijd interessant om gesprekken aan te knopen met de locals ... Soit, vooraleer naar Caripe te gaan, zou ik wat gaan ronddolen in Sucre (ben niet naar Trinidad en Tobago geweest omdat er onder meer voor Belgen een tijdelijke visumplicht is ingesteld ten koste van 100 dollar). Sucre, dat is de deelstaat van de cacao, van de bijhorende overwegend zwarte bevolking (die vroeger als slaven op de cacaoplantages werkten), prachtige Caraïbische stranden (echt oogverblindend!), vele lage en rijkelijk begroeide heuvels, vriendelijkere mensen dan in de rest van Venezuela (van wat ik toch gezien heb), vissersdorpjes, toch ook wel wat malandros (criminelen) en de meest spetterende carnavals van Venezuela. Ik heb eerst enkele dagjes in Rio Caribe (een sympathiek klein dorpje met enkele zeer toffe posada´s - soort herberg) doorgebracht, op zoek naar mensen om dollars te wisselen tegen een interessante koers. Daarna heb ik dan een tochtje ondernomen naar verschillende stranden en vissersdorpjes om dan, half ziek (diarree) terug in Rio Caribe aan te komen. Dat tochtje was een heel leuke onderneming. Samen met Damien, een Fransman die ik in Rio Caribe leerde kennen, bezocht ik Playa Medina, wat de coverfoto van mijn reisgids bleek te zijn en waar we door een troep schoolgaande jeugd werden uitgenodigd om met hen taart te eten en wat te praten met hen in het algemeen. We kregen van hen ook een lift aangeboden, want openbaar transport is in Sucre redelijk schaars. Schooltransport in Venezuela gaat toch wel op een andere manier in werking dan in België! Men neme een robuuste jeep met een laadbak. Men spanne enkele koorden waaraan de jongeren zich moeten vastklampen en, scheur, men is vertrokken. Die jongeren worden tijdens de rit over de hobbelende, niet-verharde weg meermaals door elkaar geschud, maar die zitten daar niet veel mee in, want ze zijn te druk bezig met converseren, moppen tappen, zingen enzovoot ... Verkeersveiligheid? Daar is men in Venezuela, waar vele chauffeurs (tot taxidrivers toe) met de whiskeyfles in de hand door het land scheuren, niet zo mee bezig. Soit, terug naar mijnn verhaal. Ik stapte een eindje verder af, want ik vervolgde mijn tocht naar Playa Pui-Puy, een al even paradijselijk strand van twee kilometer lang. Daar leerde ik een Duitser kennen die zijn jeugd in Venezuela had doorgebracht en met wie ik verscheidene zeer interessante gesprekken voerde, in het Spaans en in het Duits ... niet altijd evident om van het ene op het andere over te schakelen. Die gesprekken gingen zeer breed qua onderwerp: van filosofisch en spiritueel getinte gesprekken tot persoonlijke ervaringen. Tevens leerde ik door hem wat meer over de geschiedenis van Venezuela kennen. Ik vraag me bijvoorbeeld nog steeds af of die gigantische hoeveelheid petroleum waarover het land beschikt eerder een zegen danwel een vloek is. Na twee dagen had ik het er wel gezien en besloot ik terug naar de ´grote baan´ te wandelen (15 km verderop) om mijn tocht verder te zetten naar San Juan de las Galdonas. Een mooie wandeltocht was dat: een slingerbaantje geflankeerd door eenvoudige huisjes (met zeer vriendelijke bewoners). Echter, voor de eerste keer op mijn reis begon het te regenen en verderop, in een verlaten bos, stond mij nog meer onprettigs te wachten. Ik werd namelijk achtervolgd door twee heerschappen die er niet meteen poeslief uitzagen. Integendeel, de manier waarop ze hun baseballbats vasthielden, alsmede hun taalgebruik (´¡Oye, tu, ven pa´ca!´ - vrij vertaald als ´Aai gast, koemt nor hier!´) maakten mij al snel duidelijk dat ze me wilden overvallen ... Gelukkig, zou er dan toch een god bestaan?, hoorde ik net op dat moment een camion naderen van de andere kant ... De twee malandros blijkbaar ook, want sneller dan de bliksem vluchtten ze de bosjes in. Ik dus die camion stoppen: ´Por favor, no me dejas aqui ... hay dos muchachos con palos en el bosque que quieren robarme.´ (Aub, laat me niet hier, er zijn twee gasten met bats in de bossen die me willen overvallen.) Uiteindelijk kon ik met een jeep meerijden die de ´juiste´ kant opreed en kwam ik dus ongehavend weg van die onheilsplek. Wat wel gek is, en dit zeg ik niet vanuit één of ander misplaatst machogevoel, is dat ik op het moment zelf helemaal geen angst voelde. Ik voelde enkel de adrenalinestoot door mijn lichaam gaan. Het is pas achteraf, toen ik begon te beseffen waaraan ik ontsnapt was, dat ik schrik kreeg. De volgende dagen was ik toch wel een beetje achterdochtiger dan anders ... hoewel nooit overdreven. Veel had ook te maken met het feit dat ik naar San Juan de las Galdonas ging. Op de weg ernaartoe werd ik tegengehouden door enkele militairen die werkelijk alles wilden weten: wat ik er ging doen, hoe lang ik al in Venezuela was, hoeveel geld ik op zak had en zelfs waarom ik als vreemdeling zo goed Spaans sprak (tja, als zij het zeggen ...). Gelukkig kon ik, nederig en beleefd, hun sympathie winnen toen ik uitlegde waarom ik mijn paspoort in Rio Caribe had gelaten en enkel fotokopies ervan bijhad. Effectivement, was ik eerder die dag niet bijna overvallen? Het komt er altijd op aan om preventief te werk gegaan: hoe loop ik het minste risico? Informatie inwinnen bij locals is altijd heel belangrijk (velen zullen je zonder te vragen vertellen waar het veilig is en waar niet). Soit, de reden waarom er in de buurt van San Juan zoveel militairen zijn, laat zich gemakkelijk raden. Het is het eindpunt van een drugsroute vanuit Colombia. Vanuit San Juan vertrekken bootjes naar Trinidad, vanwaar dan andere boten richting Europa en USA vertrekken om daar de gegeerde cocaïne binnen te smokkelen. San Juan de las Galdonas wordt dan ook in de volksmond San Juan de los Ladrones (boeven) genoemd. En toch ... is het prachtig gelegen (de weg ernaartoe is hemels!) en bezit het een aantal prachtige stranden en een heel toffe posada. Toch besloot ik maar snel verder te trekken, naar Unare en Playa Cipara (enkel met 4x4, met de boot of te voet bereikbaar) waar supervriendelijke vissers leven die me al bij mijn aankomst duidelijk maakten dat ik er niets te vrezen had en dat er tussen hen geen malandros leefden, dat ik zelfs op het strand kon slapen. Twee dagen verbleef ik bij drie broers die ´s morgens vroeg de vissen uit het water haalden die ´s nachts in hun netten verstrikt geraakten, een bodegonneke uitbaatten en voor de rest niet veel deden. Het werden twee dagen pasgevangen vis eten, polarkes drinken (het lokale bier) en vallenato beluisteren (traditionele Colombiaanse muziek met accordeon die ook in Venezuela heel populair is). Zeer leuke ervaring! Terug in Rio Caribe aangekomen was het carnaval ... De stoet, als rasechte Wortelnaar moest ik dat natuurlijk gezien hebben. Het accent lag veel meer dan bij Wortel Carnaval op het aspect ´belleza´: schoonheid. Allerlei vehikels passeerden met daarop de lokale schoonheden die erg sois-belle-et-tais-toi-gewijs het publiek toezwaaiden. Natuurlijk, wat had u gedacht, met de eeuwige wittetandenpastalach op het gezicht. De stoet zelf verliep nogal rustig. Buiten de mannelijke helft van de omstaanders die allerlei complimentjes riepen naar de carnavalsprinsessen-in-spe en die daarvoor rijkelijk beloond werden met snoepgoed, ging het er nogal laks aan toe. Het was een redelijk familiaal gebeuren. ´s Avonds echter veranderde dit. Het was de verkiezing van de ´reina de carnaval´, een meer dan drie uur durend spektakel waarbij de verschillende chica´s moesten proberen de jury te overtuigen dat zij en zij alleen die titel waard waren. Het geheel werd opgevrolijkt door de nieuwste reggaetondeuntjes (remember: ´Gasolina´) die de hele massa, van 1 tot 99 jaar in veroering bracht. Het ging er nogal wild aan toe en het bier vloeide rijkelijk. De presentatrice bleef er maar steeds op hameren dat de locals een goed beeld van zichzelf moesten tonen aan de vele bezoekers uit alle hoeken van het land. Het imago van het carnaval van Rio Caribe stond namelijk op het spel, een imago dat nog geen vijf minuten na de verkiezing letterlijk aan flarden werd geschoten toen één of andere gek besloot zijn pistola leeg te schieten op een omstaander: another body murdered. Ikzelf stond aan de andere kant van het plein en zag plots iedereen in paniek naar mijn kant toerennen. Ik heb dan maar wijselijk besloten om braafjes naar mijn posada te gaan. Het meest schokkende is toch wel het feit dat deze voorvallen ... niemand choqueren. De Zwitserse bazin van de posada: ´Oh, mais ici, cela se passe toujours comme cela. On boit, on prend des drogues et on termine par s´entretuer.´ Anderen reageerden op een vergelijkbare manier. Het is een deel van het leven, men kijkt er niet eens van op (wat niet wil zeggen dat de gemiddelde Venezolaan dit geweld niet beu is). Was het een afrekening? Blijkbaar gebeurt het vaak dat men wacht op dit soort van evenementen om met een vijand af te rekenen. Het feit dat het zich in een massa mensen afspeelt, maakt dat alles relatief anoniem kan gebeuren. Maar het motief ken ik nog steeds niet en zal ik ook nooit kennen. Na het carnaval besloot ik dan richting Caripe te trekken, waarover ik al informeerde, en daarna was het richting Brasil! Aangezien mijn plan was om de Gran Sabana en de Roraima (een soort tafelberg, ´tepuy´ genaamd) te bezoeken en deze twee zaken tegen de Braziliaanse grens liggen, besloot ik een excursietje te ondernemen naar dat immens grote land. De echte reden erachter was puur financieel. Ik vertelde al over de twee koersen die in Venezuela bestaan en het grote verschil ertussen. In Brazilië kan de lokale munt, de real, in tegenstelling tot Venezuela, omgewisseld worden in dollars. Dus was het mijn plan om naar de eerste grote Braziliaanse stad te gaan (Boa Vista, niks te zien) en met dollars terug te keren om die dan tegen een voordelige koers om te wisselen in bolivares. Dit lukte zonder problemen zodat ik momenteel weer een heel tijdje voortkan in Venezuela zonder dat mijn reis te duur wordt. Tegelijkertijd was het een interessant uitstapje. Niet zozeer omdat er iets te zien was in Boa Vista, maar omdat een ander land een andere sfeer, een andere mentaliteit met zich meebrengt. Voor de eerste keer kon ik Venezuela eens vergelijken met een ander land en ik moet zeggen: Brazilië, hoewel ik er kort verbleef, beviel me wel. De mensen lijken er opener en ontvankelijker tegenover reizigers zoals ik. Dit in tegenstelling tot Venezuela waar een ietwat dubbele houding tegenover gringo´s (waartoe Europeanen voor de gemakkelijkheid ook gerekend worden) bestaat: enerzijds is men nieuwsgierig, vriendelijk en positief, anderzijds bestaat er een zekere haat tegenover gringo´s. Brazilië betekent tevens ... de Portugese taal! Een taal, die, ik moet het nu toch wel toegeven, een pak melodieuzer en gewoonweg mooier is dan het Spaans. Alleen daarom zou ik het land al willen gaan exploreren, maar misschien toch maar eens eerst een cursuske Portugees volgen. Soit, tijdens de busreis terug geraakte ik in gesprek met een Colombiaan die gans Zuid-Amerika doorfietste om ´de jeugd te tonen dat ze moeten sporten in plaats van drugs te nemen´, een Braziliaan die steeds maar bleef herhalen (tot vervelens toe) hoe ´hermosa´de Braziliaanse vrouwen wel zijn en een Venezolaan die in Brazilië werkte en die constant met alles moest lachen. Met dit bonte gezelschap deelde ik een kamer alvorens we de grens overstaken en iedereen weer zijn eigen weg uitging. Ikzelf ging in Santa Elena de Uairen op zoek naar Damien, de Fransman die ik eerder al leerde kennen. We hadden min of meer vaagjes afgesproken om samen de Roraïma te beklimmen. Dat is dan ook wat we de afgelopen week gedaan hebben. En het was een prachtige ervaring. Eerst komt men aan in een indianendorp (dat nu ook weer niet zo authentiek is - per jaar bestijgen toch wel een aantal honderden / duizenden toeristen de Roraima) waar we een gids zochten, want men mag de Roraima niet beklimmen zonder gids. Voordeel was dat we zo ontsnapten aan de dure tours die vanuit Santa Elena worden opgezet. Nadeel was dan weer dat onze gids eigenlijk helemaal geen gids was, maar eerder een ´portador´, een drager, die de weg even goed kende, maar geen uitleg gaf. Soit, de bovenkant van de Roraima was echt spectaculair. In feite bestaat deze tafelberg uit een soort roos-oranjeachtige steen, maar alles ziet zwart door de algen die de stenen bezetten. De bovenkant is min of meer plat, maar overal steken allerlei door de natuur geschapen formaties boven die ´vlakte´ uit. Sommige formaties lijken heel futuristisch: het lijkt soms wel moderne kunst! Heel raar allemaal, 100 procent de moeite. Ik heb nog nooit in mijn leven iets vergelijkbaars gezien, alsof je op een andere planeet bent terechtgekomen. In elk geval ben ik blij dat ik deze trekking heb gedaan en het feit dat we alles zelf hebben gedaan (alles zelf naar boven gedragen, eten koken met het petroleumstoofje ...) maakte de ervaring nog intenser. De voorbije twee dagen hebben Damien en ik, moe maar tevreden, wat rondgeslenterd in Santa Elena. Morgen vertrekken we om de ´ruta de la Gran Sabana´te doen. Het komt erop neer dat we de baan die naar het noorden gaat (richting rest van Venezuela) gaan afwandelen / liften om af en toe een sprong links en rechts te maken om allerlei watervallen ... te bezichtigen. We plannen er voor een weekje op uit te trekken. Wat daarna gebeurt, dat weet ik niet. Ik heb wel weer zin om er op mijn eentje op uit te trekken, want ik mis toch wel het contact met de Venezolaan. In Santa Elena kom je op één of andere manier altijd bij toeristen terecht en daarvoor ben ik nu niet naar hier gekomen. Tja, we zien wel wat er gebeurt. Ik hou jullie in één van de weken die komen op de hoogte. De groeten.

21:15 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |


Venezuela, cado dia te quiero mas.

Hallo allemaal. We zijn ondertussen alweer meer dan twee weken verder. Ik heb in die tijd verschillende plaatsen bezocht, namelijk, in chronologische volgorde, de steden Barcelona en Puerto la Cruz, het eiland Margarita, de ´Altos de Santa Fe´ en het nationale park Mochima. Nu ben ik terug in Puerto la Cruz en ben ik van plan verder te trekken richting Trinidad en Tobago (ligt voor de Venezolaanse kust) om daar het, naar het schijnt, beestige carnaval mee te maken. Maar goed, zo ver zijn we natuurlijk nog niet. Ik heb de voorbije weken het genoegen gehad om enkele vrienden terug te zien. Op Isla Margarita verbleef ik bij Orlando, Marcela en hun kindje van twee jaar oud. (Tom en Bart zullen zich hen nog wel herinneren.) Zij komen in feite van Caracas, maar besloten om de boze, grote stad te verlaten voor het prachtige eiland Margarita. Isla Margarita is waarschijnlijk het meest toeristische deel van Venezuela, maar ik had het geluk dat het momenteel laagseizoen is en dat er op het eiland plekjes zijn waar geen kat komt. Die plekjes waren nu net de moeite waard, zoals het natuurpark ´La Restinga´, dat één groot mangrovegebied is met duizendenéén vogelsoorten. Impressionnant hoe zo´n kolonie vogels wegvliegt wanneer je te dicht bij hen in de buurt komt. Voor de rest was er op Margarita het surfstrand El Yaque (volgens bepaalde bronnen het tweedebeste surfstrand ter wereld) en het schiereiland Macanao, bestaande uit vissersdorpjes. De mensen waren er supervriendelijk, het was er gemakkelijk liften, de stranden prachtig (en sommige haast verlaten!) en de zonsondergang om niet te vergeten. In Macanao had ik dan nog het geluk op een strandje te zitten waar een massa krabjes over het strand raasden ... grappig om te zien. Op een bepaald moment voelde ik iets aan mijn voet. Ik schrok toch wel even toen ik zag dat daar naast mij een krab met een lengte van wel twintig à dertig centimeter zat. Gelukkig bleek hij niet veel zin te hebben om in mijn voetvlees te knijpen. Een foto nemen zat er niet in, want vooraleer ik mijn Nikon kon pakken, was deze mysterieuze krab alweer verdwenen in het zand. Terug in Puerto la Cruz hielp ik Giuseppe, de vader van Miguel die ik in Madrid bezocht, met het sorteren van zijn boekencollectie ... wat in feite een onbegonnen zaak was aangezien de man naar eigen zeggen 14000 boeken bezit. Die activiteit was op zich heel interessant aangezien ik zo met heel wat nieuwe literatuur in aanraking kwam. Giuseppe verkoopt al deze boeken en is werkelijk een meester in het aanvoelen van wat de klant wenst. Zegt een klant dat hij informatie zoekt over de voortplanting van bloemensoorten die voorkomen in het Venezolaanse bergland, dan tovert hij direct een aantal boeken ten voorschijn ... hoewel hij niet altijd direct de juiste boeken kan vinden. Wat wil je met 14000 niet-gesorteerde, niet-geïnventariseerde werken. Indirect heb ik zo tevens kennis kunnen maken met een hele hoop locals die me veel tips gaven over wat er in Venezuela allemaal te zien is. De lijst lijkt wel oneindig. De voorbije dagen waren misschien wel de leukste en de interessantste van de reis tot hier toe. Ik besloot erop uit te trekken. Ik nam de bus naar de Altos de Santa Fe, een bergdorp. Na een rit waarbij de chauffeur ons door de scherpste haarspelbochten loodste, stond ik daar met mijn rugzak in een dorp waar ik niemand kende. Dat zou echter snel veranderen, want ik werd al snel op sleeptouw genomen door Juan Carlos (25 jaar) en Niko (22 jaar). Deze laatste was een zelfbenoemde gids en zag het wel zitten om me de bergen van Santa Fe te laten zien. Die dag zelf verlieten we het dorp om eerst een pad in het bos te volgen en daarna een prachtig uitzicht te hebben over de omgeving: rechts zagen we, toegegeven, redelijk kale bergen en links van ons het helderblauwe water van de Caraïbische Zee met een hele reeks kleine eilanden en voor ons Playa Arapita, waar ik voorheen al geweest was. Op de terugweg plukten we wilde appelsienen, mandarines, limondulces en pomalaca´s, allemaal heel lekker en vooral ... ´natural´! ´s Avonds leerde ik Juan Carlos´ vrienden kennen in de lokale kroeg. Samen speelden we er pool tegen twee andere van zijn vrienden en wat bleek ... ze waren onverslaagbaar! Eén van hen gaf me dan maar wat tips om mijn spel te verbeteren. Die zal ik zeker kunnen gebruiken wanneer ik in België terug tegen Jappe of Tom speel ... De volgende dag trokken Niko, Juan Carlos en ik vroeg de bergen in om, deze keer, naar de andere kant van de berg te gaan, waar ik dan een bus naar het nationaal park van Mochima kon nemen. Wederom aten we onze buikjes vol met het fruit dat moeder natuur ons voorschotelde. Boven wachtte een waterval op ons. We daalden via een pad enkele honderden meters af om dan tussen de planten door te lopen en van onderuit dezelfde waterval te bereiken. Prachtig. Niko ontpopte zich tot een echte waaghals door tussen het water door steile rotsen te beklimmen. Juan Carlos bleef echter steken in de planten die de pad naar de waterval belemmerden en had last van allerlei insecten die hem probeerden te steken. Tja, ikzelf geraakte wel tot die waterval maar werd op de weg, die eigenlijk geen weg was, meerdere keren gestoken door een bij (ik wist niet dat die meerdere keren konden steken ...) die zich ergens tussen mijn T-shirt en mijn buik bevond. Niko kon er alleen maar hartelijk om lachen: ´Te gusta la aventura, ¿no?´ De verdere afdaling (via de rivier) werd gedomineerd door een nonchalante Niko die steeds steilere hellingen afdaalde en een iets meer terughoudende Juan Carlos die niet ophield te beweren dat Niko totaal zot geworden was. Ik moet zeggen dat sommige passages redelijk riskant waren, maar dat maakte deze tocht nu net zo onvergetelijk. En de financiële kant ervan (Niko was nu eenmaal gids) was een fractie van wat je via een agentschap zou betalen, dus trok ik goed gezind naar Mochima, een klein, afgelegen dorpje en tevens de naam van het omringende nationaal park. Twee dagen bracht ik er door op een klein maar fijn strandje, wat zalig was. Overdag snorkelen (prachtige vissen en koralen!), lezen, luilekkeren en meer van dat ... het vakantiegevoel, quoi. ´s Avonds waren die stranden zo goed als verlaten zodat er rustig kon geslapen worden op het ritme van de zeebranding. De tweede avond verbleef er ook een Venezolaans stel die me uitnodigden om samen met hen een fles whiskey te nuttigen, an offer I couldn´t refuse. Zo dronken, lulden en lachten we onder een prachtige sterrenhemel en met in de verte fonkelende lichtjes in de zee. Via hen breidde ik tevens mijn Venezolaanse woordenschat uit, want het aantal localismen is hier niet op één hand te tellen. De volgende dag, gisteren, ging Victor, het mannelijke deel van het paar, vissen aan de rand van het strand. In een mum van tijd haalde hij een tiental vissen naar boven. De buit verorberden we als deel van de maaltijd die we samenstelden van wat zij en ik bijhadden. En die vissen, zo zegden ze, moest ik helemaal opeten, met kop en al, zoals zij deden (buiten de graten natuurlijk). Heerlijk! ´s Avonds trok ik dan terug naar Puerto la Cruz, voldaan en vooral heel moe. Ja, ze bevallen me wel, die Venezolanen. Soms kunnen ze wat nors overkomen, maar dit wordt vaak snel doorbroken als je zelf vriendelijk bent en vooral ... als je een woordje Spaans spreekt. Verder zijn het rasechte levensgenieters: pluk de dag. Ik moet zeggen dat ik nog nooit in een land ben geweest waar ik mensen zo vaak strijk heb zien gaan van het lachen als hier in Venezuela. Je zou ze eens moeten bezig zien, er wordt hier wat afgelachen, hoor! En gezeverd! Iedereen die tot nu toe dacht dat ik een zeveraar was, zou ik eens een tripje naar Venezuela willen aanraden. De overmatige consumptie van alcohol zou er natuurlijk ook mee te kunnen maken hebben. Andere zaken die me opvallen zijn het feit dat mensen hier, als het geld betreft, correcter met me zijn dan ik me vooraf had durven inbeelden. Ik zal natuurlijk wel eens, zonder het zelf te beseffen, in het zak gezet geweest zijn, maar heb de indruk dat het allemaal nogal meevalt. Als ik me bij de locals ga informeren over de prijs van iets, blijkt die steeds overeen te komen met de prijs die me uiteindelijk wordt voorgesteld. Het moet gezegd dat nogal wat zaken een vaste prijs blijken te hebben, meer dan in andere landen waar ik op reis ben geweest. Maar natuurlijk is het altijd wat zoeken naar de zaken waarop afgepingeld kan worden en waarop niet. Ook het bedelen, in bepaalde landen een waarlijke plaag, valt nogal mee. Natuurlijk kom ik wel eens bedelaars tegen, maar ze zijn helemaal niet opdringerig, alvast tot nu toe toch niet. De meeste mensen zijn gewoonweg vriendelijk, hebben het beste met je voor en vinden het tof dat je hun land wil bezoeken. Het feit dat ze België vaak niet weten liggen of dat ze denken dat in ons landje Engels wordt gesproken, nemen we er dan maar bij met de glimlach. Eén keer verbaasde een man me wel met zijn kennis over ons landje, toen hij het had over een TV-uitzending waarin het einde van België werd afgekondigd ... en die man kwam dan nog van een klein boerengat op Macanao, het verlaten deel van Isla Margarita! Politieagenten en militairen kennen ons landje dan wel weer beter, want hun hoogtechnologisch en gevaarlijk ogend materiaal is afkomstig van de glorieuze FN-fabriek te Herstal (hoewel nu overgegaan zou zijn op Russisch materiaal). De lokale politiek blijft hier een heet ijzer. Zoals ik al in mijn vorige bericht schreef, is Hugo Chavez hier staatsman nummer één en die fascinerende man blijft de gemoederen bedaren. Ik ben tot nu toe geen enkele Venezolaan tegengekomen die géén uitgesproken mening over de man had, geen enkel individu die me zegde dat het hem allemaal niet zo kon schelen. Op eenzelfde dag kom ik de meest rabiate Chavezhaters tegen naast zij die hem ophemelen als de man die eindelijk perk en paal durft te stellen aan de welig tierende corruptie en die zich niet laat koeioneren door de leiders van het machtigste land ter wereld, de US of A, iets wat dan door de eersten weer wordt afgedaan als een onmogelijke en domme handelswijze. Wordt Venezuela traagjes omgevormd tot een dictatuur? Ik weet het niet. Enerzijds controlreert Chavez een groot deel van de media, is zijn stijl populistisch, leunt hij tegenwoordig dicht aan bij Castro en de zijnen en heeft hij een wet laten goedkeuren die stipuleert dat hij tot verschillende keren toe kan herkozen worden. Anderzijds bestáán er anti-Chavezkranten en maakt iedereen die het wil zijn ongenoegen over de man duidelijk in het midden van de straat zonder dat daar gevolg aan wordt gegeven. Zoals de Venezolaanse medepassagier op het vliegtuig me bij aankomst al wist te zeggen: het is een interessant moment om in dit land op reis te gaan. Het laatste woord is er nog niet over gezegd. Om te eindigen nog enkele indrukken van Venezuela. Ten eerste is er het lekkere eten en drinken: empanada´s (gefrituurde deegwaren met vanalles erin), tequeños (cilinderachtige gefrituurde deegrol met kaas erin), arepa´s (een soort maïsgalet die wordt opengesneden en volgepropt wordt met groenten, ei, vlees ...), cachapa´s (een soort maïspannenkoek die vaak belegd wordt met een dikke laag witte kaas) ... Verder zijn de ´jugos naturales´ niet te versmaden, verse fruitsappen die ze zowat overal verkopen en die zo veel beter zijn dan de fruitsapkes die uit brik of blik komen. Het bier valt ook goed mee, maar is wel wat soft naar Belgische normen. Voorts drinken ze hier ´maltin´, een soort bier zonder alcohol en vooral veel zoeter. Best lekker. Ongetwijfeld zijn er nog een hoop maaltijden en dranken waarvan ik het bestaan zelfs nog niet ken. Ten tweede, het zwierende en muzikale Spaans dat hier gesproken wordt. Soms geheel onverstaanbaar, steeds gekruid met vele dialectwoorden, maar vooral zoveel mooier en complexlozer dan het Castellano dat in Madrid en omstreken wordt gesproken. En vooral ook gemakkelijker uit te spreken: voor de kenners van het Spaans onder ons: c, z en s worden hier allemaal gewoonweg als ´s´ uitgesproken, waardoor je geen onmogelijke bewegingen met je mond moet voltrekken om gezegd te krijgen wat op je lever ligt. En die verkleinwoordjes: ´ahora´ (nu) wordt ´ahorita´, ´bus´wordt ´buseta´, ´carro´ (auto, in Spanje ´coche´) wordt ´carrito´, ´arepa´ wordt ´arepita´ en meer van dat. Ten laatste, de gsm-gekte. De Venezolaan is als het ware vergroeid met zijn ´cellular´. En dat moet en zal een model zijn met kleurenscherm, foto-apparaatje, muziekfunctie, WAP en alles wat een gsm zoal kan bevatten. Mensen vinden het zelfs een beetje raar als ik hen zeg dat ik geen gsm op zak heb, hoewel ze wel begrijpen dat ik geen gsm ga kopen voor de korte tijd die ik hier zal zijn. En oh ja, internet dient hier vooral om te downloaden, te chatten en hardcore porno te bekijken. Slotsom van dit alles: Venezuela, cado dia te quiero mas. (Venezuela, ik houd elke dag meer van je.) Het beste en tot de volgende.

22:06 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |


Venezuela es de todos

Dag allemaal. Gisterenavond ben ik aangekomen in Puerto la Cruz aan de oostkust van Venezuela. Ik ben hier om de vader van Miguel, de kerel waarbij ik een week in Madrid gezeten heb, te zien. Ik heb hem echter nog niet ontmoet, want de bus kwam zo´n slordige drie uur te laat aan wegens pech onderweg. Op zich was dat wel tof, want zo kon ik een klapke doen met mijn medereizigers die zich afvroegen wat ik daar in godsnaam in die bus deed. Sommige mensen schijnen al op het eerste gezicht te zien dat ik geen Venezolaan ben; anderen beseffen dit pas wanneer ze met me beginnen te spreken. Venezuela is een mengeling van wit, zwart en indiaans bloed en blijkbaar kan ik voor sommigen wel doorgaan voor een blanke Venezolaan. Soit, rond een uur of half elf kwamen we in Puerto la Cruz aan, dat een stedenzone vormt met de plaatsen Lecheria en ... jawel, Barcelona. ´s Nachts aankomen in een Zuid-Amerikaanse stad is echter niet ideaal. Met je rugzak uit het busstation vertrekken om te zien waar je terechtkomt (een tactiek die Tom en ik op onze vorige reis bijvoorbeeld in India wel eens toepasten om de hustlers van ons af te schudden) is niet echt aan te raden wegens de onveiligheid. Dus dan maar een taxi en een hotelletje geboekt want ik kon Giuseppe, de vader van Miguel, niet meer bereiken. Zo direct, rond een uur of vier, ga ik hem ontmoeten. Even terug de tijd in. Donderdag kwam ik om zeven uur ´s avonds met het vliegtuig in Caracas aan. Ik had het geluk dat de broer van een bevallige en intelligente dame die ik op de vliegreis had leren kennen (en die maar ratelde en bleef doorratelen), me vlak voor het hotel afzette dat ik vanuit Spanje geboekt had, een weinig charmant hotelletje in een ´s nachts niet al te veilige buurt. Eén keer, vrijdagnacht, had ik het privilege uit mijn slaap gerukt te worden door mitraillettevuur in de straat van ons hotelletje. De avond voordien waren één meter voor het hotel in een uurtje tijd drie mensen overvallen. Ik mag dus wel zeggen dat ik geluk heb gehad daar in Caracas. Natuurlijk had ik voorzorgen genomen: nooit de straat op met mijn documenten (wel met fotokopies) en met een beperkte hoeveelheid geld (hoewel ook weer niet te weinig, want een gedrogeerde overvaller kan altijd beginnen flippen als je totaal niks bij hebt). ´s Nachts ben ik dan ook maar in mijn hotel gebleven, er aan denkende dat er in de rest van het land nog wel genoeg feestjes zouden volgen. Overdag viel Caracas wel mee. Altijd wel uit je doppen kijken, maar overal zijn er veel mensen, en ook in een grootstad zijn de meeste zielen van goede wil. Het is een stad die geconcipieerd is naar Amerikaans model: dambordpatroon en torenhoge gebouwcomplexen, 4x4´s, kollosale trucks, McDo´s en aanverwanten om elke hoek, hotdogkramen, noem maar op. Op de hellingen rancho´s, de sloppenwijken. Toch heeft Caracas ook wel moois te bieden: het heeft een leuk historisch centrum en een aantal mooie (en veilige) parken. Het Museum van Moderne Kunst is een echte aanrader. Naast werken van Venezolaanse auteurs hangen er ook enkele schilderijen van Picasso en Miro. Daarnaast nam een Nederlandse Limburger die twee kinderen heeft rondlopen in Caracas, me zaterdagnamiddag mee naar een optreden van een Afrovenezolaanse vrouwengroep. Zeer de moeite en ook de locatie had wel iets: tamtammuziek ergens in een hoog gebouwencomplex. Tot mijn verbazing viel de akoestiek erg mee! Er liepen, zoals overal in dit land, een hele lading bevallige dames rond en mijn Limburgse medecompagnon probeerde dan ook voortdurend met die dames aan de praat te raken, wat nog redelijk goed lukte ook. Vrouwen worden hier vaak nagefloten; de mannen maken hier snel avances. Eén en ander leidt ertoe dat, zo las ik, 60 procent van de Venezolaanse kinderen buiten het huwelijk geboren worden. Er mooi uitzien is hier een must, althans voor het vrouwelijke deel van de bevolking. De spiegeltjes en de mascara worden bovengehaald vanaf het moment dat de meisjes eventjes tijd hebben, zoals in de metro of op de bus. Plastische chirurgen hebben hier vast en zeker hun handen vol met werk. De décolletés liegen er niet om. Het moet gezegd: het is niet altijd duidelijk in hoeverre de vrouwen hier naturel zijn, maar er goed uitzien, dat kunnen ze! Dit schoonheidsideaal wordt tevens uitgedragen op de vele televisiekanalen die Venezuela rijk is. De telenovelas (soaps), zowat constant op TV, hebben hier een enorm succes. Wat mij daarin opvalt is dat het merendeel van de acteurs blank is, terwijl de bevolking veel geschakeerder is qua kleur. Ik denk niet dat er hier veel openlijk racisme is, maar onderhuids is er dat wel. De topklasse zijn vaak blanken. De zwarten zijn vaak arme stakkers. De mestiezen en mulatten zwerven daar ergens tussenin, dunkt me. Maar dit gaat natuurlijk allemaal veranderen want zoals President Chavez (de man die Bush een varken noemde) al zei en zoals je hier overal op affiches in de straten kan zien: ´Ahora, Venezuela es de todos.´ (Nu is Venezuela van iedereen.) Als reiziger is het interessant om te zien in welke mate Chavez een hot topic is onder de bevolking. Sommigen lopen rond met T-shirts waarop een soort permanente revolutie wordt aangekondigd (hoe tegenstrijdig die twee termen ook zijn), anderen hebben er geen problemen mee om me midden in de straten met al het volk rondom hen heen luidkeels uit te leggen waarom Chavez een ´tonto´ is. Chavez verdeelt de bevolking is twee kampen: één pro en één contra. Een beetje een Venezolaanse Dedecker, dunkt me. Hoewel hun ideologieën mijlenver van elkaar staan, komen ze allebei nogal populistisch uit de hoek. Ook bij het zoeken van bondgenoten heeft Chavez weinig scrupules. Onder het motto ´the enemy of your enemy is your friend´ werd hier een weekje geleden de Iraanse president Ahmadinejad (net zoals Chavez openlijk anti-Bush) met open armen onthaald, wat bij mij toch wel een aantal serieuze vragen opriep, gezien het regime in Iran nu niet echt kan gezien worden als vrijheidslievend ... Goed, ik ben wel eens benieuwd wat ik nog allemaal over de man te zien en te horen zal krijgen. En in een breder perspectief wat dit land allemaal te bieden heeft. Ondertussen groet ik u allen en ga ik zo direct de deuren van deze internetzaak buiten om te genieten van de stralende zon. ¡Hasta luego!

21:47 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |


laatste dagen in Madrid, eerste dagen van de reis

Aan iedereen die deze tekst leest: welkom op de reissite van de Peet, van Peter Van den Broek. Zoals de meesten onder jullie al wel zullen weten, ben ik van plan om voor minstens een paar maanden, maar waarschijnlijk een half jaar of nog langer, op reis te trekken door Zuid-Amerika. Daarbij staan alle landen die ik wil bezoeken, bijlange nog niet vast. Het is mijn bedoeling om op basis van het type activiteiten dat ik wil ondernemen, de meningen van andere reizigers en mijn reisgoesting in het algemeen, te bepalen waarheen de reis trekt. Ik heb dan ook niet meer dan een ticketje heen gekocht. Twee landen staan al wel op het verlanglijstje en dat zijn Venezuela en Colombia. Overmorgen, donderdag 18 januari 2007, vertrek ik vanuit Madrid, waar ik momenteel bij een Venezolaanse familie verblijf, naar de latino´s en latina´s. Eerste tussenstop is Carácas, hoofdstad van Venezuela.Echt lang ga ik daar niet verblijven, hoewel ... je weet natuurlijk nooit. Vervelend is dat ik op dit moment nog niet direct alle kanten op kan wegens het feit dat ik twee grote blaren (waarvan één opengespatte bloedblaar) op mijn voeten heb staan, op elke voet één. Eerlijk verdeeld zou ik zo zeggen. Ze zijn het gevolg van een matchke minivoetbal op een pleintje in Madrid afgelopen zondag. Mini-voetbal, dat is veel lopen, kort draaien, veel schijnbewegingen uitvoeren en meer van dat. Ik heb nogal tere voeten en dat alles opgeteld plus het feit dat ik niet de beste schoenen aanhad om mee te voetballen, maken dat ik nu al twee dagjes in herstellingsfase zit. Hopelijk geraak ik er snel uit, want ik heb geen zin om daar in Venezuela heel de tijd stil te zitten ... daarvoor gaan we natuurlijk niet op reis. Ik ben momenteel nog altijd stijf van dat matchke, maar dat zal tegen overmorgen wel over zijn, zeker ... Uhm ... misschien ben ik toch wat oudjes aan het worden. Voor de onrustigen onder u: ik verzorg de wonden echt wel goed, dwz isobetadine en voeten ingewikkeld. Geen last van etter in elk geval - dat is al belangrijk!Verder ben ik superbenieuwd naar hoe het zal worden. Laat ons zeggen dat het redelijk zenuwachtige dagen zijn. Ik heb dan al wel wat afgereisd, Zuid-Amerika is voor mij een totaal nieuwe ervaring ... Daarbij komt dan nog dat ik alleen reis en over Venezuela totaal tegenovergestelde meningen toegespeeld krijg. Die gaan echt van ´fantastisch land om op reis te gaan` tot ´if you want my advice: don´t go there unless you want to die´. En vanzelfsprekend zowat alles wat ertussen ligt. In het algemeen komt de eerste mening van mensen die er op reis zijn geweest, soit. De tweede komt van een Venezolaanse expatriate, geboren en getogen in Carácas, die op dit moment in Spanje woont. (Achteraf vertelde hij me wel over de prachtige plekjes in zijn land. Hij wilde blijkbaar gewoon iets duidelijk maken.) Ik kan me al wat een beeld vormen van hoe het gaat zijn, maar ik weet nu toch al dat, eens goed aangekomen, alles weer totaal anders zal zijn. Toch raar hoe je blijft verdergaan in een bepaalde denkwijze terwijl je maar al te goed weet dat je er in feite niks van af kan weten.Madrid is wel weer tof. Ik ben hier al verschillende keren geweest en nog steeds is het een echte feeststad, hoewel ik het gevoel heb dat het in de loop der jaren wat geminderd is. Toen ik hier op Erasmus zat (in 2000) dronk iedereen zonder verpinken op straat. Dat zorgde voor een zeer aangename sfeer ´s avonds, zeker in het weekend. Tegenwoordig is dit verboden, hoewel ´verboden´ wel weer een groot woord is. Toch merk je het aan het straatbeeld. Of misschien overdrijf ik wel en is het nu wat stiller omdat het januari en dus de koudste maand van het jaar is. Ook ´koud´ is hier weer met een korrel zout te nemen ...Dat is het zowat voor deze keer. Verwacht binnen een week of maximaal twee weken een nieuw berichtje van mijn hand. Ik ben zelf al benieuwd wat er in dat berichtje zal staan. U ziet: de reiskoorts begint weer toe te slaan, hoewel niet alles altijd even gemakkelijk is. Een tijdje geleden, op een moment dat de reisplannen al een concrete vorm kregen, begon ik iets met een zeer charmante dame die ik op korte tijd beter leerde kennen dan ik me van te voren had kunnen inbeelden. Het is niet evident om mijn gedachten enkel en alleen bij de reis te houden. Maar genoeg daarover, heb je zin om mijn reis mee te volgen, surf dan af en toe naar deze site ... Tot binnenkort in een, voor mij althans, heel wat warmer land. Adios!Peet

19:06 Gepost door Peter in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |